Wstawiam się za każdym przyjacielem!
Nie tylko za Bonang!
Jeśli jesteś moim przyjacielem,
będę się za tobą wstawiał i wszyscy to o mnie wiedzą.
- Nie bronię tylko wybranych! - A co powiesz o jego konflikcie z Bonang?
Nie możesz mi mówić, kogo mam bronić.
To twój przyjaciel!
Wstawiam się za wszystkimi przyjaciółmi!
- Ale bronisz Bonang. - Ciebie i Zari też bym bronił.
- Nie mów więc, że kogoś wybrałem. - Mówię o Luisie i Bonang.
- Bzdura. - Chodzi o nich.
Nie rozumiem tego zdenerwowania Swanky’ego.
Swanky, którego znałam, był zrównoważony.
Tutaj słuchał mnie, żeby mi odszczeknąć,
i nie chciał mnie zrozumieć.
Za Khanyi też bym się wstawił!
Ona to wie i ja to wiem,
ale chodzi o tę sytuację...
Kocham cię.
Swanky opłakuje stratę najbliższej przyjaciółki.
On cierpi.
Dlatego sprowadza tu nowe koleżanki.
Pochwyci się każdego, kto okaże mu nieco lojalności.
Odbija sobie tamtą stratę.
Wszystkie powariowałyście.
- Ale was kocham. - Jej chodziło o coś innego.
Chcą wylewać pomyje na moją przyjaciółkę
i myślą, że nic nie powiem? Nic z tego.
W porządku?
Tak. Dzięki.
- Po co? - Wiesz, że nie lubię się kłócić.
I nie musisz, zwłaszcza w tej sprawie.
Będziemy o ciebie walczyć, bo nie zrobiłeś nic złego.
Znasz swoją wersję i nie musisz się tłumaczyć.
Raz już przeprosiłeś i wystarczy.
Czuję swego rodzaju ulgę,
bo już wiem, że nie oszalałem
i inni rozumieją, co chcę powiedzieć.
Dlatego cieszę się, że to wyszło.
- W porządku? - Tak.
Na sto procent.
Nie przejmuj się nim, bo on krzyczy na wszystkich.
W porządku.
Zatem...
Chcę poprosić Khanyi o radę.
Ona na pewno nie będzie owijać w bawełnę.
Na moich dwóch ostatnich urodzinach miałem jedno i to samo życzenie.
- Tak? - Chcę mieć dziecko.
Dziecko?
Ze mną? Jeszcze nie oszalałam.
Nie o to chodzi.
Złapał mnie za rękę i zrobiło się niezręcznie.
Nie chciałam mu jej wyrywać, bo widziałam, że cierpi, ale...
Na imprezie polo Zari wspomniała,
że interesuje się ciążą z wykorzystaniem surogatki.
Nie chcę od niej nic,
ale myślisz, że mógłbym wspólnie z nią zgłębić ten temat?
Bo w Namibii tego nie ma.
Wymyśliłem to tak:
albo Zari i ja wspólnie zgłębimy temat macierzyństwa zastępczego,
i wynajmiemy osobne surogatki,
albo Zari da mi swoje jajeczka, a ja dam jej swoje nasienie.
Co on sobie myśli?
MŁODZI I SŁAWNI AFRYKANIE
Nie sądziłem, że tylko ja stanę po stronie Bonang.
Poszedłem wczoraj do lekarza,
który doradził mi, żebym nie ufał więcej żadnym laskom.
Co to było, do cholery?
One próbowały mnie osaczyć,
ale Swanky nie da sobie w kaszę dmuchać.
Byłem bardzo rozczarowany.
One plotły coś trzy po trzy.
Nie rozumiem, dlaczego wszystkie nagle wstawiły się za Luisem,
choć nie słyszały wersji Bonang.
Wydały wyrok, wysłuchując tylko jednej strony.
Zrozumiałbym, gdyby Zari się wściekła, bo ona akurat była na tamtej kolacji.
Nie rozumiem, dlaczego one tak źle przyjęły moją informację.
Po co ta agresja?
- Bo to Bonang? - Być może.
Wszystkie przyjaciółki, jakie Swanky sprowadził do grupy,
wywołały mnóstwo dramatów.
Annie robiła się na afrykańską królową,
a Bonang chciała być wszechwładną władczynią.
Myślały, że posadzimy je na tronie.
Nie wiem, po co Swanky ogłosił, że Bonang opuściła grupę.
Przyjaciele odchodzą.
Chyba chciał stworzyć pozory, że to my jesteśmy tu tymi złymi,
ale od razu widać, że obrał stronę konfliktu
i trzyma się jej, choć miałam go za przyjaciela.
Zaskoczył mnie.
Grupa jego przyjaciół jest pod ostrzałem z powodu czegoś, co sam sobie ubzdurał.
- I tego się trzyma. - Tak.
Nie było nas na kolacji. Po co to poruszać?
Na dodatek z jego słów wynikało, że Luis jest mizoginistyczną świnią.
Jakby w ogóle nie chciał wysłuchać Luisa.
Ciągle trzymał się jednej strony narracji.
To do niego niepodobne.
Po co tyle nerwów?
Swanky chyba szukał nowej Annie.
- I znalazł ją w Bonang. - Być może.
- Rozumiesz? - Tak.
Swanky uwielbia Bonang i nie widzi u niej żadnych wad.
Mam wrażenie, że jest nią zaślepiony,
ale rozumiem, że po prostu szukał nowej przyjaciółki.
Uznał, że znów został sam.
- Ale to nieprawda. - Ma nas.
Woli stracić nas, byle tylko ktoś wypełnił pustkę po Annie.
Na urodzinach Zari pewnie odstawią kolejną szopkę.
- Nie wiem, czy chcę tam być. - Mnie też jakoś to nie cieszy.
Nie chce mi się.
Mam się wystroić, by potem wcześniej wyjść,
żeby nie wysłuchiwać kolejnych kłótni?
Zadzwonię i powiesz mi, czy znów robią sceny.
Nie, musisz przyjść. Chcę cię tam widzieć.
Cóż...
zobaczymy, którą jutro wstanę nogą.
Nie wiem, czy pójdę na urodziny Zari.
Mam już dość tych wszystkich bzdur.
Jeśli znów ktoś mnie tam wkurzy,
ktokolwiek z tamtego towarzystwa,
pokażę im moje oblicze, którego jeszcze nie widzieli.
W tej grupie cały czas dzieją się jakieś dramaty.
W końcu zabrałem Fantanę na randkę.
Czuję się trochę niezręcznie, idąc na randkę z Luisem
ze względu na jego konflikt z Bonang.
Ale chcę bliżej go poznać.
- Hej. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze. U ciebie?
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
A to co?
Niespodzianka!
Zorganizowałem dla nas lekcje tańca Kizomba,
żeby sprawdzić, czy ona umie się ruszać.
Masz biodra? Biodra nie kłamią.
Ruszaj nimi: raz, dwa, trzy, cztery, pięć...
- Rany boskie. - Nie.
- Moje biodra kłamią. - W porządku.
Nie umiem tańczyć.
- Raz, dwa... - Wstydzę się!
Trudna sprawa.
Ona nie umie się ruszać.
Będzie ciężko.
Zdziwiłem się, że ona nie umie tańczyć.
Umiem twerkować, nie tańczyć.
Robisz: raz, dwa i step.
- Raz, dwa... - Tak potrafię.
Potrafię nieźle twerkować,
ale wszystkie inne style taneczne nie są dla mnie.
Nic z tego nie wyjdzie, choć spróbuję.
Trzy, jeden, dwa, step. Raz, dwa, step.
Porusza się, ale nierytmicznie!
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Ma wielki tyłek, który w ogóle się nie rusza!
Nieruchomy tyłek. To bez sensu!
Dajcie spokój!
To dla ciebie.
Co tam masz za plecami?
- Proszę. - Dzięki! Jakie duże!
Dziękuję!
Jakie wielkie kwiaty! To dobrze. Luis zyskuje w moich oczach.
Dziś obowiązuje tylko jedna zasada.
- Jaka? - Nie rozmawiamy o nikim innym.
- Tylko o nas. - Dobrze.
- Dlaczego? - Tylko o nas.
Chodzi o ciebie.
Czyli nie chcesz rozmawiać o tym, co się stało i całej reszcie?
Szczerze mówiąc, cieszę się, że tamtego wieczoru to się wydarzyło,
bo już myślałem, że wariuję.
Cieszę się, że wszyscy usłyszeli moją wersję historii.
Wszystko zostało powiedziane i możemy zająć się innymi sprawami.
Rozmawiałam ze Swankym o tym, że dziś się z tobą spotkam,
Rozumiem.
Ale jestem dorosła i sama podejmuję decyzje.
To moi przyjaciele, więc nie chcę, by pomyśleli,
że coś przed nimi ukrywam.
Jeśli chodzi o Swanky'ego, to muszę pogadać z nim w cztery oczy.
Właśnie.
Bo dwa razy zaprosił mnie na imprezę i dwukrotnie...
- Rozumiesz? - Ale on cię lubi.
Ale musisz z nim porozmawiać i wszystko mu wytłumaczyć.
I będzie po problemie.
A jeśli chodzi o Bonang, to naprawdę nie wiem, co ci doradzić.
Sam już nie wiem.
Spotkam się ze Swankym i zobaczymy, co dalej.
Zanim wejdziemy do środka,
chcę ci podziękować, że przyszłaś.
Naprawdę to doceniam.
Dziękuję, że ze mną tańczyłaś.
- Wiem, że nie tańczysz. - Oj nie!
Tym bardziej jestem ci wdzięczny.
Dziękuję i mam nadzieję, że niedługo pójdziemy na kolejną randkę.
Wyciągnąłem do niej dłoń i chcę wiedzieć, czy ona też tego chce.
Coś do niej czuję, ale czy to uczucie jest wzajemne?
Pora na jej ruch.
Lubię eleganckie garnitury,
ale tylko takie, które są idealnie dopasowane.
- Dziękuję, Andile. - Ja również dziękuję.
- Udanego noszenia i do zobaczenia. - Oczywiście.
Naked to jedyna osoba, jakiej zwierzam się z moich uczuć.
Obaj wiele dla siebie znaczymy
i czasami spotykamy się, żeby na spokojnie pogadać.
- Hej. - Cześć.
- Co tam? - W porządku?
Nieźle.
Ostatnie parę miesięcy dało mi wiele do myślenia.
Zwłaszcza przez moje rozstanie z Zari.
Kto kogo rzucił? I powiedz mi prawdę.
Rozstaliśmy się w przyjaźni,
z powodu tego, w jakiej sytuacji się znajdujemy
i żeby nie ranić innych osób.
Pozwól, że przetłumaczę to na ludzki język.
Ona puściła cię w trąbę.
Tak, tak. Zasłużyłeś sobie na to.
- Po prostu nam nie wyszło. - Nie!
- Odrzucenie dobrze ci robi. - Co?
Tak mnie znasz?
Wyjaśniłem sobie wszystko z Zari. Sprawa wygląda tak,
że byłem tylko pionkiem w grze, którą ona rozgrywa z Diamondem.
Przykro mi, że byłem częścią tej gry, bo traktowałem to poważnie.
Rozstanie z Zari uświadomiło mi, jak bardzo chciałem, by się udało.
A skoro tego chciałem i po wszystkim czuję się zraniony,
to znaczy, że szukam miłości.
Najpierw dojdź do siebie.
Po takim zranieniu nie powinno się od razu szukać nowego związku.
Faceci to dziwkarze.
Na ulicy dojdziesz do siebie.
Jestem już gotów na kolejny związek.
Zajęło mi to aż trzy lata.
Mam wrażenie, że stoję w miejscu,
a moje byłe partnerki znajdują nowe miłości.
Zatem problem tkwi we mnie.
Andile czuje presję.
Ma czwórkę dzieci,
a jego córki szybko rosną
i potrzebują w życiu nieco stabilizacji.
Musi być dla nich wzorem
i chyba w końcu dostrzegł światełko w tunelu.
Spójrz na moje byłe partnerki? Gdzie one są?
Mają mężów i są zakochane.
W ubiegłym tygodniu widziałem w klubie parę twoich dziwek.
Nie nazywaj tak kobiet.
To miłość.
- Ty chciałbyś teraz... - Nie nazywaj kobiet dziwkami.
Przecież ich tu nie ma.
- Nieważne, dupku! - Daj spokój.
- Ale mnie możesz nazwać dupkiem. - Jasne!
Odtąd wchodząc do każdego pomieszczenia,
będę wchodził tam z chęcią bycia pokochanym,
bo to pierwszy krok do miłości.
Jedną z największych przeszkód na drodze do miłości
są dwie piękne matki moich dzieci.
Jedna jest moją najlepszą przyjaciółką,
a w przypadku drugiej problemem są liczne nierozwiązane sprawy.
Dlatego zaprosiłem Idibiów na lunch.
Cześć, la familio!
Cześć, playboyu z Sandton City!
Podoba mi się to, jak się kochają,
i jest wiele podobieństw między ich związkiem
a moim i Sebabatso.
Sebabatso jest jedną z dwóch matek moich dzieci.
Mamy razem dwójkę dzieci.
Cześć!
Hej.
Seba!
Związek z Andilem był burzliwy.
Było nieciekawie, ale gdy jesteśmy razem,
czuję, jakby zatrzymał się czas.
Zerwaliśmy ze sobą prawie trzy lata temu.
Poznaliśmy innych ludzi, wzięliśmy śluby,
ale i tak zawsze do siebie wracamy.
Idibia też tak mieli.
- Miło was widzieć! - Wzajemnie.
- Co u dzieci? - Młodsze już chodzi.
Ma swoją osobowość.
Tak, tak.
Rany! Andile i Sebabatso.
Mowa ich ciał daje sporo do myślenia.
Widzę między nimi chemię.
Mówię wam. Widzę to.
Podoba mi się to, co on robi.
- Myślę, że jesteście w dobrym miejscu. - Nie zawsze się dogadujemy.
- Nie mów tak. - Nie sądzę.
Wasz związek nie był przypadkiem.
Coś was ze sobą łączy.
Dwójka dzieci!
Między Andilem i mną istnieje bardzo mocna chemia.
Próbujemy temu zaprzeczać, ale to i tak wychodzi.
Cały czas tak jest.
Gdybyśmy zrozumieli, że jesteśmy tylko byłymi,
wychowującymi wspólnie dzieci, byłoby nam łatwiej.
Wróciliście do siebie? Mieliście romans?
Bo my mieliśmy kilka.
Mieszkaliśmy razem przez dwa lata.
My romansowaliśmy.
My nie.
Ciągle ze sobą zrywaliśmy i schodziliśmy się.
Patrzę na niego
i chyba teraz trochę go zawstydzam.
Znamy się blisko już od niemal dwudziestu lat.
Chyba nadal widać między nami chemię.
Kiedy się spotykamy,
przypomina nam się, jaką mogliśmy być parą.
Skąd wiedziałeś, że to ta jedna jedyna?
Że nie chcesz więcej zostawiać tego, co twoje?
To chyba było wtedy,
kiedy kupiłem pierwszy dom w Lagos.
Uświadomiłem sobie wtedy,
że ten dom jest ogromny.
Nie wstawiłem do niego żadnych mebli.
Po prostu do niej zadzwoniłem.
Aż zakręciło mi się w głowie,
bo pomyślałem sobie: „Właśnie buduję dom
i wprowadzę się do niego sam”.
Czy chcę odczuć to na własnej skórze,
czy słowa innych czegoś mnie nauczą?
Z pewnością nie zamknęliśmy wszystkich spraw.
Ja i on.
Khanyi zaprosiła mnie na spotkanie.
Nie za bardzo jej ufam,
więc cokolwiek mi powie,
przyjmę to z dystansem.
Kolejny problem.
- Cześć. - Hej.
Nie wiem, czemu Luis powiedział mi to, co powiedział.
Ale jestem tylko posłańcem i przekażę Zari tę wiadomość.
- Chcę ci przekazać pewną prośbę. - Tak?
Luis powiedział mi, że od zawsze chciał mieć dziecko.
Dlatego ma pewną propozycję.
Chciałby cię poprosić o to, żebyś...
Nosiła jego dziecko?
Przez surogatkę. Oddałabyś mu...
- No wiesz. - Moje jajeczka?
Luis chce mieć ze mną dziecko?
Wybacz, ale nie mogę.
Miałam się tylko dowiedzieć, czy on może...
do ciebie uderzyć.
To może się zdarzyć w twoje urodziny.
A mój chłopak? On też chce mieć dzieci.
Mówiłam ci, żebyś ograniczyła ugandyjski sos.
- Boże! - To przysparza ci kłopotów.
Luis chyba sobie żartuje.
Trochę mnie rozczarował.
Powinien bardziej mnie szanować,
nie traktować jak maszynę do robienia dzieci.
Stary!
Jeśli mam znów spróbować z Sebabatso,
muszę wrócić do przeszłości
i zrobić wszystko, by obie matki moich dzieci się pogodziły.
Dlatego spotykam się z Rosette.
Rosette jest pierwszą matką moich dzieci.
Spotykałem się z nią przed drugim związkiem z Sebabatso.
Ze związku z Rosette urodziły nam się dzieci.
Byłam w związku z Andilem przez cztery lata.
zanim urodziło się nasze pierwsze dziecko, Gabrielle.
Mieliśmy wspaniałe chwile, ale te gorsze były okropne.
To był toksyczny związek.
Pamiętam, że staraliśmy się o dziecko,
a kiedy to się udało, wszystko się rozpadło.
Mocniej niż wcześniej.
To był okres pełen wielu emocji.
Bardzo wielu.
Byłam w ciąży.
Urodziłam Gabriellę.
On czasami się pojawiał.
Czułam się jak samotna matka.
Nie wiem, co oboje sobie myśleliśmy, chcąc mieć razem dziecko.
Uznaliśmy, że to dobry pomysł.
Rozstaliśmy się, wychowywaliśmy dzieci,
ale odnaleźliśmy drogę do siebie
jako przyjaciele.
Obecnie mam z Andilem bardzo dobre relacje.
To wspaniały ojciec i świetnie radzi sobie z dziećmi.
- Cześć. - Proszę, proszę.
Pięknie wyglądasz.
Widzisz, jaki mam ładny makijaż?
Wyglądam seksownie, ale mnie nie chcesz.
Idź sobie.
Andile nadal jest atrakcyjny.
Dopełniamy się. To mogłoby się udać.
Spotykasz się z kimś?
To nie są randki, tylko nieśmiałe próby.
- To znaczy? - Że z nikim się nie spotykam.
- To co robisz? - Próbuję cię dopaść.
- Serio? - Nie chcesz?
Wygląda na to, że nie chciał.
Mogłam mu coś dosypać.
Moje relacje z tobą zagrażają wszystkim, z którymi się umawiam.
- Mówią mi... - Sebabatso też?
Tylko ona czuła się zagrożona, chyba że jest ktoś jeszcze.
Gdy Sebabatso wróciła do mnie,
wszyscy ją uwielbiali i akceptowali, łącznie z Rosette.
Ale po pewnym czasie Seba zmieniła swoje nastawienie.
Kobietom, z którymi on się spotyka, nie podoba się nasza przyjaźń.
Ponoć jesteśmy sobie zbyt bliscy i czują się niezręcznie.
Seba powiedziała, że nie znamy przy sobie granic.
Zaczęła być niemiła dla Rosette,
co Rosette się nie podobało.
Nie wiem, jakie powinny być granice, ale my już tego nie zmienimy.
Nawet nie wiem, co mielibyśmy zmienić.
Zachowujemy się normalnie.
- Musimy coś sobie wyjaśnić. - Niby co takiego?
- Zgodziłabyś się? - Na spotkanie z nią?
Żeby wszystko wróciło do normy.
Chyba tak.
Nie mam do niej żalu,
choć nie jestem też jej zwolenniczką.
Nie chcę, by wróciła do Andile’a.
Już wolałabym, by był z inną.
Nadszedł ten dzień. Dziś świętuję moje urodziny.
Ale co to za urodziny dla Afrykanki,
która nie chwali się swoim pochodzeniem?
Po imprezie z ginem zrobiło się niezręcznie i nieprzyjemnie.
Nie wiem, czego się spodziewać.
Wolałabym tu nie przychodzić,
ale zgodziłam się przyjąć zaproszenie ze strony Andile’a.
- Cześć. - Cześć.
- Rosette tu jest! - Wiem.
- Zaprosiłaś ją? - Andile’a, nie ją.
Wrócili do siebie?
Nie wiem.
Niech to szlag.
Szczerze mówiąc, trochę się denerwuję,
bo chcę, żeby obie matki moich dzieci zaczęły ze sobą rozmawiać,
więc zaprosiłem je na urodziny Zari.
Czuję, że to może się na mnie zemścić,
bo znam moich przyjaciół,
i czasami są jak stado hien.
Nie chcę dzisiaj żadnych dramatów.
- Aloha. - Cześć.
Mogę cię przytulić?
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
Od razu poczułem, że cała sala odetchnęła z ulgą.
Spójrz na moją figurę.
Spodziewali się dramatu.
Ale dziś go nie dostaną.
Staniemy się jedną wielką rodziną.
Rany.
Wspólne wychowywanie dzieci przez Rosette i Andile’a jest dziwne.
Zwykle miłość rodziców skupia się na dzieciach,
ale tę dwójkę wydaje się łączyć coś więcej.
Lubimy sobie żartować, ale nikt przy tym nie czuje się nieswojo.
Czemu siedzisz tak daleko?
Daleko od czego?
- Myślałam, że zechcesz tu usiąść. - To niegrzeczne.
- Tutaj? - Dziękuję, tu jest mi dobrze.
Dobrze. Jak chcesz.
A cóż to za piękność?
Nie mogę się doczekać spotkania z całą grupą.
Ostatni raz widziałam ich na imprezie Andile’a.
Będzie ciekawie.
Trochę się denerwuję,
ale mam nadzieję, że obędzie się bez żadnych burd.
Będzie fajnie.
Zgadnijcie, kto właśnie wszedł.
Seba!
- Proszę, proszę. - Witajcie.
Cześć.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Przestańcie.
Jeszcze chwilę temu było tu chłodno,
a teraz zrobiło się gorąco. Dlaczego?
Niezręczna sytuacja.
Andile nie mówił, że zaprosił też Sebę.
Nie widziałam jej od roku i proszę.
- Cześć. - Jak leci?
- W porządku. - Tak?
- Tak, a u ciebie. - Świetnie.
Nie dziwię się, że Rosette mnie przytuliła.
Pozdrawiamy się, ale nie spędzamy razem czasu.
Nie lubię takiego udawania, ale zobaczyłam wzrok Andile’a,
więc postanowiłam ją przytulić.
Seba, obok Khanyi jest wolne miejsce.
- Nie obok ciebie? - Nie, usiądź tam.
Dobrze. W porządku.
Dzięki za pokierowanie mną.
Czemu powiedział mi, gdzie usiąść?
Dopiero tam przyszłam.
Usiadłam obok pustego krzesła.
To niezręczne.
Wściekłam się.
To dla mnie trudny wieczór.
Próbuję usadzić siebie Sebabatso i Rosette w strategiczny sposób,
żeby nie przeprowadzać niezręcznej rozmowy przy ludziach.
- Znacie się? - Cóż...
Jesteśmy matkami jego dzieci.
- Naprawdę? - Nie widzisz, że on ma ten sam gust?
Ojciec i obie matki jego dzieci na jednej imprezie to dla mnie nowość.
Czułem się niezręcznie.
Wiesz, że się dogadywaliśmy?
Gdy oni zaczęli się spotykać, niemal się przyjaźniłyśmy.
Owszem.
Ale potem coś cię ugryzło.
Nic mnie nie ugryzło.
- Ależ tak. - Doszło do nieporozumienia.
Nie podobała ci się moja relacja z Andilem.
Wcześniej żyłyśmy na dobrej stopie.
Największą granicą, jaką przekroczyła Rosette,
była jej niezdolność do powstrzymania się.
Nie podobało mi się twoje zachowanie, choć byłaś wtedy żoną i mamą.
Nie jestem niczyją żoną.
Powiedziałam „byłaś”.
Och.
Kiedy kobieta jest z kimś w związku,
nie prosi innego faceta o pomoc w domu.
Zwłaszcza gdy on ma własną kobietę.
Przyjaciółki powinny znać granice.
Andile zawsze mnie wspierał.
W każdym moim związku, we wszystkim, co robiłam.
Zawsze.
Dlaczego, kiedy mam jakiś problem, nie mogę poprosić go o pomoc?
Można było odnieść wrażenie, że czułaś się zagrożona naszym związkiem
i postanowiłaś wkroczyć.
Myślałaś, że to tylko był romans,
ale zrobiło się poważnie, więc...?
- Wiesz? - Dlatego urodziłaś dziecko?
Bo wcześniej to był dla ciebie tylko romans?
Ojej!
Ale się porobiło.
Dlatego urodziłam dziecko?
A ty dlaczego?
W moim przypadku to był o wiele dłuższy związek.
To nieistotne. Byłaś wtedy z innym.
Dziwię się, że Rosette nie rozumie, gdzie popełniła błąd.
bo przecież jest dorosła
i była mężatką, więc powinna znać pewne granice.
Kiedy czyjś związek robi się poważny, a ty nadal chcesz...
Jak poważny był wasz?
Mieszkaliśmy razem.
Bo po rozwodzie nie miałaś dokąd pójść.
Nie musiałam się wprowadzać, ale Andile mnie o to poprosił.
Mieszkałam w Sunninghill.
Z facetem, z którym zdradziłaś męża?
Jakim facetem?
Nie chcę podawać jego imienia. Mam to zrobić?
Nie zdradziłam z nim męża.
- Oczywiście. - Wcale nie.
Masz złe informacje.
Co się dzieje?!
Nie na imprezie Zari!
Chciałyśmy wyprostować nasze sprawy, ale nie przy wszystkich.
Co Andile ma z tym wspólnego?
Nie rozumiem. Przecież o niego chodzi.
Andile nie wtrącał się do rozmowy,
więc Rosette sama go przywołała,
bo wiedziała, że on ją wesprze.
Rozmawiałam już o tym z tobą jako moim facetem.
- Twoim facetem? - Tak, moim facetem.
- Rozmawiałam z Rosette... - Z twoim facetem?
Nieważne.
Chodziło jej o dawne czasy.
Zadała mi pytanie.
Nie słuchałaś.
No dobrze. Mów.
Jestem zła.
Wkurzyłam się i to nie na żarty.
Czemu robią to w twoje urodziny?
Wtrąć się w rozmowę.
Spytaj, czy wszystko gra.
Andile, to urodziny Zari.
- Co z tego? - Kłócicie się.
To nieładne.
Przepraszam!
Nie wiem, czego broni Andile, i zaczynam się denerwować.
To mnie irytuje. Przestań.
Nadal jestem zły o to, co się wydarzyło między Bonang i Luisem,
choć wszyscy udają, że nic się nie stało.
Postanowili wziąć stronę Luisa,
bo nie za bardzo dogadywali się z Bonang?
- Cześć wszystkim! - Pięknie wyglądasz.
W sytuacji z Bonang wszyscy pokazali swoje prawdziwe oblicza
i nie potrafię tego zrozumieć.
- Sto lat! - Hej, skarbie.
Podejście Swanky’ego do mnie zmieniło się od kolacji u niego
i mojej kłótni z Bonang.
Co tam? Co u ciebie? Proszę, wstań.
Powstać!
Jak możesz witać się z bogiem na siedząco? Jak leci?
I obwinia mnie o to, że Bonang opuściła grupę.
To niesprawiedliwe.
Halo!
W tej grupie tak wiele się dzieje,
ale cieszę się, że wszyscy dziś tu są.
Jesteśmy symbolem afrykańskiego piękna.
Świetnie wyglądamy.
Nie będę długo przemawiać i życzę wam miłej zabawy.
- Tak jest. - Salute!
Salute, kochani!
Zari, pozwól, że cię pobłogosławię.
- Proszę, oczyść mnie. - Tutaj i tutaj.
Pobłogosławiłem Zari, złożyłem jej życzenia,
i wysłałem jej pozytywną energię, żeby dobrze się poczuła.
Gość zdecydowanie przesadził.
Powiedz, co masz powiedzieć i usiądź.
Jesteś kimś, kto mnie rozumie.
Zawsze wiesz, co chcę powiedzieć.
Doceniam cię i myślę, że mam dla ciebie prezent idealny,
lepszy od tych, które są tu na stole.
Dobra.
Co to za prezent?
Coś idealnego.
- Wiesz, że poprosił ją o jej jajeczka? - Kto?
- Luis. - O co?
O jajeczka Zari.
Czekaj, o co? I kto?
Ostatnio poprosiłem Khanyi o radę,
czy mógłbym wraz z Zari uzyskać informacje o surogacji
albo poprosić Zari o jajeczka.
Ciekawe, co Khanyi mi powie, zanim zapytam Zari.
To bardzo dziwaczna sprawa.
On chce poprosić Zari o jej jajeczka,
choć właśnie był ze mną na randce.
O co mu chodzi?
Jest znudzony? Szuka atencji?
Nie rozumiem go.
- Rozmawiałeś z Luisem? - Jeszcze nie.
- Jeszcze nie? - Ale zrobię to.
Żałuję tej randki z nim.
On poprosił Zari o jej jajeczka.
- O co? - O jajeczka.
- Chce, żeby Zari nosiła jego dziecko? - Tak.
Mam wrażenie, że Luis jest całkowicie zdezorientowany.
Próbuje wpasować się w grupę
i zachowuje się jak świr.
Dziwnie się czuję.
Wspierałam go, ale koniec z tym.
Byłam z nim na randce, choć lubię Diamonda,
a on prosi Zari o jajeczka?
Do tego dochodzi Diamond. Co za pieprznik.
- To dziwne. - Szykuje się wielka tragifarsa.
Nie pozwolę mu wykorzystywać moją przyjaciółkę.
Nie chcę, by Luis zadawał się z Fantaną. Niech trzyma się na dystans.
Fantano, wstaw tam wolne krzesło i usiądź na drugim.
- Co? - Co?
Przysuń to puste krzesło.
I usiądź tam.
- Dobra. - Rozmawiajcie w ten sposób.
- Wsadziłeś między nich krzesło? - Tak zrobił.
Po co im to dodatkowe krzesło?
Czemu chciałeś, żeby wstawiła tu puste krzesło?
Miałem powód.
Jaki?
To zła pora.
Nie rozumiem.
O co chodzi?
Poprosiłem, żeby się przesiadła. Masz z tym problem?
Swanky próbował mnie sprowokować.
Zaczepiał mnie, czekając na moją reakcję.
Luis, czemu tak na mnie patrzysz?
Niby jak?
Przewracasz oczami.
Widzisz moje oczy? Nie przewracam nimi.
Najpierw te krzesła, teraz rzekome przewracanie oczami.
Szukał zaczepki, więc chciałem już sobie pójść.
Bo nie lubię kłótni.
Zari. Kocham cię.
- Spadam. - Pa.
Nie poczekasz na toast?
Nie, bo za dużo tu negatywnych emocji.
- Negatywnych? - Z twojej strony.
Czemu kazałeś jej się odsunąć?
Czemu prosisz ludzi, by zapłodnili Zari?
- Nie prosiłem Zari o nic. - Gówno prawda.
Boże!
Dwukrotnie mnie znieważyłeś.
- Niby jak? - Na obu twoich imprezach.
- Na imprezach? - Tak.
- Bo krzyczałem na ciebie? - Nie porozmawiałeś ze mną.
- Wcześniej milczałeś. - Nie mówiłem do ciebie.
- Mówiłeś o mnie! - Ale nie z tobą!
- Byłem tam! - Broniły cię cztery kobiety!
A teraz poprosiłem tylko Fantanę, żeby się przesiadła.
Bo nie znam twoich zamiarów!
- Chcę z nią porozmawiać. - Zari, wzniesiesz toast?
To już przesada.
Właśnie! A on mówi o jakichś negatywnych emocjach.
- O co ci chodzi? - Zaczyna się.
- Znowu krzyczysz. - Sam zacząłeś tę aferę!
O co w ogóle ta awantura?
Mam wrażenie, że jesteś fałszywy.
Ja fałszywy?
- Owszem. - I mówi to facet o 78 osobowościach?
- Jakich znów 78 osobowościach? - Usiądź.
Po co w ogóle robisz sceny?
Nie będziesz znów na mnie krzyczał.
Nie krzyczę na ciebie.
Trzeci raz.
Za każdym razem udajesz kogoś innego!
Przy każdym z nas!
Dziwny z ciebie skurwiel.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz