Idiotka.
Ty dziwko nosząca podróbki i nędzne peruki!
Spierdalaj.
- Masz kiepską perukę. - No dalej.
Spadaj, ty fałszywa dziwko.
Umawiasz się z ludźmi, z którymi chodziłam do liceum.
Skończyłaś?
Pieprzona kuguarzyca.
Jestem kuguarzycą, a ty zdzirą.
Wypierdalaj. Pa!
Jestem młodą, bogatą zdzirą!
- A ja... - Ty jesteś starą suką.
Miliarderką.
Urodziłaś mu dwójkę, a i tak cię rzucił!
- Nie chcę go. - Nieważne. Pa!
- Nikogo nie umiesz zatrzymać. - Czekajcie!
Młode Afrykanki nie powinny tak ze sobą rozmawiać.
Nie znoszę, gdy kobiety walczą o faceta.
I żadna z nich nie mówi wprost, że walczy o Diamonda.
Ale to od niego wszystko się zaczęło.
Fantana i Zari nie pokłóciłyby się,
gdyby nie to, że obu chodzi o Diamonda.
Coś takiego mnie załamuje.
To jedno wielkie nieporozumienie
to wina Diamonda.
- Nie wasza. - A jeśli on mówił te rzeczy?
- Mówił. - No właśnie.
- Wiem, że Fantana jest szczerą laską. - Tak.
Nie powiedziałaby tego, gdyby Diamond jej tak nie powiedział.
Tak więc ona mówi, co powiedział jej Diamond,
ty mówisz, co tobie mówił Diamond.
Diamond jest tu największym problemem.
Skłóca ze sobą ludzi, których nie powinien.
To niewłaściwe, bo te jego gierki odbijają się na was,
nie na nim.
Rozumiecie, o co mi chodzi?
Obie musicie razem przycisnąć Diamonda!
Kłótnie są w porządku, ale nie używajmy brzydkich słów.
Nie poniżajmy się nawzajem.
Tego nie zniosę.
Właśnie tak robią faceci.
Kłamią i doprowadzają do kłótni między kobietami.
One teraz się kłócą, wyzywają.
Muszę ich wszystkich zaprosić na lunch:
zarówno Fantanę, Diamonda, jak i Zari.
To będzie żenujące i konfrontacyjne,
ale trzeba to zrobić.
Ktoś musi to zrobić.
MŁODZI I SŁAWNI AFRYKANIE
Przyszedłem do Diamonda. Jestem nieco podenerwowany,
bo chcę wiedzieć, co łączy Fantanę i Diamonda.
Hej, chłopaku z Tandale!
Fantana mi się podobała,
ale kiedy usłyszałem, że kręci z Diamondem,
postanowiłem usunąć się w cień.
Wyłożę kawę na ławę.
- Ja też byłem na randce z Fantaną. - Tak.
Co was łączy?
Nic takiego.
- Całowałeś ją? - Nie.
Bo jeśli ją całowałeś, to całowałeś też jego.
To to samo!
Jest fajna, ale nie pasujemy do siebie,
więc możesz się nią zająć, stary.
Nie mówię, że ona jest moją dziewczyną.
Kurwa.
Ja i Fantana dobrze się rozumiemy.
Mamy coś w stylu protokołu uzgodnień.
Protokół uzgodnień?!
Co to, kurwa, jest?
Nie chcę tego tak nazywać, ale po prostu dobrze się rozumiemy.
- I tyle. - Wyjaśniłeś to Fantanie?
Jasne. Tam, na tej czarnej kanapie.
O tam.
Właśnie tam ją pocałowałem, widzisz?
Czemu więc Fantana zadaje Zari tyle pytań?
Tylko się całowaliście.
- To znaczy? - Tylko tyle.
Upoważniłem Fantanę do takich pytań?
Musiałeś jej coś powiedzieć.
Musiało być coś więcej,
bo po samym pocałunku
laska nie poszłaby do matki twoich dzieci.
- Nazwała Zari sztuczną suką! - Co?
Wiem, że Fantana i Zari nie są wariatkami,
więc ktoś musiał coś powiedzieć.
Nie mówisz nam całej prawdy.
A jakiej chcesz?
Co powiedziałeś Fantanie o Zari, bo ona najwidoczniej coś wie.
Bo powiedziała Zari:
„Jak ci powiem, co on mówił, popłaczesz się”.
Cokolwiek było w tym ich całym „protokole uzgodnień”,
muszą do tego wrócić.
Pokażę ci, co Mama T zrobi ci z jajami.
- Z czym? - Z jajami.
Nie zadawaj się z Fantaną.
Bo potem twoje jaja będą wyglądać tak.
Widzisz?
Co teraz?
Właśnie dlatego nie chcę z nikim być,
bo potem ta laska pogrywa sobie z innymi.
Jak ty pogrywasz sobie z Kayleigh.
Żenisz się z nią czy marnujesz jej czas?
- Co teraz? - Życie tak nie działa.
- Nie. - Ujmę to w ten sposób.
Przestanę pić mleko za darmo.
Jestem gotowy na cały kubek.
Nie jestem z nią dla fajnych chwil.
Być może jestem gotowy na długotrwały związek.
Kolejny krok nastąpi już wkrótce.
Szybciej, niż myślicie.
Nieładnie, gdy kobiety się poniżają
i wyzywają przy swoich przyjaciółkach.
Zaprosiłam dziś Swanky’ego, Diamonda, Zari i Fantanę,
bo mamy problem rodzinny.
Nie wiem, kogo jeszcze zaprosiła,
bo po wczorajszej kłótni
nie chcę widzieć niektórych osób.
- Co się wczoraj stało? - Wiem, wiem.
I byłam trzeźwa...
Wcześniej o tym słyszałam,
ale myślałam, że to nic poważnego.
Nie lubię dwulicowych osób.
Po prostu nie lubię.
Ona coś mówi, a potem udaje niewiniątko.
Nie cierpię tego.
- Czego od niej chcesz? - Nie chcę jej widzieć.
Jeśli więcej jej nie zobaczę, to dobrze.
Nie chcę kolejnej kłótni z Fantaną,
bo nie mam siły na tę dziewczynę.
Poprosiłam Swanky’ego o przyjście.
Może okiełzna przyjaciółkę.
Ciekawi mnie, czy Diamond naprawdę zmieszał mnie z błotem przy Fantanie.
Czy to on jest tu problemem,
czy może Fantana?
Cześć!
Kroczysz jak model!
Nie wiem, co to za ważna sprawa.
O co tu chodzi? Co się dzieje?
Trochę się denerwuję i martwię,
bo wygląda na to, że mamy kłopoty.
Miałyśmy wczoraj babskie spotkanie.
Nadia miała próbę przed koncertem i spytałyśmy Fantanę,
co takiego powiedział jej Diamond, że miałabym po tym mieć udar.
- Nie udar. - Atmosfera była nerwowa.
Ona mnie zaatakowała.
„Przeciągnę cię po podłodze, stłukę cię na kwaśne jabłko!
Nie żartuj ze mnie, bo nosisz podróbki!”
Rany. „Jesteś starą, zgorzkniałą suką”.
„A Diamond mówił, że masz na jego punkcie obsesję”.
Mam obsesję na punkcie Diamonda? Naprawdę?
Nie wiem, co o tym myśleć.
To takie dziwne.
Muszę też usłyszeć wersję Fantany.
- Cześć. - Swanky!
- Cześć. - Cześć, skarbie.
Serio?
Trochę się denerwuję.
Liczę, że wszystko pójdzie dziś gładko
i wszyscy będą uprzejmi.
Modlę się o to.
W tej grupie chcemy być prawdziwi.
- To czasami wywołuje kłótnie. - A jesteście?
Jesteśmy.
- Jesteśmy prawdziwi. - Serio?
Dlatego wczoraj cię nie powstrzymywałam,
żebyś mogła wyrzucić to z siebie i pokazać nam, co cię dręczy.
Mówiłam ci, że nie chcę już jej widzieć.
Jesteś moją przyjaciółką, więc zarówno ja, jak i Swanky
nie będziemy siedzieć z założonymi rękoma, wiedząc, że jest jakiś problem.
Nie ma problemu, ale po prostu nie chcę jej więcej widzieć.
Jak to wpłynie na ciebie pod względem finansowym i towarzyskim?
Mam to gdzieś.
Jesteś fałszywa, więc się zamknij.
Pierdol się.
Ty też.
Khanyi mówi, że Zari i ja mamy niezałatwione sprawy,
ale tu nie ma co załatwiać.
Nie zależy mi na przyjaźni z Zari.
Dla mnie Zari to czarownica.
Zaraz odlecę na miotle.
A leć, mam to w dupie.
- Zaraz odlecę. - Leć i się rozbij.
- Tak było wczoraj? - Gorzej.
Pieprzyć ją!
Czekajcie.
Mam gdzieś tę fałszywą babę.
Wielka mi szefowa. Jesteś nikim.
Sąd prosi o ciszę!
Czy w końcu uda nam się gdzieś dojść w tej dyskusji?
- Mogę prosić o drinka? - Ja też potrzebuję jednego.
Zaschło mi w gardle. Muszę się czegoś napić.
Zobaczyłem osoby, których się nie spodziewałem,
czyli Zari i Fantanę.
Nie wiedziałem, o co tu chodzi.
Dobra.
Dziwne to wszystko.
Co tam? Jak leci?
Fantana nie wyglądała na zadowoloną.
Czułem, że zdarzyło się coś, co mnie dotyczy.
Jak leci?
Jesteśmy tu z powodu ciebie.
Wróciłem i miło was widzieć.
O niczym nie wiedział.
Wszystko ci opowiem.
Wczoraj Zari i Fantana ostro się pokłóciły
podczas spotkania dziewczyn i poszło o ciebie.
Kiedy po raz pierwszy usłyszałem plotki na temat ciebie i Fantany...
- Jakie plotki? - Które sami stworzyliście?
- Wasze wymysły? - Niczego nie zmyśliliśmy.
Nie jestem zła, ale te plotki...
Ona teraz mówi co innego.
Mów głośniej, bo cię nie słyszę.
- Spokojnie. - Gadasz pod nosem.
Miałaś ze mną nie rozmawiać.
Ale mów głośniej.
Rozmawiamy o tej sprawie, więc mów głośniej.
- Nie mówiłam do ciebie. - Nie kłóćmy się.
Niech ona mówi głośniej.
- Nie mówiłam do ciebie. - Zaprowadzić tu porządek?
Nie, ty siedzisz na trybunach.
- Nikt tu tego nie kontroluje. - Na trybuny!
Wszyscy byli w złym nastroju. Nic nie rozumiem.
W porządku?
Nie bardzo, bo nie wiem, o co chodzi.
Fantano, proszę.
Chciałam wyjść, bo zrozumiałam,
że siedzę z grupą dorosłych osób
zachowujących się jak ciotki i wujkowie.
To do niczego nie doprowadzi.
Wściekłam się i chciałam wracać do domu.
Fantana, wyluzuj i dokończmy to.
Wszystko tu jest takie fałszywe.
Po co to komplikować?
Nie komplikuję, ale wychodzę, żebyście rozwiązali swój problem.
- Ja nie mam problemu. - Dobra.
Diamond zawsze stawia mnie w niezręcznych sytuacjach.
Chciał być z Fantaną.
Co ja mam z tym wspólnego?
Wy dwoje możecie sobie robić, co chcecie,
bo ja też robię to, co chcę.
Ale chodzi o to,
że podczas imprezy polo rozmawiałam z Fantaną.
Powiedziała mi wtedy:
„Diamond powiedział mi o tobie wiele rzeczy.
Gdybym ci je powtórzyła, dostałabyś udaru”.
Mówiła, że rozmawialiście ze sobą.
To musiało być coś w stylu: „Mama T to i tamto”.
Na pewno coś brzydkiego, skoro dostałabym udaru.
Dlatego chcę wiedzieć,
co takiego powiedziałeś Fantanie na mój temat...
- O to chodzi. - ...co doprowadziłoby mnie do udaru?
To niepotrzebna dyskusja.
To najgłupsza rzecz, jakiej doświadczyłem w całym życiu.
Nie spodziewałem się czegoś takiego.
Po pierwsze, czuję się zażenowany, bo to przecież moja drużyna.
Nie sądziłem, że dojdzie do czegoś takiego.
Nieważne, co robię ja sam,
czy co robi Mama T,
starałem się okazywać wszystkim szacunek.
W końcu mamy razem dzieci i szanujemy się nawzajem.
To jakaś przedziwna sytuacja.
Czuję się bardzo niezręcznie.
Skonfrontowali mnie z matką moich dzieci
i kobietą, z którą coś tam mnie łączy.
To był wielki błąd.
Wygląda na to, że Khanyi i Swanky chcieli coś wzniecić.
Nie obgaduję osób, z którymi coś mnie łączyło.
Nie prześpię się z kimś, by potem zmieszać z błotem Mamę T.
To nie w moim stylu.
Próbujesz mi wmówić, że nie rozmawiałeś z Fantaną na mój temat?
Dlaczego więc powiedziała,
że według ciebie mam na twoim punkcie obsesję?
Czy tak jest?
- Daj spokój. - Mam obsesję na twoim punkcie?
Zaczynasz mnie atakować.
Skądże!
- Kłócisz się ze mną. - Chcę tylko to wyjaśnić.
Trzeba odwagi, żeby powiedzieć komuś:
„Oto, co on o tobie mówi”.
Robisz ze mnie chama i chcesz uzyskać prostą odpowiedź.
A w rodzinie nic nie jest proste.
Podważasz ten fakt?
To wszystko bzdury.
Nie mówiłem źle o Zari przy Fantanie...
Czyli to się nie stało.
ani źle o Fantanie przy Zari.
Tak nie można.
Koniec rozprawy.
Cóż...
facet porzuci cię na pustyni bez kropli wody.
Nie mam nic do powiedzenia i nie ma żadnego problemu.
Po prostu szczerze jej nie lubię.
- Nie mam problemu. - Ona ciebie też.
Chciałaś powiedzieć: „Ja ciebie też”.
Naprawdę jej nie lubię.
- Po co kłamałaś? - Nie kłamałam.
Diamond mówił mi, że nie przedstawia ci innych kobiet.
- To nie kłamstwo. - Bo on mnie szanuje.
To normalne, bo jest ojcem.
Nie chodzi o inne kobiety.
Ponoć mówił coś o mnie.
Niech sam powie, co wtedy o tobie mówił.
Nie może.
Nikt tu nie kłamie. Czemu on teraz nie może tego powiedzieć?
Z szacunku do mnie.
„Z szacunku do mnie”. Każdy może tak powiedzieć.
Nie sądzę, by Diamond szanował Zari.
On tylko tak mówi, żeby ona lepiej się poczuła.
Bo gdyby ją szanował i byłaby najwspanialszą kobietą,
to nie byłoby nas dziś tutaj.
- Dostanę pudełko na wynos? - Rany.
- Spadł ci nóż? - Wybacz.
- Mam dość. - Zaczekaj.
Chcę wam tylko przypomnieć,
że choć ciągle się kłócimy, to nikt nigdy nie wychodzi.
- Może odejść. - Chcę być dobrze zrozumiana.
Kłótnie to coś normalnego.
To nie zmienia faktu,
że przy tym stole siedzisz z rodziną,
bo to twoja druga rodzina.
Musicie się nawzajem przeprosić.
Wolę umrzeć.
Obrzucałyście się wyzwiskami!
Wolę umrzeć, niż przeprosić tę sztuczną sukę.
Trucizna.
Wcale mi się to nie podoba.
Dobra.
Tak załatwiam moje sprawy.
Oni mają swoje sposoby radzenia sobie z problemami,
a Diamond Platnumz ma swoje własne.
Cześć.
- Przysłali mi to. - Co to jest?
Choć na blogach wypisują różne bzdury, to Innocent i ja mamy się dobrze.
Wredni blogerzy nie wspomnieliby o tym,
ale mój mąż to mój główny kumpel od plotek.
Jak było na meczu?
Rozmawiałeś ze Swankym?
Tak, rozmawialiśmy.
Na meczu piłki nożnej
Swanky opowiedział mi o swoim konflikcie z Annie.
To było nie na miejscu.
Próbował się na mnie żalić?
Zastanawiał się, czy cenię naszą przyjaźń.
Nie spodobało mi się, jak to powiedział.
- Spodziewał się, że ja... - Wyciągniesz do niego rękę?
Przepraszam, Swanky Jeremiah Jerry,
odbiło ci?
To jest właśnie powód,
dlaczego nie udało mi się naprawić z nim relacji.
Swanky próbował obrazić Innocenta.
Oczekiwał, że do niego zadzwonisz?
Niby po co?
Spytałem go, czemu rozmawia ze mną o rzeczach,
o których nie mam bladego pojęcia.
Jak śmiesz, Swanky?
On nie przyjaźni się z Innocentem
i zna go tylko dzięki mnie.
Przykro mi to mówić, ale wiem,
że zajęło mi sporo czasu zapoznanie Swanky’ego z tobą.
On wielokrotnie mi mówił, że chciałby cię ubrać,
choć wie, że nie lubisz takich sesji.
To ja namówiłam cię na sesję fotograficzną dla Swanky’ego.
On jakby o tym zapomniał.
Swanky, zejdź na ziemię.
Twoja duma zaczyna mocno cuchnąć.
- Nieważne. - Nie, skarbie.
Dla ciebie to jest nieważne, ale dla mnie jest.
- Nieważne. - Nie jest bliskim przyjacielem.
Co z tego?
Krew mnie zalewa.
Nie chcę się wściekać, ale cała się gotuję.
Nieładnie, Swanky.
Annie zadzwoniła do mnie.
Była wściekła z powodu tego, co Swanky powiedział 2Babie.
Jak widać, oni nadal ze sobą walczą.
Ich przyjaźń nie jest już taka jak kiedyś.
Po konfrontacji z Annie na temat rozmowy telefonicznej,
w której zmieszała mnie z błotem,
Annie nie czuła się winna.
Skoro nie chcesz wchodzić w szczegóły, to przed czym uciekasz?
Dlatego uznałem, że jej przeprosiny nie są szczere.
Witam, panie profesorze!
- Jak leci? - Czuję się przy tobie taki mały.
Jak zawsze.
Tak, złamano tu zaufanie i naruszono lojalność.
Ale ta dwójka to prawdziwi przyjaciele.
Chcę dziś przekonać Swanky’ego, żeby ponownie porozmawiał z Annie.
Może ostatni raz.
Chcę ci coś pokazać. Dlatego cię tu dziś zaprosiłem.
Hej!
- Jak się czujesz? - Wspaniale.
Jakie to urocze.
Andile pokazał mi nagranie, na którym widać moje wzruszenie
na ślubie Annie.
Rozumiem intencje Andile’a.
Próbuje zagrać na moich emocjach.
- Pamiętasz, co powiedziałeś? - Tak.
Powiedziałeś Annie na jej ślubie:
„Jestem jedyną osobą, która była na twoim pierwszym i drugim.
Jesteśmy razem na dobre i na złe”.
Teraz mamy to „złe”.
Chciałem mu przypomnieć,
że nie można odłożyć uczuć do lodówki,
zamknąć ich i udawać, że wszystko gra.
Chcę znów zobaczyć tę więź,
która łączyła Annie i Swanky’ego, żeby znów ze sobą się przyjaźnili.
Przez wzgląd na ich historię i wszystko, przez co przeszli.
Jestem głęboką osobą.
Uwielbiam wszystko, co głębokie.
Nie lubię rzeczy płytkich
i nie przepadam za takimi, które są tylko na pokaz.
Nie cierpię fałszu.
Kiedy zwróciłem się do Annie,
powiedziała: „Przykro mi, że puściłam innym wiadomości od ciebie.
Wznieciłam pożar, ale pocałujmy się na zgodę”.
Nie czułem, że są to przeprosiny, bo jej słowa nie wydawały się szczere.
Nie pogodziłem się z Annie.
Nie chcę więcej wpuszczać Annie do mojego życia.
Nie chodzi tylko o Annie, ale i o jej dzieci, 2Babę.
To twoja rodzina.
Andile, przestań. Nie rób mi tego.
- Tak jest. - Nie rób tego.
Jesteś dla nich „wujkiem Swankym”
i zastanawiają się, czemu od tak dawna ich nie odwiedzasz.
2Baba mówi: „Nie jestem teraz przy żonie,
ale na szczęście jest z nią Swanky”.
Czuję, że ta sytuacja do pewnego stopnia zamknęła mój umysł
na innych ludzi.
Czuję, że ta dobroć...
Kojarzycie to uczucie, gdy ktoś wysysa z ciebie całe dobro?
Nie tęsknię za Annie.
Ale tęsknię za osobą, jaką byłem, gdy się przyjaźniliśmy.
Musiałaby poczuć się winna z powodu całej tej sytuacji
i mieć wyrzuty sumienia.
Tylko szczere, bo ona umie grać, ale poznam, czy to prawdziwa skrucha,
czy też nie.
Jak po tym wszystkim mamy wrócić do normalności?
To niemożliwe.
Nie wyobrażam sobie tego.
Ciężko to słyszeć.
Od czasu „wstępnych zaręczyn” nie bardzo układa nam się z Kayleigh.
Zaplanowałem dziś romantyczny wieczór,
bo chcę ją zapytać o coś wyjątkowego.
Quinton poprosił, żebym włożyła najładniejszą sukienkę,
najlepsze szpilki i zrobiła sobie ładny makijaż.
Ciekawe, co planuje tym razem.
Rany.
- No co? - Co jest grane?
Chodź.
Zrobimy to krok po kroku.
- Zamknij oczy. - Dobra. Poprowadzisz mnie?
Jasne. Zamknij oczy.
Kiedy naprawdę czegoś chcesz, musisz ciężko na to zapracować,
walczyć o to.
Czuję, że Kayleigh i ja walczyliśmy o to, gdzie teraz jesteśmy.
I to jest ten wieczór.
Jesteśmy na trawniku. Nie.
Nie, poczekaj.
Kiedy będziesz gotowa, otwórz oczy.
Już.
Rozejrzyj się.
Kochanie!
Jak tu pięknie.
Zobaczyłam róże, świece i tak dalej.
Włożył w to wiele wysiłku.
Nie wiem, co się dzieje. Nie mam pojęcia.
To naprawdę wyjątkowe. Sam to zrobiłeś?
- Przestań tak mówić. - Rany.
Jeśli jeszcze raz zadasz takie pytanie,
więcej nic dla ciebie nie zrobię.
Dziękuję, skarbie. To takie urocze.
Doceniam to.
Wiele przy mnie przeżyłaś, ale twoja miłość do mnie jest stała
i bardzo to doceniam.
Dziękuję.
Chcę, żebyś przestała kwestionować moją miłość do ciebie
i wątpić we wszystko, co robię.
Bo wszystko, co robię,
robię, ponieważ...
nikt nie liczy się dla mnie na tym świecie bardziej niż ty.
Nie powiem, że stary Quinton umarł,
bo nadal boję się tego, co przyniesie kolejny dzień,
i kiedy wychodzisz z domu, nie pytam, dokąd idziesz.
Czy jestem niepewny siebie? Bardzo.
Ale nie chcę tego pokazywać,
bo chcę, żebyś była zawsze szczęśliwa
i żebyś czuła, że jestem twoim bezpiecznym portem.
Jasne. Dziękuję.
Od dawna czekałam, żeby coś takiego usłyszeć
od kogoś, kogo naprawdę kocham.
Nie płacz. Co się stało?
Co jest?
Zaraz spłynie mi makijaż.
Dziękuję. Doceniam to.
Doceniam wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
To wiele dla mnie znaczy. Dziękuję.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Kocham cię, skarbie.
- Wiem, że jesteś głodna. - Jest jedzenie?
- Jasne. - Chciałam zapytać.
Zaczniemy od deseru?
To taki wieczór?
Jestem bardzo szczęśliwa.
Chciałam, żeby Quinton powiedział mi, co dokładnie czuje.
Jakie to śliczne.
Dokonał swoistej samorefleksji,
jest świadomy sytuacji i jestem z niego dumna.
Naprawdę dumna. To przepiękna chwila.
Cóż za cudowny wieczór.
Wszystko jest idealne.
Nie tak idealne, jak ty.
Wiem, że to banał, gdy ktoś mówi: „Poślub swoją najlepszą przyjaciółkę”.
I... dziękuję.
Ale ostatnio pomyślałem sobie:
„Czemu byłem taki niesprawiedliwy i zachowywałem się jak dupek?
Czemu byłem taki oziębły?”.
Przecież ty jesteś...
częścią mojego świata.
Wiem, że nie poprosiłem cię o to oficjalnie,
ale proszę cię dzisiaj. Otwórz.
Co to jest?
Otwórz.
Nie mogę.
Chcę, żebyś się do mnie wprowadziła.
Kochanie.
Cóż za dbałość o szczegóły.
Po prostu opadła mi szczęka.
To było takie urocze.
Więcej nie powiem:
„Wkurzyłaś mnie. Wracaj do domu”.
Bo...
teraz to także twój dom.
Nasz dom.
Dziękuję.
Wiesz?
Czemu dziś przez ciebie płaczę?
Nie chciałem jedynie, żeby Kayleigh wzięła ode mnie ten klucz,
ale także, by zrozumiała, że nie chodzi mi tylko o zabawę,
Że potrafię być też poważny.
Nasz związek to nie żart.
Pamiętaj, to nasza wspólna droga.
To my ustalamy zasady.
- Pieprzyć resztę. - Zgadza się.
Nikt nie sądził, że Swanky i Annie się pokłócą,
ale tak się stało.
To oczywiste, że oboje nadal cierpią.
Po wielu tygodniach tego, jak oboje wylewali przede mną swoje żale,
zaprosiłem ich razem na rozmowę w trójkę.
Jedynym powodem, dla którego wstałam z łóżka
i ubrałam się, jest Andile.
Swanky musi zrozumieć, że nie wolno obrażać innych ludzi,
nawet jeśli ma się do nich pretensje.
Nie chcę, żeby dziś mnie wkurzał.
Jeśli to zrobi, wybuchnę.
Mam dość jego bzdur.
Powiedzieć, co ci leży na sercu, to jedno.
Ale ważne jest też, w jaki sposób to przekazujesz.
Rozumiem. Oczekujesz szacunku.
Tak, chcę szacunku,
bo on podczas meczu obraził mojego męża.
Wszystkie inne aspekty mojej kłótni z Annie
nie mają dla mnie znaczenia.
Jedyne, co jest dla mnie istotne, to rozmowa telefoniczna, którą słyszałem,
i w której Annie mnie oczerniała.
Ta rozmowa i te słowa Annie są faktem.
Dlatego wymazałem ją ze swojego życia.
Dziękuję, że oboje tu przybyliście,
przyjmując moje zaproszenie.
Pogadajmy szczerze.
Zakończmy to.
I pozwólcie mi to zrobić po mojemu.
Przy tym stole siedzą dwie największe osobowości,
jakie znam.
Znane powiedzenie mówi:
„Trafiła kosa na kamień”.
Zobaczmy, co teraz.
Nie wiem, co o tym myśleć,
bo wcześniej próbowałem rozmawiać z Annie,
a i tak nic z niej nie wyciągnąłem.
Chciałem, żeby Annie wiedziała,
jak głęboko tamta zasłyszana rozmowa mnie dotknęła.
To właśnie ona przelała czarę goryczy.
Chcę, żeby Annie wyjaśniła,
co takiego jej zrobiłem, że opisała mnie w takich słowach.
Swanky, nie muszę cię okłamywać.
Z wściekłości mówię różne rzeczy.
Boli mnie to,
że gdy zaproponowałam Swanky’emu wspólne zorganizowanie tej imprezy,
on odparł: „Nie róbmy tego”.
Zadzwoniłam do niego dzień przed imprezą i nie odebrał.
Nie wiedziałam, że ona się odbędzie.
Wiesz, jak głupio nadal się czuję?
Swanky nie powinien mówić o zdradzie,
bo sam zorganizował tę imprezę za moimi plecami.
Co gorsza, nawet mnie na nią nie zaprosił.
Tamtego dnia, gdy zobaczyłam zdjęcia i relacje ludzi
z tego wydarzenia, płakałam jak dziecko!
Musiałam wyjść z innej imprezy.
- Czemu płakałaś? - Bo nie wierzyłam, że mi to zrobiłeś!
Rozumiem.
Mamy tych samych przyjaciół.
Chcę znać datę tej rozmowy, którą podobno zasłyszałeś.
Złamałeś mi serce.
Nie dostałaś zaproszenia,
bo przed imprezą
słyszałam, co o mnie mówiłaś.
Gdy to usłyszałem,
uznałem, że kończę relacje z tą osobą.
- Powiedziałaś takie straszne rzeczy. - Kiedy to było?
- Nieważne. - To kłamstwo!
Mówię, że...
Po co ci ten cały kamuflaż?
Zdejmę dla ciebie okulary.
Annie, nie ma mowy,
żebym bez usłyszenia tamtych słów zerwał z tobą znajomość.
Nie wyciąłbym cię z mojego życia,
gdybyś nie zrobiła mi świństwa, więc teraz nie udawaj!
Grasz jak w pieprzonym filmie!
Wcielasz się w pieprzoną rolę.
- Czekajcie. - Nie igraj ze mną.
- Hej! - Zamknij się!
Myślisz, że jestem głupi?
- Wiem, co mi zrobiłaś. - Przestańcie.
Kłamiesz na temat tej rozmowy.
Przestańmy. Spójrz na mnie.
Dzwoniłaś i obrabiałaś mi tyłek!
Nie obrażam cię, więc i ty nie próbuj.
- Mówisz innym... - Nie chcę podnosić głosu.
Swanky, zejdź na ziemię.
- Annie, rozmawiaj ze mną! - Zawsze byłem bogiem.
Nie oskarżaj mnie, skoro nie masz dowodów.
Pieprz się!
- Nic nie zrobisz. - Z wszystkimi się kłócisz.
Nie ze wszystkimi, tylko z tobą.
Ze swoimi teściami,
z twoim managementem, przyjaciółmi.
Kłócisz się ze wszystkimi, nie tylko ze mną.
Wiem, co chcesz zrobić.
Ale to wina Andile’a.
- Andile... - Nie, nie.
Annie, nigdy cię nie skrzywdziłem.
Właśnie to zrobiłeś.
Zawsze cię wspierałem.
- Skończyliśmy. - Czekajcie.
Wybacz.
Pieprzyć kamery, ale to nie w naszym stylu.
Nie mówmy przed kamerami o naszych rodzinach.
Nie.
Widzicie, co wyprawiacie?
Po co mówić o rodzinach?
- Ty też mówisz. - Nie mówiłam o rodzinie.
Każdego z nas rani co innego.
- To się nie uda. - Nie róbmy sobie tego nawzajem.
Kto ma mój mikrofon?
- Możesz usiąść? - Nie.
Swanky zrobił teraz to,
o co sam oskarża Annie.
Choć mówi jej to prosto w twarz.
Proszę, usiądź.
- Rozumiesz, o co mi chodzi? - Tak. Przepraszam.
Ale usiądź, bo jeśli wyjdziesz, to mnie zaboli.
- Co my wyprawiamy? - Przepraszam.
- Swanky wie, co usłyszał. - Wybacz.
- Mogłaś mieć na myśli coś innego. - Wiem, przesadziłam.
Przepraszam.
Jestem sobą rozczarowana.
Nie jesteśmy tacy.
- Nie. - Nie jesteśmy tacy.
I wstyd mi, że to robimy.
To nie musiało zajść tak daleko.
Nie musiało się między nami tak popsuć.
Wielka szkoda.
Swanky ma cię za starszą siostrę, a ty go nie ochroniłaś...
- Czuję to samo. - ...przed samą sobą.
Dlatego mówię głównie do ciebie.
Zrobię, co w mojej mocy, by cię chronić.
Nie rozumiesz, Annie.
Swanky, wybaczmy sobie.
Nie chcę już mieć racji.
- Nie chcę mieć racji. - Ja też nie.
Mam tego dość. Nie muszę mieć racji.
Też jestem zmęczony tą gównianą sytuacją.
Zostawmy to, proszę.
Nie jestem kimś, kto jest nieufny,
gdy poznaje nowych ludzi,
ale z powodu tego konkretnego incydentu
nie potrafię już nikomu zaufać.
Odniosłem wrażenie, że pragniesz się ode mnie odciąć.
„Wolę nie pokazywać się ze Swankym,
bo zapraszam moich bogatych przyjaciół”.
Ja miałam takie samo odczucie.
Swanky traktował mnie jak śmiecia.
Teściowie krytykowali mnie za różne dziwne rzeczy.
Wiele razy miałam myśli samobójcze.
A tu jeszcze doszła sprawa ze Swankym i ten skandal.
Straciłam pieniądze, kontrakty reklamowe.
Tak wiele rzeczy i ludzi.
Swanky, było mi ciężko.
Nie byłam w stanie pójść na imprezę szkolną moich dzieci.
Nie chcę kłamać, ale przechodziłam istne piekło.
Miałam wrażenie,
że wszystko sprzysięgło się przeciwko mnie.
I pomyślałam, że Swanky też próbuje się pode mnie podczepić.
Dlatego powiedziałam te rzeczy.
Byłam zazdrosna i on też był, choć pewnie tego nie powie.
Pewnie powiedziałam o nim te słowa w przypływie gniewu.
A ja jestem człowiekiem i przepraszam.
Brakuje mi ciebie.
- Ona przeprasza. Swanky? - Ja też.
Zakończmy to, Swanky.
Mówi, że miała wtedy trudny okres i rzeczywiście wypowiedziała te słowa.
Byłam zła na cały świat.
Nie zrobiłeś nic złego.
Po części boli mnie to, że nie mogłem cię wtedy wesprzeć.
Kiedy widzisz, że twoja przyjaciółka cierpi
i nie jesteś w stanie jej pomóc, to już spory problem.
Ale pomyśl, jak się czułem, kiedy to wszystko się nawarstwiło.
Nie porzucam moich przyjaciół, w żadnej sytuacji.
Annie, zawsze będę cię wspierał.
Rozumiesz?
- Dziękuję wam. - Kocham cię.
Jest wiele prawdy w powiedzeniu: „Zranieni ranią najmocniej”.
Annie czuła się zraniona
i przez to źle potraktowała Swanky’ego.
Pamiętaj, że nie żywię do ciebie urazy.
Kocham cię całym sercem
i zawsze będę przy tobie.
Dogadajmy się.
Możemy się pocałować, przytulić i o wszystkim zapomnieć?
- Tak szczerze? - Tak.
- Mógłbyś znów mnie ubrać. - Zakończmy to.
Mamy tyle do nadrobienia.
Czuję ogromną ulgę,
bo nie żywię już urazy do Annie.
Możemy otworzyć nowy rozdział
i popracować nad tym, by stać się lepszymi przyjaciółmi.
Tym razem była to szczera rozmowa, bo poruszyliśmy każdy aspekt problemu.
Tego chciałem.
Zawsze będę z ciebie dumny.
- I chcę zawsze cię wspierać. - Tak.
Zacząłeś mnie ubierać?
Chcę cię o coś zapytać.
Zawożę dziś dzieciaki do Diamonda,
ale zamierzam też z nim porozmawiać.
To będzie taka pogawędka w cztery oczy.
- Gotowi na spotkanie z tatą? - Tak.
Jesteśmy na miejscu. Patrzcie, kto wyszedł!
Cześć!
W porządku.
- Proszę. - Tęskniłem.
- Co u ciebie? - W porządku.
- Dobrze. - Tak?
Kiedy wracałem do kraju, nie sądziłem, że czekają tu na mnie takie dramaty.
Ale tak się stało.
Muszę porozmawiać z Zari o tym, co się wydarzyło.
Wkurza mnie, że ludzie odbiorą to wszystko
w negatywny sposób
albo zrozumieją wszystko na opak.
Przyjechałam się pokłócić.
- Zrozum... - Ale nie chcę tego.
Wkurzyłem się na wszystkich
i na to, że musiałaś wysłuchiwać wszystkich tych bzdur.
Ściany mają uszy, a korytarze oczy.
Ludzie patrzą i słuchają.
Czemu ta dziewczyna miałaby na tyle odwagi, by powiedzieć mi:
„Diamond powiedział mi,
że masz na jego punkcie obsesję”.
I tak dalej.
Czemu tak chętnie mi to powiedziała?
Kiedy kobiety kłócą się ze sobą,
obrzucają się absurdalnymi argumentami.
- Rozmawialiśmy o kolejnym dziecku, tak? - Tak.
Skąd Fantana się o tym dowiedziała?
- Nie rozmawialiśmy o tym. - Powiedziała mi.
To ona mi o tym powiedziała.
Wspomniałaś o tym, gdy wznosiliśmy toast.
- Nie. - Rozmawiałam o tym tylko z tobą.
A nawet gdybym chciała dziecko, to kto mnie powstrzyma?
Nikt, ale problem tkwi w tym, że...
- Pogadaj z Fantaną. - Nie gadałem z nią o tym.
Ona mi o tym powiedziała.
Czuję, że on kłamie.
Nie sądzę, by Fantana pomyślała sobie:
„Zaatakuję dziś Zari”.
Z powodu Diamonda,
który nie jest moim facetem?
Nie lubię czegoś takiego.
Jeśli to ci się nie podoba, to nie gadaj z tymi dziewczynami.
Bo one potem mówią to mi, żeby się przede mną wywyższać.
„Taka jesteś mądra, a tymczasem ojciec twoich dzieci
mówi o tobie to i tamto”.
- Czekaj... - Nie ułatwiaj im tego.
Nie chcę wiedzieć, o czym rozmawialiście.
Nie będę cię zawstydzać.
Nie chcę wiedzieć.
Ale kiedy z nimi jesteś, postaw kawę na ławę.
Jasne? Niech znają pewne granice.
Diamond, nie stawiaj mnie w takiej sytuacji.
Naprawdę nie warto.
- Muszę iść. - Dobrze.
- Pojutrze wyjeżdżam. - Dokąd?
- Do Paryża. - Po co?
Pracuję tam nad płytą na cały świat.
Jestem z ciebie dumna. Brawo.
Nie przerywaj tego, co robisz, pomimo tutejszych dramatów.
Nie ma żadnych dramatów.
- Czyli to ja dramatyzuję? - Tak.
Szybko to przyznałeś.
- Dobranoc. Muszę iść. - Dobrze.
Przymknę na to oko.
Nie chcę mu robić problemów.
Opuszczam kraj.
Lecę w trasę.
ale muszę jeszcze zobaczyć Fantanę.
Chcę się upewnić, że nikt nie czuje się urażony.
Nie chcę przy tym brać strony ani Fantany, ani Zari.
- Fantana. - Cześć.
Chodź tu.
Co u ciebie?
- W porządku. - Dobrze.
Na lunchu wkurzyłam się na Diamonda.
Ostatnio go unikałam,
ale trudno się na niego gniewać, bo to taki typ człowieka.
Zapomniałam więc, czemu się wściekłam.
Oby tylko na jego widok znów nie ugięły się pode mną nogi.
Dokąd lecisz?
- Do Paryża, skarbie. - Lecisz do Europy?
Najpierw do Paryża, a potem do Londynu.
Z Londynu mam lecieć do Malawi.
Gdzie to jest?
W Afryce.
- Co? - W Afryce.
Nie wiem, gdzie jest Malawi, ale to wygoogluję,
bo brzmi to dość tropikalnie, niczym smaczny sok.
Muszę poduczyć się z geografii.
- Uwielbiam Malawi. - Znam tylko Ghanę.
To w Afryce Wschodniej!
Może w Malawi też mam swoich fanów? Super.
Ten wylot trafił mi się w samą porę.
Nie podobało ci się tu?
Było fajnie, ale potem...
Sam nie wiem.
Zwłaszcza po tym, co wydarzyło się ostatnio...
- U Khanyi? - Tak.
To nie było konieczne.
Jeśli poczułaś się urażona, to chcę cię za to przeprosić.
Nie byłam urażona, ale nie podoba mi się,
że Zari chce kontrolować...
- Rozumiem. - ...co robimy razem.
Ona nie może mi dyktować, co mam do ciebie czuć.
- W tym rzecz. - Rozumiem.
Poczułem się wtedy, jakbym to była moja wina.
Poczułem się okropnie,
bo po co oni wyciągali wszystkie te rzeczy?
Między nami wydarzyło się coś fajnego i lubię spędzać tu czas.
Kiedy znów się zobaczymy?
Byle bez Zari, bo mam dość stresu i dramatów.
Rozumiem, ale co zrobić?
Poza tym mogłeś się tam odezwać.
Bo nie chciałem wywoływać większej burzy.
Czuję, że istniał lepszy sposób na rozwiązanie tej sprawy
między mną, Zari i Diamondem, gdyby chodziło tylko o Diamonda.
Ale ponieważ ten konflikt dotyczy mnie i Zari,
bo nie lubię Zari jako osoby,
to mam wrażenie, że Diamond był w tej sytuacji bezradny.
Możemy w końcu zaznać nieco spokoju.
Daj mi buziaka.
Dia.
- Nie zapomnij o mnie. - Nie.
Dobry Boże.
Kocham cię.
- Pamiętaj o tym. - Ja ciebie też!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz