Księżniczka Nzinga spędziła trzy długie lata z dala od domu.
Trzeba jednocześnie.
Gdy jeden obóz usłyszy od drugiego, to koniec.
Ufam, że poprowadzicie ten atak.
Świadoma rozpaczliwego stanu swego królestwa,
zawarła sojusz z przywódcą Imbangalów, Kasą.
Wrogowie jej wrogów stali się towarzyszami broni.
Z kolei w ojczyźnie Kabasa trafiła w ręce wrogów.
Mówię, żebyś jej nie dotykał!
Ej!
- Funji! - Funji!
- Musisz stąd uciekać. - Co się dzieje?
- Musimy coś zrobić! - Zrobimy!
Nie! Funji!
Nzinga pozostała jednak niezłomna, by zrobić, co w jej mocy,
żeby chronić chronić przyszłość jej ludu.
Lub zginąć podczas walki.
Oby wasi przodkowie was powitali.
AFRYKAŃSKIE KRÓLOWE
NZINGA
Nzinga była na dobrowolnym wygnaniu.
Zawarła sojusz z Imbangalami.
Walczyła u ich boku z Portugalczykami.
Nzinga współpracowała z Kasą, by przerwać szlak niewolników,
którym niewolnicy byli transportowani z głębi Afryki na jej wybrzeże.
Sądzę, że nadal była załamana z powodu śmierci syna
i wciąż czuła gniew wobec brata, Mbande.
WYSPY KINDONGA
Król Mbande był w rozpaczliwym położeniu.
Stolicę, Kabasę, najechali Portugalczycy.
Musiał uciec na wyspy Kindonga.
Stanowią one fortecę pośrodku rzeki Kwanza.
KABASA, RZEKA KWANZA, WYSPY KINDONGA
Po przybyciu wezwał Nzingę na spotkanie.
Gdzie jego strażnicy?
Nzingo, powinnaś coś wiedzieć...
Ostatnie trzy lata go zmieniły.
To akurat widzę.
Chodźmy.
Co z tobą?
Masz się za nieśmiertelnego?
Chodzisz bez ochrony.
A gdyby przyszli Portugalczycy?
Nie słyszałaś?
Już przyszli.
Straciliśmy Kabasę.
Straciłem więcej niż ojciec.
A siostry? Funji i Kambu?
Wydostałem je.
- To nie może być nasz koniec. - Nie jest.
Wciąż tu jesteśmy.
Czemu mój król mnie wezwał?
Pokój.
Chcę, byś wynegocjowała pokój z Portugalczykami.
Co?
Wiemy o twoich sukcesach z Imbangalami.
Uporządkowałaś ich bezład.
Użyłaś ich, by odciąć portugalską łączność.
Nzingo, nikt nie zaprzeczy twym zdolnościom.
Ty najlepiej wynegocjujesz pokój.
Walczę z nimi od lat.
- Wiem. - Tak czy siak
to nie czas na pertraktacje pokojowe.
Nie gdy ty...
Nie, gdy tron jest tak słaby.
Musimy walczyć.
Nzingo.
Nie mam już krwi do przelania.
Nie przelejemy twojej krwi. Tylko ich.
Póki nie wypędzimy tych morderczych złodziei z królestwa.
Proszę, Nzingo!
Jesteś naszą jedyną nadzieją!
Nie proszę cię jako król.
Proszę jako twój brat.
Gdy brat Nzingi woła ją do siebie,
to ona nie odpowiada tylko przed bratem, który zabił jej syna.
Odpowiada przed królem,
który rządzi jej ludem.
Tej postaci musi ona służyć.
Już.
Król Ndongo nie kłania się nikomu poza przodkami.
Czego potrzebuje mój brat?
Dziś trudno nam sobie wyobrazić,
jak ona mogłaby wciąż mieć jakiekolwiek relacje z bratem.
Nie ufała mu, jednak sprawa była ważniejsza.
Każda decyzja, którą podejmowała
była z myślą, by chronić lud
i uchronić przed niewolnictwem jak najwięcej osób.
Portugalski najazd na Kabasę był pokazem siły,
by zastraszyć Mbande i jego lud.
Gdy więc Portugalczycy ruszyli dalej,
Mbande z siostrą mogli wrócić do miasta rodzinnego.
Wiedzieli jednak, że daleko do końca walk z Portugalczykami.
W Afryce środkowo-zachodniej panowało ogromne zamieszanie.
Portugalczycy wchodzili do osad, miast i miasteczek,
niszcząc, plądrując i dewastując całe społeczności.
Portugalczycy zbudowali fort w Ambace,
niebezpiecznie blisko stolicy Mbande, Kabasy.
Wiedział, że mogą zaatakować w każdej chwili.
Mbande był wyczerpany.
Nie miał wojska, które mogłoby pokonać Portugalczyków.
W kraju panował chaos.
To był ten moment, który miał zdecydować, czy zostanie na tronie
i utrzyma choć odrobinę władzy.
Zwołałam was tu,
bo muszę wam powiedzieć, że pogodziłam się z Mbande.
Co?
Będę go reprezentować przed Portugalczykami.
Ruszamy do Luandy.
Czemu pozwalasz mu się chować za tobą?
- W końcu jest królem. - Dosyć chwiejnym królem.
Mbande...
nie jest teraz sobą.
Wierzy, że Portugalczycy chcą pokoju, ale ja znam tego wroga.
To wróg przebiegły i bezwzględny, który chce nas sobie podporządkować.
Może wyślemy wojowników?
Kambu.
Bitwy trzeba wygrać najpierw w umyśle.
Ojciec tak mawiał.
Tak było.
Dlatego ja się tam udam.
Chcę spojrzeć w oczy gubernatorowi,
gdy odda mi to, co nam odebrał.
Skąd masz tę pewność?
Nie spocznę, póki tego nie zrobi.
Przed Nzinga stało ogromne wyzwanie.
To była największa pokojowa delegacja
od przybycia Portugalczyków.
Nzinga wraz z dużą liczbą towarzyszy pokonali ponad 300 kilometrów
z Kabasy do Luandy.
KABASA, RZEKA KWANZA, LUANDA
PORT W LUANDZIE
Nzinga przybyła do Luandy ze świtą,
gdzie dała imponujący pokaz arystokracji Ndongo, ich szlachty.
Mówiła po portugalsku. Znała się na polityce.
Myślała strategicznie.
Była idealną wysłanniczką do Portugalczyków.
„Jesteśmy wielkim ludem, silnym, mamy swój honor”.
W tamtej chwili regionalnym gubernatorem był de Sousa,
który działał w imieniu Portugalii.
Chciał pokazać Nzindze jej miejsce w szeregu.
Starsza, niż się spodziewałem.
Nie lekceważ jej.
Nie zamierzam.
Nikt jej jeszcze nie złamał.
Nie sądzę, by Portugalczycy byli gotowi na to,
że dyplomatką będzie kobieta.
Prawdopodobnie uważali, że kobietę
łatwiej im będzie oszukać lub zlekceważyć.
Portugalczycy rozumieli,
że Mbande i jego siostra to kluczowi gracze w regionie.
A ich królestwo jest silne.
Na razie chcieli udawać, że okazują szacunek.
Księżniczko Nzingo, miło mi.
Z pewnością, gubernatorze.
Rzadko można spotkać księżniczkę Ndongo,
a co dopiero trzy.
Nie musiała się pani fatygować.
Mogłem wysłać posłańca z naszymi warunkami.
Posłańca na tych niebezpiecznych drogach?
To byłoby nierozsądne.
Nzinga dążyła do realizacji trzech postulatów.
Do uwolnienia ndongijskich jeńców, ochrony przed wspólnymi wrogami
oraz obietnicy Portugalczyków, że opuszczą fort w Ambace.
Pytanie tylko, co musiała poświęcić, by zdobyć swoje?
Proszę...
spocząć.
Podczas ich pierwszego spotkania
Portugalczycy próbowali ją upokorzyć.
Nie dostała krzesła.
Chcieli jej pokazać,
że negocjacje będą na ich warunkach.
Ależ niepotrzebnie przeżywa pan niedogodność z mojego powodu.
Zawsze jestem przygotowana.
Istny przejaw siły. Niesamowity pokaz. Powiedziała mu:
„Nie pozwolę ci obniżyć mojego statusu.
Jesteśmy równorzędnymi partnerami.
Jeśli mam sobie zapewnić krzesło, to proszę bardzo”.
Liczyłem na rozmowę z pani bratem, a nie wysłannikiem.
Król deleguje tych, których uzna za odpowiednich.
Najwyraźniej.
Nasze warunki są dość proste.
Nasz król jest skłonny zaoferować pokój
pod warunkiem, że brat odłoży broń,
pomaga nam zwalczyć wspólnych wrogów i zwraca naszą własność.
Własność?
Niewolników.
Portugalczycy pierwsi zaczęli wykorzystywać Afrykę
jako miejsce, w którym można zdobyć ludzki towar.
Nzinga wiedziała, że traci tysiące ludzi
ze względu na wielki apetyt Portugalczyków,
by handlować niewolnikami i kolonizować Nowy Świat.
Mój król uważa, że przyjaźń byłaby korzystniejsza...
dla każdego.
Pański król z pewnością jest zwolennikiem przyjaźni.
Czyż nie?
Owszem, jest.
Mój król chce żyć w pokoju z Portugalczykami,
jednak wciąż mamy pewien problem.
Kasanje.
Kasanje to przywódca Imbangalów o budzącej grozę reputacji.
Stanowił nieprzewidywalną moc w Ndongo i okolicach.
Był zagrożeniem dla Nzingi i Portugalczyków.
Duch we mgle.
Czyli pan go zna?
Zajmiemy się Kasanje...
o ile brat zapłaci królowi za straty,
by pokryć koszty utraconej własności.
Portugalczycy chcieli, by Ndongo płaciło im coroczną daninę,
co oznaczałoby konieczność sprowadzania pewnej liczby niewolników do Luandy
by zapłacić portugalskiemu państwu.
Gubernatorze,
moi ludzie mawiają:
„Kto rodzi się wolny, powinien zachować wolność,
nie zaś ulegać innym”.
Daninę płacą jedynie ci, którzy zostali podbici.
Mojego króla Mbande nikt nigdy nie podbił.
Nzinga odmówiła daniny z ludzi,
którzy zostaliby niewolnikami,
gdyż sama głęboko wierzyła, że to wbrew jej poczuciu sprawiedliwości.
Nie uważała, by portugalski handel niewolnikami był słuszny.
Portugalczycy chcieli narzucić warunki podporządkowania,
zrobić z nich swoich wasali.
A ona powiedziała: „Król Ndongo
nie podda się królowi Portugalii,
bo Portugalia nie wygrała żadnej wojny i nigdy nie podbiła Ndongo”.
Nzinga była zręczna w kwestiach politycznych.
Potrafiła wykorzystać aspekty kultury politycznej innego kraju,
by osiągnąć swój cel.
Sądzę, że przystąpiła do negocjacji z przekonaniem, że może je wygrać.
Kapitanie Cardoso, jeśli wciąż będzie pan opróżniał nasze ziemie,
mój król zostanie bez poddanych.
A czymże jest król bez ludu?
Byłaby księżniczka potężnym sojusznikiem.
A teraz, za pozwoleniem, kapitan i ja mamy też inne obowiązki.
Pani.
- Jakieś postępy? - Wciąż się z nami bawią.
Sprawdzają, ile możemy sami oddać,
a ile on będzie musiał odebrać siłą.
Co to oznacza dla pokoju?
O tym nie rozmawialiśmy.
Ale przynajmniej tym razem dali mi krzesło.
Czasami, by zrozumieć mężczyznę...
trzeba odkryć kobietę.
Ana da Silva była żoną ważnego oficjela portugalskiego w Luandzie.
Żarliwa katoliczka, jak większość Portugalczyków.
Z dokumentów wynika, że ona i Nzinga bardzo się polubiły.
Tak długo nie ma cię w domu.
Jak radzą sobie twoje dzieci?
Mój lud to moje dzieci.
Wiedzą, że służę im, gdzie tylko jestem.
Tak.
Wasi mężczyźni...
mówią jedno, a mają na myśli co innego.
Dlaczego?
To zależy.
Od czego?
Czy ci ufają, czy nie.
Dla mojego ludu honorem mężczyzny jest jego słowo.
Póki go nie złamie, trzeba ufać.
Tam, skąd pochodzę,
zaufanie zdobywa się poprzez służbę i wspólnotę.
- Wiarę w te same wartości. - Jak i u nas.
Poprzez wspólną wiarę w Boga
i chrzest, który czyni z nas jedną, katolicką rodzinę.
A więc...
poprzez ten chrzest
każdy z was staje się taki sam?
Owszem.
Portugalczycy
nie sądzili, że są brutalnymi najeźdźcami
z czysto samolubnych pobudek.
Uważali, że nawracają barbarzyńców.
Podboje usprawiedliwiali religią.
Wierzyli, że jeśli nawrócą jak najwięcej osób,
to utrzymają duchową i polityczną kontrolę nad całym regionem.
Tak chcieli zyskać wpływy.
Jeśli im nie ufasz, po co rozważasz chrzest?
Możemy go wykorzystać, aby dotrzymali słowa.
Jedna, wielka, katolicka rodzina.
A więc czemu się wahasz?
Kambu, bo wtedy przyjęłabym rękę wroga, któremu nie ufam.
Nie mam gwarancji.
A więc to akt wiary.
Nie chcę tego znów oglądać.
Musisz.
Portugalczycy praktykowali typ niewolnictwa,
który był wyjątkowo brutalną formą wyzysku.
Zbierali jak najwięcej ludzi,
upychali ich na statki w okropnych warunkach
i wysyłali do pracy na plantacje trzciny cukrowej lub kawy.
Nzinga wiedziała, że to wyniszcza jej lud,
że dziesiątkuje jego liczbę.
Widziała, jak łapano i porywano setki ludzi.
Ilu do tej pory?
Straciłam rachubę wiele dni temu.
Jeśli tego nie zatrzymamy, naszych ludzi...
już nie będzie.
Czekał ich wielki trud.
Spodziewana długość życia wynosiła do ośmiu lat.
Wyobraźcie sobie. Siedem lat po przybyciu do Nowego Świata,
a śmierć już czyha za rogiem.
Istniały wtedy targi niewolników w samym Ndongo,
ale podlegały one ścisłym regulacjom i kontrolom.
Nie był to ten sam typ niewolnictwa.
Niewolnicy z Ndongo nie byli niczyją własnością.
Byli de facto członkami rodziny.
To skomplikowane.
W tamtych czasach nikt nie znał wyjścia z sytuacji.
Niewolnictwo było tak powszechne.
Było wszędzie.
Niemal nie dało się uniknąć bycia jego częścią.
Istniały ogromne różnice w pojmowaniu niewolnictwa
przez Portugalczyków i przez lud Ndongo.
Myślę, że Nzinga uważała, że nie powstrzyma niewolnictwa,
ale sądziła, że je ograniczy.
Nzinga wykorzystywała wszelkie możliwe narzędzia,
by uratować swoje królestwo.
Podejmowała strategiczne decyzje
z nadzieją, że nawrócenie na chrześcijaństwo
pomoże jej ocalić dziedzictwo przodków.
Gratulacje.
Sądzę, że możemy przekazać Ngoli Mbande, iż zawarliśmy umowę.
- A warunki? - Do przyjęcia.
Fort w Ambace też?
Jeszcze jedna rzecz. Wypuścimy jeńców Ndongo,
aby pani brat odtworzył swe królestwo.
Bo czymże jest król bez ludu?
Nzinga była mistrzynią dyplomacji, a tym chrztem przypieczętowała umowę.
Portugalczycy w końcu zgodzili się na traktat pokojowy.
Portugalczycy przystali na wszystkie trzy żądania.
Zapewnili ochronę dla jej ludzi przed przywódcą Imbangalów, Kasanje.
Zgodzili się wycofać wojska z fortu w Ambace.
Zgodzili się także wypuścić część jeńców z Ndongo,
których porwali i zniewolili.
Nzinga wróciła do Ndongo z tarczą.
Osiągnęła porozumienie z Portugalczykami,
by odwrócić losy Ndongo...
- Nzinga! - Nzinga!
...co było niejako obietnicą lepszej przyszłości dla królestwa.
- Nzinga! - Nzinga!
Dałaś radę!
- Nzinga! - Nzinga!
Wydaje mi się, że w tamtej chwili Mbande zaczął rozumieć,
że jego siostra ma większą władzę i wpływy, niż się spodziewał.
Mbande poczuł się niepewnie.
Doskonale zdawał sobie sprawę z faktu, że Nzinga była uwielbiana.
Myślę, że czuł się odrzucony i zmarginalizowany w społeczności.
Już od wczesnego dzieciństwa, ale także potem
Nzinga przyćmiewała Mbande.
Była mądrzejsza. Była ulubienicą ojca.
Miała wrodzony talent do polityki i dyplomacji.
Rywalizacja istniała od bardzo dawna.
Bracie.
Widziałam skalę.
- Czego? - Handlu naszymi ludźmi.
- Nawet sobie nie wyobrażasz. - Nzingo.
- Przyniosłaś nam zwycięstwo. - To za mało.
Potrzebujemy czegoś więcej niż traktatu,
by zatrzymać Portugalczyków.
Mbande.
Bracie.
To puste zwycięstwo.
Będzie tylko gorzej.
Nie będzie.
Nie będzie, jeśli zostaniesz regentką, póki mój syn nie dorośnie.
Co takiego?
Po powrocie to Nzinga była gwiazdą.
To ona najlepiej reprezentowała Ndongo.
Nzinga o tym wiedziała. Nawet Mbande to dostrzegał.
Muszę tak uczynić, póki jeszcze mogę, by zapewnić Ndongo przyszłość.
Może byłoby lepiej, gdybym to zrobił wcześniej.
Mbande.
Wciąż jesteś królem.
Jak możesz oddawać tron, skoro nadal na nim siedzisz?
Najważniejsze jest, byś ufał samemu sobie...
bo my ufamy tobie.
A ja nikomu innemu nie ufam, jeśli chodzi o przyszłość Ndongo.
Świętujmy.
Na początku wydawało się, że Mbande słusznie ufa Portugalczykom.
Niepewny rozejm Nzingi trwał kilka miesięcy.
Kambu!
Zabiorę cię do nich!
Kasanje.
Nzinga, musimy iść.
Nzinga, musimy iść! Ale już!
Nie mamy pewności, dlaczego Kasanje zaatakował wtedy Kabasę,
ale wiemy, że Imbangalowie to najemnicy,
którzy zrobią wszystko dla bogatego zleceniodawcy.
Możliwe więc, że Kasanje działał na czyjeś zlecenie.
Jakim cudem Kasanje...
przebił się przez nasze straże w nocy?
Upadek Kabasy był druzgocący dla Ngoli Mbande.
Musiał salwować się ucieczką na wyspy Kindonga.
Musiał porzucić swój lud.
Tracił kontrolę nie tylko nad swoim domem,
ale też nad poddanymi, którzy coraz mniej mu ufali.
Wiesz, co musiał zrobić, żeby zebrać takie siły.
Musimy odbić Kabasę. Rozwiązania. Przedstaw.
Czy Kasa znów pomoże?
Ma za małą armię w porównaniu do Kasanje.
Nic z tego.
A jeśli spytamy...
Może oni do nas dołączą?
Wciąż za mało.
Zdawał sobie sprawę, że siostra mogła przejąć stery.
Wiedział także o istnieniu pewnych frakcji,
które uważały go za niezdolnego do sprawowania władzy.
Mamy wieśniaków. Oni mogą...
A Portugalczycy?
Zgodzili się pomóc nam z wrogami. Może czas to sprawdzić.
Z tego, co wiemy,
to oni wysłali Kasanje, żeby wygnał nas z Kabasy.
Abyśmy przyszli do nich, prosząc o pomoc.
Aby oni otrzymali taką daninę, jakiej tylko chcą.
- Nie mamy innego wyjścia. - Ależ mamy.
Jak mówiłaś.
Mamy wieśniaków.
- Kongo ma wobec nas dług. - Tak.
- Damy znać Kongo... - Nzingo!
Niech generał umówi spotkanie z Portugalczykami.
Zimą 1623 roku
Portugalczycy wysłali posłańca do negocjacji.
Księdza zwanego ojcem Baretto.
Urzędnicy z Luandy są gotowi pomóc królowi odzyskać Kabasę
pod warunkiem, że król ukłoni się królowi Portugalii i weźmie chrzest.
Ukłonić się królowi Portugalii.
Jak śmiesz przychodzić tu i robić z nas niewolników?
- Przybyłem, by wykonać pracę Pana... - Zamknij się!
Stoisz przed królem!
Żmija.
„Przybyłem, by wykonać pracę Pana”.
Tak samo mówisz, kiedy zakładacie ludziom kajdany?
Kim jest ten Bóg...
który faworyzuje twój lud, a nie mój?
Powinnam was była wyciąć w Luandzie.
Nzingo.
- Czego oczekujecie? - Mbande.
Aby król w pełni oddał się Chrystusowi.
Czyli koniec z pogańskimi zwyczajami.
Koniec z bożkami.
Żadnego bałwochwalstwa, rytuałów, konkubin.
Koniec z ngangą.
- Wszystko, co nieczyste, musi zniknąć. - Mbande.
Mbande.
To ty jesteś naszym pomostem do przodków.
Jeśli ich opuścisz, będzie po nas.
Ty zostałaś ochrzczona.
Czy ciebie przodkowie opuścili?
- Nie jestem królem. - Właśnie.
Mimo że sama się ochrzciła,
Nzinga uważała, że żądania Portugalczyków poszły o krok za daleko.
Dla niej zgoda byłaby oddaniem władzy w ręce wroga.
Porzuceniem tradycji i zwyczajów.
Jeśli on by się zgodził,
byłby to kolejny przejaw, jak słabym jest królem.
Jeśli się zgodzisz...
równie dobrze możesz opuścić tron...
i pracować na farmie.
Mbande zignorował rady siostry.
Nie widział innej opcji. Zgodził się na chrzest.
Przez tygodnie
ojciec Baretto nauczał go katechizmu.
...w niebie.
Właśnie dlatego musisz porzucić tych bożków
i zrezygnować z bałwochwalstwa...
Złamali traktat pokojowy.
Portugalczycy wysłali oddziały, by wzmocnić fort w Ambace.
Oto kim są.
Idź i powiedz swojemu białemu ojcu, że koniec z tym!
Idź!
Portugalczycy, oczywiście, wrócili i nie dotrzymali obietnicy.
Dla samego króla
stanowiło to katastrofalny upadek jego władzy.
Nie dam rady.
Nonsens.
Przodkowie miewali gorzej i żyli.
Nieprawda.
Jestem zmęczony, Nzingo.
Powinienem już odpocząć.
Mbande.
Czy ty mówisz to, co myślę?
Mbande był rozczarowany sytuacją z Portugalczykami.
Popadł w depresję.
Musiał sobie odpowiedzieć na pytanie:
„Czy zdołam ochronić królestwo?”.
Sądzę, że tak naprawdę bardzo się bał.
Mbande rządził i żył w tak brutalnych warunkach,
że go to zgubiło.
Musiał sobie zadawać trudne pytania co do swoich decyzji
i czy w ogóle było warto.
Jak?
Trucizna.
Kto jeszcze wie?
Nikt.
Nie do końca wiadomo, jak zmarł Mbande.
Niektórzy twierdzą, że popełnił samobójstwo, pijąc truciznę,
gdyż cierpiał na depresję.
Niektórzy spekulują, że stała za tym Nzinga.
Że to ona otruła brata lub była tego prowodyrką.
Oby przodkowie...
powitali cię w domu.
Funji, stań na czatach.
Kambu.
Wezwij Mwene Lumbo.
Niech ogłosi śmierć króla.
Dokąd idziesz?
Zwołam radę...
i niech wybiorą królową.
Nzinga była ambitna i sądzę, że dostrzegła szansę,
by raz na zawsze pozbyć się brata.
Nie zdziwiłabym się, gdyby Nzinga naprawdę zabiła brata.
Lub kazała komuś go zabić. Główny powód miała jeden.
On był słaby.
Nie miał predyspozycji do królowania, jakie miał jej ojciec.
O co chodzi?
Sama zadaję sobie to pytanie.
Czuję się, jakbym kradła coś, co należy do kogoś innego.
- Wybrano cię na królową. - Regentkę.
To oznacza brak władzy.
Tron będzie czekać na syna Mbande.
Wszystkie moje decyzje będą kwestionowane
przez tych, którzy sądzą, że tron nie dla mnie.
Portugalczycy wykorzystają ten sprzeciw na swą korzyść.
Będę prowadzić lud, choć nikt nie będzie szedł za mną.
Jak kobieta na spacerze.
A czego chcesz?
Władzy.
Takiej władzy, która dokona zmian w życiu poddanych.
Władzy, której Portugalczycy nie zignorują.
Władzy się nie dostaje, Nzingo.
Władzę się bierze.
Mbande zostawił po śmierci dziedzica.
Siedmioletniego syna.
Był jednak tak młody, że Nzinga została regentką.
Póki dziecko nie ma jeszcze 18 lat, kiedy przejmie tron.
Przy pchnięciu ruszasz biodrem.
Syn Mbande został wysłany do Kasy,
przywódcy Imbangalów i dawnego sojusznika Nzingi,
gdzie miał szkolić się na wojownika.
Biodro. Nieźle.
Kasa.
Księżniczka Nzinga.
Teraz królowa Nzinga.
Nzinga musiała szybko stworzyć sojusze.
Kasa, który walczył u jej boku, mógł być przydatny.
Przywitaj się z ciocią. No już.
Jest nieśmiały, ale dobrze radzi sobie z treningiem.
Idź. Trenuj.
Zrobię z niego wojownika.
Nie martwię się o bratanka. Przyszłam po kogoś starszego.
Po męża.
Mówisz poważnie.
Jestem zajęty.
Nawet dla korony?
Jak ciężka jest ta korona?
Bardzo.
Stworzę imperium potężniejsze niż Kongo.
A ciebie zrobię jego królem.
Chyba że tego nie chcesz. Wtedy zaproponuję to Kasanje.
Nie wypowiadaj tu tego imienia.
Dlaczego ja?
Dałeś mi schronienie.
Twoi żołnierze pomogli walczyć z Portugalczykami.
Do ciebie przychodzę najpierw.
Ale jako kobieta powiem,
że jesteś młody...
miły dla oka i żywotny niczym byk.
Co kobieta w twoim wieku wie o takich rzeczach?
Chłopcze,
o pewnych rzeczach wiedzą tylko kobiety w moim wieku.
Zalecała się do Kasy. Publicznie okazywała uczucia.
Obdarowała go wieloma darami.
A on zgodził się na ślub.
Sądzę, że Nzinga musiała się zdystansować
od bycia człowiekiem.
Co to jest?
Po śmierci bratanka Nzinga umocniła swoją władzę.
Stała się królem dla swojego ludu.
Co to jest?
Imbangala!
Nzinga!
Napisy: Cezary Kucharski