Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ПАРИСКИ СПОМЕНИ
Срање!
Подгответе ја за операција. Ќе дојдам во 7:30.
Почнете. -Еј! -Не, тука сум. Како се вика пациентката?
Да, објаснете ми за што се работи.
Овде, маче. Овде.
- Здраво. - Почнавме.
- Здраво! - Здраво!
- Проба на микрофонот? - Секако.
За 10 секунди претставување на Патрисија, па прво прашање. -Добро.
Три, два, еден... Почнуваме.
Во живо од Москва гостин утрово е Димитри Василев,
контроверзен руски режисер кој ја отвора сезоната во Париската опера
со "Снежана" на Римски-Корсаков. Димитри Василев, добро утро.
Добро утро. -Познат сте по смелите, политички претстави.
Навикнат сте на гневот на руските власти.
Ќе го ублажите настапот за да не ја шокирате париската публика
која е позната како многу конзервативна?
Не, нималку.
Франција е татковина на револуцијата и толеранцијата.
Мислам дека сe ќе мине добро.
Од секогаш сонувам да режирам во Париз.
Зазема посебно место во моето срце.
- Добровечер. Маса за двајца? - Да.
Следува недела на промени. Аеронаутички трговски саем.
- Морам да учам за авијацијата. - На пример? -На пример...
- Што значи тоа? - Развој на наноструктурни материјали.
Извини.
Ало? Веднаш ќе се вратам. Да?
Ме исплашивте.
Дали е сe во ред?
Извини, морам да се вратам.
Сега? -Новата стажистка се изгубила. Нова е.
- Извини. -Дежурен си? - Не, но тоа е мој оддел. Немам избор.
- Што ќе правиш ти? - Уште не знам.
Ќе одиш дома?
Да.
- Ќе се видиме подоцна? - Нема да се задржам. Ќе ти се јавам.
Со среќа!
- Ќе се видиме. - Ќе се видиме.
Само пијалак додека не помине дождот?
Масата е резервирана. Има во соседната просторија. -Таму? -Да. -Фала.
- Другата просторија е наваму? - Да, таму долу на десната страна.
Фала.
- Добровечер! -Дали е зафатено? - Не, слободно седнете.
- Повелете. - Фала.
"Што се случи потоа?
Избришано ми е од сеќавањето."
Мораме да ја стабилизираме лузната пред операцијата.
Може да се облечете.
Убаво зарасна.
Сакам да тргнам понатаму.
За 6-7 месеци ќе разговараме за операција.
Засега е премногу воспалено.
Седум месеци? Добро.
Но можеме
да се ослободиме?
Ќе дадеме сe од себе, но не сме магионичари.
- Не се вративте на работа? - Не.
Уште не, но наскоро. Јас...
Не бев овде, бев кај мајка ми.
Мило ми е што се вратив.
"Дами и господа, поради работи на патот мора да ја смениме рутата."
Може да ја отворите вратата, ве молам?
Тоалетот е во другата насока.
Не тоалет...
Добро, сфаќам.
Јавете се во групата која организира посети секој...
Секој понеделник наутро. За луѓето кои...
За луѓето како вас.
- Како мене? Што значи тоа? - Жртвите кои мора да ја видат сцената.
Разговараат. Наводно, тоа е важно. Ние сме затворени.
Сега нормално работиме, разбирате?
Дали сакате кафе?
Да.
Куќата чести.
- Беше кај мајка ти? - Да, сe заедно три месеци.
Сфатив кога почна да не ми одговараш на пораките.
Можеби не си подготвена за разговор.
Нема да прашувам за деталите.
Лошо е, не знаеме за што може да зборуваме.
Можеш ли да ја однесеш тортата?
- Да, се разбира. Добро си? - Да.
Сe е во ред. Ќе донесам чаши за шампањско.
Ќе се видиме таму.
Добро си, маче?
- Тука си. - Ти си.
- Направив мала пауза. - Во мрак.
- Со шишињата. - Не можеш да останеш таму.
Дојди.
Ќе се видиме. Мило ми е што те видов. И добро изгледаш. Супер!
- Винсент многу ме поддржува. - Ќе се видиме, девојки.
Ќе се видиме.
- Чувај се! - Фала.
Порано луѓето ми се доверуваа.
Се отвораа. Тоа ми се допаѓаше.
Сега е спротивно.
Како да сум некој вид атракција.
Дури и ти поинаку разговараш со мене. -Јас? Никако.
Зборуваш.
- Како да треба внимателно со мене. - Да? Не сум забележал.
Не можеш да спречиш сите да размислуваат за тебе
и за она низ што помина.
Да.
Дали заврна кога замина ти?
Не, мислам... Не се сеќавам.
Гледаш? Јасно се сеќавам дека не врнеше дожд. Заврна подоцна.
На сe дотогаш јасно се сеќавам.
Мораше да се вратиш во болницата?
Можеби.
Да...
Така е, се сеќавам на тоа.
"Бев еден час во болницата кога се огласи алармот.
Болниците мораа да престанат со споредните активности
и да се подготват за повредените.
Тогаш почнаа да доаѓаат повредените.
Се сеќавам, мирисот на барут го исполни ходникот.
Ти се јавив, но не ми одговори.
Бев сигурен дека си стигнала дома.
Дел од мојата работа е тријажа. "Најитно" до "најмалку итно".
Прострелни рани, изгореници...
Слушнавме дека две други мети се погодени.
Беше тоа координиран напад. Болниците беа во состојба на приправност.
Рано следното утро се јавија од болницата каде што те примиле.
Беше ранета.
Не можеле да те идентификуваат зашто не си зборувала.
И не си имала лична карта.
Тргнав да те видам.
Таксито патем помина покрај ресторанот.
Таму имаше цвеќиња и детски цртежи.
Беше како ходник полн со луѓе кои поминуваат.
Во тишина. Како поворка."
Сара, координатор на групата за поддршка.
Добар ден. Јас го доживеав нападот.
Тоа го сфатив. Како се викаш? -Мија.
Добро. Седни, нема да се задржам.
Одлично е што дојде.
Мораш да спиеш да си ја вратиш силата.
Така ќе ти се подобри и помнењето.
Кога ќе почнеш да се сеќаваш, на пат си кон закрепнување.
Имаш право.
Може да седнете на друго место?
Ве молам.
Моите родители седеле тука.
Извинете, не знаев. Се извинувам.
Ќе седнам овде.
- Извинете. - Каде седевте вие?
Бев во другата просторија.
Таа вечер не бев со нив.
Камо да им ги знаев последните зборови.
За што разговарале.
Дали тогаш биле среќни.
Дали се расправале.
Ме разбирате ли?
Можеби сте ги виделе?
Ќе ви покажам нешто.
Извинете, ќе си одам.
- Заминуваш? - Не знам зошто дојдов.
Бев со човек кој е клаустрофобичен.
Не може да влезе, но сака да разговара со вас. -Фала.
Се сеќавате на мене?
Не.
На масата покрај вашата. Славевме роденден.
Не се сеќавам на ништо.
Нарачавте чаша вино.
Како да чекавте некого.
Набрзо потоа исчезнавте. Едни Кинезинки ве покриваа.
Кога се појавивте пак, рацете ви беа цели со мастило.
Во џебот баравте шамивче.
Колку подлабоко баравте во џебот, повеќе мастило имаше на вас.
Имавте дури и на лицето.
Ме насмеавте.
- Сте ми се смееле? - Не, но вие мислевте така.
Дека ви се смеев. Ме погледнавте...
Многу изнервирано.
Да, точно.
Пишував? Со пенкало со мастило? Пишував нешто?
Не знам. Веројатно.
- Што се случи потоа? - Потоа станавте...
Поминавте низ просторијата. Мислам дека отидовте во тоалет.
На ништо не се сеќавате?
Не.
Имам дупки. Не се сеќавам на ништо. Речиси ништо. Сe уште имам...
Слики од пред нападот, звуци, но...
Од моментот кога видов како умираат луѓе, исчезна сe.
- Не се сеќавам на ништо. - Блазе си ви.
Вашата кола?
Како се викате?
- Мија. А вие? - Томас.
Смеете да возите?
Не.
Ајде, те молам. Кој ти е проблемот?
- Тргнете ја вашата кола. - Да ја тргнам? Види ми ја ногата.
Ме повлече и мислам дека ја следев. Потоа не се сеќавам.
- Миа? Веќе се врати? - Да, разговарав надвор со Томас.
- Тоа е добро. - Ме натера да се сетам на нешто.
- Седев таму. - Тоа е многу добро.
Сега можеш да ја наредиш сложувалката.
Што правите овде?
Молам?
Бев овде, како и вие. Седев таму. -Не, не беше таму.
Во тоалетот. Те препознав.
- Се стрчавте кога почна пукањето. - Јас? -Да, вие.
Се скривте во тоалетот и се заклучивте.
Не сакавте да отворите.
Како се осмелувате да дојдете?
Не го направив тоа.
Вашата безбедност беше поважна од на сите други.
Како можете... Како можете да се појавите денеска?
Срамете се.
Тоа што го направивте е одвратно.
Што правите?
- Извини, но морам да одам. - Што? Каде ќе одиш?
- Дома. Ќе се видиме таму, добро? - Сигурна си? -Секако. Добро сум.
Извинете, господине.
Се извинувам.
Добар ден, овде Мија.
Се сретнавме претходно во ресторанот и зборувавме.
Можеби можете да ми помогнете. Може да ми се јавите? Фала.
Ало? Фала што ми се јавивте.
Мислев дека можеби би можеле да ми помогнете.
Извинете.
Сигурен сте дека не е проблем?
- Добровечер. - Добровечер.
Влезете. -Сара ми го даде бројот. Не знаев дека сте овде.
Сe е во ред. Денеска имав закажана операција,
веројатно е префрлена за изутрина, па во ред е.
Веќе имав три операции.
Ми ја реконструираат тибијата малку по малку.
Искрено, сe е во ред.
Има парче од куршум во другата нога.
Не знам дали ќе ја оперираат. Уште малку ќе уживам во неа.
Нема да ви додевам со мојата нога.
Како можам да ви помогнам?
Наводно се сеќавате на сe што се случило.
Да.
Зошто сакате да се сетите?
- Можеби сум направила нешто. - Што?
Ништо, само... Сара ми рече дека се сеќаваш на сите детали.
Мислев дека можеби се сеќавате што сум направила откако сум дошла.
Дали се вратив во просторијата?
Не.
Седнете.
Не се сеќавам дека се вративте.
Но можеби некој ве видел.
Погледнавте на веб-страницата? Објавите на форумот?
Не. Не знаев дека постои тоа. Тоа ми е цел нов свет.
- Сакам да се сетам. - Не можете сама.
Требаат двајца или повеќе за да се сетите.
Ви препорачувам да одите на интернет.
Ја знаете страницата "Меморија" на Фејсбук? -Не. -Прегледајте ја.
Ќе ви се допадне како на новинар.
Ве гуглав.
Тоа е сe. Мија Лоро. Уште сте на радио?
Уште сум на радио, но преведувачка сум од руски.
Преведувачка од руски?
Тоа е тешко. -Мајка ми зборуваше руски дома, па не ми е многу.
- Подајте ми ги цигарите. - Секако. Еве...
- Пушите овде? - Не, долу пониско има излез.
И моето палто.
Не ми одговоривте.
Во ресторанот...
Чекавте некого?
Не.
Знаете ли зошто бевте таму?
Случајно.
Јас бев таму случајно.
Некој резервирал маса.
Ми беше роденден. Само што добивме неделен бонус.
Работам во финансии.
Мразам да славам роденден.
Но сакаа да ме изненадат, а јас немав ништо против.
Да не навредам некого.
- Нели бевте со некои девојки? - Да. Со две колешки.
Не можеа да дојдат.
Нивните фамилии дојдоа да ме видат.
Не знаев што да им речам.
Ми беше тешко што се таму место нив.
Имате ли маж?
Да. Не сме во брак.
Тоа значи дека сте слободна?
Всушност, не значи ништо.
Деца?
Не.
Ми паднаа на ум во тек на нападот.
Немам деца, не знам какво е тоа чувство.
Тука сте! Ве бараме насекаде.
- Знаете дека нема посети ноќе. - Извинете.
Веднаш се враќам.
Одиме.
Повлечете посилно. Фала.
- Утре ќе дојдете пак? - Да.
Со среќа!
До видување!
Донесете ми мандарини утре.
Или портокали.
Или чоколада.
"Сара ми даде да го прочитам полицискиот извештај.
Нападот почнал во 20:48.
Полицијата нe ослободила во 22:37.
Сме се криеле еден час и 48 минути.
Се сеќавам дека се прашував што ќе остане од мене по смртта.
Во каква состојба оставив сe.
Размислував за дополу изедениот јогурт во фрижидер."
Здраво, Винсент. Јас сум.
Нема да бидам дома.
Соња се сели и ми го остави станот на неколку дена.
Во "Републик".
Мислам дека треба да бидам сама.
Те сакам.
Се сеќавам на тој звук.
Што сум направила?
Каде беше ти?
Бев во првата просторија покрај шанкот со пријателка.
Таа веднаш умре.
И јас се борев да поврзам сe.
Не беше едноставно. Кога ја направивме групата,
не помислив дека толку луѓе сакаат да се вратат.
Изгледа сите сме фамилија.
Ќе ни се придружиш утре во "Републик"?
Последно бдеење пред да ги тргнат цвеќињата и свеќите.
Да.
Дојдов во Париз да студирам архитектура.
Се вљубив и останав.
Се сеќаваш ли на нешто?
Не, жал ми е.
- Ви го трошам времето. - Ни малку. Затоа сме овде.
Си слушнала за "дијамант во траума"? -Не.
Идеја дека несреќата може да доведе до нешто добро.
Ти ќе најдеш нешто што е добро за тебе, сигурна сум.
Може ли да се обидеме уште еднаш? -Се разбира.
Замисли го без сево ова.
Порано бил склад, многу потемен.
Таму горе луѓето успеале да се скријат.
- Не, не беше овде. - И светлата се сменети.
Не, не е тоа.
Се сеќавам на капки вода на раката.
Тогаш, на другата. Дојди.
Ќе ти пуштам малку светлина.
Дали беше овде?
Да.
Некој беше со мене.
Ме држеше за рака.
Не му се сеќавам на лицето, но имаше тетоважа.
На подлактицата.
Крвава престилка.
Во тоа подрачје имаше многу кујнски персонал.
Престилката кажува дека бил готвач.
Многу од нив умреа.
Навистина сакам да помогнам, но...
Многу од персоналот ги немало на ниеден список.
Така слушнав.
Добар ден. Пак јас. Може ли да ве прашам нешто?
Дали по нападот остана некој да работи? -Не.
Сигурен сте?
Да, како што ви реков, сите беа заменети.
- Дури и готвачите и келнерите. - Сите готвачи си заминаа.
Јас не бев таму. Не знам што се случило.
Можеш ли да ги поставиш масите во другата сала?
Не сум завршила овде.
Заврши овде подоцна. Фала.
- Добар ден! - Ме препознавате од претходно? -Да.
Дали го познавате Томас? Тип со штаки, беше овде некни.
Бледо. -Ми рече дека сте работеле овде.
Имам неколку прашања. За луѓето со кои сте работеле.
Ми треба помош да најдам некого.
Добро, но не долго. Живеам надвор од градов.
Тоа е личност со која бев во тек на нападот.
Беше готвач.
Имаше престилка. И мала тетоважа овде.
Не беше на списокот со мртви.
Многу готвачи не беа документирани.
Затоа веројатно не се споменати никаде.
Исчезнаа.
Значи дека не се мртви?
Го сменија персоналот.
Јас останав зашто сум Французинка, па новиот менаџер ме задржа.
Полицијата поставуваше прашања.
Им беше чудно дека персоналот исчезнал.
Не кажавме ништо.
Можеш да им ги дознаеш имињата?
Добро, но ни збор за мене.
Може да имам проблеми, а ми треба работата. -Ветувам.
- Како се викате? - Нур. -Јас сум Мија.
И јас сакав да најдам некого.
Се скривме во тесниот отвор меѓу цевките за вентилација.
Бев толку сигурна дека ќе умрам што се бакнавме.
Беше Австралиец, првпат во Париз.
Го виде повторно?
Не. Евакуацијата нe раздели.
Беше полесно ранет.
Го побарав на Фејсбук. Не можев да го најдам.
Бевме внатре од десната страна.
Четворицата, двајца мртви. Со Австралиецот на левата страна.
Го видов убиецот во тек на нападот.
Лице на ангел.
Некако беше...
Весел. Изгледаше толку слатко.
Беше како да купува цигари.
По она што се случи си заминав дома.
За среќа, тоа беше многу далеку.
Уште не сум кажал никому што се случи таа ноќ со тебе.
Не ти го знам ни името.
Не и кажав ни на мојата девојка, а обично и кажувам сe.
Тој ден, несомнено, ми беше најлошиот во животот.
Никогаш не сум се чувствувал толку близок со некого.
Ме држеше како да бев единственото што ти останало.
Знам дека си ме барала.
Не одговорив. Нема ни да одговорам.
Зашто уште повеќе би мислел на тебе.
А не сакам да мислам на тебе секој ден.
Но мислам.
Извинете, може ли да разговараме?
Ве молам погледнете ме.
Не сум била во тоалетот.
Сега јасно се сеќавам.
Бев сигурна, но претходно.
Како можете да знаете?
Сега се сеќавам.
Држев нечија рака. На готвачот.
Сте ме замениле со некого. Не е голема работа, но...
Сте ме замениле.
Ако сакате да мислите така.
- Добровечер. - Добровечер.
Извинете што ви додевам толку доцна, но...
Ве видов претходно.
Влезете.
- Немам ништо. Вода? - Да, ве молам.
Повелете.
- Го најдовте вашиот тип? - Не.
Сакам да знам дали е жив.
И таа жена ме обвинува дека сум се заклучила во...
Но се сомневам. Чувствувам дека има уште нешто.
Таа секако нема поим.
Ако чувствувате дека е жив.
Работите од неидентификуваните се во централната полициска станица.
- Вистина? - Да.
- Не сте виделе на Фејсбук? - Не. -Влезете и видете.
Можеби ќе најдете нешто.
Јас отидов со тетка ми.
Сe е во пластични вреќи.
Имаат чуден мирис.
Немаше многу. Разгледници кои ми ги пишуваа.
Сакате да ги видите?
Лотоси.
Сакаа да одам со нив.
Цел ден се расправавме околу тоа.
Сега не можам да се разделам со никого ако сме скарани.
Мислам дека може сешто да се случи.
"Кога чув за нападот, му испратив порака на татко ми.
Рече дека се кријат.
Дека чекаат полиција да ги спаси.
Ми рече и дека не може да зборува.
Вревата би ги издала.
Така почна чекањето.
Бевме беспомошни, немавме поим што се случува.
На крајот го исклучивме телевизорот.
И седевме држејќи се за раце."
Исфрли го тоа од главата.
Наспиј се.
Понекогаш ги гледам на улица.
Сакам да одам во музејот во кој отишле,
да го видам последното што го виделе,
да ја најдам таа слика. Сакам да се поздравам со нив.
Жешко е овде, нели?
- Имате ли храна? - Жал ми е, немам ништо.
Ќе одам до блиската сендвичара. Може?
Ќе успееме.
Диши.
Само диши.
Така е.
Фелисија?
Ова е ваше?
Да.
Само тоа го најдовме во торбата. Проверете.
- Во ред е. - Тогаш, потпишете се овде.
Фала.
Седнете овде. Овде.
- Личноста со мене... - Ја бараме.
Ви купив подарок.
Предобра сте.
- Изгледате среќно. - Се разбира, супер е.
- Каква култура. Трогнат сум. - Глупости.
- Ве барав, но не ми се јавивте. - Не го носам мобилниот со себе.
- Не се вративте брзо. - Да.
Направив како што рековте. Се вратив во ресторанот.
И се сетив на нешто.
На што?
Држев некого за рака.
Прашањето е дали е жив.
Не сум сигурен дека ви помага тоа што сте се сетиле.
Верувајте. Не сум сигурен. Се сомневам дека тоа е добра идеја.
Дали сте добро? Ви дадоа аналгетици? -Ништо не сакам.
- Можеби ќе го отворам прозорецот. - Не, не вознемирувајте се. Во ред е.
Еве...
Подобро читајте ми.
Сигурно одлично читате.
- Никој не ми читал приказни. - И мене не многу.
Ако ти е чудно, можам да замижам.
Ајде тогаш. -Вистина? Да замижам? -Да. -Добро.
- Добар ден. - Добар ден.
Естел. Жената на Томас.
- Се сретнавме за... Одам. - Чекајте. -Не, не одете.
Ми треба потпис за образецот за осигурување.
- До видување. - Здраво.
- Добро си? - Потпиши го ова.
Чекајте!
Извинете, не сакав. Не знаев...
Она што сте проживеале не можам да споделам со него.
Томас не знае, но јас знам.
Нема никогаш да пребродиме.
- Разбирам. - Повелете.
Тој не чита.
"Читам пораки објавени на форумот Меморија.
Луѓе како Фелисија сакаат да дознаат како умреле нивните блиски.
Или бараат луѓе кои ги запознале ноќта.
Го барам типот што ми помогна. Ранет во глуждовите покрај шанкот.
Сакам да знам дали преживеал.
Мислам на него секој ден.
Личноста што ја барам се потпре на мене
и имаше два куршуми во градите.
Носеше исфлекана виолетова или розова маица.
Не се осмелив да се јавам, да не му ги будам сеќавањата,
но ако дознае некој што му се случило, пратете ми приватна порака.
Јас бев евакуирана на самиот крај.
За жал, сите други што останаа беа мртви.
Се трудев да не гледам. Изгледаа како да спијат.
Се надевам дека тоа ќе утеши некој од вас.
Се скривме на местото со дупка во таванот.
Ме праша за моето име. Не прашав за твоето.
Имаше тетоваша и кујнска престилка.
Ми ја стегна раката. Се држевме еден со друг.
Кога стигна полицијата, ти ја пуштив раката.
Последно што видов беше тоа дека си ранет.
Си се извлекол, се надевам.
Се надевам дека си жив.
Тоа е сe што сакам да знам."
Од каде ти овде?
Ти се јавував и не ми одговори. Се загрижив.
Влези.
Не разбирам што правиш.
Дали има некој друг?
Онаа група за поддршка?
Не сакаш да разговараме?
Винсент, што правиш?
Не е веќе смешно. Ќе си дојдеш дома веднаш.
- Доста беше. -Винсент, спушти го тоа. - Зошто не разговараме?
Одбиваш моја помош?
Не можеш да помогнеш.
Не можам да ти помогнам?
Не можам веќе да живеам ваков живот.
Зошто?
Треба да гледам како полудуваш и да не преземам ништо?
Камо да бев таму за време на заебаниот напад.
Нур нашла имиња на двајца готвачи кои работеле тогаш во "Летуал Дор".
Не биле документирани, не биле на ниеден список.
Извинете, ги барам овие двајца луѓе.
"Се сетила дека менаџерот барал персонал пред продавница за мобилни.
Тоа било место за вработување работници без документи.
Никој не ги препозна имињата што ми ги даде.
Но слушнав за еден посредник во угостителство."
Не, фала. Го барам Хаким.
- Ме баравте? - Да.
- Сакате нешто? - Не, фала.
Ми рекоа дека знаете нешто за готвачот од ресторанот "Летуал Дор".
Не знам. Кој ви го дал името? Не разбирам.
Само барам некој што работел таму пред нападот.
- Некој му дал работа. - Не.
Само името и адресата.
Не го знаете неговото име?
Не знаете кого сте вработите во "Летуал Дор"?
Не давам никаква работа.
Не изнајмувам лични карти. Работам овде.
Имам два главни и еден помошен готвач. И им ги знам адресите.
Би сакал да ви помогнам, но се изгубив.
Некој ме озборувал и сакам да знам кој е.
Не се работи за вас.
Важно ми е да го најдам тој човек. Ми помогна. Тоа е сe.
Кој ве испратил овде?
Заборавете. Фала. До видување.
- Да? - Го знам типот што го барате.
- Сенегалец со тетоважа. - Мала тетоважа, да.
- Во последно време го нема. Го знаете? - Да. Не му го знам името, но...
Дрис Мбоу.
Барем на личната карта што му е позајмена. Во реалноста, се сомневам.
Живее во центарот покрај "Ла Шапел". "Франс хоризон".
Не изнајмувам лични карти. Си помагаме, во ред? -Во ред.
Има ли некого?
Добар ден. -Извинете, видов дека вратата е отворена и влегов.
Го барам Дрис Мбоу.
Оди играј си на креветот.
- Го познавате? Роднини сте? - Не.
Бев со него во текот на нападот, ако ви кажал.
Сакав само да видам дали е добро. Не знам дали Дрис му е вистинско име.
- Асан, не Дрис. - Асан.
Дали е жив?
Не знам. Замина во Италија. Не знам каде.
- Извинете, може ли малку... - Имам вода.
Повелете.
Остави некои работи. Сакате да ги видите?
Ако се врати, може ли да ми се јави? -Да.
Не сме во сродство, но заедно патувавме.
Ќе ви дадам мој број.
- Може ли да го сликам? - Да, секако.
Работам во "Летуал Дор шест месеци.
Велат, ако Сенегалците, Малијците и Шриланѓаните кренат штрајк,
цел Париз би гладувал.
Сопствениците нe нарекуваат фотокопир машини.
Испорачуваме совршени копии од порциите.
Во животот секогаш имам среќа.
Го издржувам и најлошото.
Главниот готвач ме испрати во подрумот.
Во последен момент го слушнав истрелот.
Не забележа веднаш, беше ранета.
И ветив дека нема да умре.
Не овде.
Имам доживеано премногу опасни нешта за да умрам во орман."
Морам да го најдам овој податок.
Порано никогаш не размислував дали сум среќна.
Сега размислувам.
- Среќни сме, многу среќни. - Да. -Не разбирам.
Зошто го поврзуваш со мене?
Немам ништо со тоа.
Сега знам дека морам...
Морам да ја сфатам целата ситуација.
Нешто ново.
Би требало да имаме дете.
Не би зборувала така.
Би зборувала.
Тоа не би сменило ништо.
Тоа беше наша одлука. Искрено, јас... Не жалам за тоа.
Кажи ми сега. Таа ноќ не беше во болницата, нели?
Се разбира дека бев.
Да, но не за итен случај. Отиде да се најдеш со некого?
Не, беше итен случај.
- Добровечер, како сте? - Како сте?
Добро. Избравме лош момент?
Никако. Поканивме адвокати да ни ја објаснат правната процедура.
И? Дали го најде?
Не. Немам веќе траги.
Извини, знам колку е тешко. Значи, било предоцна.
- Наводно. - Сакав да ви кажам...
Ќе се видиме подоцна.
Може ли да се тргнеме малку настрана? -Добро.
Знам дека не сте биле вие во тоалетот.
Поради што го велите тоа?
Згрешив.
Се збунив.
Знам дека не сте биле вие.
Маж ми умре таму.
Јас измешав сe.
- Некој се заклучил во тоалетот? - Да.
Знаете ли кој?
Тоа бев јас.
Жал ми е.
Ќе се видиме.
- Многу брзо. - Здраво.
- Извини поради минатиот пат. - Не...
Не, јас сум виновна. Јас...
Сакав да ве побарам.
И јас, но не се осмелував.
- Го најдовте? - Не.
Да го направиме тоа.
Ајде. -Духови сме. Никој нема да нe забележи.
Види.
Што велиш?
Живо е, убаво.
- Многу луѓе? - Да, но има место.
Добро, ќе одиме.
Но ќе ги проверам излезите.
Мора да постојат, ако се премисли невестата.
Ни треба план за бегство. Во случај на катастрофа.
Да, невестата. Одиме.
Каква атмосфера!
Нe бараат. Нe вика.
Одиме.
- Но? - Не.
Ајде...
- Дали сте добро? - Малку ми е жешко.
Морам да дишам.
Мислам дека
мораме да се искупиме за онаа ноќ?
Како?
Ќе ве чекав додека не се вратите од тоалетот.
Да разговарам со вас.
Ќе станев.
Ќе ви донесев пијалак.
Ќе ме погледневте.
Ќе ве засмевав.
- Би успеало? - Се разбира.
- Забавен сум. - Се разбира, би функционирало.
Да ја надмудриме судбината.
Мислам.
Имам лузна.
И јас.
Заминувам.
Каде?
Морам да завршам уште една работа. -Добро.
- Ќе се видиме. - Да.
Есе!
- Добар ден! -Добар ден! -Како сте? - Земете си ги грицките, деца.
- Дали сте добро? - Да.
- Се јавив, но линијата беше мртва. - Го сменив бројот на телефонот.
Знаете, јас...
Му напишав писмо на Асан и...
Имате ли негова адреса во Италија?
Слушнав дека не е во Италија. Мислам дека се вратил.
- Се врати? Навистина? - Да.
Наводно работи близу Ајфеловата кула.
- Ја познавате оваа личност? - Не.
Господине, го барам овој човек. Го препознавате?
- Не, не го познавам. - Ни вие не го познавате?
Оваа, ве молам. Крофна со чоколада. Фала. -И вам.
Добар ден. Кафе, ве молам.
- Повелете. - Фала.
Ова. Пет евра.
Грутки снег? Сакате грутка снег?
- Десет евра. -Колку за овие? - Пет. Пет евра. Тоа е добра цена.
Ја сакате поголемата? Десет евра. Десет евра?
- Не, ќе ги земам за пет. - Пет? -Пет.
- Фала. -Од каде сте? - Од Висконсин.
Висконсин?
Фала, пријателе!
"Долго одевме, скитавме.
Му беше мило што сум жива некаде.
И јас се чувствував исто.
Бевме живи.
Бев жива."
Фала што ме држеше за рака.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС