Kto tam?
- Raymond. - Jaki Raymond?
A ilu Raymondów znasz, Ray?
Ojciec nie żyje.
Zabił się?
Nie, nie zabił… Był chory, na miłość boską.
Mogę wejść?
Odłóż ten pistolet. Wiesz, że mam wstręt do broni.
To nie pukaj ludziom do drzwi w środku nocy.
Nie mogłem się dodzwonić.
Zalegam z rachunkami.
Napijesz się czegoś?
Kawy.
Kiedy tu ostatnio byłem? Trzy lata temu?
Athena była po operacji.
Czyli pięć.
Poważnie? Cholera.
Kto do ciebie zadzwonił w sprawie ojca?
Ktokolwiek miał z nim kontakt?
Wielebny West, jego pastor.
Harris miał pastora? Jaja sobie ze mnie robisz?
Jego ostatnią wolą było, żeby synowie przyszli na pogrzeb.
To jutro, Ray. Pod Richmond.
Nie musisz tam jechać.
On nie żyje. Nie dowie się.
Uczuciowy z ciebie gość, nie ma co.
Co planujesz?
Wyjadę wcześnie, przed świtem, ale nie mogę sam.
Odebrali mi prawo jazdy, Ray.
Za jazdę pod wpływem.
Wypiłem dwa piwa.
Pierwszy raz od 20 lat mnie zatrzymali. Musiałem tu dzisiaj przyjechać,
ale gdyby mnie przyłapali, miałbym przesrane.
Żona nie mogła cię podwieźć?
Mamy problemy.
Odeszła w grudniu.
Czemu zapytałeś, czy sam się zabił?
Czemu miałby to zrobić?
Zakładałem, że tak skończy.
Zgorzkniały skurwysyn. Frustrat.
Czego nie tknął, zamieniało się w gówno.
Pasowało, żeby sam siebie ululał do snu.
Wyobrażałem to sobie jako dzieciak:
jak wkłada pistolet do ust i rozsadza sobie czaszkę.
Jezu.
Serio chcesz tam jechać?
Po tym wszystkim, co ci zrobił?
Wciąż pracujesz w fabryce?
Nie. Zwolnili mnie.
Za co?
Jakąś scysję.
„Scysję”? Co za słownictwo.
Ten drugi też by tak to określił?
Ciężko mu się mówi bez zębów.
O co poszło?
O nic.
O co wam poszło?
Użył słowa na N. Kazałem mu przestać. I dalej poszło.
Czym się teraz zajmujesz?
Budowlanka. Łapię różne fuchy.
Mam dwie w tym tygodniu.
Kolejny powód, żeby odpuścić sobie pogrzeb.
Widziałem, jak wychodziła stąd kobieta. To coś poważnego?
Występujesz gdzieś?
Nie, od lat tego nie robiłem.
Czemu? Jesteś dobry.
Już nie gram.
Słyszałem cię pod domem.
- Nie. - Słyszałem.
Nie mam trąbek. Sprzedałem je.
Sprzedałeś?
Jest git.
Bez pracy i bez trąbek? Stąpasz po cienkim lodzie.
Radzę sobie. Wciąż jestem czysty, już siódmy rok.
Wspaniale. Jestem z ciebie dumny.
Wypadałoby się przytulić?
To se przytul.
Wiesz, ma jeszcze inne żony.
Możesz je tam zaciągnąć.
Nie.
Pamiętasz tę Serbkę? Branka.
Branka… Masz niezłą pamięć. Kurde, co to była za laska.
Waliłem do niej konia setki razy, ty pewnie też.
- Byłem zbyt zajęty bzykaniem. - Pieprzysz farmazony.
- Jak on przyciągał takie kobiety? - Potrafił być zabawny, jeśli chciał.
Lanie nas pasem liczy się jako zabawne?
Jeśli tak, to był jajcarzem.
Chcę tam być.
Nie ze względu na niego, tylko na mnie.
Chcę się dowiedzieć, jak to jest go zakopać,
jakie to uczucie.
Ale boję się, że to mnie rozwali.
Pojedź ze mną.
Poczekaj chwilę.
Musisz to zabierać?
Nigdy nie wiesz.
Kluczyki.
Gdzie jesteśmy?
Jeszcze półtorej godziny.
Śniło mi się, że jestem w muzeum historii naturalnej.
Była tam taka scenka rodzajowa.
Kojarzysz je?
Nagi jaskiniowiec zabija innego… Twoja mama nas zabierała.
Nie, to była twoja mama.
Moja miała ciarki na samą myśl o tym miejscu.
Nie. Przecież to twoja mama…
Może masz rację. Nieważne.
Jestem w muzeum i tata… Harris jest prehistorycznym człowiekiem.
No.
Próbuję rozbić szkło, wyciągnąć go, uwolnić.
Ale patrzę w dół i też jestem nagi, jak inni jaskiniowcy.
Co to może oznaczać?
Że dziura w ziemi nie wystarczy, żeby stary przestał ryć ci banię.
Ciężko sobie wyobrazić, że był kiedyś dzieckiem.
Jego ojciec był tyranem. A my powielamy to jak kalki.
- Nie musimy. - Ale powielamy.
- Tak to już jest. - Byłeś tyranem dla swojego syna?
Przepraszam.
Halo? Pastor West?
Jak się pan ma?
Tak, jedziemy. Przyjechać od razu do pana czy…
Dobrze.
Może mu pan podać ten numer.
- To wszystko? - Tak.
- Świetny sklep. - Dzięki.
Twój?
Jasne. Wyglądam na szefową?
No pewnie.
Jak większość babek z Południa.
- Postanowiłam się wyłamać. - Mówisz?
Niesamowity.
Co to miało być?
Nic takiego.
Lgną do ciebie, co?
Jak muchy do gówna.
Dzwonił pastor West.
Jak długo mogli się znać?
Ojciec pewnie umarł sam jak palec.
A ten pastor chce sprawić, żeby to wyglądało mniej żałośnie.
Tak właśnie kończysz, gdy wszystkich do siebie zrazisz.
A teraz chcą, żebyśmy uronili kilka krokodylich łez.
Nie masz żadnych miłych wspomnień?
Jakieś tam mam. Choć wolałbym nie mieć.
Czemu?
Halo? Raymond.
Nazywam się Canfield, dzwonię z domu pogrzebowego.
Dzień dobry.
Na początku chciałbym panu złożyć najszczersze wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Poznałem pańskiego ojca kilka lat temu, kiedy wydawał ostatnie dyspozycje.
Bardzo charyzmatyczny. Wrażliwa dusza.
Moje kondolencje.
Jakie dyspozycje?
Życzył sobie otwartej trumny.
To oczywiście wymaga balsamowania, które musimy niezwłocznie rozpocząć,
jeśli czuwanie ma się odbyć wczesnym popołudniem,
zgodnie z jego wolą.
Rozumiem.
Problem w tym, że pański ojciec zapłacił z góry za trumnę i nagrobek
oraz wpłacił zaliczkę na balsamowanie, jednak nie uregulował pełnego rachunku.
- Wiem, że w takiej chwili… - Ile?
- Słucham? - To mój brat, Ray.
Mów.
Miło mi pana poznać. Składam wyrazy współczucia.
Ile brakuje?
Razem z podatkiem 475 dolarów, wliczając prace kosmetyczne.
Mówi pan o makijażu?
Tak. Chcielibyśmy go przygotować, tak aby to doświadczenie było…
Marnowanie kasy. Obejdzie się.
Nie musimy go oglądać.
Przepraszam, nie dosłyszałem.
Proszę działać. Uregulujemy płatność na miejscu.
Dzwonił pan Mendez, jego prawnik, żeby sprawdzić, jak się sprawy mają.
- Prześlę panu jego numer. - Dziękuję bardzo.
Do zobaczenia.
Harris miał prawnika?
Pięćset dolców? Stać cię na to?
Nie, ale ojca chowa się tylko raz.
- Zróbmy to porządnie. - Nie mam kasy.
- Ja to zrobię. - Nie zapłacę.
Ja zapłacę, może być?
Jezu Chryste.
Włącz na głośnik.
Max Mendez.
Panie Mendez, mówi Raymond.
Ben Harris był moim ojcem.
- Proszę przyjąć wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Był przykładnym człowiekiem. A do tego bardzo czarującym.
Będzie nam go brakować, jestem pewien.
Chciał pan z nami porozmawiać?
Tak. Niestety teraz czeka na mnie klient.
Wpadnie pan do mnie później? Musimy omówić kilka spraw.
Jest z panem brat?
Tak.
- Dobrze. 11.00? - Pasuje nam.
Prześlę panu adres. Jak mawiał pański ojciec: à bientôt.
À bientôt?
Pamiętasz? Zapisał nas na francuski, a potem zmienił zdanie i nas wypisał.
Uwielbiałem te lekcje.
Dziękuję.
Przepraszam.
Szukam pana Canfielda.
To ja.
Pan Raymond Harris?
- Tak. - Miło pana poznać.
- To jest Ray. - Dzień dobry.
Rose, sprawdź, kiedy pan Harris będzie gotowy.
Bardzo mi przykro.
Podróż się udała?
Tak, dziękuję.
Gdzie panowie mieszkają?
Kilkaset kilometrów stąd.
Jest pan podobny do ojca.
Pan Harris będzie gotowy za kilka minut.
Felix panów poinformuje.
Wspaniale. W międzyczasie
chciałbym pokazać panom wybraną przez ojca trumnę.
Proszę za mną.
Dzięki.
Proszę tu zaczekać, za chwilę do panów dołączę.
Serio?
Większych sknerów nie robią.
Raczej nie chodziło o koszty.
Zaproponowałem rabat na inne modele, jednak nalegał na ten.
To cenił sobie najbardziej w byciu żydem:
skromność trumny.
W związku z tym mam pytanie.
Przyjaźnił się z wielebnym Westem,
ale może życzą sobie panowie obecności rabina?
- Nie trzeba. - Ojciec nie był żydem.
Raz nawrócił się na 30 minut i nadal był nieszczęśliwy.
Bez rabina. Dziękujemy.
Pan Harris jest gotowy.
Moje kondolencje.
Trochę go poprawiłem.
Był dość mocno wychudzony.
No tak. Dziękuję.
Jak umarł?
O tym opowie panom jego lekarz,
ale w akcie zgonu wspomniano o zastoinowej niewydolności serca
oraz nowotworze płuc.
Pragnął zostać pochowany nago w trumnie.
Na czuwanie założymy mu koszulę, jeśli ją panowie dostarczą.
Spodziewacie się wielu żałobników?
Raczej nie.
Zostawimy was samych.
Kiedy się z nim widziałeś?
Na jednym z twoich ślubów?
Był tylko na moim ślubie… z Marshą.
No tak.
Nazwał twojego szwagra debilem.
A twój teść prawie mu przyłożył. Jeden cios dzielił to wesele od chryi.
Wymyślasz. Nie pisz historii na nowo.
Zawsze był taki drobny? Co mu odwaliło z tym nagim pochówkiem?
Zawsze lubił świecić golizną.
Wciąż ma większego fiuta niż nasze.
To było coś, zobaczyć go tak leżącego.
Naprawdę odszedł. Teraz to czuję.
Dobrze mi z tym. Odpuszczam.
Dobrze jest wybaczyć.
Zapraszam, panowie.
Cieszę się, że mogę was poznać. Imiona zyskały twarze.
- Dziękujemy za zaproszenie. - Siadajcie, proszę.
Kawy? Wody?
- Nie trzeba. - Dzięki.
Wiecie, to zabawne. Tyle razy słyszałem, jak mówi:
„Moi synowie, moje dzieci, moi chłopcy”.
Jak długo znał pan naszego ojca?
Będzie z siedem lat.
Reprezentowałem człowieka, który pozwał go o zniesławienie.
Mój klient wygrał sprawę.
Tak się spodobałem waszemu ojcu,
że zlecił mi pomoc w pozwaniu miasta Bon Air.
O co?
Wieńce bożonarodzeniowe na ratuszu.
Uważał, że to narusza rozdział państwa od kościoła.
Skąd miał na to pieniądze?
Pracowałem pro bono.
Wasz ojciec był świetnym rozmówcą, zaciekłym dyskutantem.
Niekoniecznie wyrafinowanym, ale za to niezmordowanym.
Zapłaciłbym, żeby posłuchać, jak w swoim stylu pomstuje na świat.
No dobrze. Jego testament.
Zostawia cały swój majątek, czyli 5200 dolarów na rachunku bieżącym,
do podziału między synów, którzy wezmą udział w pogrzebie.
To niewiele, ale może częściowo zwróci wydatki związane z pochówkiem.
Choćby koszty dojazdu.
Możecie również urządzić stypę dla żałobników.
Wasz wybór.
Ojciec zostawił wam również kilka osobistych rzeczy w domu.
To jego adres.
Pani Delgado jest tam przez cały dzień.
- Pani Delgado? - Tak.
I już kończąc, życzeniem waszego ojca było również, abyście wykopali jego grób.
Co?
By jego synowie samodzielnie, bez pomocy maszyn, wykopali jego grób.
Możecie mieć łopaty.
Następnie opuścicie trumnę do ziemi i z powrotem zakopiecie grób.
- Co za gnój. - Nie, Ray.
Nie. To w ogóle dozwolone?
Cmentarz musi uszanować wszystkie obrządki.
Ponoć tak nakazywały jego tongijskie korzenie.
Nasze tongijskie korzenie.
- No. - To pozwolenie.
Na miejscu wylegitymujcie się organizatorowi pogrzebu,
by móc zacząć kopać.
Upewnijcie się, że macie ważne prawa jazdy.
Dzień dobry. Jesteśmy synami Harrisa.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Co to było?
- Co? - To, co zrobiłeś.
Nic takiego.
A wyglądało jak coś. Czemu ma służyć?
To tylko zły nawyk.
Dodaje ci otuchy?
Spokojnie, jesteś tu bezpieczny.
Pokój ojca jest na górze, na końcu korytarza.
Robię jedzenie.
- Lucia. - Jestem Raymond.
- A to… - Raymond i Ray.
Jesteś tu bezpieczny.
Co to ma być?
Ołtarzyk dla samego siebie.
Patrz na to.
A ci to kto?
Nie wiem.
Jesteście głodni?
Nie, nie będziemy jeść, dzięki.
- Nie trzeba. - Dzięki.
Przyniosę wasze pudła.
Spójrz, nasze mamy. Przepiękne.
Zanim wyssał z nich chęć do życia.
Ja jebię.
- Trochę jak Boże Narodzenie. - Tylko że nie jesteśmy już dziećmi.
Czyżby?
Jesteśmy dorosłymi facetami, którym się nie ułożyło.
- Nie mów tak. - Taka prawda.
Zaczynasz mnie wkurzać.
- Prr, koniku! - Wal się.
- Nie mów, że mi się nie ułożyło! - W końcu coś cię ruszyło!
Dziękuję.
Ładnie wygląda.
Palce lizać.
Wiem.
Od dawna tu pracujesz?
To mój dom.
Ładnie urządzony.
Niekonwencjonalnie, a przy tym praktycznie.
Dziękuję.
Harris tu wynajmował?
Nie. Razem z byłym mężem mieliśmy myjnię samochodową.
Harris przychodził po papierosy.
Był starszy, ale sympatyczny i potrafił słuchać.
Byliśmy kochankami, a potem przyjaciółmi.
Kiedy w zeszłym roku zachorował, przeniosłam go tutaj.
Ciągle wpatrywał się w wasze zdjęcie znad jeziora.
Zapytałam: „Czemu do nich nie zadzwonisz? Mogliby cię odwiedzić”.
Odmówił.
Stwierdził: „Chłopcy i mężczyźni to nie to samo”.
Jedna z twoich?
Tak.
Zabrał mi ją po jednej z naszych awantur, latem przed klasą maturalną.
Powiedział, że ją zastawił.
Przetrząsnąłem chyba każdy lombard w kraju.
Zawsze był wobec mnie dupkiem, ale to był początek końca.
O co się pożarliście?
Pojęcia nie mam.
Kilka tygodni temu oddał ją do czyszczenia i naprawy.
Uważasz, że moje życie jest do dupy.
- Nie to powiedziałem. - Jasne.
Nie ułożyło mi się,
- czyli moje życie to porażka. - Nie, ja…
Mam swoje upodobania.
Lubię stabilność.
Może przez to jestem nudny albo leniwy.
Kosztowało mnie to moje małżeństwa.
Olive stwierdziła, że więcej uwagi poświęcam klimatyzacji niż jej.
Kiedy Marsha zobaczyła, jak prasuję koszulę,
zaczęła zawodzić, że jestem gejem.
Cenię ciszę i spokój.
Jeśli to oznacza, że mi się nie ułożyło, to trudno.
Mnie pasuje. Zasypiam jak dziecko.
Dorastaliśmy w chaosie.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Ufam, że są panowie zadowoleni.
Tak, dziękujemy. Wygląda dobrze.
Musimy rozpocząć przenosiny na cmentarz za około półtorej godziny,
aby zgodnie z jego wolą pochówek odbył się o zachodzie słońca,
a panowie zdążyli wykopać grób.
Pan Mendez rozmawiał z wami o życzeniach ojca w tej kwestii?
Tak.
Zdążymy.
Jak dobrze.
Przepraszam.
Bonnie. Michael.
Co za Michael?
Żałobnicy często czują się nieswojo, gdy pojawiają się jako pierwsi
i sala jest jeszcze pusta.
Jest w niej tylko zmarły.
Dlatego czasami sadzamy tu kilkoro z naszych pracowników.
Oczywiście to nieodpłatna usługa.
A kiedy sala zaczyna się zapełniać, dyskretnie ją opuszczają.
Świetnie.
W biurze mam dokumenty, które wymagają pańskich podpisów.
Macie prawa jazdy?
Postaraj się nie przelecieć recepcjonistki na pogrzebie własnego ojca.
Zrobię, co mogę.
Jesteś zimny jak lód, tato.
Dobrze, dziękuję. Możecie iść. Sio!
Niestety nie mogę zostać dłużej.
Nie szkodzi. Bardzo dziękuję, że przyszłaś.
Zrobiłam to z radością.
Nie zabrzmiało dobrze, co?
Masz taki przyjemny uśmiech. Otwarty, prawdomówny.
Masz żonę? Dzieci?
Jestem w separacji. A wcześniej dwa razy się rozwiodłem.
I… ile dzieci?
Mam syna.
Jest w wojsku.
Nie chcesz o nim rozmawiać?
Nie, w porządku…
Jak długo tu zostaniecie?
Jeśli potrzebujecie noclegu, jego pokój jest wolny.
Dziękuję.
Ale nie mógłbym tam spać.
Czemu?
Łóżko szpitalne zabrali, a reszta idzie do Armii Zbawienia albo do śmieci.
- Tego chciał? - Tak.
Każdemu coś zostawił i tyle. Reszty mam się pozbyć.
Ale jeśli na czymś wam zależy –
na zdjęciach waszych albo waszych mam – to możecie je zabrać.
Hej.
Do później.
Jasne.
Znam cię?
Nie sądzę.
Na pewno?
Tak.
To czemu tak się na mnie gapisz?
Jak?
- Myślisz, że mi się to podoba? - Nie, ja…
Próbuję zrozumieć, o co ci chodzi.
Przypominasz mi kogoś.
I według ciebie powinno mi to schlebiać?
Przepraszam, że się tak gapiłem, jakbym był jakiś porąbany.
Porąbany i popaprany.
Postaram się przestać zachowywać jak dupek.
Jestem Ray. To mój ojciec, Harris.
Kiera.
Byłam jedną z jego pielęgniarek.
Moje kondolencje.
Zawsze przychodzisz na pogrzeby pacjentów?
Nie.
Poprosił mnie o to.
Powiedział, że to go uspokoi, a ja nie miałam nic przeciwko.
Było w nim coś, co mnie urzekło.
Bardzo stara dusza. Nawiedzona.
Jakim był ojcem?
Okropnym.
Nie spodziewałabym się.
Chociaż nikt go nie odwiedzał, poza jego przyjaciółką Lucią.
To wszystko wyjaśnia.
- Będzie pochowany w ziemi? - Tak.
Sami kopiemy grób – ja i mój brat. To jego ostatnie życzenie.
Skąd taki pomysł?
Pytaj mnie, a ja ciebie.
- No więc? - Próbuje nam mącić w głowach.
Jak najdłużej mieć nad nami władzę.
Możecie odmówić.
Wiem. Ale nie odmówiliśmy.
Zatem mu się udało.
Był gotowy odejść. Odmówił nawet środków przeciwbólowych.
Chciał umrzeć w pełni świadomy.
Myślę, że muzyka pomogła mu przez to przejść.
Zakładał słuchawki, podłączał je do telefonu, zamykał oczy
i w milczeniu znosił ból.
Zapytałam go: „Co to za muzyka?”.
Odpowiedział: „To tajemnica”.
Ale nocami, kiedy do niego zaglądałam,
było słychać, że w kółko słucha tego samego utworu.
Zasypiał do niego, kiedy mógł.
Co to był za utwór?
Nie wiem, coś instrumentalnego. W stylu bluesa.
Muszę już iść.
Przyjdziesz później na cmentarz?
Nie miałam tego w planach.
No tak.
- Raczej nie będę mogła. - Jasne.
Miło było poznać.
Zadzwoń do tego Mendeza, prawnika.
Chcę znaleźć rzeczy osobiste taty. Wszystko, co miał w szpitalu.
- Po co? - Potrzebuję jego telefonu.
Abonament niedługo wygaśnie.
Nie o to chodzi. Zadzwoń do niego.
Dziękuję.
Szlag.
Panie Mendez, mówi Raymond. Tak.
Wie pan, co się stało z rzeczami ojca, które miał w szpitalu?
Dobrze, tak zrobimy. Dziękuję.
- I co? - Nie ma pojęcia.
Mamy zapytać…
Mamy zapytać Lucię, będzie na cmentarzu.
- Masz jej numer? - Co?
Poproś go o jej numer.
- A ciebie co ugryzło? - Zrób to.
- Poczta. - Kurwa mać!
Ty sukinsynu.
Myślisz, że możesz drwić ze mnie z piekła? Co ty, kurwa, wiesz o muzyce?
Po 80 latach się skapnąłeś, że muzyka pomaga znosić ból?
Kretyn.
Nie leć ze mną w chuja, Harris. Pożałujesz tego.
Zadzwoń.
Nie wyrobię.
Pomyśl, gdyby były tu nasze mamy.
- Wolę nie. - Czemu?
Zaczęłyby biadolić.
Moja mama nie.
Kiedy od niego odeszła,
nie oglądała się za siebie, zrzuciła go jak wylinkę.
Tyle łajdactw uszło mu płazem. Wyobrażasz to sobie?
Jego żona i kochanka zostały przyjaciółkami.
Klub Maltretowanych Żon.
Był tylko facetem.
Czasem wychodził z niego skurwiel i tracił nad sobą kontrolę, ale…
on też swoje w życiu przeszedł.
To żadna wymówka.
Powinien wziąć odpowiedzialność za swoje życie.
To jego życie, on za nie odpowiada.
Tak jak my odpowiadamy za nasze.
Jezu, czemu go nie obwiniasz?
- A co by mi to dało? - Spójrz prawdzie w oczy.
- Patrzę. - Nie patrzysz.
- Wal się. - Przeleciał ci żonę.
- Dzięki za przypomnienie! - A co, zapomniałeś?
Weź się pierdol! Zatrzymaj się!
Sam dojdę na cmentarz i wykopię ten jebany grób.
Ale z ciebie kutas.
Ja bym nie udźwignął twojego gniewu. Zmiażdżyłby mnie.
Dzień dobry.
Jestem pracownikiem cmentarza.
- Współczuję pańskiej straty. - Dziękuję.
Usunąłem trawę, żeby oznaczyć teren.
Dobrze, dziękuję.
Szufla ułatwi wam później zadanie.
Kilof rozkruszy twarde podłoże i kamienie.
Jak głęboko?
Sześć stóp.
No tak.
W razie czego będę w pobliżu.
Dzięki.
Czemu nie ma dat?
- Na jego prośbę. - Tłumaczył to jakoś?
Nie.
Zaczynaj.
Panowie. Wielebny West.
Wspaniale was w końcu poznać,
mimo okoliczności.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
- Panie Canfield. - Pastorze.
Harris często o was mówił, w samych superlatywach.
Katorżnicza praca.
Czym cię rozbawiłem?
„Superlatywy”. „Katorżnicza praca”.
Skąd pastor bierze te banialuki?
Banialuki?
Uczą tego w seminarium?
Gadania jak prorok?
Przepraszam za mojego skwaszonego brata.
Nie szkodzi. To niełatwy dzień dla wszystkich.
Po co w ogóle był mu pastor?
O ile pamiętam, był żydem.
A wcześniej buddystą. Muzułmaninem.
Harris nieustannie poszukiwał.
- Obrzezał się w wieku 50 lat. - Wystarczy.
Nie wiedziałem. To musiało być bolesne.
A co z datami? Czemu ich nie ma?
Nie był pewien daty swoich urodzin.
Nie chciał nagrobka z błędem, więc zrezygnował z dat.
A kto by się zorientował albo przejął?
Umierającego niewiele obchodzi.
To go obchodziło.
Niech będzie jak najbardziej świecko.
Jestem pastorem.
To oni, kochanie.
Pomogę.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Panie Canfield.
Pani Delgado.
Cześć wam. To mój syn, Simon.
Raymond i Ray – twoi bracia.
Miło was poznać.
Cześć.
Hej.
Chodź tam.
Dziękuję, pastorze.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
Co się stało z rzeczami ojca ze szpitala?
Są w domu. A czego szukasz?
Jego komórki.
Harris zostawił ją Simonowi.
Simon, podejdź.
Pokaż bratu telefon.
Masz tu jakąś muzykę?
Jeszcze nie, dzisiaj go zresetowałem.
Zna się na tym.
- Nie ma tu nic Harrisa? - Nie.
- Zrobiłeś kopię zapasową? - Nie, po co?
Dzięki.
Popija się, co?
Nie oceniaj mnie.
Jestem tylko człowiekiem, mam swoje wady.
Tak się poznaliście z Harrisem?
Nie. Harris przestał pić, zanim go poznałem.
Mówił, że odżył, będąc trzeźwym.
Miał prawie 70 lat, kiedy go spłodził.
Życia nie powstrzymasz.
I nie, nie uczą tego w seminarium.
- Masz rodzinę, Ray? - Nie.
Nie wiedziałbym, co zrobić z dzieckiem.
Zwłaszcza synem.
Z córką jest łatwiej?
Ja mam córkę i zabrała mi parę lat z życia.
Dlaczego akurat syn?
Pilnuj swojego nosa.
Ale mam pytanie.
Serio myślisz, że Harris wierzył w Boga?
- Nie dbam o to. - Jasne, nie ściemniaj.
Liczy się to, że wszyscy należymy do bytu wykraczającego poza nas.
Nieskończonego.
Twój ojciec to rozumiał.
Nie.
To pokorna myśl,
a ojciec nie grzeszył pokorą.
Może ją zyskał, przeczuwając koniec.
Może przed śmiercią jest łatwiej. Wtedy wszyscy tyrani srają w gacie.
Nie, on nigdy się nie bał.
Smucił go jedynie koniec wspaniałej podróży.
Tak to nazywał: wspaniała podróż.
Porozmawiaj ze mną.
O czym?
Po co?
Za kilka godzin będzie po wszystkim.
Jesteś pewien?
O tak.
Zmienię cię.
Ten młody mnie wnerwia.
Nie ma zasięgu. Bo w sumie po co.
Gdzie pracujesz?
Wydział Wodociągów i Energetyki w Cincinnati. Nic ciekawego.
Nie lubisz tej pracy?
Znajdź sobie inną.
No nie wiem.
Można mieć stabilną, a przy tym ciekawą pracę.
Ryzyko daje poczucie, że żyjesz.
Czasem nawet warto trochę się poobijać.
- Mówisz? - Tak.
Jesteś taki śmieszny.
Cztery dni w tygodniu jeżdżę Uberem, a trzy noce pracuję jako barmanka.
Jeżdżenie jest łatwiejsze, ale za barem więcej zarabiam.
W obu pracach mogę obserwować ten ludzki cyrk z pierwszego rzędu.
Krem z filtrem. Słońce to cichy zabójca.
Jeszcze.
Simon, przestań! Nie tutaj!
A komu to przeszkadza?
Osiwieję.
Przestań.
Moja kolej.
To raczej niemożliwe. Zgodnie z prawem musiałbym…
Przecież to też jego syn.
Możemy mu pozwolić.
Proszę.
Pan West?
- Pastor West. Tak? - Przepraszamy za spóźnienie.
- Lot nam się opóźnił. - Nie spóźniliście się. Leon?
- Leon.
Leon, Vincent.
Raymond. Ray. A tam jest Simon.
Kondolencje.
Współczuję.
Dziękuję.
Harris i nasza matka byli opiekunami w domu kultury
w Tallahassee, w latach 90.
Simon.
Chodź poznać braci!
- Już ich poznałem. - Jest ich więcej.
Daj znać, jak przyjdą wszyscy.
Też muszą kopać.
Spójrz na Raya. Jest… Jak to się mówi?
Miota się jak ryba w sieci, tak?
Obaj się miotacie.
Ojciec zawsze z nami pogrywał.
Dał nam tak samo na imię.
Mamy nazywały nas Raymond i Ray, żeby uniknąć nieporozumień,
ale on na mnie mówił Ray, a na niego Raymond, żeby siać zamęt.
Nagradzał Raya za moje osiągnięcia, mnie karał za jego przewinienia.
Albo szedł na jego mecz, zamiast na mój.
Byłem dobrym sportowcem, a Ray lebiegą.
Był świetnym uczniem, same piątki. Ale był beznadziejny z wuefu.
Stary wykłócał się z sędziami albo innymi ojcami.
Z przyjemnością doprowadzał matki do szału.
Lataliśmy bez ładu jak kulki z pinballa.
Ray zniósł to najgorzej.
Wychodzi z nałogu, a był już na samym dnie.
Próbowałem mu pomóc,
ale nie dopuszczał mnie do siebie.
Wstydził się swojego stanu. Zamknął się w sobie.
Potem poznał kobietę, która pomogła mu wyjść na prostą.
Ale ona zmarła.
Do kurwy nędzy.
Zmusiłem go, żeby tu przyjechał.
To jest punkt zero wszystkiego, czego nienawidzi.
Dzięki, że przyszłaś.
- Nie chciałam przegapić… - A kto by chciał?
Co to za jedni?
To też synowie Harrisa.
No, nawet dzieciak.
- Ten mały? - Tak. Syn Lucii.
Brawo, Harris.
- Ilu masz tych braci? - Pojęcia nie mam.
Dopiero dziś ich poznałem. No wiesz, poza Raymondem.
Jesteście blisko?
To mój przyrodni brat.
Jako dzieci byliśmy mocno związani. Nierozłączni.
W liceum zaczęliśmy się od siebie oddalać.
Kiedy było się tak poniżanym, upadlanym i gnojonym jak my przez Harrisa,
sam widok tej drugiej osoby o wszystkim ci przypomina.
Ale utrzymujemy kontakt.
On jest w tym dobry.
Ja zawsze się opieram, ale nigdy nie żałuję.
Nie wiem, czy gdybyśmy poznali się teraz, tobyśmy się polubili.
On lubi takie rzeczy. Obrzędy.
Obrzędy dają ukojenie.
No. Ile ja się dziś nasłuchałem: „Współczuję twojej straty”.
To zaczyna brzmieć jak „miłego dnia”.
Albo „podaj sól”, albo…
Moja żona miała agresywnego raka.
Pozwoliłem, żeby jej rodzice zorganizowali cały pogrzeb.
Ja nie potrafiłem tego ogarnąć.
Dopięli wszystko na ostatni guzik.
Smutek zastąpili pompą, dostojnością i powagą.
Może im to pomogło. Mnie rozwaliło.
Zabawiam cię opowieściami o innych pogrzebach.
Klasa.
Nie trzeba mnie zabawiać.
Mamo! Patrz na nich! To akrobaci!
Jeszcze!
Już wystarczy, kolego. Wpadnij kiedyś na występ.
- No proszę. - Simon!
To tylko kilka sztuczek, nic strasznego.
Prawda, pastorze? Na cześć zmarłego ojca.
Nie mam nic przeciwko, a wy?
- Okej. - Dzięki, bracie!
Lecimy. Gotowy?
Dalej.
Brawo!
Dobrze. Ustaw się.
Tak jest.
Schodzę.
Ławki. Lecimy.
Chodź tu, Simon.
Ręce tutaj. Daj tu nogę.
- I w górę. - Bardzo dobrze.
Dobrze.
- Stań mu na ramionach. - Dobrze.
I uśmiech.
Brawo.
- Nieźle. - A teraz w dół.
Trzy, dwa, jeden. Już.
- Brawo! - Świetnie.
Mi amor.
Może z nimi pogadamy, poznamy ich?
A potem co? Przyjęcia urodzinowe, kartki na Boże Narodzenie?
Nie muszę nikogo poznawać.
No tak, otacza cię przecież tłum przyjaciół i bliskich.
Athena mnie opuściła. Reszta to mój wybór.
Macie coś do picia?
- Tak, ale są ciepłe. - Nie szkodzi.
Dzięki.
- Kiedy wracacie? - Dzisiaj mamy autobus.
Jutro mamy występ w Charlotte.
Często widywaliście ojca?
Nie poznaliśmy go.
- Mimo to chciał, żebyśmy tu byli. - Jak długo był z waszą mamą?
Niedługo. Tydzień czy dwa.
Jesteśmy bliźniętami dwujajowymi. Za ojca uznajemy naszego ojczyma.
Będzie o to wypytywał.
Uśmieje się po pachy.
Bez urazy.
Byliście blisko, prawda?
- Dzięki. - Zdrowie.
Dobra, pora na zdjęcie grupowe.
Ustawcie się.
- Ray, ty też. Proszę. - Nie, ja…
Kiera, pan Canfield.
No dalej, ustaw się, Ray.
Bliźniaki, wy też.
Panie grabarzu?
Proszę do nas. Idealnie.
Uśmiech. Ściśnijcie się.
Super, jeszcze jedno.
Ostatnie i… gotowe.
Bardzo dziękuję. Muchas gracias.
- Dzięki, że to zniosłaś. - Spoko.
Będziesz mogła opowiadać o tym wnukom.
Masz dzieci?
Nie, nigdy nie chciałam.
Ludziom zwykle jest nieswojo,
gdy poznają kobietę, która nie ma lub nie chce dzieci,
jakby była żałosnym wybrykiem natury.
Jest wiele sposobów na spędzenie życia.
Mądrość z ciastka z wróżbą.
Jaka lekka. On tam w ogóle jest?
Wasz ojciec schudł do 56 kilogramów.
Rany, mój pies ważył więcej.
Pamiętasz Wilsona?
Nasz zmarły ojciec waży mniej niż pies.
Zamknij się albo cię odstrzelę.
Nie migaj się, młody.
Pastorze, chciałabym, żeby Simon po raz ostatni zobaczył ojca.
To nie jest dobry pomysł.
Wystawienie zwłok już się odbyło.
Mój syn był w szkole i nie mógł przyjść na czuwanie.
Ma prawo.
Pan Harris był wieziony autem w sosnowej skrzyni,
nagi i niezabezpieczony.
Leżał w słońcu przez trzy godziny.
A kiedy go tu niesiono, zapewne jeszcze się poobijał.
To się na nim odcisnęło.
Jest zabalsamowany.
A jednak tego nie zalecam. Właściwie to nalegam.
Sprawdzę, czy dobrze wygląda.
Przykro mi, nie jest pani jego krewną.
Możecie to zrobić dla brata?
Raymond?
Simon, chcesz zobaczyć ciało?
- Okej. - Nie życzył sobie tego.
My go obejrzyjmy.
Panie Canfield.
Dobrze. Jonas.
O Boże.
Jest odwrócony.
Czemu jest odwrócony?
Tego sobie życzył i chciał to zachować w tajemnicy.
Dlatego nie chciałem otwierać trumny.
Był bardzo stanowczy w tej kwestii.
Co to oznacza, pastorze?
Pojęcia nie mam.
To jakaś żałosna próba pojednania z wszechświatem.
Obudził się za pięć dwunasta, że wypadałoby odpokutować.
- Przejrzeliśmy cię! - Zamknij się.
- Wiedziałaś o tym, Lucia? - Nie, to idiotyczne.
- Przewróćmy go na plecy. - Nie możemy.
On nie żyje. Odwróćmy go.
Lucio, niech chłopiec spojrzy, a potem będziemy kontynuować.
Nie widzę dobrze.
Niewygodnie mu.
Już wystarczy.
Jezu, żałosne.
W zasadzie to ma sens.
Tak spędził całe życie – z głową w dół, jak palant.
- Nie mów tak o nim. - Jest palantem.
- Wszystko zamieniał w gówno. - Zamknij się.
Nienawidziłeś go, do cholery.
- Zasłużył sobie. - Przestańcie!
Kiedy to w końcu wydusisz?
Powiedz to. Chuj z nim!
- Stul ryj! - Chuj z nim!
- Ruchał twoją żonę. - Ray, przestań!
A twój syn jest jego synem.
- Jak się z tym… - Przestańcie!
- Daj spokój. - No już.
Raymond, zostaw go.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Amen.
Harris poprosił mnie, żebym zachęcił was do zabrania głosu.
Ale bez presji.
Ray?
Nie.
- Lucia? - Nie.
Raymond?
Raymond.
- Stój! - Pójdę po niego.
Raymond, daj spokój.
Co ty robisz?
- Porozmawiajmy. - Boże.
- Raymond. - Nie!
Nie! Nie rób tego!
Musimy to zgłosić na policję.
Nie. To byłaby droga przez mękę.
Bądźmy praktyczni. Niczego to nie zmieniło.
Pożegnaj się, Ray.
Nie będziesz tego żałował.
Kurwa mać. I co teraz?
Spoczywaj w pokoju.
Zostaw za sobą strach, nadzieję, złość, rozlane mleko.
Weź tylko ciszę.
Niebo, wiatr, wschód słońca po deszczu.
Zapomnij o reszcie.
Śpij, Harrisie.
Odpocznij od siebie.
Do widzenia.
Prosił, żebym po pogrzebie przekazał wam te listy.
Przepraszam, pomyliłem się.
Dziękuję.
Rzeczy na cele charytatywne idą do szopy.
Reszta ląduje w koszu.
Jak skończysz, pościelę ci łóżko i będziesz spał jak król.
Coś podać?
Poproszę Coronę.
Dobrze. A dla pana?
Czarną kawę i ciasto wiśniowe na ciepło.
- Z lodami? - Tak.
A na deser?
Nie pijesz?
Jestem nałogowcem. Ale dosyć o mnie.
Przez trzy lata byłem heroinistą. To nie był piękny widok.
Mój brat powiedział, że aby pozostać czystym,
szukał nowych źródeł przyjemności.
Jak by nie patrzeć, ćpanie było przyjemnością.
No tak, to prawda.
Nic nie równa się z uczuciem, gdy narkotyk rozlewa się po twoim ciele.
Kojarzysz dźwięk drapania po tablicy?
Heroina go uciszała.
Cały ból w twoim ciele, jazgot w głowie – wszystko znika.
Zostaje uśmierzone. I to jest przyjemne.
Teraz przyjemność jest stonowana.
Jedzenie. Seks. To jest niezłe. Humor.
Normalne rzeczy, z których ludzie czerpią przyjemność.
Muzyka.
O ile nie przynosi bólu.
Nic nie daje mi tyle szczęścia, co słuchanie jazzu. Jest jak narkotyk.
Słuchanie bardziej niż granie? Całkiem nieźle dziś brzmiałeś.
- Jak na białego chłopaka. - Nie jesteś chłopakiem.
Znasz się na jazzie?
Nie, ale go lubię.
Ojciec powtarzał,
że jazz to muzyka plemienna Murzynów, wypromowana przez żydów dla zysku.
- Harris tak mówił? - Miał wiele złotych myśli.
„Nie pracuje się dla przyjemności.
Gdybyś miał prawdziwy talent,
miałbyś to wypisane na tej patologicznej gębie”.
Urocze.
Rzeczy, które powiedział, są jak… ciężar przygniatający mi pierś.
Tak jakbym grał i między frazami nie mógł zaczerpnąć oddechu,
bo ten ciężar blokuje mi płuca.
Całe życie próbowałem się nie udusić.
Granie na cmentarzu
to nie jest prawdziwy występ z innymi muzykami,
kiedy to strach wychyla swój brzydki łeb.
Strach przed czym?
Wyjściem na rzępołę.
Dzięki.
Bardzo dziękuję.
Masz zdjęcie żony?
Tak, mam.
Była piękna.
Kiedy skończysz jeść, pójdziemy cię odurzyć.
Zniosłem już wszystko do szopy. Pokażesz mi śmietnik?
Najpierw kolacja.
Wolałbym mieć już to z głowy.
To było dziwne.
Grzeczniej.
Dziękuję.
Kochałaś go?
Był napalonym 67-latkiem.
A ja tkwiłam w nieszczęśliwym małżeństwie.
Poświęcał mi uwagę i mnie rozśmieszał.
Był złym ojcem dla ciebie, a dobrym dla Simona.
Był złym kochankiem dla waszych mam, a dobrym dla mnie.
Kochał kobiety, ale ich nie rozumiał.
Był rasistą, który wszystkich lubił.
Zjadł 10 000 posiłków,
przespał 10 000 nocy, śniąc o miłych i strasznych rzeczach.
Podjął się stu prac, a pod koniec życia biedował.
Chciał zrozumieć świat, życie, wszystko.
Ale nie. Kto zdoła?
Był drobinką kurzu.
Co to znaczy?
Naprzód.
Na żywo wygląda lepiej.
Wiesz co? Chyba się przejdę.
Dokąd?
Nie wiem. Prosto przed siebie.
- Iść z tobą? - Nie, dzięki.
Wiesz w ogóle, gdzie jesteś?
Poradzę sobie.
Co się dzieje?
Nic takiego.
To był długi dzień i mam dość.
- Masz dość? - Tak.
Przestań wydziwiać. Po prostu…
O co ci chodzi?
Powiedziałam coś? Wyjaśnij mi to, a sobie pójdę.
- Nie chodzi o ciebie. - Co zrobiłam?
Nie musisz mnie ratować, pielęgniarko.
Ale ze mnie idiotka.
Wiesz co? Po ludziach od razu widać, jacy są.
Moje pierwsze wrażenie było słuszne. Jesteś dupkiem.
Masz rację.
Hej! Cholera.
O, kurwa.
Stój!
Szlag!
Poczekaj.
Możemy pogadać? Proszę.
Daj mi dwie sekundy, dobrze?
Opuść okno, to…
Proszę, tylko chwilkę.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Na pewno?
Tak, dziękuję.
Zna go pani?
Tak.
Niezły.
Wal się.
Raymondzie, żałuję, że wyrządziłem ci tyle krzywd.
Sam bardzo cierpiałem, ale ponoć to żadna wymówka.
Bycie ojcem, nawet złym ojcem, to wykańczające zajęcie.
Spróbuj mi wybaczyć.
Jeszcze jedno. Twój brat, Ray, nie jest moim synem.
Jego matka nie wiedziała, że jest w ciąży, kiedy się poznaliśmy.
Przystaliśmy na to, bo ją kochałem, jak sądziłem.
W zasadzie on nie jest nawet twoim bratem.
Zrób z tą informacją, co chcesz. Ufam ci.
Twój ojciec, Benjamin Reed Harris III.
Ray, byłeś złotym dzieckiem. Nie wiedziałem, co z tobą począć.
Z poważaniem, Benjamin Reed Harris III.
Zaprosiła mnie, żebym został na kilka dni.
Weź samochód.
Jesteś pewien? Mogę wrócić autobusem.
Nie, odbiorę auto w weekend.
No dobra.
Czy ty i Lucia…
Co?
Jakie co?
- O Boże. - Nie świruj, Ray.
Ja cię kręcę.
Uprawiałeś seks z tą kobietą!
Musisz tak na głos?
Pozwól ciszy mówić za samą siebie.
A jaka w tym zabawa?
- Teraz jego syn może być twoim synem. - Jezu! Ja jebię.
Słuchaj…
Dzięki, że mnie na to namówiłeś.
Wypadałoby się przytulić?
To se przytul!
Nigdy go tak naprawdę nie znaliśmy.
Pogadamy w weekend.
Dobra.
RAYMOND I RAY
Napisy: Daria Okoniewska