Liefje.
Rama.
Je riep om je moeder. -Wat?
Je zei: mama, mama.
Doe niet zo belachelijk.
Niet doen, alsjeblieft.
Ze zijn jong.
Ze zijn helden zonder gevoel.
Ze scheren voorzichtig mijn hele hoofd.
Ze vinden dat ze de hoofden van de vrouwen goed moeten te scheren.
Schaam je je ervoor, mijn liefste?
Nee.
Je bent dood.
Ik heb het veel te druk met lijden.
De avond valt.
Ik hoor alleen het geluid van een schaar die mijn haar knipt.
Het verzacht de pijn van je dood een beetje.
O, wat een pijn.
De pijn in mijn hart is groot.
In de hele stad zingen ze de Marseillaise.
De drogisterij van mijn vader is uit schande gesloten.
Ik ben alleen.
Sommigen lachen.
's Avonds keer ik terug naar huis.
De les van deze week gaat over het werk van Marguerite Duras.
Meer precies: hoe de auteur de kracht van haar verhaal gebruikt...
om de werkelijkheid te sublimeren.
De beelden die jullie net gezien hebben...
heb ik gekozen vanwege het directe geweld tegen de kaalgeschoren vrouw,
confronterende geschiedenis, die Duras in Hiroshima Mon Amour bedacht heeft.
We zien hoe de auteur de schok en...
de diepe vernedering van deze daden die na de oorlog gemeengoed waren, omvormt...
tot een bijna bevlogen lied.
Bij het horen van deze tekst...
is de bedoeling van de auteur meteen duidelijk.
Deze vrouw is vernederd,
radeloos,
aangewezen als schuldige,
weliswaar tijdelijk omdat haar haar weer aangroeit,
maar voor altijd in haar herinnering en die van de mensen in haar omgeving.
Deze vrouw, voorwerp van schaamte, wordt, dankzij de woorden van de auteur,
niet alleen een heldin, maar het onderwerp van genade.
Hallo.
Hallo, Mme Fall. -Hallo, Adrian.
Alles goed? -Prima.
Hallo. -Hoi, Tenning.
Alles goed? -Ik moet even naar het eten kijken.
Ik loop met je mee. -Hier zijn je medicijnen, mama.
Maak je niet druk, mama, niets aan de hand.
Ik geniet ervan. -Dat zie ik.
Het is heerlijk. -Bedankt.
Adrien, vertel eens over je werk. -Het gaat hartstikke goed.
Bij ons laatste concert was de bassist jarig.
Het publiek zong "Lang zal hij leven" voor hem.
Hij was heel blij.
Het gaat goed met ons.
We hebben werk. Afkloppen.
En jij, Rama, gaat het goed met je nieuwe boek?
En jij? -Goed.
Een beetje moe van het werken, maar het gaat goed.
Dat is je niet aan te zien. Die oorbellen staan je heel mooi.
Zeker. -Bedankt.
Je draagt niet vaak oorbellen maar ze staan ​​je goed.
Waar gaan jullie heen met vakantie dit jaar?
Ik denk niet dat we dit jaar gaan.
We hebben veel werk aan het huis.
Wat voor werk?
Niets belangrijks.
Niets belangrijks, inderdaad.
Oké...
Trouwens, kan jij mama maandag naar de fysio brengen? Ik ben laat klaar.
Maandag kan ik niet. Ik heb de hele dag vergaderingen.
En jij, Rama, Kan jij met haar mee? -Nee, ik kan niet.
Je zou wat moeite kunnen doen. -Maar ik kan niet. Ik ben er niet.
Ah, papa.
Herinner je je nicht nog? -Nooit gezien.
Dat is toch oom Bamba. -Geen idee.
Ja, ik denk dat hij het is.
We waren met zoveel. -Het waren gelukkige tijden.
Je zou niet zeggen dat papa toen al ziek was.
Je zag niets aan hem.
Dat is mama. Wat een mooie herinnering. -Ongelooflijk.
Zeg dat wel.
Ongelooflijk.
Dat is Rama.
Rustig als altijd. -Ze is verlegen.
Ongelooflijk.
Toen al enigszins wild.
Mama?
Lukt het allemaal? -Ja.
Bel me als je er bent. -Oké.
Doei.
De rechtbank.
U kunt gaan zitten.
Stuur de pers weg. -Willen de journalisten vertrekken?
Gerechtsdienaar, breng de gedaagde naar binnen.
Heren, u kunt de handboeien verwijderen.
Zeg uw volledige naam, geboortedatum -en -plaats,
en de volledige namen van uw ouders.
Mijn naam is Laurence Coly.
Ik ben geboren op 15 maart 1980 in Dakar, Senegal.
Mijn vader heet Robert Coly, mijn moeder Odile Diatta.
Wat is uw beroep?
Ik ben student.
Ten tijde van uw arrestatie woonde u bij...
M. Luc Dumontet, Avenue du Général De Gaulle 29, Saint-Mandé.
Klopt dat, Mme Coly? -Ja.
U mag gaan zitten.
De rechtbank kiest nu de jury.
Heeft iemand van u een band met de familie van de beklaagde of haar familie,
of met één van de advocaten of rechters, dan moet u dat nu melden.
Jurylid nummer vijftien.
Mme Evelyne Pringent,
geboren op 28 februari 1958 in Lille.
Woonplaats: Saint-Omer. Beroep: registeraccountant.
Afgewezen.
Jurylid nummer zeventien.
Mme Yasmina Belhadj.
Geboren op 22 juni 1990 in Parijs. Woonplaats: Clairmarais.
Beroep: projectleider. -Afgewezen.
Jurylid nummer achttien.
Mme Sandrine Deportaire.
Geboren op 19 februari 1986 in Lille.
Woonplaats: Armentières. Beroep: verpleegster.
Gaat u zitten.
Jurylid nummer eenentwintig.
M. Julien Titrain,
geboren op 9 augustus 1986 in Calais...
Mme Coly, sta op, alstublieft.
Mme Coly, u wordt beschuldigd van moord op dochter van 15 maanden, Elise.
We gaan nu de aanklacht voorlezen met de feiten...
die tot uw arrestatie hebben geleid.
Op 11 november 2015 heeft een man zich bij een politiebureau in Berck-sur-Mer gemeld.
Hij had die ochtend het lichaam van een kind op het strand gezien.
Hij verklaarde dat hij een vorm op het strand zag aanspoelen...
terwijl hij aan het vissen was.
Eerst dacht hij dat het een zeehond was.
Hij ging kijken en ontdekte het lijk van een kind.
Een schouwarts heeft het lijk onderzocht en vastgesteld...
dat het een meisje was met als doodsoorzaak:
verdrinking, gestikt in zeewater.
Hij heeft geen giftige stoffen ontdekt of tekenen van misbruik.
De onderzoekers dachten eerst aan verdrinking bij een migratiepoging.
Dezelfde avond meldde de manager van hotel Les Embruns zich op het politiebureau.
Hij herinnerde zich een vrouwelijke gast met kind.
Haar naam hebben agenten bij de immigratiedienst gecheckt.
Die naam was Mme Laurence Coly, woonachtig bij M. Luc Dumontet,
Avenue du Général De Gaulle 29, Saint-Mandé, in grootstedelijk Parijs.
De agenten hebben u op 20 november 2015 bezocht,
negen dagen nadat het lijk gevonden was.
Eerst verklaarde u dat u uw dochter naar uw moeder in Dakar gestuurd had...
om uw scriptie te kunnen schrijven.
De politie wees u erop dat u met het kind gezien was op Gare du Nord,
op het strand en in het hotel in Berck-sur-Mer.
Op camerabeelden is te zien...
dat u alleen naar Parijs teruggekeerd bent, zonder het kind.
Toen hebt u bekend.
U verklaarde dat u uw dochter vermoord hebt omdat...
ik citeer, "dat het leven makkelijker zou maken."
U zei tot deze daad gekomen te zijn na een hevige ruzie met M. Dumontet.
U verklaarde uw dochter op het strand te hebben achtergelaten...
met het idee dat de zee haar lichaam zou meevoeren.
U verklaarde, en ik citeer,
"betrokken te zijn bij tragische en verderfelijke ondernemingen."
Hoewel u beweert westerse waarden aan te hangen,
beschrijft u hallucinerende verschijnselen,
waarvan u beweert slachtoffer te zijn.
U zegt te zijn vervloekt,
door uw familie in Senegal en door de familie van M. Dumontet.
Mme Coly,
waarom hebt u uw dochter vermoord?
Ik weet het niet.
Ik hoop dat dit proces deze vraag beantwoordt.
Erkent u deze feiten? -Ja, dat doe ik.
Hoe pleit u?
Ik pleit onschuldig, edelachtbare.
Ik weet niet zeker of ik verantwoordelijk ben.
Wat bedoelt u met: "ik weet niet zeker dat ik verantwoordelijk ben"?
De twee jaar voor de dood van mijn dochter waren de ergste van mijn leven.
Mme Coly,
we zijn hier om het te begrijpen. U moet het uitleggen.
We gaan nu over tot het bespreken van uw achtergrond.
U bent geboren in Dakar.
Uw moeder, Odile Diatta, is werkloos...
en uw vader, Robert Coly, is vertaler bij de VN.
Hun relatie zou zeven jaar duren.
Kunt u iets vertellen over uw jeugd?
Kort na mijn geboorte heeft mijn vader mijn moeder verlaten.
Ik ben opgegroeid bij mijn moeder en oma van moederskant.
Ik was heel close met mijn oma. Ze zorgde voor me.
Ik kreeg veel liefde van haar.
Ik was kapot van haar dood.
Ze heette Elise, net als mijn dochter.
Hoe was u als kind?
Materieel ontbrak het mij aan niets.
We woonden met anderen in een groot huis.
Het was een comfortabel leven.
Ik heb een hele gewone jeugd gehad.
Neven en nichten, verjaardagsfeestjes, doopfeesten, kerstmis...
Ik ben enig kind.
Ze zeggen dat ik spraakzaam was, vrolijk...
Echter ik herinner me dat ik me soms terugtrok.
Ik wilde mijn oma niet verontrusten, maar ik had tijd voor mezelf nodig.
Ik las ook veel. Ik was gek op literatuur.
Had u vrienden? -Niet veel.
Waarom niet, denkt u? -Ik weet het niet.
Misschien omdat de situatie van mijn ouders ongewoon was.
Of omdat ik van mijn moeder geen Wolof mocht spreken.
Dat creëerde afstand tot andere kinderen. -Waarom mocht dat niet?
Ze wilde dat ik perfect Frans sprak en alleen Frans.
Ze wilde dat ik zou slagen in het leven.
Ze was gefixeerd op mijn scholing. -En uw vader?
Zag u hem regelmatig? -Ja, ik zag hem regelmatig.
Ik ging één zondag per maand naar zijn huis.
Mijn vader is heel rustig.
Misschien streng, maar...
hij is gevoelig en beschaafd.
We delen de liefde voor kunst.
Met mijn moeder daarentegen...
botste het meer, zou je kunnen zeggen.
Ze is heetgebakerd. -Wat bedoelt u daarmee?
Hoe zou u de relatie met uw moeder omschrijven?
Toen ik klein was, was mijn moeder vaak weg.
Ze werkte hard, ze was altijd moe.
Ook al had ze hoge verwachtingen van mij...
er was altijd afstand tussen ons. -Hoezo?
Wat bedoelt u met "afstand"?
Ik weet het niet.
We hebben niet veel gemeen.
We zijn in andere dingen geïnteresseerd. We zijn heel verschillend.
Uw moeder woont al jaren in Italië.
Ze vertelde de rechercheurs dat...
u elkaar regelmatig belt, minstens één keer per week.
Dit suggereert dat u close bent, niet afstandelijk zoals u beweert.
Ik weet het niet. We bellen elkaar omdat...
je je moeder moet bellen, daarom.
Vindt u zichzelf een gewild kind?
Ik weet het niet. Dat zou u hen moeten vragen, zo voelt het niet.
Wat is uw opleiding?
Een klassieke opleiding, literair.
Ik heb altijd op de katholieke school gezeten. Ik was een goede leerling.
Ik wist wat ik wilde. Mijn vader steunde me.
Ik wilde rechten studeren. -Waarom bent u naar Frankrijk gekomen?
Om weg te komen van mijn ouders.
U beschreef net een gelukkige jeugd, maar u wilde toch weg van uw ouders.
Dat is tegenstrijdig.
Aan de buitenkant leek alles in orde, maar het was benauwend.
Mijn vader oefende een bepaalde druk uit.
Ik ben zijn enige biologische kind.
Dat drukte zwaar op mijn schouders.
Met mijn moeder was het min of meer hetzelfde, zoals ik al zei.
Ik had vaak de indruk dat ik de vrouw moest worden die zij niet kon zijn.
Hun obsessie met mijn succes kwelde me.
U kwam in 1998 naar Frankrijk.
U ging bij een tante van moederskant wonen in het 5e arrondissement van Parijs.
Hoe waren uw eerste jaren in Parijs?
Ik heb daar twee jaar gewoond.
Daarna deelde ik een appartement met Marthe, een nicht.
Mijn vader betaalde de huur. Ik ging naar de universiteit.
Dat zou leuk moeten zijn, maar...
er waren problemen met Marthe.
Dat kwam uit het verleden, ze was jaloers op me.
Het jaar met haar was vreselijk.
In die tijd knapte er iets in mij.
Daarna...
was ik even in Dakar voor de begrafenis van mijn oma.
Daar deed iedereen raar tegen mij.
Ze behandelden me slecht omdat ik me als blanke Parisienne gedroeg.
Het was een zwaar verblijf.
Ik had toen veel ruzie met mijn moeder.
Zij vond mij ook veranderd.
Ik wilde heel graag terug naar Frankrijk, maar niet meer bij mijn nicht wonen.
Ik ging naar mijn tante, maar bleef maar drie maanden.
Ik vond een kamer in ruil voor opvang.
De moeder van die kinderen, Mme Vincent, zei dat ze erg aanhankelijk waren.
Ze zei dat u zorgzaam, intelligent was.
Ze lijkt u erg te waarderen.
Ik kon goed opschieten met de kinderen. Ik heb een paar jaar voor ze gezorgd.
Mijn vader stuurde geen geld meer.
Hij was teleurgesteld dat ik besloot filosofie te gaan studeren.
Hij weigerde mij te steunen.
Toen...
hij daarachter kwam.
Uw vader is niet bij uw proces aanwezig vanwege een "spoedklus" in Kameroen.
Ik zal een deel van zijn verklaring voorlezen.
Laurence was een gehoorzaam, intelligent en handig kind.
Onze relatie werd ingewikkeld toen ze naar Frankrijk ging.
Uw vader noemt een ruzie in 2002, waarna u de banden verbrak.
Waar ging die ruzie over?
Het was met Kerstmis, over de telefoon.
Hij had ontdekt dat ik niet meer studeerde.
Hij was erg boos.
Ik heb hem uitgelegd dat ik...
rechten voor filosofie wilde inruilen, maar daar was hij tegen.
Hij zei dat hij mij dan niet meer zou steunen.
Dus toen werden alle banden verbroken?
Ja.
Toen uw vader u niet meer steunde,
begon het toen ook slecht te gaan met Mme Vincent?
Ja, dat was toen.
Ik had geen inkomen.
Ik kon de huur niet betalen en mijn moeder kon me niet helpen.
Toen Mme Vincent u vroeg om te verhuizen, zegt ze...
dat u haar emotioneel gechanteerd hebt.
Niet waar. Ik heb haar om uitstel gevraagd.
Ik moest een oplossing vinden. Ik wilde niet terug naar mijn tante.
Was dat het moment waarop u bij M. Dumontet introk?
Ja.
Hoe hebt u hem ontmoet?
Bij een etentje bij mijn tante thuis.
Ze kende hem uit Senegal.
Volgens mij begeerde ze hem.
Waarom dacht u dat?
Weet ik niet.
Ze leek gevleid dat hij haar kwam opzoeken.
Ik had al een vermoeden.
Ze flirtte met hem.
Luc ontkende dat altijd als ik het hem vroeg.
Ze heeft mij uitgenodigd om indruk te maken.
Een goed opgeleide nichtje straalt ook op haar af.
We hebben die avond veel gepraat.
Luc kende Senegal goed, hij was er een tijdje geweest.
Hij nodigde me uit voor een tentoonstelling de dag erna.
We begonnen elkaar vaker te zien.
Ondanks het leeftijdsverschil klikte het goed.
Hij was 57,
ik was 24.
Had u liefdesrelaties vóór M. Dumontet?
Mijn enige liefdesrelatie was met M. Dumontet.
Had u seksuele betrekkingen met iemand anders dan M. Dumontet?
Nee.
Was het een gezamenlijke beslissing om samen te gaan wonen?
Luc was wat terughoudend.
Voor mij was het vanzelfsprekend. Ik kon niet bij Mme Vincent blijven.
En ik bracht al mijn tijd bij hem door.
Wat wist u over Luc Dumontet toen u hem ontmoette?
Ik wist dat hij tijd in Afrika had doorgebracht,
dat hij voor een groot transportbedrijf werkte,
dat hij zijn baan opgegeven had om zijn hart te volgen: beeldhouwen.
Kort na onze ontmoeting verhuisde hij naar een kunstenaarsatelier in St. Mandé.
Was u verliefd toen u besloot bij hem in te trekken?
Ja.
Ging u toen ook weer naar de universiteit? -Luc moedigde me aan.
Hij bood aan om mijn studie te betalen om later onafhankelijk te zijn.
Toen u bij Luc Dumontet introk,
wist u dat hij een dochter had?
Dat hij nog getrouwd was? Ook woonde hij niet samen.
Ja.
Dat wist ik vanaf het begin.
Ik heb zijn dochter een paar keer in St. Mandé gezien en zijn vrouw ook.
Zijn er nog vragen?
Meester Vaudenay.
Hoe was uw relatie met de familie van M. Dumontet toen u bij hem introk?
Hij heeft me aan niemand voorgesteld.
Luc lunchte één keer per week met zijn vrouw, zo was dat.
Ik weet niet wat zij van mij wist, dat wilde hij niet zeggen.
Ik bestond niet als zij er was.
Hij zei dat ze vrienden waren, meer wist ik niet.
Ik was niet uitgenodigd op zijn dochter's bruiloft, maar moest wel koken.
Toen de receptie in het atelier begon, boekte Luc een hotel voor mij.
Ik moest via de achterdeur naar buiten.
Ik heb geen verdere vragen, Edelachtbare.
Vanaf wanneer begon uw relatie met M. Dumontet te verslechteren?
Bepaalde informatie zorgde daarvoor. -Wat bedoelt u?
Ik had visioenen.
Een flits...
over een geheim van hem.
Een geheim dat hij bij zich draagt. -Daar hebt u nooit iets over gezegd.
U beschreef terugkerende pesterijen...
minachting, nonchalance, onverschilligheid.
Dat waren uw klachten.
Bovendien verweet u hem dat hij zijn broer in de Auvergne bezocht.
Nee.
Ik doelde op zijn houding en het gedrag.
Een feestje of verjaardag vierde hij met zijn vrouw, niet met mij.
Het was alsof iemand of iets hem van mij wilde verwijderen.
Wilde u een kind? -Nee.
Hebt u anticonceptie gebruikt? -Nee, we hadden zelden seks.
Toen Luc Dumontet de zwangerschap opmerkte, wilde u die niet afbreken.
Waarom niet?
Het was toen al te laat voor een abortus.
"Ik wilde geen kind" zoals hij de onderzoeksrechter zei.
Mijn hele zwangerschap keek hij werkeloos toe en zei:
"wat ga je doen?" Nooit: "wat gaan wij doen?"
Ik zei tegen hem:
"maak je geen zorgen,
je houdt je eigen leventje.
Je blijft mijn bestaan ​​en dat van het kind ontkennen."
Dat deed hij de hele tijd.
U mag gaan zitten.
M. Dumontet, kom naar voren alstublieft. De rechtbank zal u horen.
M. Dumontet, achteraf bezien,
hoe verklaart u wat Mme Coly gedaan heeft?
Het is onbegrijpelijk, Edelachtbare.
Wat Laurence gedaan heeft, is onbegrijpelijk.
Ze was een geweldige moeder, zoals ze voor Lili zorgde.
Ze masseerde haar elke dag.
We hielden allebei heel veel van Lili.
Laurence Coly zei eerder dat u niet wilde dat ze bij u introk.
Is dat zo?
Nee.
Ik was enigszins verrast over de manier waarop...
maar ik heb haar met open armen ontvangen.
De afspraak was drie jaar,
zodat ze haar studie kon afmaken en werk kon vinden als docent-onderzoeker.
Dat was de afspraak.
We konden meestal goed met elkaar overweg.
Ik durf zelfs te beweren dat we gelukkig waren.
Althans in het begin. We gingen veel uit.
Ik was trots met een vrouw als zij aan mijn zijde.
Als ze sprak...
over haar worsteling met de scriptie,
begreep ik er niets van en kon haar niet helpen, maar...
Ik was erg onder de indruk van haar kennis.
Achteraf...
Achteraf moet ik zeggen...
dat Laurence een moeilijk persoon is.
Ze is extreem jaloers op iedereen.
Elke keer als een vrouw tegen me sprak, werd ze paranoïde, gek.
Ze kon dagenlang boos blijven en tegen me zwijgen.
Haar stilzwijgen was erg vijandig.
Bovendien zei ze vaak dat als ik te oud en hulpeloos zou worden,
ze me zou verlaten.
Ik heb altijd gedacht dat ze me op een dag zou verlaten.
Zou u zeggen dat u een liefdesrelatie met Mme Coly had?
Ja.
Ja, het was een liefdesrelatie...
die op de klippen liep, ik weet niet waarom.
Maar het was een liefdesrelatie.
We verwekten een kind dat we allebei aanbaden.
Ondanks het humeur van Laurence,
voelde ik me, als we met z'n drieën in bed lagen,
de gelukkigste man ter wereld.
Toch hebt u Mme Coly niet voorgesteld aan vrienden of familie.
U hebt niemand over de geboorte van Elise verteld.
Hoe verklaart u dat? -Ik dacht dat Laurence zich schaamde,
omdat ik zo oud was. Ik wilde niet aandringen.
En vanwege haar jaloezie...
was ik altijd bang dat ze het verkeerd zou opvatten dus vermeed ik bepaalde zaken.
En het was ook beter voor Elise.
Het was voor iedereen eenvoudiger.
U zei dat uw relatie verslechterde voor de geboorte van het kind.
Hebt u aan anticonceptie gedacht?
Nee. Laurence zei dat dat vanwege een ziekte niet nodig was.
Hebt u haar zwangerschap niet opgemerkt?
Wanneer dacht u dat ze zwanger was?
Natuurlijk had ik mijn vermoedens.
Maar toen ik ernaar vroeg, ontkende ze systematisch.
Toen ze het me vertelde, was het te laat.
Ik was veel weg.
Ik ging vaak naar Clermont om mijn broer te bezoeken die op sterven lag.
Vreemd genoeg ging het toen beter tussen ons.
Laurence leek rustiger.
Toen ik in augustus, na één van die bezoeken, terugkwam, was Lili er opeens.
Hoe voelde u zich toen u thuiskwam en het kind zag?
Ik was geschokt.
Ik was geschokt dat ik Laurence met een baby aantrof.
Ik was geschokt dat ze me niet had gebeld.
Ik was twee dagen voor de bevallingsdatum teruggekomen.
Kort daarna zei Laurence dat Lili naar Senegal moest...
zodat zij haar studie kon afmaken en een baan vinden.
Ze zei dat ik te oud was om voor een baby te zorgen,
dat haar moeder in Dakar voor Lili zou zorgen.
Als u mij toestaat, wil ik het over Lili hebben. Niemand heeft haar genoemd.
Ik heb voor haar gezorgd.
Elke dag, als het mooi weer was, nam ik haar mee naar Bois de Vincennes.
De kindermeisjes zagen me vaak. Soms keek er één in de kinderwagen...
en zei hoe schattig ze was.
Op een dag deed ik...
iets onhandigs met Lili, niets ergs, hoor.
Laurence was woedend, ze zei dat ik niet van haar hield.
Ik zei dat ik met haar wilde trouwen, dat ik alles voor haar en Lili zou doen.
Hebt u tijdens haar zwangerschap voor Mme Coly gezorgd?
Bent u met haar mee geweest naar echo's of de dokter?
Ik wist niet dat dat moest, dat hebben we niet gedaan.
In mijn tijd deden mannen dat niet.
U hebt het vaderschap ook niet erkend.
Sterker nog, toen de rechercheurs u de eerste keer belden, zei u:
ja, er woont hier een kind, maar ik ben niet de vader.
U zei dat het de dochter van uw vriendin was.
Hoe verklaart u dat, M. Dumontet?
Laurence zei altijd: ze is van mij, ze is van mij.
Toen ik haar vroeg of ze het kind aangegeven had,
zei ze van wel, maar op haar naam.
Ik dacht dat het zo misschien beter was,
dat het voor Lili moeilijk zou zijn om in Senegal de naam Dumontet te dragen.
Hebt u uw oudste dochter, Adeline, over Lili verteld?
Ik vond het te ingewikkeld om uit te leggen, ze was zelf net bevallen...
Toen Mme Coly zonder Lili terugkwam,
had u babykleertjes ingepakt om aan een goed doel te schenken.
U hebt niemand over haar geboorte verteld.
U hebt nooit met haar moeder gepraat over Senegal.
Mme Coly beweert dat u niet om Lili en haar gaf.
U bent ook niet bij de begrafenis van het kind geweest.
Hoe moeten we dat uitleggen, M. Dumontet?
Ik weet het niet.
De begrafenis was ver weg. Ik kon daar niet heen.
Lili's dood was nogal abstract voor mij.
Het is moeilijk te bevatten.
Ik weet het niet, ik weet het niet...
Heeft de aanklager nog vragen?
M. Dumontet, ik twijfel niet aan uw goede bedoelingen met Mme Coly.
Toen ze bij u introk, was haar situatie kritiek. Ze was werkloos, dakloos,
studeerde niet eens. U hebt haar opgenomen.
U vond werk voor haar, liet haar haar studie weer oppakken,
financierde haar studie zelfs.
Wat hebt u niet voor deze vrouw gedaan?
En zij, wat heeft zij in ruil daarvoor gedaan?
Hoewel ik niet twijfel aan uw liefde voor deze vrouw,
is ze niet puur uit eigenbelang bij u ingetrokken?
Nee, dat denk ik niet.
Ik geloof dat we echt verliefd waren.
Meester...
M. Dumontet, vindt u dat u in deze zaak moreel verantwoordelijk bent?
Ja.
Ik ben verantwoordelijk voor alles.
Ik reken mezelf alles aan, ik heb Lili niet beschermd.
Daar betaal ik voor. Ik kan het nooit meer goedmaken.
Ik ben alles kwijt, inclusief mijn leven. -Mijn toga is zwart, niet rood.
Mijn rol is niet om u te veroordelen.
Ik wil het hebben over uw lafhartigheid...
en gebrek aan betrokkenheid bij de geboorte van uw dochter.
U wilde niet dat ze zwanger werd. U wilde geen kind.
U was niet van plan uw leven te veranderen.
U beweert over Lili te spreken, maar u spreekt alleen over uzelf.
Laurence verdriet is makkelijk te zien, maar u was daar blind voor,
omdat u het niet wilde zien, omdat het u niets kon schelen.
Dank u, M. Dumontet.
Sta op, Mme Coly.
Hoe is het in de gevangenis?
Rustig.
De eerste drie maanden...
ben ik mijn cel niet uit geweest.
Ik was bang om alleen naar buiten te gaan.
En...
pas na twee of drie maanden kreeg ik contact met anderen.
De Sequedin-gevangenis omschrijft u als rustig,
vrolijk, niet veeleisend en zeer respectvol.
Ja.
Over het algemeen is mijn gevangenschap zeer waardig.
Een paar maanden na uw aankomst, meldde u ook pesterijen.
Een vrouw die haar kind heeft vermoord kan niet op sympathie rekenen.
Ik deelde hun afschuw.
De hoorzitting wordt opgeheven.
Pardon, ik weet uw naam niet. -Rama.
Aangenaam kennis maken.
Dit is mijn hotel.
Die van mij is verderop.
Tot morgen. -Ja.
Ik had vanavond graag samen gegeten,
maar het is een beetje laat en ik wil slapen.
Natuurlijk.
We kunnen morgen gaan lunchen als u wilt.
Goed, graag.
Tot morgen. Fijne avond.
Hallo, Jean-Claude. -Hallo, Rama.
Sorry, ik kon je niet eerder bellen.
Geeft niet.
Hoe is het proces?
Ze is fascinerend.
De pers zegt dat ze uitstekend Frans praat.
Ze praat als een hoogopgeleide vrouw.
Je hebt gelijk.
Het ging vanmorgen heel goed. Iedereen is enthousiast over je project.
Alleen niet over de titel.
Ze vinden "Medea Naufragé" niet veelzeggend.
Niet iedereen kent Medea's verhaal. Het moet op het proces slaan, vinden ze.
Ik heb gezegd dat het een werktitel was.
Maar iedereen kent het verhaal van Medea toch wel?
Nou oké.
Ik maak me helemaal geen zorgen, ga ervoor.
Ik zie wel als het klaar is. Ik belde je hiervoor en...
en we zijn heel blij met de verkoop van je laatste boek.
De cijfers zijn heel goed. We zijn goed ontvangen door de pers.
Dat is geweldig. Fantastisch.
Kom me opzoeken als je terug bent.
Dan gaan we samen lunchen. -Graag, bedankt voor de update.
We zien elkaar snel.
Tot gauw. -Tot ziens.
Hij heeft me aan niemand voorgesteld.
Luc lunchte elke week met zijn vrouw, daar had ik niets over te zeggen.
Hij wilde niet zeggen wat hij haar over mij vertelde.
Ik bestond niet als zij er was.
Hij zei dat ze alleen vrienden waren, maar ik weet het niet.
Ik mocht niet op zijn dochter's bruiloft komen, maar moest wel koken.
Toen het feest in het atelier begon, boekte Luc een hotel voor me.
Ik moest weg via de achterdeur.
Ze was een geweldige moeder. Hoe ze voor Lili zorgde...
Ze masseerde haar elke dag.
We hielden allebei heel erg van Lili.
Laurence zei eerder dat u niet wilde dat ze bij u introk.
Is dat zo?
Hoe zou u de relatie met uw moeder omschrijven?
Toen ik klein was, was mijn moeder vaak weg.
Ze werkte hard, ze was altijd moe.
Ook al had ze hoge verwachtingen van mij,
er was altijd een afstand tussen ons. -Hoezo?
Wat bedoelt u met "afstand"?
Ik weet het niet.
We hebben niet veel gemeen.
We hebben niet dezelfde interesses.
We zijn heel verschillend.
Sta op, Mme Coly.
U had het vaak over grote eenzaamheid vóór de geboorte van Elise.
Hoe bracht u de dagen door? U volgde geen colleges meer, wat deed u?
Ik was het jaar voor Lili's geboorte depressief.
Ik voelde me erg slecht.
Ik heb uren in het bos gewandeld.
Ik wandelde graag in het bos, niemand sprak daar tegen me.
In het atelier was de stilte anders.
Ik was bang om daar alleen te zijn. -Waar was u bang voor?
De sfeer werd vijandig.
Maandenlang kon ik 's ochtends mijn bed niet uitkomen.
Ik kon mijn hoofd niet optillen, ik had hoofdpijn.
En mijn zicht was wazig.
Ik hoorde vreemde geluiden alsof de muren praatten.
Mijn voeten klopten, ik kon niet lopen.
Toen ik er met Luc over sprak, luisterde hij niet naar mij.
Hij had een zieke broer en negeerde me.
Bent u naar de dokter geweest?
Naar een fysiotherapeut en een osteopaat, maar dat hielp niet.
Hekserij was de enige logische conclusie.
Ik heb verschillende helderzienden telefonisch geraadpleegd.
Alles wat ze zeiden klopte.
Dus vertrouwde ik ze.
Toch blijkt uit het onderzoek dat geen van de helderzienden zich u herinnert.
De politie heeft geen financiële transacties gevonden.
Ook hebben ze in uw telefoongegevens geen oproepen gevonden.
Ik heb ze wel gebeld. Het verbaast me dat ze me niet kennen.
Ik belde Patricia elke dag om 19.00 uur.
Patricia Antonia is gehoord.
Ze herinnert zich u niet.
Ik weet niet waarom ze dat zegt.
Ik heb haar alles verteld.
Ik had het gevoel dat ze me begreep.
Toen ik haar over mijn droom vertelde,
waarin reuzenvlinders het atelier aanvielen, snapte ze dat.
Zij zei dat ze me pijn wilden doen. -Waarom is er geen bewijs?
Geen enkele oproep.
Dat weet ik niet.
U zei dat uw problemen een jaar voor de geboorte van Elise begonnen.
Ongeveer vanaf de conceptie van Elise, klopt dat?
Misschien, dat zou kunnen.
Ik weet de datum niet meer. -Hebt u expres...
uw zwangerschap verborgen gehouden?
Ik deed alsof ik niet zwanger was, ik verborg het niet.
Hebt u een arts geraadpleegd toen u zwanger werd?
Ik heb geen arts gezien, ik heb het aan niemand verteld.
Vertel ons over de bevalling.
Ik ben alleen bevallen. -Waarom niet in het ziekenhuis?
Geen idee, ik zat in een zwart gat.
Ik kwam niet buiten.
Ik zag niemand.
Ik was bang, ik wilde Lili beschermen. -Tegen wat?
Het kwaad.
Hoe was uw gemoedstoestand vlak voor de bevalling?
Ik was onrustig.
Ik wist niet of ik het kon. -Had u zich op de bevalling voorbereid?
Ja.
Ik heb me op een bepaald moment wel voorbereid.
Ik heb onderzocht hoe het zou gaan.
Ik heb het aan mijn moeder gevraagd, zonder haar te vertellen waarom.
Lili is 's nachts geboren.
Op 9 augustus 2014 om 4.44 uur. -Voelde u zich alleen?
Toen ik de eerste weeën kreeg,
voelde ik dat ze eraan kwam.
Ik was rusteloos, maar...
het was voor mij een speciaal moment.
Van haar geboorte raakte ik in extase.
Ik was gefascineerd door dat kleine wezen. -Was u niet bang dat het mis zou gaan?
Lili leek gezond. Ze huilde nauwelijks.
Ze was ongelooflijk sereen.
Waarom heb je Luc Dumontet niet ingelicht bij de eerste weeën?
Luc was in de Auvergne.
Hij had beloofd bij me te zijn. -Heb je hem de datum verteld?
Maar u hebt verklaard dat...
u de datum van conceptie niet zeker wist. -Ik wist wanneer mijn dochter verwekt is.
Luc zou terug zijn voor de bevalling. -Toen Lili werd geboren,
hebt u M. Dumontet niet gebeld om te zeggen dat hij moest komen.
Ik vond het niet nodig.
Ik wilde dat moment voor mezelf.
Wat hebt u hem verteld toen hij terugkwam en u met Lili zag?
Luc kwam aan,
zag me met een baby in de armen.
Hij kwam naar ons toe en keek naar het kind.
Hij leek...
geschokt...
en was sprakeloos.
Toen hij eindelijk sprak, zei hij: weet je zeker dat ze van mij is?
Ik zei tegen hem: maak je niet druk,
ze is van mij.
Ik was boos dat hij zijn vaderschap in twijfel trok.
Ik verkeerde in gelukzaligheid en zijn woorden waren zo vulgair,
Ik vond het diep beledigend.
Wat heb je hem verteld over de bevalling?
Dat ik in Les Blue bevallen was.
U hebt hem gezegd dat u Lili aangegeven had.
Waarom hebt u dat niet gedaan? -Ik heb haar niet aangegeven...
omdat ik thuis bevallen ben,
omdat ik niet buiten kwam en omdat het niet bij me opkwam.
Ik weet niet waarom ik loog, toen Luc het vroeg.
Hoe zag uw leven met Elise eruit?
In het begin kwam ik niet met haar buiten. Mijn dagen draaiden om haar.
Ze was kalm, ze huilde nauwelijks.
Ik volgde Lili's behoeften.
Hebt u haar borstvoeding gegeven? -Ja.
Wanneer bent u met haar naar buiten gegaan?
Ik ben minstens zes maanden niet met haar buiten geweest.
Luc was toen meer aanwezig.
Zodra Lili haar hoofd kon optillen, nam hij haar mee naar buiten.
Maar niemand heeft u ooit met de baby gezien.
Niemand heeft me zwanger of met de baby gezien. Ik kwam amper buiten.
Hebt u babyspullen gekocht?
Niet veel. Een paar voor de verzorging. Een wippertje, kleertjes.
Heeft Luc Dumontet ingestemd om haar geboorte geheim houden?
Dat herinner ik me niet.
Waarom heeft hij erover gezwegen? -Geen idee.
U zei dat uw moeder Lili naar Senegal wilde meenemen.
Dat zei ik omdat hij bang was. -U zei: ze is van mij.
Hebt u alleen over haar toekomst beslist, om haar naar Senegal te sturen?
Dat zei ik omdat Luc geen kind wilde.
Is Lili ooit ziek geweest? -Nee.
Jawel. Ze heeft waterpokken gehad.
Bent u met haar naar de dokter geweest?
Nee.
Heeft de aanklager nog vragen?
Vanaf het begin neemt u een loopje met ons.
U houdt zich erg op de vlakte.
U vermijdt de lastige vragen en liegt tegen ons.
Denkt u dat we gek zijn?
U hield niet van Luc Dumontet.
U wilde geen kind met hem, u wilde niet zwanger worden.
U hebt het bestaan ​​van het kind bewust verzwegen.
U hebt het niemand verteld, ook niet uw moeder.
De waarheid is dat u het kind vermoord hebt omdat ze u in de weg stond.
Onzin. Kunt u mijn gedachten of hart lezen?
Dan riskeer ik toch levenslang? Wat heb ik te verliezen?
Alstublieft mevrouw, hekserij? U liegt tegen uzelf.
Ja, ik heb het over hekserij.
Waarom zou ik mezelf zo kwellen? De dood van mijn dochter heeft mijn leven verpest.
Was ik maar alleen een leugenaar.
Als ik over hekserij spreek, lieg ik niet.
Zelfs een dronken idioot zou dit niet gedaan hebben.
Men zegt dat ik intelligent ben.
Waarom zou ik dit dan doen?
Hallo? -Met de receptie. Een dame vraagt naar u.
Alstublieft. -Bedankt.
Tot ziens.
Dag, meneer. -Dag, mevrouw. Deze twee, graag.
Alstublieft, zes euro. Bedankt. -Bedankt.
Alstublieft. -Bedankt, fijne dag.
Tot ziens, meneer.
Hallo.
Hallo, wilt u bestellen?
Hallo, ik wil carpaccio.
En u? -Biefstuk en friet.
Dat is veel. Waarom neem je de vis niet?
En een biertje, graag.
Het komt eraan. -Bedankt.
Dit moet moeilijk voor je zijn.
Ik vertrouw op God.
Heb je de berichten in de pers gezien?
Ongelooflijk.
Laurence moet oppassen. Ze zei de verkeerde dingen vanmorgen.
Ik begrijp niet waarom haar advocaat dat niet heeft uitgelegd.
Het maakt een slechte indruk.
Scholing en beleefdheid zijn de twee belangrijkste dingen.
Zo heb ik Laurence opgevoed en dat heeft haar altijd geholpen.
Men praat over haar uiterlijk en de manier waarop ze praat.
Dat betekent dat ze welgemanierd is.
Alstublieft. -Bedankt.
Ben je hier geboren? -Ja.
Zijn je ouders hier ook?
Mijn vader is dood, maar mijn moeder is hier.
Heb je broers of zussen? -Ik heb twee zussen.
Hoeveel maanden zwanger ben je?
Vier maanden.
Ik wist het zodra ik je zag.
Daar ben ik heel goed in.
Alstublieft.
Eet smakelijk.
Ik heb gezegd dat ik een bachelor wilde doen, geen master.
Dat is niet helemaal waar.
Vanaf het begin beweerde u een master te doen.
Dat hebt u iedereen verteld: de politie, Luc Dumontet, uw familie.
Ik volgde de colleges, Dat is hetzelfde.
Mme Jobard, u zei dat Mme Coly haar studie niet afgemaakt heeft.
Dat klopt. Ze heeft het niet gehaald omdat ze haar werk niet ingeleverd had.
Ze stuurde een mail dat ze in Senegal in het ziekenhuis lag,
maar dat geloofde ik niet.
Dat kan ik me niet herinneren.
Hoe was Mme Coly als student?
Wat me opviel was dat ze goed sprak en articuleerde.
Er was een groot verschil met het schriftelijke.
Ze sprak makkelijk, maar kreeg geen woord op papier.
Alsof ze haar gedachten niet kon ordenen.
U beweerde een scriptie te schrijven over Wittgenstein, de filosoof.
Waarom Wittgenstein?
Weet ik niet.
Mme Jobard, wat vindt u daarvan? -Het is opmerkelijk.
Het is interessant dat Wittgenstein ook wijsbegeerte kent,
maar ze verschuilt zich achter een filosofie die niet over haar gaat.
Wat bedoelt u met "een filosofie die niet over haar gaat?"
Is het niet vreemd dat een Afrikaanse vrouw een Oostenrijkse filosoof...
uit het begin van de 20e eeuw kiest en niet iemand uit haar eigen cultuur?
Dank u, Mme Jobard.
U moet ​​tijdens de zitting blijven staan.
De universiteit heeft verklaard dat u na twee jaar een bachelor behaald hebt.
Daarna hebt u zich ingeschreven voor een master,
maar niet afgemaakt. U hebt dus alleen een propedeuse.
Als u het zegt. Ik zei dat ik de lessen volgde.
Ik hoorde dat pas tijdens het onderzoek.
U wist toch wel dat u geen bachelor had.
U was bij geen enkel examen.
Ik zat toen vast in een web van leugens...
dat op een gegeven moment instortte.
Zijn er nog vragen?
Wat zijn uw talenten? -Ik weet het niet.
Was u als kind een goede leerling? -Ja.
Was u in de ogen van uw ouders het ideale meisje?
Dat zou u hen moeten vragen.
Wat was uw geheime doel toen u naar Frankrijk kwam?
Ik wilde iets achterlaten.
Ik was altijd onder de indruk van de grote denkers die...
met hun gedachten de wereld verlichten.
Ik droomde ervan een beroemd filosoof te worden. Dat remt mijn impulsiviteit.
Bepaalde dingen...
deden me van mijn pad afwijken.
Ik heb geen vragen meer.
Meester Darcourt, we luisteren.
Eerder sprak u over een web van leugens.
Bent u daaraan ontsnapt? -Is mijn dochters dood niet genoeg?
Uw antwoord is onhoudbaar en onwaardig.
En onaanvaardbaar voor de rechtbank.
Ik ben eerlijk. -U bent moeilijk te begrijpen.
Uw constante onduidelijkheid...
Ik ben niet onduidelijk. Sommige dingen zijn niet duidelijk. En...
waarom zou ik liegen?
Mme Diatta, ik wil u graag een paar vragen stellen.
Tijdens haar zwangerschap belde u twee keer per week. Heeft ze niets gezegd?
Hoe verklaart u dat?
Waarom heeft ze u niets verteld?
Hebt u tijdens de zwangerschap en na de geboorte...
niets gehoord, geen gehuil of gebrabbel?
Nee.
Ze heeft me niets verteld. Ik kan het niet verklaren.
De leemte, de leemte in haar is doelbewust gecreëerd.
Aan jullie westerlingen...
kan ik dat niet uitleggen. -Wat uitleggen, Mme Diatta?
Ik begon me af te vragen wie ze met dit verhaal wilde raken:
Laurence,
haar vader, of ik?
Het is allemaal georkestreerd.
Ik hoor u lachen.
Maar ik moet niet lachen.
Het was hekserij, dat weet ik zeker. Een vloek zelfs.
Sinds mijn dochter Senegal heeft verlaten, gaat het niet goed met haar.
Voor mij is er geen andere verklaring voor haar tegenslagen.
Ik heb zelfs bewijs van mystieke krachten.
Het was geen toeval dat ik mijn dochter twee jaar niet gezien heb.
Hoe legt u dat uit?
Zou de gerechtsdienaar onderzoeksrechter M. Simon Jonquet willen halen?
U hebt Mme Coly's zaak onderzocht zoals ingediend door de aanklager.
U hebt haar op 20 november 2015 gehoord.
Is de kwestie hekserij tijdens het verhoor ter sprake gekomen?
Ik trof een vrouw die naar onze maatstaven...
haar kind op gruwelijke wijze vermoord heeft.
Ik heb onderzocht of het culturele aspect een rol speelde.
Wellicht kon ze iets niet zeggen en helpt haar cultuur om het te begrijpen.
Hebt u daarmee niet de deur naar hekserij opengezet...
en is Mme Coly daardoor naar binnen geglipt?
Ik zag een vrouw van Afrikaanse afkomst.
Ik heb haar binnen de mogelijkheden proberen te begrijpen.
Net als bij genitale verminking moeten we het etnologische aspect meewegen.
Besnijdenis is een voorbeeld van culture verschillen maar kindermoord niet.
Ik zal concreet worden.
Ik heb hier de transcripties van het verhoor.
P32, referentie 421, 15.52 uur.
U stelt de vraag, ik citeer:
Mme Coly, schaam u niet voor uw cultuur...
als het ons zou kunnen helpen om uw daden te begrijpen.
Ze antwoordt: ik ben een cartesiaans denker, daar geloof ik niet in.
Mme Coly beroept zich op hallucinatoire verschijnselen,
misschien heeft haar tante haar vervloekt.
Hebt u haar niet een verdedigingsstrategie in de schoot geworpen?
Erger nog, hebt u haar aangezet tot het verhaal van hekserij?
Ik heb haar daartoe niet aangezet.
Ik heb me gehouden aan de regels van het strafrecht.
Ik wil u graag enkele fragmenten voorlezen uit een gesprek...
in de Sequedin-gevangenis tussen Mme Coly en haar moeder, Mme Diatta.
Mme Coly zegt:
de onderzoeksrechter doet mee.
Mme Diatta zegt: wat bedoel je?
Laurence Coly antwoordt:
de onderzoeksrechter gelooft in hekserij.
Ik ben geen gewone kindermoordmoeder. Dat maakt het ingewikkeld.
De grap is dat ik mijn kind niet vermoord heb zoals iemand gewoonlijk doet.
Voor ik 30 jaar krijg, moeten ze weten wie haar echt vermoord heeft.
Kut...
Hallo, met Adriens telefoon...
Met mij...
Mme Coly, sta op.
Hoe was uw gemoedstoestand op die dag?
Waarom hebt u de trein genomen...
om juist op dat moment naar Berck-sur-Mer te reizen?
Waarom ik de trein nam?
Ik zou kunnen zeggen: ze is te groot,
het wordt ingewikkeld, maar dat is niet de reden.
Waarom Berck?
Waarom de zee?
Omdat het tij in die tijd van het jaar hoog stond.
Het tij was die dag erg hoog.
Ik had besloten om de dag ervoor naar Berck te gaan.
Ik ben met de trein gegaan.
Ik heb de bus genomen.
Ik heb een leuke dame gevraagd welk hotel dicht bij de zee lag. Ze wees me er één.
Ze was een gids.
Ik kwam bij het hotel aan.
Ik heb mijn spullen afgezet.
Ik heb volgens mij een tijdje met Lili gespeeld. Ik heb haar eten gegeven.
Rond 21.00 uur was het donker genoeg.
Het was vloed.
De maan verlichtte het pad als een schijnwerper.
Ik wist dat de weg bij het hotel naar het strand leidde, dus nam ik die.
Het was aardedonker op het strand.
Ik heb haar gewiegd.
Ik heb haar de borst gegeven.
Lili was tevreden.
Ze viel in mijn armen in slaap.
Toen legde ik haar op het strand.
En...
omdat ze niet reageerde en geen geluid maakte,
ben ik weggegaan.
Ik zei tegen mezelf dat de zee haar zou meevoeren.
Ik ging terug naar het hotel.
Die nacht sliep ik als een blok.
Ik heb amper gedroomd.
Mme Coly,
toen u die avond naar het strand ging,
wist u toen zeker dat het vloed werd? -Ja.
Ik zag de zee komen.
Tijdens uw eerste ondervraging, zei u...
dat u het water in gegaan was, dat het water tot aan uw knieën kwam.
Later zei u dat u zich niet meer kon herinneren dat u het water in gegaan was.
Dat is zo.
Ik herinner me het niet meer.
Aanklager...
Mevrouw, uw geheugenverlies komt goed uit.
Het water tot aan uw knieën dat u hoegenaamd bent vergeten,
werpt een ander, wreder licht op de zaak.
U staat niet in het theater, u bevindt zich in de rechtbank.
De maan verlicht uw weg als een schijnwerper,
de zee die haar lichaam zal meevoeren...
De waarheid is dat als de zee haar lichaam had weggevoerd,
niemand had geweten dat een klein meisje, Elise genaamd, verdwenen was,
omdat niemand wist dat Elise bestond.
Alles was zo opgezet dat niemand van haar dood zou weten.
U hebt haar vanaf haar geboorte tot de anonimiteit veroordeeld.
Niemand heeft u zwanger gezien. U kwam nooit buiten.
Lili's bestaan moest van begin tot eind geheim blijven.
U hebt één nieuw bericht, ontvangen vandaag om 13:19 uur.
Ik heb het kind niet gezien.
Welk kind?
Het kind, Lili...
Ik heb haar niet gezien.
Ik heb niet eens aan haar gedacht.
Ik was geobsedeerd door haar, door Laurence.
Je kunt hier niet blijven.
Rama, luister...
Deze zaak heeft niets met jou te maken.
Of met ons.
Ik ben bang dat ik zoals zij ben. -Zoals wie?
Zoals mijn moeder.
Je moeder is een gebroken vrouw.
Ze is getekend door haar leven.
Jij niet.
Dat is niet jouw leven.
Leden van de jury, dit is het verhaal van een fantoomvrouw.
Een vrouw die niemand ooit ziet.
Die niemand kent.
Het is het verhaal van een langzame verdwijning.
Een tragische afdaling in de hel, waarin een moeder haar kind leidde.
Deze vrouw heeft de ergste misdaad begaan. Kindermoord.
Ze heeft haar dochter vermoord en geeft het toe.
Het is ondraaglijk voor ons, onbegrijpelijk.
Een moeder die haar kind vermoordt dat ze 15 maanden gekoesterd heeft.
Het is makkelijk om haar als monster te zien. Een monster...
dat verslagen moet worden.
Dus sla het wetboek van Strafrecht open en verklaar haar schuldig.
Maar als u dat doet, leden van de jury,
hebt u een oordeel geveld,
maar geen recht gesproken.
U hebt alleen de makkelijkste vraag beantwoord.
Niet de vraag die u als jury moet beantwoorden.
Als u zichzelf die vraag niet stelt,
blijft u achter op het strand, geschokt door de gruwel van de misdaad.
Wat...
bracht Laurence Coly ertoe om haar dochter,
van wie ze hield en verzorgde, te vermoorden?
Waarom niet bij haar geboorte?
Waarom is Elise gestorven?
Elise is dood,
omdat haar moeder gek is.
In die waanzin dacht ze dat ze haar zo beschermde.
Beeld u de twee uiterste wegen van haar levensloop in.
Die van een jongedame die vol ambitie en verlangens naar Parijs komt...
en stel u de vraag:
hoe is zij een geïsoleerde, onzichtbare vrouw geworden...
die het atelier van haar partner niet uit komt?
Toen ze bij Luc Dumontet introk,
Laurence Coly had geen geld.
Ze had geen bankrekening of sociale zekerheid.
Ze was niet ingeschreven bij de universiteit.
Ze begon stemmen te horen.
Ze kreeg hallucinaties, angstaanjagende dromen,
vreemde tekenen die ze moeilijk kon ontcijferen.
Op wat telefoontjes met haar moeder na, had ze geen contact met de buitenwereld.
Haar eenzaamheid was zo voelbaar dat ze die bijna kon aanraken.
In die situatie ontdekte ze dat ze zwanger was en een dochter zou baren.
Eigenlijk verborg Laurence Coly haar zwangerschap of de geboorte niet.
Ze verborg zichzelf.
Ze durfde zichzelf niet te laten zien, ze was te bang.
En dan de hekserij...
Zelfs een jonge advocaat, een groentje, zou...
van een op hekserij gebaseerde verdediging gehakt maken.
Ik benoem het alleen om u te wijzen op...
de conclusies van de psychiatrische evaluatie.
Hekserij is slechts een manifestatie van de waanbeelden van Laurence Coly.
Deze vrouw heeft medische zorg nodig. In de gevangenis krijgt ze die niet.
Met een zware straf veroordeelt u haar in feite tot krankzinnigheid.
Ik sluit af, leden van de jury, met iets dat mij diep geraakt heeft.
Laurence Coly leerde over het moederschap via het internet.
Ze probeerde het juiste te doen,
Ze probeerde te vechten,
om door te gaan,
maar ze heeft verloren.
Er was niemand om haar te helpen.
Niemand kon het begrijpen.
En we begrijpen Laurence Coly nog steeds niet.
Sommigen willen u doen geloven dat ze liegt, arrogant is,
een manipulator, kortom een ​​monster.
Maar vanmorgen...
vertelde Laurence me een droom waarin zij met Elise in de gevangenis zat.
Toen ik de deur van haar cel opendeed,
verstopte Elise zich onder mijn toga.
Laurence weet dat haar dochter altijd bij haar zal zijn,
Ze zit in haar.
Wat ik u vertel is geen poëzie, maar wetenschap.
We weten dat tijdens de zwangerschap...
de cellen en het DNA van de moeder overgaan op de foetus.
Minder bekend is dat de uitwisseling twee kanten op gaat.
De cellen van het kind gaan ook over op de organen van de moeder.
Ze nestelen zich in haar lichaam,
Van haar hersenen tot haar tenen.
Ook na de bevalling.
Al wordt de zwangerschap niet voldragen, die cellen leven voort,
soms gedurende het hele leven van een vrouw.
Een moeder en haar kind zijn erg verweven met elkaar,
op onlosmakelijke wijze verbonden.
Het is onvermijdelijk, het is biologie.
Weet u hoe wetenschappers deze cellen noemen?
Chimerische cellen.
Naar Chimera, het mythische monster.
Een hybride wezen, gevormd uit verschillende dieren.
De kop van een leeuw, het lichaam van een geit,
Een slang als staart.
Dus...
leden van de jury, geloof ik dat wij vrouwen...
allemaal een chimere (hersenschim) zijn.
We dragen de sporen van onze moeders en onze dochters in ons,
die op hun beurt de onze dragen.
Het is een oneindige ketting.
In zekere zin zijn wij vrouwen allemaal monsters.
Maar buitengewoon menselijke monsters.
Bedankt.
Sorry.
Vreselijk moe.