Όχι!
Έλα να τον πάρεις.
Αλλά δεν θα μου δώσεις παιδί πίσω.
Γιατί δεν έχω παιδί.
- Τι κάνεις μαζί της; - Είναι αδερφή μου.
Το έκανες κρυφά.
Ατίμασες όλους τους Μπόρκα.
Τι θες να κάνω;
Δεν με νοιάζει. Δεν είσαι παιδί μου.
Μάτις!
Θα μείνω στο δάσος τώρα. Δεν μπορώ άλλο στο Κάστρο των Μπόρκα.
- Πού θα πας; - Στη σπηλιά των Μπόρκα.
Θα έρθω κι εγώ.
Η σιωπή του Μάτις είναι χειρότερη απ' όλες τις φωνές και τα ουρλιαχτά.
- Καλώς ήρθες. - Ευχαριστώ.
Ξέρουμε πού είναι τα παιδιά των ανθρώπων.
Μικρά ανθρωπάκια...
Άρπυιες!
Θα γρατζουνίσουμε!
Έλα!
Γρατζουνίστε, δαγκώστε, ρημάξτε!
Εδώ.
Γρήγορα!
Όχι!
Δεν το σκάσαμε για πολύ. Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ.
Δεν θα γυρίσω στο Οχυρό Μάτις, το μόνο σίγουρο.
Και πού θα πάμε;
Στη Σπηλιά των Αρκούδων.
- Τι είναι αυτό; - Μια μεγάλη σπηλιά.
Όχι τόσο μεγάλη, αλλά μπορείς να μείνεις.
Είναι μακριά;
Αρκετά.
Στο βουνό δίπλα στο ποτάμι, κοντά στους Λαίμαργους Καταρράκτες.
Από εκεί μπορείς να δεις όλο τον κόσμο.
Πάμε, τότε.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΡΟΝΙΑ, Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ
Σπήλια των Αρκούδων... Έχει αρκούδες, γι' αυτό τη λένε έτσι;
Μόνο τον χειμώνα. Εκεί πέφτουν σε χειμερία νάρκη.
Δεν είναι εκεί τώρα;
Λογικά, όχι.
Εκτός κι αν κάποια παρακοιμήθηκε.
Πού το ξέρεις αυτό το μέρος;
Έμενε εκεί ο Μάτις καμιά φορά τα καλοκαίρια.
Όταν ήταν μικρός.
Τότε, δεν θα έρθει εκεί να σε ψάξει;
Όχι.
Ούτε εκεί ούτε πουθενά αλλού.
Γιατί...
Τι είναι αυτό;
Γιατί το κάνεις αυτό;
Τι τρώνε;
Γέρους.
Τι;
Παλιά παρατούσαν τους γέρους πάνω σε βράχους στο δάσος.
Κι οι καλικάντζαροι έρχονταν και τους έτρωγαν.
Πλάκα κάνεις.
Ναι.
Δεν ξέρω τι τρώνε.
Δεν τους έχω δει να τρώνε.
Θες να σπάσουμε πλάκα;
Ναι.
Πέτα το!
- Έρχεται! - Πέτα το!
Γιατί το κάνουν αυτό;
Αστόχησαν! Δεν μας πέτυχαν!
Ξανά!
Θα το ξανακάνουμε.
Σημαδεύουμε...
Έρχεται!
Και πετάμε.
Έρχεται!
Γεια...
Γεια!
- Πότε θα φτάσουμε; - Σύντομα.
Το "σύντομα" είναι σαν το "αρκετά";
Τι;
H σπηλιά είναι αρκετά μακριά, είπες.
Μια μέρα δεν είναι "αρκετά", είναι πολύ.
Είναι πολύ μακριά.
- Άρα, το σύντομα πόσο είναι; - Σύντομα.
Θα φτάσουμε σήμερα;
Ίσως όχι, αν κάθεσαι και γκρινιάζεις.
Πάμε, λοιπόν.
Σχεδόν φτάσαμε, αλλά τώρα έχει σκαρφάλωμα.
Πρόσεχε εδώ.
Δεν σκόπευα να κάνω και τούμπες.
Όχι, αλλά πρόσεχε.
Να τη.
- Πιο όμορφα απ' ό,τι περίμενα. - Το ξέρω.
Και είναι όλα δικά μας.
Δικά μας, μέχρι να γυρίσουν οι αρκούδες.
Κάλυψε τα αυτιά σου.
Έρχεται η ανοιξιάτικη κραυγή.
- Θες λίγο κρέας; - Ναι.
Ευχαριστώ.
Από εδώ και πέρα θα πίνουμε μόνο νερό πηγής.
Δεν θα παχύνουμε.
Αλλά ούτε θα πεθάνουμε.
Θα πέσω ξερός απόψε.
Γιατί ήταν "αρκετά" δύσκολη μέρα.
Ναι.
Θα τραγουδήσεις;
Θες να τραγουδήσω;
Ναι.
Λύκος που στο δάσος τη νύχτα αλυχτά
Το στομάχι γουργουρίζει Κι ονειρεύεται φαγιά
Θα του δώσω για να φάει μια χοιρινή ουρά
Του ταιριάζει και του πάει Θα την κάνει μια χαψιά
Λύκε, λύκε, μείνε μακριά από εδώ
Κοντά τα χέρια σου απ' το δικό μου το μωρό
Μάτις!
Μάτις, εδώ είμαι!
Μάτις!
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Δίχτυ ψαρέματος, ακονόπετρα...
- Βλέπω ότι ξέρεις τι χρειαζόμαστε. - Φαΐ χρειαζόμαστε.
- Και να αμυνθούμε. - Να φτιάξουμε τόξα και βέλη.
Αν μου δώσεις το μαχαίρι.
Μόνο αν προσέχεις.
Εννοείται.
Το μαχαίρι είναι σημαντικό.
Δίχως αυτό, δεν επιβιώνεις στο δάσος.
Και δίχως τι άλλο;
Ο ένας τον άλλον.
Κι αυτό.
Σκέφτηκα τρόπο να μαζεύουμε νερό.
Έχεις το φλασκί σου.
Είναι πολύ μικρό.
Αλλά είσαι τυχερός, Μπιρκ Μπόρκασον, γιατί ξέρω πού θα βρούμε κουβά.
Η Λόβις την αποκαλεί "πηγή υγείας".
Γιατί;
Δεν ξέρω.
Ο Σκάλι-Περ λέει ότι θέλει το νερό για το στομάχι του,
αλλά μάλλον του φαίνεται αστείο να στέλνει κάποιον στην άλλη άκρη.
Να τη!
Στάσου, Μπιρκ.
Είναι μαγικό μέρος.
Δεν πλησιάζεις έτσι απλά την πηγή.
Πώς να την πλησιάσω;
Πρέπει να ακολουθήσεις αρχαίες τελετουργίες.
Θα σου τις μάθω, αν χρειαστεί ποτέ να έρθεις μόνος.
Πρώτα πέφτουμε στα γόνατα και πάμε μπουσουλώντας στην πηγή.
Μετά λες το όνομά σου ανάποδα τρεις φορές.
Μπιρκ...
Κριμπ...
Κριμπ, Κριμπ, Κριμπ.
Και πριν από κάθε "Κριμπ",
σκούζεις δυνατά σαν γουρούνι.
Κριμπ.
Και μετά σηκώνεις το ένα πόδι, σαν σκύλος που κατουράει.
Είσαι σίγουρη;
Απόλυτα σίγουρη.
Είναι πανάρχαιες τελετουργίες.
Κριμπ.
- Βρε... - Όχι!
Όχι, Κριμπ Γουρουνάκη, σταμάτα!
Περίμενε.
Πρέπει να περιμένω.
Αλλιώς, δεν θα με προλάβεις, έτσι αργά που πας.
- Θα σε ξεγελάσω κάποια μέρα. - Προσπάθησε.
Ξέρεις τι άλλο θα κάνω;
Τι;
Θα σ' αφήσω να πεις αυτό το όνομα άλλη μία φορά. Μόνο μία.
Το "Κριμπ Γουρουνάκη";
Ναι.
Τώρα το είπες.
Αυτό θα το δούμε.
Κριμπ Γουρουνάκη.
Αυτό ήταν!
Τώρα θα δεις.
Όταν η Λόβις στείλει κάποιον, δεν θα βρει κουβά.
Ας φέρουν άλλον.
Άλλωστε, κλεμμένος είναι.
Μα εμείς δεν είμαστε ληστές. Ούτε θα γίνουμε.
Τότε, ας τον δανειστούμε.
Ας γίνουμε δανειζόμενοι.
Δεν θα τον γεμίσεις;
Τον γεμίζουμε μετά στο ποτάμι.
Μ' αυτό θα γίνει ωραίο τόξο.
Να φτιάξουμε και μπολ.
Πέντε μπολ.
Ευχαριστώ.
Σταμάτα να σκαλίζεις, έλα να φας.
Θέλει λίγες μέρες να στεγνώσει.
Μετά θα φτιάξω χορδές τόξων και βέλη.
Πρόσεχε με το μαχαίρι.
Φυσικά.
Θα σε βοηθήσω μετά.
Λύκος που στο δάσος τη νύχτα αλυχτά
Να κοιμηθεί γυρεύει, μα ο ύπνος μακριά
Του λύκου η κοιλίτσα λίγο φαγάκι λαχταρά
Το κρύο στη σπηλιά του τα κόκαλα περνά
Λύκε, λύκε, μείνε μακριά από εδώ
Κοντά τα χέρια σου απ' το δικό μου το μωρό
Τι λες γι' αυτό;
Ναι, ας το χρησιμοποιήσουμε.
Απ' αυτά θα βγουν καλά βέλη.
Τι έγινε;
Τι έγινε; Είσαι καλά;
Κόπηκα.
Τρέχει αίμα.
- Θα τρέχει μέχρι να σταματήσει. - Όχι μ' αυτό.
Περίμενε εδώ.
Τι είναι αυτό;
Πεντάνευρο.
Θα γιάνει την πληγή και θα σταματήσει την αιμορραγία.
Το βάζω τώρα.
Έτσι.
Θα το πιέσω λίγο.
Έτσι.
- Είσαι καλά; - Ναι.
Η Λόβις βάζει σφάγνο στις πληγές.
Θα μαζέψω λίγο να έχουμε.
Ένα, δύο...
Ναι!
Και τώρα!
Περίμενε.
Ένα, δύο, τρία...
Τώρα.
Ναι!
Έλα!
- Εντάξει, έρχομαι. - Ναι, έλα.
Δεν είναι πολύ κρύο, ε;
Όχι!
Ξέρεις τι σκέφτομαι;
Όχι, τι;
Ότι αυτό το καλοκαίρι
θα το θυμάμαι όλη μου τη ζωή.
Κι εγώ.
Ας συνεχίσουμε.
Αφού είπαμε ότι θα κάνουμε πέντε μπολ, θα κάνουμε πέντε μπολ.
Πάρε.
- Έχεις το μαχαίρι; - Όχι.
- Πού είναι; - Δεν ξέρω.
- Εσύ το είχες. - Όχι.
Εσύ το είχες. Δώσ' το μου.
Δεν το έχω. Δεν ακούς τι λέω;
- Πού το έβαλες; - Εσύ το είχες. Πού το έβαλες;
Δεν είναι εδώ έξω.
Τίποτα δεν κάνεις σωστά.
Έψαξα.
Δεν θα τα καταφέρουμε δίχως μαχαίρι.
Τότε, ας το πρόσεχες.
Δεν έπρεπε να σ' το δώσω.
Είσαι κάθαρμα που με κατηγορείς!
Έτσι κάνεις πάντα.
Νομίζεις ότι είσαι καλύτερη απ' όλους.
Και πρέπει να ζω μαζί σου!
Δεν θα χρειαστεί!
Κάθαρμα!
Ζήσε με το αγαπημένο σου μαχαίρι, αν το βρεις!
Να σε πάρουν οι άρπυιες!
Ρόνια!
Τι χαζός που είμαι!
Ρόνια!
Ρόνια;
Ήρεμα.
Τι έπαθες;
Μπιρκ!
Είδες την αρκούδα;
Την έδιωξα, αλλά σκότωσε το πουλάρι.
Γεια σου.
Θα σε βοηθήσουμε.
Φέρε σφάγνο.
Έλα.
Ηρέμησε.
Ηρέμησε, θα σε φροντίσουμε.
Θα σε φροντίσουμε εμείς.
- Θα σε φροντίσουμε. - Πάρε.
Ευχαριστώ.
Κράτα.
Τι κάνουμε τώρα;
Δεν μπορούμε να την αφήσουμε.
Τι θα κάνουμε;
Δεν μπορούμε να την πάμε στη σπηλιά.
Πού θα τη βάλουμε;
Ας την κρατήσουμε εδώ μέχρι να γιάνει.
Ναι.
Έλα.
Γεια.
Για να φας είναι, ναι.
Ναι.
Ωραία.
- Μπιρκ. - Ναι.
Φέρε μπολ και σκοινί.
Εντάξει. Πιάσε.
Έχουμε κατοικίδιο.
Πώς να την πούμε;
Λία.
Λία;
Ναι, έτσι θα την πούμε.
Γιατί;
Επειδή είναι ωραίο.
Κι επειδή έτσι θέλω.
Έχει σχέση με τον Μάτις;
Έτσι έλεγαν το πρώτο του άλογο.
Είναι ωραίο όνομα.
Λία.
Η φοράδα που δεν έπρεπε να πεθάνει.
- Κι έχουμε πάλι γάλα. - Ναι.
Ευχαριστούμε, Λία.
Αντίο.
Κρίμα που χάθηκε το μαχαίρι, πάντως.
Ευτυχώς που εμφανίστηκε πάλι.
- Το βρήκες; - Ναι, ήταν κάτω απ' τα καυσόξυλα.
- Ξέρεις τι σκέφτομαι; - Όχι.
Πόσο εύκολο είναι να τα καταστρέψεις όλα χωρίς λόγο.
Να 'χουμε τον νου μας για το "χωρίς λόγο".
Θα τα καταφέρουμε.
Ήμουν πάντα καλή στο να έχω τον νου μου.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη