Nei!
Komdu og sæktu son þinn.
Þú getur ekki skilað mér barni.
Því ég á ekkert.
- Hvað gerirðu með henni? - Hún er systir mín.
Þú fórst á bak við mig.
Þú ert allri Borkaættinni skömm.
Hvað viltu að ég geri?
Mér er sama. Þú ert ekki barnið mitt.
Matthías!
Ég flyt út í skóg. Ég get ekki búið í Borkavirki lengur.
- Hvert ferðu? - Í Borkahellinn.
Ég kem í hellinn.
Þögn Matthíasar er verri en öll öskur og óp í heiminum.
- Velkomin. - Takk fyrir.
Við vitum hvar mannabörnin eru.
Litlu manneskjur...
Skógarnornir!
Við klórum!
Komdu!
Krækja, klóra og rífa!
Hérna.
Fljót!
Nei!
Okkur tókst ekki að hlaupa lengi. Við getum ekki verið hér.
Ég fer ekki í Matthíasarvirki aftur, það er á hreinu.
Hvert förum við þá?
Við gætum verið í Bjarnahelli.
- Hvað er það? - Stór hellir.
Ekki eins stór og þessi en þú getur búið þar.
Er langt?
Frekar.
Hann er uppi á fjalli við ána, nálægt Glópafossinum.
Það er eins og þú sjáir allan heiminn þaðan.
Förum þá þangað.
BYGGT Á BÓK ASTRID LINDGREN
RONJA RÆNINGJADÓTTIR
Bjarnahellir... er hann kallaður það því það eru birnir þar?
Bara á veturna. Þeir leggjast í dvala þar.
Þeir eru ekki þar núna?
Þeir ættu það ekki.
Nema einn hafi sofið yfir sig.
Hvernig veistu af staðnum?
Matthías var þar stundum á sumrin.
Á barnsaldri.
Kemur hann ekki og leitar þín þar?
Nei.
Ekki þar eða annars staðar.
Af hverju...
Hvað er þetta hér?
Af hverju gera þau þetta?
Hvað borða þeir?
Gamalt fólk.
Ha?
Í gamla daga var gamalt fólk skilið eftir í skóginum.
Svo komu rassálfarnir og átu það.
Þú ert að grínast.
Já, ég er það.
Ég veit ekki hvað þeir borða.
Ég hef aldrei séð þá borða.
Viltu skemmta þér?
Já.
Kastaðu því!
- Hér kemur það! - Kastaðu!
Af hverju gera þau þetta?
Framhjá! Það fór framhjá okkur!
Framhjá! Það fór framhjá!
Einu sinni enn!
Við gerum það aftur.
Miða...
Hér kemur það!
Rúlla.
Hér kemur það!
Hæ...
Hæ!
- Hvenær komum við? - Fljótlega.
Er þitt „fljótlega“ líkt þínu „frekar“?
Ha?
Þú sagðir hellinn vera „frekar langt“.
Heill dagur er ekki frekar langt.
Það er bara langt.
- Hvenær er „fljótlega“? - Fljótlega er fljótlega.
Komum við þangað í dag?
Kannski ekki ef þú stendur þarna og vælir.
Drífum okkur.
Við erum næstum komin en þurfum að klifra síðasta hlutann.
Farðu varlega hér.
Ég fer ekki í kollhnís hér.
Nei, samt.
Hér er hann.
- Þetta er fallegra en ég bjóst við. - Ég veit.
Við eigum þetta allt.
Okkar þar til birnirnir snúa aftur.
Haltu fyrir eyrun, Birkir.
Hér kemur vorópið mitt.
- Viltu kjöt? - Já, já.
Takk fyrir.
Við þurfum að drekka lindarvatn héðan í frá og ekkert annað.
Við fitnum ekki.
Það drepur okkur ekki heldur.
Ég sef eins og dauður í nótt.
Því þetta hefur verið „frekar“ langur dagur.
Já.
Viltu syngja?
Viltu að ég syngi?
Já.
Ýlfrandi úlfur í næturskógi
sem ýlfrar stanslaust af hungri.
Ég skal gefa honum svínshala,
hentugan mat fyrir hans líka.
Úlfur, úlfur, haltu þig héðan,
aldrei tekurðu barnið mitt.
Matthías!
Matthías, ég er hér!
Matthías!
- Góðan dag. - Góðan dag.
Fiskinet, steinn til að mala...
- Ég sé að þú veist hvað við þurfum. - Við þurfum mat.
Líka að geta varið okkur.
Við getum gert boga og örvar líka.
Ef ég má nota hnífinn.
- Bara ef þú ferð varlega. - Auðvitað geri ég það.
Hann er það mikilvægasta hér.
Án hnífs lifirðu ekki af í skóginum.
- Veistu hvað annað? - Já, hvort annars.
Það líka.
Ég vildi eitthvað til að safna ferskvatni í.
Þú ert með flösku.
Hún er allt of lítil.
Þú ert heppinn, Birkir Borkason, því ég veit hvar við fáum fötu.
- Lovísa kallar þetta heilsulindina. - Af hverju?
Ég veit það ekki.
Skalla-Pétur segist þurfa þetta fyrir magann sinn
en mig grunar að honum finnist fyndið að senda einhvern yfir hálfan skóginn.
Hérna er það!
Bíddu, Birkir.
Þetta er töfrastaður.
Þú getur ekki nálgast lindina svona.
Hvernig á ég að nálgast hana?
Það eru fornar hefðir sem þarf að fylgja.
Ég get kennt þér ef þú skildir þurfa að koma einn.
Fyrst ferðu á fjóra fætur og skríður að lindinni.
Svo segirðu nafnið þitt aftur á bak þrisvar sinnum.
Birkir...
Ri... Krib...
Rikrib, Rikrib, Rikrib.
Svo á milli hvers „Rikrib“ þarftu að rýta hátt eins og svín.
Rikrib... Rikrib... Rikrib...
Svo lyftirðu upp öðrum fæti eins og hundur að pissa.
- Ertu viss um þetta? - Alveg viss.
Þær eru mjög fornar hefðir.
Rikrib...
- Þú... - Nei!
Nei, Rikrib-Svínarýtir! Hættu!
Bíddu bara.
Ég þarf að bíða.
Annars nærðu mér aldrei því þú ert svo hægur.
- Ég gabba þig einn daginn. - Þú getur reynt.
- Veistu hvað annað ég geri? - Hvað?
Leyfi þér að segja nafnið einu sinni enn en bara einu sinni.
Þá Rikrib-Svínarýtir?
Það passar.
Nú hefurðu sagt það.
Við sjáum til með það.
Rikrib-Svínarýtir.
Nú er nóg komið!
Bíddu bara.
Þegar Lovísa sendir einhvern hingað finna þau ekki fötu.
Þau geta komið með aðra.
Hún var líka þýfi.
Við erum ekki ræningjar og verðum það aldrei.
Fáum hana þá lánaða eins lengi og við þurfum.
Við verðum lánþegar.
- Ætlarðu ekki að fylla hana? - Við gerum það seinna í ánni.
Þetta verður góður bogi.
Við þurfum líka að gera skálar.
Fimm.
Takk fyrir.
Hættu að tálga og borðaðu.
Það þarf að þorna í nokkra daga.
Svo geri ég bogastrengi og örvar.
Varlega með hnífinn.
Auðvitað.
Ég get hjálpað þér seinna.
Ýlfrandi úlfur í næturskógi,
sem langar að sofa en getur ei.
Úlfamaginn hans vill mat
og kuldinn í bælinu deyfir hann.
Úlfur, úlfur, haltu þig héðan,
aldrei tekurðu barnið mitt.
Hvað með þessa?
Já, notum hana.
Þetta gætu orðið góðar örvar.
Æi!
Hvað er að?
Hvað gerðist? Ertu í lagi?
Ég skar mig.
Það blæðir.
- Það blæðir þar til það hættir. - Nei, ekki með þessu.
Ái.
Bíddu hér.
Hvað er þetta?
Græðisúra. Hún hjálpar til við að lækna sárið og stöðva blæðinguna.
Ég set hana á núna.
Svona.
Ég þrýsti á þetta.
Svona.
- Ertu í lagi? - Já.
Lovísa setti barnamosa á sár.
Ég tíni hann til að eiga hjá okkur.
Einn... Tveir...
Já!
Og... núna!
Haltu í.
Einn, tveir, þrír...
Núna.
Já!
Komdu!
- Ég kem. - Já, komdu.
Ekki svo kalt, er það?
Nei!
Veistu hvað ég held?
Nei, hvað?
Að ég muni þetta sumar...
það sem eftir er ævinnar.
Ég líka.
Við gætum haldið áfram.
Ef við sögðumst vilja fimm skálar fáum við fimm skálar.
Hérna.
- Ertu með hnífinn? - Nei.
- Hvar er hann? - Ég veit það ekki.
- Þú varst með hann síðast. - Nei.
Jú, víst. Láttu mig fá hann.
Ég er ekki með hann. Heyrirðu ekki í mér?
- Hvar settirðu hann þá? - Hvar settir þú hann? Þú hafðir hann.
Hann er ekki hér.
Geturðu ekkert rétt gert?
Ég hef leitað.
- Við lifum ekki af án hnífs. - Þá hefðirðu átt að passa hann.
Ég átti ekki að láta þig fá hann.
Þú ert andskoti að kenna öðrum um.
Þetta er þér líkt. Þú telur þig betri en alla aðra.
Ég þarf að búa með þér!
Þú þarft þess ekki!
Fjandans andskotinn þinn.
Farðu og búðu með ástkæra hnífnum ef þú finnur hann.
Vonandi ná skógarnornirnar þér.
Ronja!
Ég er alger kjáni.
Ronja!
Róleg nú.
Róleg.
Hvað kom fyrir þig?
Birkir!
Sástu björninn?
Ég rak hann í burtu en hann drap folaldið.
Hæ. Hæ...
Við hjálpum þér.
Sæktu barnamosa.
Hæ...
Þetta er í lagi.
Allt í lagi, við sjáum um þig.
Við sjáum um þig.
- Við sjáum um þig. - Hérna.
Takk fyrir.
Haltu á þessu.
Hvað gerum við nú?
Við skiljum hana ekki eftir.
Hvað gerum við?
Við komum henni ekki í hellinn.
Hvar höfum við hana?
Við gætum haft hana hér þar til sárið grær.
Já.
Hæ.
Hér er matur handa þér. Já.
Já.
Gott.
- Birkir... - Já.
Náðu í skál og reipi.
Allt í lagi. Taktu þetta.
- Nú eigum við gæludýr. - Já.
Hvað köllum við hana?
Lia.
Lia?
Já, hún heitir það.
Af hverju?
Því það er fallegt.
Það vil ég.
Kemur það Matthíasi við?
Fyrsti hesturinn hans hét það.
Það er gott nafn.
Lia.
Merin sem átti ekki að deyja.
- Við erum aftur með mjólk. - Já.
Takk fyrir, Lia.
Bless.
Skömm að hnífurinn hafi týnst samt.
Gott að hann fannst aftur.
- Fannstu hann? - Já, undir eldiviðnum.
- Veistu hvað ég er að hugsa? - Nei.
Hversu auðvelt er að skemma allt af ástæðulausu.
Svo þurfum við að passa okkur af ástæðulausu.
Ég held að við getum það.
Ég hef alltaf verið góð að passa mig.
Þýðandi: Eva Hjaltalín