Nie!
Przyjdź sobie po syna.
Ale mi dziecka nie zwrócisz.
Bo go nie mam.
- Co cię z nią łączy? - Jest moją siostrą.
Działałeś za moimi plecami.
Przynosisz hańbę całemu rodowi Borków.
Co mam zrobić?
Nie dbam o to. Nie jesteś moim dzieckiem.
Mattis!
Przeprowadzam się do lasu. Nie wytrzymam dłużej w Twierdzy Borki.
- Dokąd pójdziesz? - Do Jaskini Borki.
Przyjdę do jaskini.
Milczenie Mattisa jest gorsze niż wszystkie krzyki świata.
- Witaj. - Dziękuję.
Wiemy, gdzie są ludzkie dzieci.
Małe człowieczki...
Wietrzydła!
Będziemy drapać!
Chodź!
Chwytać w szpony, drapać, rozszarpywać!
Tutaj.
Szybko!
Nie!
Nie uciekliśmy im na długo. Nie możemy tu zostać.
Na pewno nie wrócę do Zamku Mattisa.
To dokąd pójdziemy?
- Chodźmy do Niedźwiedziej Groty. - Co to?
Duża jaskinia.
Nie tak duża jak ta, ale da się tam mieszkać.
To daleko?
Trochę tak.
Tu w górach nad rzeką, niedaleko Huczącej Gardzieli.
Masz wrażenie, że stamtąd widzisz cały świat.
No to chodźmy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI A. LINDGREN
RONJA, CÓRKA ZBÓJNIKA
Nazwa wzięła się z tego, że są tam niedźwiedzie?
Tylko zimą. Zapadają tam w sen zimowy.
Teraz ich tam nie ma?
Nie powinno.
Chyba że któryś z nich zaspał.
Skąd wiesz o tym miejscu?
Latem Mattis czasem tam nocował.
Gdy był chłopcem.
Nie będzie cię tam szukał?
Nie.
Ani tam, ani nigdzie indziej.
Czemu...
Co to?
Czemu to robią?
Co właściwie jedzą?
Starych ludzi/
Co?
Dawniej zostawiano starych ludzi na skałach w lesie.
Wtedy przychodziły Pupiszony i ich zjadały.
Żartujesz.
Tak.
Nie wiem, czym się żywią.
Nie widziałam, żeby jadły.
Porobimy coś fajnego?
Tak.
Rzuć to!
- Nadlatuje! - Rzucaj!
Czemu to robią?
Spudłowali! Nie trafili w nas!
Pudło!
Jeszcze raz!
Rzucaj!
Cel...
Rzuca!
Toczy się!
Leci!
Cześć...
Cześć!
- Kiedy tam będziemy? - Niedługo.
Twoje „niedługo” jest takie jak „trochę”?
Co?
Grota miała być „trochę daleko”.
Cały dzień drogi to nie trochę.
To daleko.
- Kiedy jest „wkrótce”? - Wkrótce to wkrótce.
Dotrzemy tam dzisiaj?
Jeśli będziesz tak stał i marudził, to raczej nie.
Chodźmy.
Już prawie jesteśmy, ale ostatni odcinek to wspinaczka.
Ostrożnie.
Salt nie będę tu robił.
Wiem, ale i tak uważaj.
Jest.
- Jest piękniejsza, niż się spodziewałem. - Wiem.
I jest nasza.
Do czasu powrotu niedźwiedzi.
Zakryj uszy, Birk.
Oto mój wiosenny krzyk.
- Chcesz mięsa? - Jasne.
Dziękuję.
Od teraz musimy pić wodę źródlaną i nic więcej.
Nie przytyjemy.
Ale i nas nie zabije.
Będę dziś spał jak zabity.
Bo to był „trochę” długi dzień.
Tak.
Zaśpiewasz?
A chcesz?
Tak.
Nocą w lesie wyje wilk
Lamentując, z głodu jęczy
Dam mu ja świński ogonek
Kawałek w sam raz dla niego
Wilku, oj wilku, nie zbliżaj się tu
Nie oddam ci mego dziecka
Mattis!
Tu jestem!
Mattis!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Sieć rybacka, kamień szlifierski...
- Wiesz, czego nam tu trzeba. - Tak, jedzenia.
I czegoś do obrony.
Możemy zrobić łuk i strzały. Jeśli pozwolisz mi użyć noża.
- Ale musisz uważać. - Oczywiście.
Nóż to podstawa. Bez niego nie przetrwa się w lesie.
- I wiesz, bez czego jeszcze? - Tak, bez siebie nawzajem.
To też.
Myślałam o czymś do zbierania słodkiej wody.
Masz swój bukłak.
Jest za mały.
Ale masz szczęście, Birku Borkasonie, bo wiem, skąd wziąć wiadro.
- Lovis nazywa to źródłem zdrowia. - Dlaczego?
Nie wiem.
Łysy Per mówi, że ta woda koi jego żołądek,
ale moim zdaniem uważa za zabawne wysyłanie kogoś przez pół lasu.
To tu!
Czekaj, Birk.
To magiczne miejsce.
Nie możesz ot tak podejść do źródła.
Jak mam do niego podejść?
Trzeba przestrzegać starożytnych rytuałów.
Mogę cię nauczyć, gdybyś musiał przyjść tu sam.
Najpierw czołgaj się na czworakach w stronę źródła.
Potem trzy razy powtórz swoje imię od tyłu.
Birk...
Krib...
Krib, Krib, Krib.
Między każdym „Kribem” musisz głośno zachrumkać jak świnia.
Teraz podnieś nogę jak sikający pies.
- Jesteś pewna? - Oczywiście.
To bardzo stare rytuały.
- Ty... - Nie!
Przestań, Chrumkający Kribie!
- Poczekaj tylko. - Będę musiała.
Jesteś tak wolny, że inaczej mnie nie złapiesz!
- Też cię kiedyś nabiorę. - Spróbuj.
- Wiesz, co jeszcze zrobię? - Co?
Pozwolę ci jeszcze raz tak mnie nazwać. Ale tylko raz.
Chrumkającym Kribem?
Tak.
Już to powiedziałaś.
Zobaczymy.
Chrumkający Kribie.
Dość tego!
Poczekaj tylko.
Gdy Lovis kogoś tu wyśle, nie znajdą wiadra.
Mogą przynieść kolejne.
I tak je ukradli.
My nie jesteśmy i nie będziemy zbójcami.
Więc pożyczmy je na tak długo, jak potrzeba.
Możemy być pożyczkobiorcami.
- Nie napełniasz go? - Możemy użyć wody z rzeki.
Z tego będzie dobry łuk.
Musimy zrobić też miski.
Pięć.
Dziękuję,
Przestań strugać i jedz.
I tak musi schnąć kilka dni.
Potem zrobię cięciwy i trochę strzał.
Ostrożnie z nożem.
Oczywiście.
Później ci pomogę.
Nocą w lesie wyje wilk
Z tęsknoty za snem, który nie nadejdzie
Jego wilczy brzuch domaga się strawy
Już zdrętwiał od chłodu legowiska
Wilku, oj wilku, nie zbliżaj się tu
Nie oddam ci mego dziecka
Może to?
Tak, użyjmy go.
Z tego mogą być dobre strzały.
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Skaleczyłem się.
Krwawisz.
- Przestanie. - Nie tym.
Zaczekaj.
Co to?
Babka. Pomoże w gojeniu rany i zatrzyma krwawienie.
Nakładam.
Już.
Docisnę trochę.
Już.
- W porządku? - Tak.
Lovis okłada rany torfowcem.
Nazbieram go dla nas na zapas.
Jeden, dwa...
Tak!
Teraz!
Zaczekaj.
Raz, dwa, trzy...
Teraz!
Tak jest!
Chodź!
- Dobra, idę. - Wskakuj!
Nie jest taka zimna, co?
Nie!
Wiesz, co myślę?
Co?
Że zapamiętam to lato...
do końca życia.
Ja też.
Możemy kontynuować.
Powiedzieliśmy, że zrobimy pięć misek, i będziemy mieli pięć.
Proszę.
- Masz nóż? - Nie.
- A gdzie jest? - Nie wiem.
- Miałaś go ostatnio. - Nie.
Miałaś. Daj mi go.
Nie słuchasz mnie? Nie mam go!
- To gdzie go położyłaś? - Ty go miałeś ostatni.
Tu go nie ma.
Nic nie umiesz zrobić dobrze?
Szukałam.
- Bez noża nie przetrwamy w lesie. - Więc trzeba było go pilnować.
Niepotrzebnie ci go dawałem.
Jesteś draniem, który obwinia innych.
Tak jak ty. Myślisz, że jesteś lepsza od innych.
I muszę z tobą mieszkać!
Nie musisz!
Przeklęty draniu.
Zamieszkaj ze swoim nożem, o ile go znajdziesz.
Oby dopadły cię Wietrzydła!
Ronjo!
Dureń ze mnie.
Ronjo!
Ronjo?
Spokojnie.
Co ci się stało?
Birk!
Widziałeś niedźwiedzia?
Przegoniłam go, ale zabił źrebaka.
Pomożemy ci.
Podaj torfowca.
Już dobrze.
Zaopiekujemy się tobą.
- Zajmiemy się tobą. - Proszę.
Dziękuję.
Przytrzymaj.
Co teraz?
Nie możemy jej tu zostawić.
To co zrobimy?
Do groty jej nie zabierzemy.
Gdzie możemy ją trzymać?
Tutaj, dopóki rana się nie zagoi.
Dobrze.
Masz, jedz. Właśnie tak.
Dobrze.
- Birk? - Tak?
Przynieś miskę i linę.
Dobrze. Weź to.
- No i mamy zwierzątko. - Tak.
Jak ją nazwiemy?
Lia.
Lia?
Tak ją nazwiemy.
Dlaczego?
Bo to ładne imię.
I tego właśnie chcę.
Ma to coś wspólnego z Mattisem?
To imię jego pierwszego konia.
Ładne.
Lia.
Klacz, która nie miała umrzeć.
- I znów mamy mleko. - To prawda.
Dzięki, Lia.
Do zobaczenia.
Szkoda tylko, że nóż się zgubił.
Dobrze, że się znalazł.
- Znalazłeś go? - Był pod drewnem.
- Wiesz, o czym myślę? - Nie.
Jak łatwo wszystko zepsuć bez żadnego powodu.
Musimy uważać na bez powodu.
Damy radę.
Zawsze byłam w tym dobra.
Napisy: Karol Radomski