Hayır!
Oğlunu gel al. Ama karşılığında başka çocuk verme.
Çünkü artık çocuğum yok.
- Onunla ne ilgin var? - Kardeşim o benim.
Sen arkamdan iş çevirdin. Borka soyunun yüz karasısın.
Ne yapayım?
Ne yaparsan yap. Benim senin gibi çocuğum yok.
Mattis!
Ormanda yaşayacağım. Artık Borka Kalesi'nde yaşayamam.
- Nereye gideceksin? - Borka mağarasına.
Ben de geleceğim. Mattis'in sessizliği bağırıp çağırmalardan daha kötü.
- Hoş geldin. - Sağ ol.
İnsan yavrularının yerini biliyoruz.
- İnsan yavruları! - Dehşet kuşları!
Yırtacağız!
Çizelim, yırtalım, parçalayalım!
Gel.
Çabuk!
Hayır!
Çok uzaklaşamadık, burada kalamayız.
Mattis Kalesi'ne dönmeyeceğim, orası kesin.
Nereye gideceğiz peki?
Ayı İni'nde kalabiliriz.
- Orası neresi? - Büyük bir in.
Bunun kadar büyük değil ama içinde yaşanabilir.
Uzak mı?
Biraz uzak.
Dağda, nehrin kenarında. Hapır Hupur Şelalesi'ne yakın.
Oradan bakınca tüm dünyayı görebiliyormuş gibi oluyorsun.
O zaman gidelim.
ASTRID LINDGREN'İN KİTABINDAN
RONJA: HAYDUT KIZI
Ayı İni'nin adı orada yaşayan ayılardan mı geliyor?
Sadece kışın oradalar. Kış uykusuna yatıyorlar.
- Yani şimdi yoklar mı? - Olmamaları lazım.
Birinin uykuculuğu tuttuysa bilemem.
Orayı nereden biliyorsun?
Mattis küçükken bazen yazın orada kalıyormuş.
Ama seni gelip orada aramaz mı?
Yok.
Orada da başka yerde de aramaz.
Niye...
Bu da ne?
Niye bunu yapıyorlar?
Bunlar ne yiyor?
Yaşlıları.
Ne?
Eskiden yaşlılar ormandaki kayaların üstüne bırakılırmış.
Sonra butlu goblinler gelip onları yermiş.
Şaka yapıyorsun.
Evet.
Ne yediklerini bilmiyorum aslında.
Hiç yemek yerken görmedim.
- Eğlenceli bir şey yapalım mı? - Evet.
At hadi, at!
- İşte geliyor! - At!
- Niye bunu yapıyorlar? - Bizi ıskalıyorlar!
Bizi ıskalıyorlar!
- Bir daha! - Bir daha deneyeceğiz.
- Nişan al. - İşte geliyor!
- Şimdi at. - İşte geliyor!
Selam. Selam!
- Ne zaman varacağız? - Az kaldı.
- Bu "az" da "biraz"la aynı mı? - Nasıl yani?
Ayı İni'ne biraz uzak demiştin.
Koca bir gün sürüyorsa biraz uzak değil, uzak sayılır.
-"Az kaldı" ne demek? - Az kaldı demek.
Bugün varır mıyız?
Orada dikilip sızlanırsan varamayabiliriz.
O yüzden hadi.
Neredeyse geldik ama son kısmı tırmanmamız lazım.
Burada dikkat et.
- Zaten takla atacak hâlim yok. - Evet de dikkat et işte.
İşte burası.
- Beklediğimden de güzelmiş. - Evet.
Ve hepsi bizim.
Ayılar geri dönene kadar bizim.
Kulaklarını kapa Birk. Bahar selamım geliyor.
- Et ister misin? - Olur.
Sağ ol.
Bundan sonra sadece kaynak suyu içmemiz lazım.
Şişmanlamayacağız.
Ama ölmeyiz de.
Bu gece leş gibi uyuyacağım.
Çünkü "biraz" yorucu bir gün oldu.
Evet.
Ninni söyler misin?
Söyleyeyim mi?
Evet.
Bir kurt uluyor gece ormanda
Açlıktan ağlayıp sızlıyor karanlıkta
Bir domuz kuyruğu vereyim ona
Bu hayvan layıktır bu lokmaya
Ey kurt, ey kurt, yaklaşma buraya
Bebeğimi alamazsın asla
Mattis!
Mattis, buradayım!
Mattis!
- Günaydın. - Günaydın.
Balık ağı, bileme taşı...
- Neye ihtiyacımız olduğunu biliyorsun. - Yiyeceğe.
- Kendimizi de koruyabilmeliyiz. - Okla yay yapabiliriz.
Bıçağı almama izin verirsen.
- Dikkat edersen olur. - Tabii ki.
Bıçak en önemli eşyamız. Ormanda bıçak olmadan hayatta kalamayız.
- Başka ne olmadan hayatta kalamayız? - Birbirimiz olmadan.
O da var.
Ama su dolduracağımız bir şey düşünüyordum.
- Mataran var. - O çok küçük.
Ama şanslısın Borka oğlu Birk. Nereden kova buluruz, biliyorum.
- Lovis buraya şifa pınarı diyor. - Neden?
Bilmem. Kel Kafa Per midesi için bu suyun lazım olduğunu söylüyor.
Ama bence milleti ormanın bir ucuna su almaya yollamak komiğine gidiyor.
İşte burası.
Dur Birk.
Burası büyülü bir yer.
Pınara öyle yaklaşamazsın.
Nasıl yaklaşayım?
Kadim ayinler yapman lazım.
Buraya yalnız gelmen gerekirse diye öğretebilirim.
Önce emeklemeye başlayıp pınara sürünerek gideceksin.
Üç kere adını tersten söyleyeceksin.
Birk.
K... Kir... Kri...
Krib, Krib, Krib.
Şimdi her Krib'den sonra yüksek bir domuz sesi çıkaracaksın.
Krib... Krib... Krib...
Sonra işeyen köpekler gibi bir bacağını kaldıracaksın.
- Emin misin? - Son derece eminim.
Bu ayinler çok eski.
Krib...
- Sen... - Hayır!
- Hayır! Domuz Sesli Krib! Dur! - Sen bekle de gör.
Beklemem lazım, yoksa bu yavaşlıkla bana asla yetişemeyeceksin.
- Bir gün seni kandıracağım. - Dene tabii.
- Başka ne yapacağım, biliyor musun? - Ne?
O lakabı sadece bir kere daha söylemene izin vereceğim.
Domuz Sesli Krib'i mi?
Evet.
Şimdi söylemiş oldun.
Göreceğiz bakalım.
Domuz Sesli Krib.
Şimdi bittin!
Bekle de gör.
Lovis'in buraya gönderdiği kişi kovayı bulamayacak.
Yenisini getirir.
Zaten çalıntı.
Ama biz haydut değiliz, asla olmayacağız.
O zaman ihtiyacımız süresince ödünç alalım.
Ödünç alıcı olabiliriz.
- Doldurmayacak mısın? - Sonra nehirden doldururuz.
Bundan güzel bir yay olur.
Kâse de yapmamız lazım. Beş tane.
Sağ ol.
Yontmayı bırak da yemeğe gel.
Zaten birkaç gün kuruması lazım.
Sonra birkaç yay kirişiyle ok yapacağım.
- Bıçağa dikkat et de. - Tabii ki.
Sonra yardım edebilirim.
Bir kurt uluyor gece ormanda
Uyku tutmuyor gözünden uyku aksa da
Midesi kazınıyor, istediği bir küçük lokma
Donuyor buz gibi soğuk mağarasında
Ey kurt, ey kurt, yaklaşma buraya
Bebeğimi alamazsın asla
Şuna ne dersin?
Evet, onu kullanalım.
Bunlardan iyi ok olabilir.
Ne oldu?
- Ne oldu, iyi misin? - Bacağımı kestim.
Kanıyor.
- Kanar, kanar, sonunda durur. - Hayır, o olmaz.
Burada dur.
O ne?
Sinir otu. Yarayı iyileştirir, kanamayı durdurur.
Şimdi koyuyorum.
Oldu.
Biraz bastıracağım.
Tamam.
- İyi misin? - Evet.
Lovis yaralara yosun koyuyor. Bizim için toplayayım da bulunsun.
Bir. İki. Hadi!
Şimdi!
Dur, dur.
Bir, iki, üç.
Şimdi.
Evet!
Gel!
- Tamam, geliyorum. - Hadi.
Bak, çok da soğuk değil.
Hayır!
- Ne düşünüyorum, biliyor musun? - Ne?
Bu yazı...
...ömrüm boyunca unutmayacağım.
Ben de.
Başlamışken devam edelim.
"Beş kâsemiz olacak" dediysek beş kâsemiz olacak. Al.
- Bıçak sende mi? - Hayır.
- Nerede? - Bilmiyorum.
- En son sendeydi. - Hayır.
- Sendeydi, versene. - Bende değil, duymuyor musun?
- Nereye koydun? - Sen nereye koydun? En son sendeydi.
Dışarıda değil.
- Bir işi de becersen olmaz mı? - Aradım.
- Ormanda bıçaksız hayatta kalamayız. - O zaman sahip çıksaydın.
- Sana vermem hataydı. - Başkasını suçlayacak kadar adisin!
Tam senlik hareket. Kendini herkesten üstün sanıyorsun!
- Bir de seninle yaşamam gerekiyor! - Artık gerekmeyecek!
Adi pislik.
Bulabilirsen git o sevgili bıçağınla yaşa!
Dehşet kuşlarına yem ol!
Ronja!
Salak seni.
Ronja!
Sakin ol.
Ne oldu sana?
Birk!
Ayıyı gördün mü?
Kovalayabildim ama tayı öldürdü.
Selam.
Sana yardım edeceğiz.
Yosunu getir.
Selam. Geçecek.
Geçecek. Sana bakacağız.
- Sana bakacağız. - Al.
Sağ ol.
Tutsana.
- Şimdi ne yapacağız? - Onu burada bırakamayız.
Ne yapacağız peki?
İne çıkaramayız.
Nerede bırakabiliriz?
- Yarası iyileşene kadar burada kalabilir. - Evet.
Gel.
Selam.
İşte sana yiyecek. Evet.
Evet.
Güzel.
- Birk. - Efendim?
- Kâseyle ip getir. - Tamam, şunu tut.
Hayvanımız oldu.
Adını ne koysak?
Lia.
- Lia mı? - Evet, adı bu olacak.
Neden?
Çünkü güzel bir ad ve böyle olmasını istiyorum.
Mattis'le bir ilgisi var mı?
İlk atının adıymış.
Güzel bir ad.
Lia.
Ölümden dönen kısrak.
- Yine sütümüz oldu. - Evet.
Teşekkürler Lia.
Hoşça kal.
Bıçağın kaybolması kötü oldu.
Neyse ki bulundu.
- Buldun mu? - Evet, yakacakların altındaymış.
- Ne düşünüyorum, biliyor musun? - Ne?
Durduk yere her şeyi mahvetmek işten bile değil.
Sonra durduk yere dikkat etmemiz gerekiyor.
Ama halledebiliriz.
Bir şeylere dikkat etmekte üstüme yok.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ