‫پسرم،
‫من فقط مادرتم.
‫اما تو، قهرمان من،
‫تنها عشق من،
‫همه چیز منی.
‫و هر کاری که انجام بدم
‫تا وقتی بمیرم،
‫برای تو خواهد بود.
‫هیش...
‫[زن جدید]
‫مترجم: اشکان هیدی
:فیلمی از لِئا تودوروف
‫کوکو، گل‌های رز شکفته میشن
‫کوکو، شاخه‌ها سبز میشن
‫کوکو، بهار اومده
‫کوکو
‫خورشید قشنگ می‌درخشه
‫کوکو، و چشم‌های دخترا
‫کوکو، همینطور می‌درخشن
‫چیکار می‌کنین، چیکار می‌کنین
‫هنوز خوابین؟
‫بیدار شین، بیدار شین
‫دنیا عوض شده
‫کوکو
‫زود درو برام باز کنین
‫کوکو، قلبم شما رو دعوت می‌کنه
‫کوکو
‫باید عاشق هم بشیم
‫- فوق‌العاده‌س. ‫- ممنون.
‫اجرای خوبی داشتی؟
‫- آره، دسته‌گلا همینجوری ‫سرازیر می‌شدن.
‫نیلوفرها رو کی داده؟
‫یه نظامی.
‫- ژنرال؟ ‫- فکر کنم سرهنگ بود.
‫یه جنگ کم داره تا ‫درجه‌ش بره بالاتر.
‫ارکیده کار کیه؟
‫- یه جوون، خیلی ‫خوشگل، با لپای سرخ.
‫هنوز با مامانش زندگی می‌کنه، ‫ولی حاضره همه چیو ول کنه واست.
‫ممکنه کم کم عاشقم بشه و...
‫بعدش که بهم رسید، کتکم بزنه.
‫آره.
‫یا خودش یا مامانش.
‫ولی یه پیشنهاد ‫وسوسه‌انگیزتر هم که هست.
‫رزها؟
‫- شاهزاده ایتالیایی. ‫یه لباس واست فرستاده.
‫اصرار داره که ‫امشب حتماً ببیندت.
‫بازم؟
‫این دفعه چی می‌خواد؟
‫آه، می‌خواد منو تصاحب کنه!
‫پولشو داره.
‫ما هم که نیازشو داریم.
‫لیلی، شوالیه‌ت داره میاد.
‫بریم؟
‫شب بخیر، شاهزاده من.
‫آماده حمله!
‫دوشس آخرش زیر میز افتاد.
‫- بازم؟ ‫- آره.
‫بعدش رفتیم اصطبل.
‫مطمئن بودم که ‫هدیه خداحافظیش اینه.
‫یه اسب؟
‫- می‌خواست بهم شیر ‫مادیان قرقیزیشو بچشونه.
‫اَه!
‫- در عوضش، ‫بهترین اسب نرشو خواستم.
‫بد نیست.
‫و منو دعوت کرد رم.
‫لندن یا برلین که نیست.
‫- خانوم. ‫- چی می‌خوای؟
‫ایوون کوریر اینجاست؟
‫- اینجا ایوون نداریم. ‫- من رسیدگی می‌کنم.
‫برو!
‫تنهامون بذار.
‫- بیا. ‫- ممنون آقا.
‫- پیدا کردن ردت ‫کار سختی نبود.
‫قایم نشده بودم.
‫عوض شدی.
پای چشمات گود افتاده.
‫مامان مرده.
‫- تا پاریس اومدی ‫که اینو بهم بگی؟
‫یه نامه کافی بود.
‫- ارثت یادت رفته. ‫باید از شرش خلاص شیم.
‫فکر کردی بعد مرگ مامان ‫ما ازش مراقبت می‌کنیم؟
‫پیش خواستگارات ‫حسابی می‌ترکونه.
‫- هفته بعد برگردین. ‫خداحافظ.
‫لیلی.
‫بیا تو.
‫خیاط اینجا بود.
‫- تا دو روز دیگه، ‫همه می‌فهمن.
‫تا یه هفته دیگه، ‫تو روزنامه‌ها میاد.
‫شهرستان؟
‫- نهایتاً یه هفته ‫وقت اضافه گیرتون میاد.
‫آره.
‫چمدون‌هاتونو آماده می‌کنم.
‫- واسه دختر کوچولو.
‫پسر دخترخالم اونجا بود.
‫چی گفتی؟
‫پسر دخترخالم.
‫مثل این دختر کوچولو.
‫یه کم عقب‌مونده.
‫- سلام خانم.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫- منتظر دکترم. ‫برید صداش کنید.
‫- ماریا مونتسوری، ‫پزشک.
‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫واسه بچه‌س.
‫شما بچه‌های اینجوری رو قبول می‌کنین.
‫چند سالشه؟
‫فکر کنم نه سالشه.
‫- دخترتونه؟ ‫- نه.
‫خواهرزادمه.
‫هیکلش خیلی عجیبه.
‫- شما ازش نگهداری می‌کنین؟ ‫- نه.
‫چی می‌خوره؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا، راه بریم.
‫بیا.
‫از چند سالگی راه افتاد؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط چند هفته‌س که پیش منه.
‫- حرف می‌زنه؟
‫می‌تونین قبولش کنین؟
‫می‌تونم پول بدم. بگین چقدر.
‫- اینجا یه موسسه دولتیه. ‫هیچکس پول نمی‌ده.
‫فعلاً بچه‌ی جدید نمی‌گیریم.
‫می‌تونیم روزانه بپذیریمش.
‫ولی قبل از اینکه شروع به مراقبت کنیم،
‫باید مطمئن بشیم که بچه می‌تونه
‫از روش‌های توانبخشی ما بهره ببره.
‫باید دوباره بیاین
‫اگه می‌خواین براش آزمایش انجام بدیم.
‫اسمش چیه؟
‫تینا.
‫اسمش تیناست.
‫تینا؟
‫چه اسم قشنگی. خوش اومدی تینا.
‫تینا، صدامو می‌شنوی؟
‫جوزپه مونتسانو،
‫همکارم و مدیر مشترک موسسه.
‫- خوشبختم. ‫- سلام.
‫- خانم کوریر، از فرانسه اومدن، ‫و تینای کوچولو.
‫منتظرمونن. باید بریم.
‫خداحافظ تینا.
‫خدانگهدار.
‫ولی...
‫دوشنبه، ساعت ۸.
‫دکتر مونتسانو.
‫افتخار دادین که تشریف آوردین.
‫لطف می‌کنین برامون توضیح بدین
‫چطوری حموم کردن ‫باعث درمان عقب‌موندگی می‌شه؟
‫شما نشون دادید که بین ‫حواس عمومی و حواس اخلاقی
‫ارتباط خیلی نزدیکی وجود داره.
‫مجرم‌ها، فاحشه‌ها
‫حساسیت لمسی و دردشون خیلی کمه.
‫می‌بینیم که واسه ‫عقب‌مونده‌ها هم همینطوره.
‫پس از نظریه من حمایت می‌کنین.
‫مجرم‌ها، فاحشه‌ها، ‫و در نتیجه عقب‌مونده‌ها
‫همه یه جور هستن و یه مشکل دارن.
‫که نژاد کشورمون رو تهدید می‌کنن.
‫نه اگه درمانشون کنیم.
‫حموم کردن باعث می‌شه ‫حساسیت پوست بیشتر بشه،
‫بافت‌های عضلانی رو تقویت می‌کنه.
‫عوض کردن آب گرم و سرد
‫یه روش قوی واسه جلب توجه اوناس.
‫اینجوری، آماده‌شون می‌کنیم که آموزش ببینن.
‫- این بچه‌های بیچاره ‫قبل از هر چیز مریض نیستن؟
‫واقعاً جاشون تو یه موسسه‌ی آموزشیه؟
‫الان دیگه ثابت شده
‫که بچه‌های عقب‌مونده هم می‌تونن یاد بگیرن.
‫با دونستن این، غیرانسانیه
‫که بذاریمشون پیش دیوونه‌ها.
‫- باید از نظر اقتصادی ‫واقع‌بین باشیم.
‫نگهداری از عقب‌مونده‌ها ‫تو آسایشگاه‌ها خیلی گرونه.
‫روش‌هایی که ما اینجا به کار می‌بریم، ‫جزو مدرن‌ترین روش‌های دنیاست،
‫بهشون اجازه می‌ده که یاد بگیرن ‫بخونن، بنویسن، حساب کنن
‫و همینطور کار کنن
‫و در نتیجه واسه جامعه ‫مفید باشن.
‫به همین خاطره
‫که مدیریت این موسسه رو ‫به شما سپردیم.
‫ولی...
‫کی به نتیجه می‌رسین؟
‫- تا چند ماه دیگه، بچه‌های موسسه ‫می‌تونن تو همون امتحانی شرکت کنن
‫که بچه‌های معمولی می‌دن.
‫خیلی شک دارم
‫که با حموم کردنشون ‫به این هدف برسین.
‫ما اینجا خواهیم بود
‫تا امتحان کنیم
‫میمون‌های باهوشتون رو،
‫خانم مونتسوری.
‫- اگه من تونستم با وجود زن بودن دکتر بشم،
‫برای این بچه های عقب افتاده هم امیدی هست.
‫ماریا.
‫گفتم الانه که ‫از عصبانیت منفجر بشه.
‫- تو دانشگاه یه جهنمی ‫برام درست کرده بود، حقشه!
‫بدهی دارید؟
‫- از کجا فهمیدید؟
‫- من عادت دارم نشونه ثروت باشم.
‫- زن فرانسوی یه کالای ‫لوکسه که بهش افتخار میکنن.
‫و زن ایتالیایی چی؟
‫یه وسیله خونگی معمولی.
‫راستی، از آپارتمانتون راضی هستید؟
‫خیلی.
‫دعوتم میکنید؟
‫امشب نه.
‫- دو هفته س اینجایید ‫ولی در آپارتمانتون همش بسته س.
‫نکنه جنازه تو آپارتمان قایم کردید؟
‫چند تا.
‫بهتره زیاد اصرار نکنید.
‫وگرنه بعدی شمایید.
‫چه مهمونی قشنگی!
‫لیلی، دوست عزیزم!
‫بتسی؟
‫تو آسمونا دنبالت می‌گشتم.
‫تو، رُم؟
‫خوشحالم که شما رو اینجا میبینم.
‫حسابی می‌درخشی.
‫- باورم نمیشه، ‫دیشب خوابتونو دیدم.
‫- جدی؟ ‫- چی شما رو به اینجا کشونده؟
‫یه سرفه بد. ‫رطوبت پاریس.
‫دکترا بهم آفتاب تجویز کردن.
‫- و شما؟ ‫- من یه ساله اینجام.
‫تو این شهر کلی کار هست.
‫بهداشت،
‫بیسوادی.
‫- و فقر. ‫- چه جالب.
‫ببخشید، همراهم منتظرمه.
‫بازم همدیگه رو میبینیم.
‫بیا، ماتئو.
‫منو نگاه کن.
‫ماتئو، منو نگاه کن.
‫اون وسیله رو بده به من، سِرِنا.
‫به وسیله نگاه کن، ماتئو.
‫حواستو بده به وسیله.
‫نگاه کن. به وسیله نگاه کن.
‫با هر دو دست،
‫باز و بسته کن.
‫دستاتو رو وسیله ببند.
‫ببند.
‫بجنب.
‫آفرین!
‫- آفرین! ‫- آفرین، ماتئو.
‫- اراده استاده ‫که باید غلبه کنه،
‫نه برعکسش.
‫دکتر!
‫- میخوام دختر فرانسوی ‫کوچولو رو معاینه کنم.
‫تو همراهیم کن.
‫پاهاتو بذار عقب.
‫تینا.
‫سرتو صاف کن. آفرین، خوبه.
‫میخوایم اندازه بگیریم...
‫قدتو.
‫بیا.
‫یه کم صاف وایسا. آها، همینطوری.
‫با من میای؟
‫منو نگاه کن.
‫هی، تینا!
‫- سی و هفت.
‫عروسکو میگیری، تینا؟
‫- بیا، پاتو بلند کن.
‫آماده ای؟
‫یه کم دیگه تموم میشه!
‫یه بار دیگه امتحان کنیم؟
‫میری بیرون؟
‫میدونم، سخته.
‫پیانوتون کوک نیست.
‫- تست ها رو تموم کردیم. ‫- خب؟
‫- تشخیص علت همیشه سخته،
‫مخصوصاً تو این سن.
‫ولی بهش توجه نشده، ‫مراقبت نشده،
‫و هر چیزی که لازمه ‫تا مشکلاتش کمتر بشه.
‫عقب افتاده‌ها خوب نمیشن.
‫- پس ببریدش. ‫- نه.
‫اینجا واسش خوبه.
‫- میتونیم روزها نگهش داریم.
‫براش مفیده.
‫- و کجا بخوابه؟ ‫من باید برگردم پاریس.
‫- تو پاریس مراقبت های مشابهی پیدا میکنید.
‫- دکتر بورنویل هست... ‫- غیرممکنه.
‫- اگه جایی خالی بشه، ‫بهتون خبر میدم.
‫خواهش میکنم.
‫- اینجا یه موسسه آموزشیه،
‫نه یتیم خونه.
‫سلام.
‫ماریو، نگاه کن. ‫مامان و بابا اینجان.
‫حالت چطوره؟
‫خوبه. سعی میکنه بلند شه.
‫سیب میخوای؟
‫نه پوستشو، خود سیبو.
‫ماریو.
‫ببین.
‫یه دوستی از پاریس برام فرستاده بود.
‫"لیلی دالانژی".
‫این خانم کوریره.
‫تو رم چیکار میکنه؟
‫حتماً داره بچه رو مخفی میکنه.
‫یه فکری به ذهنم رسید
‫که می‌خواستم باهات در موردش حرف بزنم.
‫می‌شنوم.
‫چطوره ماریو رو بیاری پیش خودت؟
‫چرا؟
‫ماریو همونجایی که هست خیلی خوبه.
‫- اینجوری می‌تونم بیشتر برم ببینمش،
‫آخه مزرعه خیلی دوره.
‫ماریا، خودت می‌دونی که...
‫این غیرممکنه.
‫چرا؟
‫کارمو از دست می‌دم،
‫آبروم می‌ره.
‫- هیشکی جرأت نمی‌کنه، تو یه مردی.
‫ماریا، من دوستت دارم
‫و هر کاری واست می‌کنم.
‫ولی ازم نخواه
‫همچین بی‌آبرویی رو به مادرم تحمیل کنم.
‫- می‌تونی بگی برادرزاده‌ته.
‫بس کن، ماریا.
‫بیا این مشکلو
‫همونجوری که از اول ‫باید حل می‌کردیم، حل کنیم.
‫باهام ازدواج کن.
‫- قبلاً در موردش حرف زدیم. ‫- اوضاع فرق کرده.
‫واقع‌بین باش،
‫ما با هم کار می‌کنیم، ماریو رو داریم...
‫از چی می‌ترسی؟
‫- وقتی مادرم جوون بود، می‌خواست درس بخونه.
‫تو درس خوندی.
‫ولی پدرم اجازه نداد.
‫اون اطاعت کرد چون مال پدرم بود.
‫ازدواج یه عمل عاشقانه نیست
‫بین دو آدم آزاد و برابر.
‫یه بردگیه، یه اسارته.
‫ماریا.
‫بس کن.
‫جوری باهام حرف می‌زنی ‫انگار هیچی نمی‌دونم.
‫انگار من بابات هستم! ‫من بابات نیستم.
‫می‌دونم.
‫قول می‌دم بهش فکر کنم.
‫قول می‌دم.
‫الان دیگه دیر وقته...
‫پدر و مادرت...
‫نگران می‌شن.
‫شب بخیر، بابا.
‫احمق!
‫ببین چیکار کردی.
‫زندگیمو خراب می‌کنی.
‫خوب وایسادی.
‫دوباره.
‫دستاتو بالا ببر، دستتو باز کن ‫و میله رو محکم بگیر، اینجوری.
‫بیا.
‫میله رو محکم بگیر، اینجوری.
‫دوباره.
‫1، 2، 3، 4...
‫دوباره.
‫آره، همینجوری.
‫میله رو محکم بگیر!
‫محکم بگیر. دستاتو سفت کن.
‫دوباره.
‫از اول.
‫هنوز گشنته، عزیزم؟
‫از پله برو بالا!
‫بگیرش!
‫از پله برو بالا!
‫بگیرش!
‫بیا اینجا.
‫بیا.
‫آفرین، تینا.
‫دایره، مربع.
‫بپر و بچرخ.
‫مثل من.
‫آفرین، تینا.
‫اینجوری.
‫نه، نه.
‫تو باید انجام بدی، تینا.
‫مراقب باش.
‫مربع،
‫مثلث، دایره.
‫مربع، مثلث، دایره.
‫آره! آفرین، تینا!
‫- سلام، تینا. ‫- بیا.
‫خانم دالانژی.
‫تینا بچه‌ی با اراده‌ایه.
‫و پیشرفتش خیره‌کننده‌ست.
‫وقت بذارین و نگاهش کنین.
‫منتظرم هستن.
‫باید بمونین.
‫تینا بهتون نیاز داره.
‫اون ایتالیایی نمی‌فهمه.
‫- نمی‌دونم فرانسوی رو می‌فهمه یا نه.
‫و منم بهش نیازی ندارم.
‫واقعاً؟
‫خب...
‫کی پر رو می‌شناسه؟
‫پر چیه؟
‫پر...
‫نرمه،
‫سفیده.
‫آشیل.
‫"پر".
‫مثل من بگو. "پر".
‫پر.
‫لوچیا.
‫پر.
‫ببینین چجوری تلفظ می‌کنم.
‫"پر".
‫آگوستینو.
‫"پر".
‫خیلی خوب.
‫بفرما، سیرو.
‫حالا می‌خوایم کلمه "پر" رو بنویسیم.
‫خب...
‫آنا.
‫تو با دست بنویس.
‫تینا، من حروف رو بهت میدم.
‫واسه تو میشه "پر".
‫"پر...
‫"پر".
‫تینا، میام پیشت.
‫نشونم بده چطوری انجامش میدی.
‫خب، حالا می‌خوایم کلمه "پر" رو بنویسیم.
‫کمکت کنم؟
‫و اون یکی، اونجا.
‫اونجا.
‫خوبه.
‫"پر".
‫"پ".
‫و اینجا، منو نگاه کن. این "ر" هست.
‫خیلی خوبه!
‫آفرین، تینا!
‫- چه خبر شده؟
‫ببخشید.
‫اما...
‫چقدر خوشحالن!
‫- این موسیقی تأثیر خیلی عجیبی روشون داره!
‫- چطوره بعد از ساعت ‫درس، یه کلاس رقص بذاریم؟
‫- منو نگاه کنید.
‫کارلوتا، بیا.
‫خانم رزا؟
‫یه لحظه دیگه.
‫آفرین!
‫مرسی. ‫ماریا، با ماریو بیا.
‫- ببخشید.
‫البته.
‫دیگه نمی‌خواست.
‫می‌خواد از کوچولوی آخری تقلید کنه.
‫ماریو، بعدش تمومه...
‫کوچولو خیلی بزرگ شده!
‫نگاه کن، به نظر سرحاله.
‫آره، خیلی سرحاله.
‫عاشق ماریوئه، ‫همه جا دنبالش میره.
‫خیلی بامزه‌ان.
‫دیروز رفتم ماریو رو ببینم.
‫می‌خوام بیاد اینجا زندگی کنه. ‫با من، با ما.
‫می‌دونی که این غیرممکنه.
‫چیزی که غیرممکنه،
‫اینه که نتونستم پسرمو ‫به رسمیت بشناسم.
‫می‌تونیم قایمش کنیم.
‫"اگر می‌توانی این جمله را بخوانی، بیا و مرا ببوس."
‫بیا.
‫یک،
‫دو،
‫و...
‫سه.
‫این کیه؟
‫- لنا. ‫- آفرین!
‫یک، دو...
‫برو!
‫- این کیه؟ ‫- آنا.
‫آفرین!
‫- ماه بعد یه امتحان بزرگ هست.
‫فکر می‌کنم بتونم تینا رو ‫با بقیه بچه‌ها معرفی کنم.
‫اون آماده‌ست.
‫- تینا. ‫- آفرین!
‫نوبت توئه، تینا.
‫یک، دو...
‫برو.
‫این کیه؟
‫مامان؟
‫- آره. ‫- آفرین!
‫بیا.
‫خوشت میاد؟
‫سلام.
‫سلام خانم. دوشیزه.
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫اون... شنل قرمز برای...
‫- مانتلا؟ ‫- آره.
‫الان براتون میارمش.
‫لیلی، شمایید؟
‫بتسی هستم!
‫لیلی، واقعاً خودتونید؟
‫برو جلو!
‫صبر کنید.
‫لطفاً بذارید رد شم.
‫لیلی؟
‫فکر کردم اشتباه می‌کنم.
‫یه عمر گذشته.
‫- فکر می‌کردم پاریس هستید. ‫- به زودی، امیدوارم.
‫این همونه.
‫ولی این برای دختر کوچولو بود.
‫خانم؟
‫- چه لذتی، همیشه از دیدنتون ‫خوشحال میشم.
‫به امید دیدار.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بریم.
‫تینا، بیا تمرین رو ادامه بدیم.
‫مداد رو بردار، آفرین.
‫تینا.
‫می‌خواستید منو ببینید؟
‫آره.
‫یه جا خالی شده.
‫یکی از بچه‌ها رفته.
‫می‌تونیم تینا رو به عنوان شبانه‌روزی ‫قبول کنیم.
‫بیاید.
‫باید اینجا رو امضا کنید.
‫اسم مادر.
‫اینطوری بهتره.
‫وقتی یک سالش شد، دکتر ‫بهمون گفت که عقب مونده‌ست.
‫رفتین؟
‫اولین باری که بغلش کردم ‫خیلی خوشحال بودم.
‫خیلی کوچولو بود.
‫خیلی خوشگل.
‫ولی به اندازه کافی تکون نمی‌خورد.
‫به اندازه کافی شیر نمی‌خورد، ‫به اندازه کافی گریه نمی‌کرد.
‫تو 12 ماهگی، ‫هنوز نمی‌تونست بشینه.
‫شوهرم کم کم یه جور ‫دیگه نگاهش می‌کرد.
‫بعدش چی شد؟
‫- خانواده شوهرم و بابام ‫ازدواجمون رو باطل کردن.
‫می‌گفتن بچه ‫نتیجه گناهان منه.
‫اینکه تقصیر شما نبود.
‫زن‌ها که کار زیادی نمی‌کنن
‫ولی من همونم نتونستم انجام بدم.
‫که یه بچه خوشگل بیارم.
‫شب بخیر، تینا.
‫خوب بخوابی.
‫ماریو!
‫چیکار کردی؟
‫به غذای روی میز ‫دست نمی‌زنن.
‫برو بیرون، ماریو. برو بیرون!
‫متأسفانه، ‫نمی‌تونم هر دوتاشونو بغل کنم.
‫تازه بچه‌های بزرگترم هم هستن.
‫ماریو.
‫می‌دونی چیکار می‌خوایم بکنیم؟
‫ببین چی بهت می‌دم.
‫بیا اینجا.
‫با تخم مرغ،
‫می‌دونی چیکار می‌خوایم بکنیم؟
‫آره، این تخم مرغه.
‫فقط کافیه اینجوری بشکنیش.
‫آفرین، ملاقه رو بگیر.
‫اینجوری بازش کن.
‫پوستش رو برای خودت نگه دار.
‫اون خوردنی نیست.
‫هم بزن.
‫آره، ماریو.
‫آفرین، ماریو!
‫همینجوری.
‫اونا نمی‌خوان اذیتتون کنن.
‫فقط می‌خوان از شما تقلید کنن.
‫آفرین، ماریو.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫آقایان استادان،
‫آقایان وزرا،
‫اینجا ما معلم‌ها و ‫مربی‌ها رو آموزش می‌دیم
‫و با یه گروه از بچه‌های عقب مونده ‫کار می‌کنیم،
‫تا روش آموزشی علمی جدیدمون رو ‫توسعه بدیم.
‫بعد از یک سال آزمایش، ‫خیلی خوشحالیم که می‌تونیم
‫نتیجه این کار رو ارائه کنیم.
‫ممنون.
‫بیاین با ریاضی شروع کنیم.
‫2 ضربدر 3 چند می‌شه؟
‫ازت پرسیدن 2 ضربدر 3 چند می‌شه.
‫مثل وقتیه که می‌ری مغازه.
‫تو دو تا سکه دادی ‫لوبیا خریدی.
‫و با یه سکه، ‫سه تا لوبیا می‌خری.
‫چند تا لوبیا خریدی؟
‫شش تا.
‫آفرین!
‫این تفریق رو انجام بده:
‫10 منهای 3.
‫یک،
‫دو،
‫سه...
‫هفت.
‫آفرین!
‫"آلساندرو یه گلابی می‌خوره."
‫زیر فعل خط بکش.
‫"دیروز..."
‫"دیروز،
‫آلساندرو
‫خورد
‫یه گلابی."
‫این محاسبه ذهنی رو انجام بده:
‫3 به‌علاوه 3 ضربدر 3.
‫دوازده.
‫اون ایتالیایی حرف نمی‌زنه.
‫یه دختر کوچولوی فرانسویه.
‫- اسمت چیه؟
‫اسمت چیه؟
‫می‌خوای اسم کوچیکت رو بگی؟
‫انگار متوجه نمی‌شه.
‫می‌تونی اسمت رو ‫روی تخته بنویسی؟
‫تینا.
‫اسم من تیناست.
‫بنویس.
‫"خرگوش در مزرعه می‌دود."
‫آره!
‫خوبه!
‫این تقسیم رو انجام بده: 6 تقسیم بر 3.
‫- آفرین. ‫- خیلی ممنون.
‫- ببخشید!
‫از اونجایی که یک سال کنار ‫همکار قابل تحسینم
‫جوزپه مونتسانو کار کردم،
‫اجازه می‌خوام نتیجه‌گیری‌های ‫شخصیم رو باهاتون در میون بذارم.
‫ما از روش‌های علمی
‫دکتر سگن استفاده کردیم،
‫که از ایتارد بزرگ الهام گرفته ‫(ژان مارک گاسپار ایتارد | پزشک فرانسوی قرن 18 و 19 میلادی | یکی از اولین متخصصان در زمینه اختلالات رشد و آموزش کودکان دارای نیازهای ویژه)
‫و در فرانسه توسط ‫دکتر بورنویل تقلید شده.
‫اما این روش‌ها بدون یه ‫چاشنی مخفی هیچی نیستن.
‫روش آموزشی جدید
‫باید قبول کرد که ‫مادر بودن یه هنر والاست
‫تا بشه از بخش عادی و غیرعادی جامعه.
‫محافظت کرد.
‫این یه آموزش پر از عشقه،
‫که زن، به عنوان نمادش
‫به ما اجازه داده
‫این بچه‌ها رو واسه امتحان ‫کلاس آمادگی آماده کنیم.
‫واسه تربیت کردنشون،
‫اول از همه بهشون عشق دادیم.
‫- اینا چیه اینجا؟
‫چرا وسایل موسسه رو آوردی؟
‫اینجا که هیچی نبود.
‫بالاخره باید از بچه‌م ‫مراقبت کنم دیگه.
‫- چرا رفتی؟ داشتیم دنبالت می‌گشتیم!
‫- اون یه نمایش مسخره بود! ‫- موفقیت بزرگی بود!
‫بودجه‌مون واسه آینده جور شد.
‫نمی‌فهمی؟
‫چی رو؟
‫- موفقیت چه فایده‌ای داره ‫وقتی قیمتش این باشه؟
‫به زور منو می‌شناسه.
‫به یه زن دیگه میگه "مامان".
‫- این واسه بچه‌های شیرخوار عادیه. ‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫می‌خوام پیش پسرم باشم.
‫این یه خبرنگاره.
‫- یه خبرنگار؟ ‫- آره.
‫- بچه‌ها، ‫لطفاً ساکت باشین!
‫یک، دو و سه!
‫- خانم مونتسوری، این ‫تناقض رو برام توضیح بدین.
‫وقتی نگاهتون می‌کنم،
‫یه زن خوشگل، ظریف و دلربا می‌بینم.
‫این قدرت مردونه که به نظر میاد ‫شما رو هدایت می‌کنه از کجا میاد؟
‫- دلم واسه زمانی تنگ شده ‫که مردا کلاه گیس می‌ذاشتن
‫و پودر می‌زدن تا ‫قیافه‌شون رو بهتر کنن.
‫اون موقع کمتر از الان زشت بودن.
‫شاید زنونه‌تر بودن.
‫خیلی از زن‌ها، از جمله زن خودم،
‫دوست دارن تو خونه بمونن ‫و کار نکنن.
‫نمی‌خوان نقش‌های ‫مردونه گردن بگیرن.
‫- اگه زن‌ها بعد از اینکه ‫از نظر مالی مستقل شدن
‫شریک زندگیشون رو ‫انتخاب می‌کردن،
‫مردا مجبور نمی‌شدن ‫خودشون رو بهتر کنن؟
‫به خاطر قانون بازار.
‫بقیه که نمی‌تونن بچه‌دار ‫شن، تنها می‌موندن.
‫- سلام، من جوزپه ‫مونتسانو هستم، مدیر موسسه.
‫بیاین. می‌خوام اینجا رو بهتون نشون بدم.
‫ماریا، برمی‌گردی سر کارت با بچه‌ها؟
‫- نه، می‌ذارم تو ‫مراقبشون باشی. ببخشید.
‫اسمش ماریوئه.
‫- کجاست؟
‫پیش یه دایه، تو روستا.
‫باباش؟
‫- اون... ‫- جوزپه‌ست، آره.
‫- چرا سه تایی با هم زندگی نمی‌کنین؟
‫باید ازدواج کنیم.
‫نمی‌خوام مال کسی بشم.
‫ولی جوزپه دوستت داره.
‫- میشه سرنوشت آدم رو
‫به یه احساس ناپایدار ‫مثل عشق سپرد؟
‫- پس چرا بچه‌دار شدی؟
‫- اولش نفهمیدم که حامله‌م.
‫همش داشتم کار می‌کردم.
‫مامانم بود که فهمید،
‫وقتی دید لباسام دیگه ‫اندازه‌م نیستن.
‫و با جوزپه،
‫فکر می‌کردیم یه زوج مدرنیم.
‫اغلب می‌رفتیم ماریو رو ‫تو روستا ببینیم،
‫ولی به زندگی خودمون ‫تو رم ادامه می‌دادیم.
‫اما وقتی موسسه افتتاح شد،
‫کار خیلی زیاد شد.
‫دیگه نمی‌تونستم ببینمش.
‫- خب، بیارش رم.
‫یه آپارتمان بگیر، ‫یه پرستار استخدام کن که مراقبش باشه.
‫با کدوم پول؟
‫با حقوقت.
‫- من واسه کارم اینجا حقوق نمی‌گیرم.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫فقط جوزپه حقوق می‌گیره.
‫تو احمقی.
‫تو تحصیلکرده‌ای، ‫بی‌وقفه کار می‌کنی،
‫و فقیری؟
‫تو احمقی.
‫اینو دوبار گفتی.
‫- من هیچ زنی رو ‫باهوش‌تر از تو نمی‌شناسم،
‫و نمی‌تونی هیچ کدوم از چیزایی ‫که من دارم رو واسه خودت بخری.
‫پول یعنی آزادی.
‫حق داشتن همه چیز.
‫حتی احترام.
‫همه چیز خریدنیه.
‫تو پاریس،
‫مردم برام هورا می‌کشن،
‫زن‌های شوهردار ازم تقلید می‌کنن،
‫و مردایی که ورشکستشون ‫می‌کنم عاشقم می‌شن.
‫واسه اینکه یه زن آزاد باشه،
‫باید پولدار باشه.
‫- اینجوری ساعت‌ها ‫بازی می‌کنن.
‫اونا بازی نمی‌کنن.
‫دارن کار می‌کنن.
‫ببین چقدر تمرکز کردن.
‫بزرگترشون به زودی میتونه بخونه.
‫- بچه‌های عقب‌افتادۀ شما هم همینطورین؟
‫نه، خیلی فرق داره.
‫بچه‌های موسسه نیاز دارن راهنماییشون کنیم.
‫ولی اینجا،
‫خودشون وسایل رو برمی‌دارن.
‫انگار میدونن چطوری ازشون استفاده کنن.
‫حیرت‌انگیزه.
‫خیلی بهتون میاد.
‫- دارین مسخره‌م می‌کنین. ‫- اصلاً.
‫چهره‌تون رو قشنگ‌تر نشون میده.
‫- دارین منو خجالت میدین.
‫دقیقاً همین قصد رو دارم.
‫یاد بگیرین خواستنی باشین.
‫دلبری کنین.
‫خودتون رو بفروشین.
‫- شما خیلی زیبایین، ماریا. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫به لطف شما، تینا رو شناختم.
‫خیلی عجیبه.
‫نبودنش اذیتم می‌کنه.
‫اما...
‫بودنش هم غیرقابل تحمله.
‫وقتی نگاهش می‌کنم،
‫به دختر کوچولویی فکر می‌کنم که باید می‌بود.
‫اینقدر مغرور نباشین.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫منحصر به فرد...
‫واقعی...
‫تک...
‫مونتسوری!
‫سلام، خانم‌ها و آقایون.
‫توی موسسه ارتوفرنیک،
‫با همکارم جوزپه مونتسانو،
‫مدیر مشترک موسسه،
‫ما روش‌های ابداعی ایتارد رو دنبال کردیم...
‫نه، نه، وایسا!
‫این اسم‌ها به درد کسی نمی‌خوره.
‫و این چیزای علمی،
‫خسته‌کننده‌س.
‫بگو "من".
‫- نه. ‫- چرا!
‫"من یه روش ابداع کردم."
‫یه داستان برامون تعریف کن.
‫یه داستانی که خودت قهرمانشی.
‫مردم همینو می‌خوان.
‫هدف ما زن‌ها، مردای قدرتمندن.
‫سلام.
‫اونا معمولاً باهوشن،
‫چون کار نمی‌کنن حوصله‌شون سر میره،
‫و انرژیشون رو صرف هدف‌ها می‌کنن.
‫شامپاین؟
‫خانم؟
‫مثلاً میزبان ما، بتسی.
‫یه زن فوق‌العاده.
‫تئوسوف،
‫قدرتمند.
‫- و شما، ماریا، ‫چه آینده‌ای در انتظارتونه؟
‫می‌خوام مدرسه رو متحول کنم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫حس می‌کنم روش‌هایی که تو موسسه توسعه دادیم
‫فقط مختص آموزش عقب‌افتاده‌ها نیست.
‫اصولی منطقی‌تر از روش‌های امروزی
‫توش وجود داره.
‫ادامه بدین.
‫اصل بردگی
‫تا حالا بر آموزش و مدرسه حاکم بوده.
‫ولی همه شکل‌های بردگی کم کم از بین میرن.
‫حتی بردگی جنسی زنان.
‫و تاریخ تمدن
‫تاریخ فتح‌هاست،
‫اما آزادی‌ها هم هست.
‫الان وقتشه که با یه آموزش علمی، ‫بچه‌ها رو آزاد کنیم.
‫- فعلاً به یه کار با حقوق نیاز داره.
‫شاید شما بتونین یه کاری بکنین.
‫هیچ مذهبی
‫برتر از...
‫حقیقت نیست.
‫شادی بیشتر چه فایده‌ای داره...
‫وقتی که...
‫این شادی...
‫خودخواهانه باشه...
‫اگه خودمون رو فدا نکنیم
‫برای خیر همگانی؟
‫- رنگ رو خوب دنبال کنین.
‫- قرمز. ‫- قرمز.
‫قرمز!
‫بتسی بهم پیشنهاد داده تو دانشگاه درس بدم،
‫تو دانشکده زنان.
‫- بتسی؟ ‫- آره.
‫یه دوست. یه زن قدرتمند.
‫- چی می‌خوای درس بدی؟
‫انسان‌شناسی.
‫برای پول این کارو می‌کنی؟
‫باید از من می‌خواستی، بهت می‌دادم.
‫- ازت خواستم ماریو رو قبول کنی. ‫قبول نکردی.
‫- برای همینه که به پول نیاز داری؟
‫آره.
‫سبز!
‫- سبز! ‫- سبز!
‫به من فکر کردی؟
‫به اینکه درباره من چی میگن
‫اگه تنها با بچه‌مون زندگی کنی؟
‫- هیشکی نمی‌فهمه اون پسر توئه.
‫آبی.
‫وقتی درسمو شروع کردم،
‫اصلاً فکرشم نمی‌کردن ‫یه زن بره پزشکی بخونه.
‫شناخت بدن
‫باید فقط و فقط ‫مال مردا می‌موند.
‫کلاسی که از همه بیشتر ازش می‌ترسیدم
‫و واسه بزرگ‌های دانشگاه ‫بیشترین مشکلو درست می‌کرد،
‫کلاس کالبدشناسی بود.
‫اصلاً تو مخشون نمی‌رفت که یه زن
‫خودشو،
‫اونم با مردا،
‫جلوی یه جنازه حاضر کنه.
‫اولین کلاسو خوب یادمه.
‫داشتم جون می‌کندم،
‫حس می‌کردم بدنم ‫داره می‌میره.
‫ولی از دور،
‫یه هدف نورانی می‌دیدم.
‫درسته،
‫راهی که بهش می‌رسید ‫سخت بود.
‫حتی وحشتناک.
‫ولی تو وجودم حس کردم
‫یه ایمان درونی،
‫یه ندای عمیق.
‫این شد که،
‫جام تلخو
‫تا ته سر کشیدم.
‫از گناه اول حوا،
‫به زنا این فکرو انداختن تو سرشون
‫که دونستن گناهه.
‫نه.
‫زنا باید خودشونو از بی‌حالی،
‫از سایه‌ی نادونی آزاد کنن.
‫باید علمو مال خودشون ‫کنن تا آزاد بشن.
‫زنا باید ‫از خونه بیان بیرون،
‫ارزش‌هایی که تو خونه یاد گرفتنو ‫به دنیا نشون بدن.
‫این‌جوری مادر بودن میشه ‫یه الگو واسه جامعه،
‫که به کل جامعه ‫شکل میده.
‫زنا باید رئیس مادر بودن باشن
‫نه برده‌ش.
‫مادر بودن اصل اساسی ‫خلقته.
‫همه چی از این سرچشمه می‌گیره.
‫و حوا...
‫حوا مادر نمادین آدماست
‫چون رازای زندگی رو ‫می‌دونه،
‫رابطه جنسی رو،
‫و مرگو.
‫بیاین نزدیک‌تر.
‫ببخشید.
‫مامانم،
‫ترزا مونتسانو،
‫از کالابریا اومده ‫بهم سر بزنه.
‫خوشبختم، خانم مونتسانو.
‫جوزپه خیلی ازتون برام گفته.
‫من داشتم می‌رفتم.
‫چه جذاب.
‫باید بیشتر بشناسیش.
‫- دیدی بعد کلاسم تو ‫دانشگاه چه آشوبی به پا شد؟
‫آره، دیدم.
‫داری زیاده‌روی می‌کنی، ماریا.
‫دیگه نمی‌تونم بذارم خودخواهی ‫و جاه‌طلبیت منو له کنه.
‫رئیس دانشگاه بعد ‫نمایشت منو خواست.
‫ازم پرسید اینجا هم از ‫جنازه استفاده می‌کنیم
‫تا جوونا رو منحرف کنیم.
‫چقدر اغراق می‌کنن.
‫الان وقت خوبی نیست.
‫باید به کارای ‫عروسی برسم.
‫چی؟
‫دارم ازدواج می‌کنم.
‫با یه زن دیگه.
‫شوخی می‌کنی؟
‫- یه هفته‌س ‫اومده رم.
‫منتظر جواب من بود.
‫نمی‌فهمم.
‫- باید تصمیم بگیری ‫با ماریو چیکار می‌کنی.
‫با ماریو؟
‫آره.
‫عروسی یه هفته دیگه‌س.
‫یا می‌بریش پیش خودت،
‫یا من قبولش می‌کنم
‫ولی دیگه نمی‌تونی ببینیش.
‫وقتشه به اندازه حرفایی که ‫جلو مردم می‌زنی عمل کنی.
‫یه زن مدرن؟
‫آزاد؟
‫بهشون نشون بده ‫واقعاً کی هستی:
‫یه مادر مجرد ‫با یه بچه دو ساله.
‫ماریو!
‫داره غرق میشه!
‫داری هذیون میگی.
‫خیلی سنگین بود.
‫- سه روزه ‫اینجایی، بی‌هوش.
‫دراز بکش.
‫باید استراحت کنی.
‫ممنون.
‫می‌تونم بهش بگم؟
‫البته.
‫بتسی یه خونه پیدا کرده.
‫یه خونه؟
‫- واسه ساختن یه مدرسه ‫به روش مونته‌سوری.
‫- اسمشو پیدا کردم. ‫خیلی خوب به نظر میاد.
‫روش مونته‌سوری.
‫بابا...
‫این فامیلی شماست.
‫فامیلی تو هم هست.
‫و معروفش می‌کنی.
‫پسرم،
‫به خاطر توئه که زنده‌م،
‫هر چی که اتفاق میافته، واسه خاطر توئه.
‫باید این‌طوری باشه.
‫باید ولت کنم.
‫واسه آینده‌ات،
‫واسه اینکه خوشبخت بشی.
‫این همون چیزیه که من حاضرم ‫واسش هر سختی‌ای رو تحمل کنم.
‫این صلیب منه:
‫من میرم به جنگ
‫تا حقوق بچه‌ها رو ‫به دست بیارم.
‫این سرنوشته،
‫یک ندای مقدس.
‫یه روزی برمی‌گردم
‫و همه چیز رو بهت میدم،
‫پسرم.
‫خوشی‌ها مال تو،
‫سختی‌ها مال من.
‫مترجم: اشکان هیدی
‫ماریا مونتسوری به مدت 12 ‫سال نتوانست پسرش را ببیند.
‫پسرش در نهایت تحت ‫حضانت پدر قرار گرفت.
‫در سال 1907، او اولین ‫خانه کودکان را تاسیس کرد.
‫موفقیت "روش مونتسوری" ‫بسیار سریع و فوری بود.
‫وقتی ماریا دوباره ماریو را ‫ملاقات کرد، ماریو پانزده ساله بود.
‫او ماریو را به همه به عنوان ‫برادرزادۀ خود معرفی کرد.
‫آن‌ها آنقدر به هم وابسته شدند ‫که دیگر از هم جدا شدنی نبودند
‫او نام خانوادگی مادرش ‫را برای خودش انتخاب کرد.
‫صوفیا؛ تقدیم به تو، به لطف تو.
‫به یاد شانا دنیس پیراینو
[ کاری از گروه ترجمه فرانکو فیلم ]