Mijn zoon...
ik ben je moeder maar.
Maar jij, mijn held...
mijn enige liefde...
bent alles voor mij.
Alles wat ik zal bereiken...
tot aan mijn dood...
zal voor jou zijn.
Hé, ho, de rozen staan in bloei.
Hé, ho, de takken worden groen.
Hé, ho, hier komt de lente.
Hé, ho, de zon schijnt boven.
Hé, ho, de meisjes met hun ogen.
Hé, ho, net zo fel.
Wat doen jullie? En jullie?
Nog altijd in diepe slaap.
Word wakker, word wakker.
De wereld is anders vandaag.
Hé, ho, doe eens snel open.
Hé, ho, mijn hart staat voor je open.
Hé, ho, we moeten elkaar beminnen.
Prachtig. -Bedankt.
Was de oogst goed?
Ja, het ene boeket na het andere.
De lelies?
Een militair.
Een generaal?
Nee. Luitenant-kolonel, geloof ik.
Zonder oorlog klim je niet op.
De orchidee? -Een jongeman.
Schattig, rode wangen.
Hij woont nog bij mama...
maar hij zou alles opgeven om je gelukkig te maken.
Eerst zou hij me beminnen...
en dan zou hij me slaan.
Ja.
Hij of zijn moeder.
Er is een aantrekkelijker aanbod.
De rozen?
De Italiaanse prins.
Hij liet een kostuum achter.
Hij wil je vanavond absoluut zien.
Alweer?
Wat zal het deze keer zijn?
Hij wil me veroveren.
Hij heeft de middelen...
en wij de behoeften.
Lili, je kruisvaarder is er.
Zullen we gaan?
Goedenavond, mijn prins.
Wat is dit?
Klaar voor de aanval?
De hertogin belandde onder de tafel. -Alweer?
Daarna gingen we naar de stallen.
Ik dacht aan mijn afscheidscadeau.
Een paard?
Hij wilde dat ik de melk proefde van zijn Kirgizische merrie.
Voor de moeite eiste ik zijn sterkste hengst.
Niet slecht.
En ik mag naar Rome.
Rome is geen Londen of Berlijn.
Hallo, mevrouw. -Wat wil je?
Yvonne Curières?
Er is hier geen Yvonne Curières.
Ik regel het wel.
Ga dan.
Laat ons alleen.
Hier. -Dank u, meneer.
Je was niet moeilijk te vinden.
Ik verborg me niet.
Je bent veranderd.
Je wangen zijn holler.
Mama is dood.
Ben je daarvoor naar Parijs gekomen?
Je had een brief kunnen sturen.
Vergeet je erfenis niet. Wij willen er nu vanaf.
Dacht je echt dat we haar hielden na mama's dood?
Ze zal veel indruk maken op je bewonderaars.
Kom volgende week terug. Tot ziens.
Lili?
Kom binnen.
Het was de kleermaker.
Over twee dagen weet iedereen het.
De pers binnen een week.
Buiten Parijs?
Dat kan je een week extra geven.
Ik ga je koffers inpakken.
Voor de kleine.
De zoon van mijn nicht zat er.
Sorry?
De zoon van mijn nicht.
Zoals de kleine.
Een imbeciel.
Goedemorgen, mevrouw.
Wat kan ik voor u doen?
Ik wacht op de dokter.
Gaat u hem halen.
Maria Montessori...
arts.
Wat kan ik voor u doen?
Het is voor het kind.
Neemt u zulke kinderen aan?
Haar leeftijd?
Negen, geloof ik.
Is ze uw dochter?
Nee... Ze is mijn nichtje.
Ze is bijzonder stevig.
Zorgt u voor haar? -Nee.
Wat eet ze?
Geen idee.
Kom. We gaan lopen.
Kom hier.
Wanneer heeft ze leren lopen?
Dat weet ik niet.
Ze is pas een paar weken bij mij.
Kan ze praten?
Kunt u haar aannemen?
Ik kan betalen. Zeg maar hoeveel.
Dit is een openbaar instituut.
Niemand betaalt.
We nemen geen nieuwe kinderen op de kostschool aan.
Maar ze kan wel overdag komen.
Maar voor we kinderen aannemen...
willen we zeker weten dat ze baat hebben bij onze heropvoedingsmethodes.
U moet dus terugkomen...
als u wilt dat we tests doen...
U hebt niet gezegd hoe ze heet.
Tina.
Ze heet Tina.
Heel mooi. Welkom, Tina.
Hoor je me?
Giuseppe Montesano...
mijn collega en mededirecteur van het instituut.
Aangenaam.
Mevrouw Curières, uit Frankrijk, en de kleine Tina.
Maria, ze wachten op ons. We moeten gaan.
Dag, Tina.
Tot ziens.
Maar...
Maandag, acht uur?
Dr. Montesano...
u vereert ons met uw aanwezigheid.
Zou u ons kunnen uitleggen...
hoe een bad de idiotie kan genezen?
U hebt al bewezen dat er een sterke verbinding bestaat...
tussen algemene gevoeligheid en moreel sentiment.
Misdadigers en prostituees zijn allemaal minder gevoelig...
voor pijn en aanrakingen.
We hebben ontdekt dat dat ook geldt voor imbecielen.
U steunt mijn theorie dus...
dat misdadigers, prostituees en imbecielen...
tot dezelfde categorie van ontaarden behoren...
die het ras van ons land ondermijnen?
Niet als we ze behandelen.
Baden ontwikkelen huidgevoeligheid...
en versterken het spierweefsel.
Door afwisselend warme en koude baden...
wordt hun aandacht naar de buitenwereld getrokken.
Ter voorbereiding op onderwijs.
Zijn die arme kinderen niet gewoon ziek?
Horen ze echt in een pedagogisch instituut thuis?
Nu weten we dat ook idiote kinderen kunnen leren.
Het zou dus onmenselijk zijn...
om ze in een gekkenhuis te zetten.
We moeten ook aan het economische aspect denken.
De zorg voor idioten in een gesticht is duur.
Met onze methodes in het instituut, die tot de modernste...
ter wereld behoren...
kunnen we ze leren lezen, schrijven, rekenen...
maar ook werken...
waardoor ze nuttig kunnen zijn in de samenleving.
Daarom hebben we u gevraagd om dit instituut te leiden.
Maar...
Wanneer komen er resultaten?
Over een paar maanden kunnen onze kinderen misschien...
hetzelfde examen afleggen als normale kinderen.
Ik twijfel heel erg...
dat u daarin slaagt met deze baden.
Maar wij komen terug...
voor een test...
van uw goed getrainde apen...
mevrouw Montessori.
Als ik als vrouw arts ben geworden...
is er ook hoop voor deze idioten.
Maria.
Ik dacht dat hij zou barsten van woede.
Voor zijn gedrag op de universiteit verdient hij het.
Hebt u schulden?
Hoe hebt u dat geraden?
Ik word vaak getoond als teken van rijkdom.
Franse vrouwen zijn luxeartikelen om mee te pronken.
En Italiaanse vrouwen?
Huishoudelijk meubilair.
Trouwens, bevalt uw appartement u?
Heel erg.
Nodigt u me uit?
Vanavond niet.
U bent hier al twee weken en uw deur blijft gesloten.
Verbergt u een lijk in mijn appartement?
Meerdere.
En ik zou niet te erg aandringen...
anders bent u het volgende.
Lili, mijn lieve vriendin.
Betsy.
Wat onverwacht.
Jij, in Rome?
Wat een leuke verrassing om je hier te zien.
Je ziet er mooi uit.
Niet te geloven.
Ik heb vannacht over je gedroomd. -Echt?
Wat brengt jou hier?
Een nare hoest.
De Parijse vochtigheid.
De dokters adviseerden me wat zon, dus...
En jij?
Ik ben hier nu al een jaar.
Er is hier zoveel te doen.
Hygiëne...
analfabetisme...
en armoede... -Fascinerend.
Pardon, mijn begeleider wacht op me.
Tot binnenkort.
Zullen we de oefening doen?
Kom, Matteo.
Kijk me aan.
Kun je me dat aangeven, Serena?
Kijk ernaar, Matteo. Richt je aandacht erop.
Kijk ernaar.
Met beide handen...
open en sluit.
Sluit je handen erop.
Sluit ze.
Vooruit.
Goed zo.
Zien jullie dat? De meester legt zijn wil op. Niet andersom.
Dokter?
Ik ga het Franse meisje onderzoeken.
Jij helpt me.
Voeten naar achteren.
Tina?
Hoofd recht. Goed zo.
We gaan je nu...
opmeten.
Sta rechtop. Goed zo.
Ga je met me mee?
Kijk me aan.
Tina?
Achterhoofd: 37.
Pak je de pop, Tina?
Toe maar.
Til je been op.
Klaar?
Bijna.
Nog een keer?
Kom eruit.
Het is moeilijk.
Uw piano is vals.
We hebben de tests voltooid.
En?
De oorzaak is altijd moeilijk te achterhalen...
vooral op haar leeftijd.
Maar...
ze kreeg te weinig aandacht...
zorg...
alles wat haar had kunnen helpen.
Het blijven idioten. Er is geen remedie.
Neem haar dan weer mee. -Nee.
Deze plek is prima voor haar.
Ze kan overdag komen.
Het zal haar goed doen.
Waar slaapt ze dan?
Ik moet echt terug naar Parijs.
In Parijs zijn er soortgelijke instituten. Dr. Bourneville is...
Dat is onmogelijk.
Als er een plek vrijkomt, laat ik het weten.
Ik smeek u...
Dit is een onderwijsinstituut.
Geen weeshuis.
Hallo.
Mario, kijk.
Mama en papa zijn er.
Hoe gaat het met hem?
Goed. Hij probeert op te staan.
Pak hem op.
Een stukje appel?
Niet de schil, de appel.
Kijk.
Van een vriend uit Parijs.
'Lili D'Alengy.'
Dat is mevrouw Curières.
Wat doet ze in Rome?
Ze wil vast het meisje verbergen.
Ik heb een idee.
Ik wil er met je over praten.
Ik luister.
En als jij Mario in huis neemt?
Waarom?
Mario zit daar goed.
Dan zou ik hem vaker kunnen zien.
Carlotta woont te ver weg.
Maria, je weet...
dat dat niet kan.
Waarom niet?
Ik zou mijn baan verliezen.
Mijn reputatie.
Jij bent een man. Dat doen ze niet.
Maria, ik hou van je.
Ik zou alles voor je doen...
maar je kunt me niet vragen...
mijn moeder te schande te maken.
Zeg dat hij je neefje is. -Genoeg, Maria.
Laten we dit oplossen...
zoals we dat lang geleden hadden moeten doen.
Trouw met me.
We hebben dit al besproken. -De situatie is veranderd.
Wees realistisch. We werken samen, we hebben Mario...
Waar ben je bang voor?
Mijn moeder wilde studeren.
Dat heb jij gedaan.
Ze mocht niet van mijn vader.
Omdat ze zijn bezit is.
Het huwelijk is geen liefdespact tussen twee gelijken.
Het is een vorm van slavernij.
Hou op.
Je doet alsof ik dat niet weet.
Ik ben je vader niet.
Dat weet ik.
Ik beloof dat ik erover na zal denken.
Ik denk erover na.
Het is laat.
Je ouders...
zullen ongerust zijn.
Goedenacht, papa.
Idioot.
Kijk nou eens.
Je verpest mijn leven.
Hou op of ik val nog.
Hou je vast.
Nog een keer.
Armen omhoog, open je hand en je pakt de stang vast.
Toe maar.
Pak de stang stevig vast.
Nog een keer.
Eén, twee, drie, vier...
Nog een keer.
Ja, goed zo.
Pak de stang vast.
Knijpen.
Hand eromheen.
Nog een keer.
Heb je nog honger, liefste?
Stap op de trede.
Pak hem.
Stap op de trede.
Pak hem.
Kom hier.
Kom.
Heel goed, Tina.
Cirkel.
Vierkant.
Spring...
en draai.
Doe zoals ik.
Goed zo, Tina.
Doe het zo.
Nee.
Doe jij het, Tina.
Pas op.
Vierkant, driehoek, cirkel...
Ja. Heel goed.
Je ziet er prachtig uit.
Hallo, Tina.
Kom.
Mevrouw D'Alengy?
Tina heeft een sterke wil.
Ze is erg vooruitgegaan.
Komt u even naar haar kijken.
Ik moet gaan.
U zou moeten blijven.
Tina heeft u nodig.
Ze verstaat geen Italiaans.
Misschien niet eens Frans.
Ik heb haar niet nodig.
Echt niet?
Als een vlinder.
Als je dit kunt lezen, geef me dan een kus.
Goed...
Wie kent de veer?
Wat is een veer?
De veer...
is zacht...
en wit.
'De veer.'
Luister. De veer.
Kijk eens hoe ik het zeg.
Goed zo.
Ga maar, Ciro.
Laten we het woord 'veer' schrijven.
Goed...
Anna...
jij schrijft het met de hand.
Tina, jou geef ik de letters.
In het Frans is het la plume.
Tina, ik kom bij je.
Laat eens zien.
We gaan het woord plume schrijven.
Zal ik je helpen?
Dit is la.
Goed zo.
Plume.
En dat is... Kijk naar me.
'U.'
Ja.
Heel goed.
Goed zo.
Wat gebeurt er?
Mijn excuses.
Maar...
Wat zijn ze vrolijk.
De muziek heeft...
een vreemd effect op hen.
Als we een uurtje dans en muziek meteen na het werk zouden doen?
Kijk naar mij.
Carlotta, kom.
Mevrouw Rosa?
Nog even.
Goed zo.
Bedankt. Maria, pak Mario.
Pardon.
Natuurlijk.
Daar was hij mee gestopt.
Hij doet gewoon de kleine na.
Genoeg, Mario.
Wat is ze groot geworden.
Kijk.
Ze ziet er goed uit.
Heel goed.
Ze is dol op Mario. Ze volgt hem overal.
Ze zijn zo schattig samen.
Gisteren ben ik bij Mario geweest.
Ik wil dat hij hier komt wonen...
bij mij, bij ons.
Je weet dat dat onmogelijk is.
Wat onmogelijk is, is dat ik mijn zoon niet kan erkennen.
We kunnen hem verbergen.
Als je dit kunt lezen, geef me dan een kus.
Eén...
twee...
en.
Drie.
Wie is het?
Volgende maand is er een belangrijk examen.
Ik denk dat we Tina dat ook kunnen laten doen.
Ze is klaar.
Eén...
twee...
en ga maar.
Wie is het?
Mama?
Ja.
Kom.
Mooi?
Hallo.
Hallo, mevrouw.
Jongedame.
Wat kan ik voor u doen?
De rode mantel?
Voor...
Ik ga hem voor u halen.
Lili? Ben jij dat?
Ik ben Betsy.
Ben jij dat, Lili?
Vooruit.
Een ogenblikje.
Laat me erdoor, alstublieft.
Eruit.
Ik wist het niet zeker.
Dat is zo lang geleden.
Ik dacht dat je in Parijs was. -Snel, hoop ik.
Alstublieft.
Hij was voor het meisje.
Mevrouw?
Wat leuk om je zo tegen te komen.
Ik ben altijd blij je te zien.
Tot gauw.
Tot ziens, vriendin. -Tot ziens.
Ga verder met je oefening.
Pak je potlood.
Hier.
Tina?
Wilde je me spreken?
Ja.
Over een paar dagen komt er een bed vrij.
We hebben een kind verloren.
We kunnen Tina hier laten wonen.
Kom maar hier.
Je moet hier tekenen.
De naam van de moeder.
Het is beter zo.
Ze was een jaar toen de dokter zei dat ze idioot was.
Ging je toen weg?
Ik was zo blij toen ik haar voor het eerst vasthield.
Ze was zo klein...
zo mooi.
Maar ze bewoog niet genoeg...
at niet genoeg...
huilde niet genoeg.
Na een jaar zat ze niet eens rechtop.
Mijn man keek anders naar haar.
En toen?
Met de hulp van mijn vader lieten zijn ouders het huwelijk ontbinden.
Zij was het resultaat van mijn zonden.
Het was jouw schuld niet.
Vrouwen hoeven niet veel te doen...
maar ik faalde erin.
Een mooi kindje maken.
Welterusten, Tina.
Slaap lekker.
Wat heb je gedaan?
Je mag het eten op tafel niet aanraken.
Ga naar buiten, Mario.
Helaas kan ik ze niet allebei dragen.
En dan heb ik de anderen nog.
Weet je wat we gaan doen?
Kijk wat ik voor je heb.
Kom hier.
Zie je dit ei?
Weet je wat we ermee gaan doen?
Ja, het ei.
Je hoeft het zo maar te breken.
Goed zo, pak de lepel.
Je maakt het zo open.
Jij mag de schaal houden.
Je eet die niet op.
Meng maar.
Ja, Mario.
Zo, ja.
Ze willen je niet lastigvallen.
Ze willen je imiteren.
Dames en heren...
hoogleraren...
ministers...
hier leiden we docenten en opvoedkundigen op...
en we werken met een groep imbecielen...
om een nieuwe, wetenschappelijke lesmethode te ontwikkelen.
Na een jaar van experimenten delen we vol trots...
het resultaat van ons werk.
Dank u wel.
Laten we beginnen met rekenen.
Hoeveel is twee keer drie?
Ze vroegen je wat twee keer drie is.
Net als in de winkel.
Je hebt twee cent aan bonen gekocht.
Met één cent heb je drie bonen gekocht.
Hoeveel bonen heb je?
Zes.
Doe deze aftrekking.
Tien min drie.
Eén...
twee...
drie...
Zeven.
'Alessandro eet een peer.'
Onderstreep het werkwoord.
'Gisteren...'
'Gisteren...
'at.
'Alessandro...
'een peer.'
Doe de volgende som.
Drie plus drie keer drie.
Twaalf.
Zij spreekt geen Italiaans.
Ze is een Française.
Hoe heet je?
Vertel je ons je naam?
Ze lijkt het niet te begrijpen.
Kun je je naam op het bord schrijven?
Ik heet Tina.
Schrijf dit op.
'Het konijn...
'rent in het veld.'
Doe deze deling.
Zes gedeeld door drie.
Pardon.
Na een jaar te hebben gewerkt met mijn collega...
Giuseppe Montesano...
wil ik u op de hoogte brengen...
van mijn eigen conclusies.
Natuurlijk maakten we gebruik van de methodes...
ontwikkeld door dr. Seguin...
geïnspireerd door de grote Itard...
en geïmiteerd in Frankrijk door dr. Bourneville.
Maar de methodes zijn nutteloos zonder één geheim ingrediënt.
De nieuwe pedagogie...
moet de sublieme kunst van het moederschap erkennen...
ter bescherming van...
het normale en abnormale deel van de samenleving.
Een opvoeding vol liefde...
gesymboliseerd door vrouwen...
heeft ons in staat gesteld...
deze kinderen te presenteren...
voor het basisschoolexamen.
Om ze op te voeden...
hebben we ze allereerst liefde gegeven.
Wat is dit allemaal?
Al dit materiaal van het instituut?
Hier was niets.
Ik moet me met mijn zoon bezighouden.
Waarom ging je weg? We zochten je.
Het was een circus. -Het was een succes.
We hebben subsidie voor de komende jaren.
Begrijp je het niet?
Wat?
Wat voor zin heeft succes tegen zo'n hoge prijs?
Hij herkent me amper.
Hij noemt een andere vrouw 'mama'.
Dat doen ze met voedsters. -Ik kan zo niet doorgaan.
Ik wil bij mijn zoon zijn.
Hij is een journalist.
Een journalist?
Ja.
Kinderen, kijk hierheen. Stilte, alsjeblieft.
Eén, twee en drie.
Mevrouw Montessori, kunt u me deze paradox uitleggen?
Als ik naar u kijk, zie ik een mooie, charmante vrouw.
Waar komt die viriele energie van u vandaan?
Wat betreur ik de tijden waarin mannen pruiken droegen...
en make-up om er beter uit te zien.
Toen waren ze minder lelijk.
Vrouwelijker wellicht.
Veel vrouwen, ook mijn vrouw, zijn blij om niet te hoeven werken.
Ze willen geen mannelijke rollen overnemen.
Als vrouwen hun partners konden kiezen...
als ze economisch afhankelijk waren...
zouden mannen zich moeten verbeteren...
vanwege de wetten van de markt.
En de anderen, zonder kans op kinderen, zouden single blijven.
Hallo, Giuseppe Montesano, directeur van het instituut.
Als u wilt, kan ik u rondleiden.
Maria, kun je teruggaan naar de kinderen?
Nee, doe jij dat maar. Mijn excuses.
Hij heet Mario.
Waar is hij?
Bij een voedster...
op het platteland.
En zijn vader?
Is het...
Giuseppe, ja.
Waarom wonen jullie niet samen?
Dan zouden we moeten trouwen.
Ik wil niemands bezit zijn.
Maar Giuseppe houdt van je.
Kunnen we ons lot toevertrouwen...
aan een gevoel dat zo veranderlijk is als liefde?
Waarom dan een kind?
Ik besefte niet meteen dat ik zwanger was.
Ik werkte constant.
Mijn moeder merkte het...
omdat mijn jurken te strak werden.
Giuseppe en ik...
zagen onszelf als een modern stel.
We gingen vaak bij Mario langs...
maar hadden ons leven in Rome.
Maar toen het instituut openging...
hadden we te veel werk.
Ik kon er niet meer heen.
Breng hem naar Rome.
Zoek een appartement...
een kindermeisje voor hem. -Met welk geld?
Je salaris.
Ik krijg niet betaald voor mijn werk.
Je maakt een grapje.
Nee.
Alleen Giuseppe wordt betaald.
Je bent een idioot.
Je hebt jarenlang gestudeerd...
je werkt onophoudelijk...
en toch ben je arm?
Je bent een idioot.
Dat heb je al gezegd.
Je bent de intelligentste vrouw die ik ken...
en je kunt niet betalen wat ik zo kan krijgen.
Rijkdom betekent vrijheid...
recht op alles...
zelfs respect.
Alles is te koop.
In Parijs...
word ik geprezen door de massa...
geïmiteerd door getrouwde vrouwen...
en aanbeden door mannen die ik ruïneer.
Om vrij te zijn...
moet een vrouw rijk zijn.
Zo kunnen ze urenlang spelen.
Ze spelen niet.
Ze werken.
Wat zijn ze geconcentreerd.
De oudste zal binnenkort kunnen lezen.
Gaat het net zo met je kleine idioten?
Nee, het is heel anders.
Kinderen op het instituut moeten begeleid worden.
Terwijl deze kinderen...
uit zichzelf dingen oppakken.
Alsof ze aanvoelen wat ze ermee moeten doen.
Ongelofelijk.
Hij staat je prachtig.
Je houdt me voor de gek. -Helemaal niet.
Hij benadrukt je schoonheid.
Door jou word ik nog koket.
Dat hoop ik zeker.
Je moet leren aantrekkelijk te zijn...
te verleiden...
jezelf te verkopen.
Je bent beeldschoon.
Bedankt.
Graag gedaan.
Dankzij jou heb ik Tina leren kennen.
Het is zo vreemd...
Ik betreur haar afwezigheid...
maar...
Haar aanwezigheid is zwaar.
Als ik naar haar kijk...
denk ik aan het meisje dat ze had moeten zijn.
Wees niet zo trots.
Dames en heren...
de unieke...
de echte...
de enige...
Montessori.
Goedenavond, dames en heren.
In het orthofrene instituut, samen met mijn collega Giuseppe Montesano...
mededirecteur van het instituut...
hebben we de methodes gevolgd...
uitgevonden door Itard...
en Seguin...
Nee. Stop.
Hou op met die namen die niemand interesseren.
Al dat wetenschappelijke jargon is saai.
Zeg 'ik'.
Nee. -Ja.
'Ik heb een methode uitgevonden.'
Vertel ons een verhaal.
Een verhaal waarin jij de heldin bent.
Dat is wat mensen verwachten.
We richten ons op de vrouwen van machtige mannen.
Goedenavond.
De meesten zijn slim...
en omdat ze zich vervelen...
steken ze hun energie in goede doelen.
Champagne?
Mevrouw?
Bijvoorbeeld...
Onze gastvrouw, Betsy.
Een opmerkelijke vrouw.
Een theosoof. Machtig.
Hoe ziet je toekomst eruit, Maria?
Ik ga het onderwijs hervormen.
Echt?
Ja.
Ik heb de indruk dat de methodes van het instituut...
niet specifiek zijn voor idioten.
Hun belangrijkste principes zijn rationeler...
dan die momenteel in gebruik zijn.
Ga verder.
Het principe van de slavernij...
heeft tot nu toe het onderwijs gedomineerd.
Maar...
alle vormen van slavernij zijn aan het verdwijnen...
zelfs de seksuele slavernij van vrouwen.
De geschiedenis van de beschaving...
is er een van verovering...
maar ook van bevrijding.
Ik denk dat het tijd is om de kindertijd te bevrijden...
dankzij onze pedagogiek.
Intussen heeft Maria een betaalde baan nodig.
Misschien kun jij iets doen.
Geen religie...
overtreft...
de waarheid.
Een grotere vreugde is zinloos...
als die vreugde...
egoïstisch is...
als we onszelf niet opofferen...
voor het welzijn...
van iedereen.
Volg de kleur.
Rood.
Betsy vraagt me les te geven op de universiteit...
op het vrouwenmagisterium.
Betsy? -Ja.
Een vriendin. Met veel macht.
Volg het licht.
Wat ga je doceren?
Antropologie.
Doe je het voor het geld?
Als je geld nodig had, kon je mij erom vragen.
Jij wilde Mario niet in huis nemen.
Heb je daarom geld nodig?
Ja.
Groen.
Denk je niet aan mij?
Wat ze over mij zullen zeggen...
als jij alleen woont met ons kind?
Niemand zal weten dat hij van jou is.
Blauw.
Toen ik met mijn studie begon...
was het ondenkbaar dat een vrouw geneeskunde deed.
De kennis van het menselijk lichaam moest een mannelijk voorrecht blijven.
Het vak waar ik het bangst voor was...
en wat voor de universiteit de meeste problemen gaf...
was anatomie.
Het was onvoorstelbaar dat een vrouw...
aanwezig was...
vooral met mannen in de buurt...
bij een lijk.
Ik herinner me mijn eerste les.
Ik voelde me gemarteld.
Alsof mijn lichaam het begaf...
alsof het stierf.
En toch...
zag ik een prachtig doel voor me.
Natuurlijk...
zou de weg erheen...
moeilijk zijn.
Vreselijk.
Maar ik voelde in mij...
een innerlijk vertrouwen...
een grote aantrekkingskracht.
En dus besloot ik...
de bittere pil...
te slikken.
Sinds Eva's erfzonde...
hebben vrouwen geleerd...
dat kennis een zonde is.
Dat is niet zo.
Vrouwen moeten zich bevrijden van apathie...
van onwetendheid.
Ze moeten zich de wetenschap eigen maken voor hun emancipatie.
Vrouwen moeten hun huis uit...
en hun eigen ervaringen delen.
Moederschap wordt dan een sociaal model...
en de structuur van de samenleving.
Vrouwen moeten leiders en geen slaven van het moederschap zijn.
Moederschap is de basis van de schepping.
Het is de bron van alles.
En Eva...
Eva is de symbolische moeder van de mensheid...
want zij kent de geheimen van het leven...
de seksualiteit...
en de dood.
Kom dichterbij.
Pardon.
Mijn moeder...
Teresa Montesano.
Ze is vanuit Calabrië op bezoek gekomen.
Aangenaam, mevrouw Montesano.
Giuseppe heeft veel over u verteld.
Ik ging net weg.
Wat charmant.
Je moet haar leren kennen.
Heb je gehoord wat een opschudding mijn les heeft veroorzaakt?
Ja, dat weet ik.
Je overdrijft een beetje.
Ik kan me niet laten...
verpletteren door je egoïsme.
De rector heeft me na je show laten komen.
Hij vroeg of we lijken gebruikten in het instituut...
voor de kinderen.
Wat overdreven.
Dit is ook niet het juiste moment.
Ik heb een bruiloft te regelen.
Wat?
Ik ga trouwen.
Met een andere vrouw.
Maak je een grapje?
Ze is al een week in Rome. Ze wacht...
op mijn antwoord.
Ik begrijp het niet.
Je moet beslissen wat je met Mario wilt doen.
Mario?
Ja.
De bruiloft is over een week.
Hij kan bij jou wonen...
of ik erken hem, maar dan zie je hem niet meer.
Het is tijd om te leven volgens wat je predikt.
Een moderne vrouw?
Een vrije vrouw?
Laat ze zien wat je echt bent.
Een ongetrouwde moeder met een tweejarige zoon.
Mario.
Hij verdronk.
Je ijlt.
Hij was zwaar.
Je ligt hier al drie dagen buiten bewustzijn.
Hij heeft me nodig.
Nee, blijf in bed.
Je moet rusten.
Eet iets.
Bedankt.
Mag ik het zeggen?
Natuurlijk.
Betsy heeft een huis.
Een huis?
Voor een school waar kinderen leren met behulp van de 'Montessori-methode'.
Ik heb de naam bedacht.
Het klinkt goed.
De Montessori-methode.
Papa...
Dat is jouw naam.
Het is ook jouw naam...
en je zult hem beroemd maken.
Mijn zoon...
ik leef voor jou.
Alles wat er gebeurt, is voor jou.
Zo moet het zijn.
Ik moet je verlaten.
Voor jouw toekomst...
voor jouw geluk...
ben ik bereid alles te verdragen.
Dat is mijn kruis...
mijn strijd...
om de rechten van kinderen te veroveren.
Dat is het lot...
de roeping.
Op een dag kom ik terug...
en geef ik je alles...
mijn zoon.
Voor jou de vreugde...
voor mij de ontberingen.
Maria Montessori zag 12 jaar lang haar zoon niet.
Hij werd door zijn vader erkend.
In 1907 stichtte ze de eerste Casa dei Bambini.
De 'Montessori-methode' werd meteen een succes.
Maria zag Mario weer op zijn 15e. Ze stelde hem voor als haar neefje.
Ze werden onafscheidelijk. Hij nam haar naam aan.
Sofia - dit is voor jou, dankzij jou.
Ter nagedachtenis aan Shana DENIS PIRAINO