Το Λυκόπαιδοκαι το Εργοστάσιο των Πάντων
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
"Στο οποίο το Λυκόπαιδοσυναντά μια περιπέτεια"
Περιπέτεια ξεκινάμεΜε την οικογένεια Γουλφ
Ποιος ξέρει τι θα βρούμε
Ο Κάσταρντ, η μαμά κι εγώ
Εντάξει.Προλαβαίνουμε ένα ακόμα. Σχεδόν φτάσαμε.
Έλα τώρα. Το οικοτροφείο θα είναι τέλειο.
Δες το σαν μια νέα περιπέτεια.
Δεν μου φαίνεται περιπετειώδες.
Και βέβαια είναι.
Πας μόνος σου στο άγνωστο.Πόσο περιπετειώδες είναι αυτό;
Μάλλον είναι κάπως περιπετειώδες.
Εντάξει. Ναι.Ευτυχώς που είμαι προετοιμασμένος.
Ιδού!
Τι ακριβώς μου έδειξες;
Ένα φωτεινό δόρυ. Το έφτιαξα χθες.
Το αποκαλώ Εξκάλιμπουμ!
Γιατί, όμως;
Είπες ότι το σχολείο έχει λίμνη.Άρα, θα έχει και τέρας της λίμνης.
Ίσως έχει έναν λασποκυλισμένο λεβιάθαν.
Όταν μίλησα για περιπέτεια, εννοούσα
να βγεις εκεί έξω και να κάνεις φίλους.
Λες να γίνω φίλος με τον λεβιάθαν.
Ενδιαφέρον.
Να φρεσκάρω τα τερατίστικά μου.
Δες θες να πεις λάθος ατάκασε λασποκυλισμένο λεβιάθαν. Πίστεψέ με.
Αυτήν τη φορά θα είναι καλύτερα.Το υπόσχομαι.
Έτσι είπες και την άλλη φορά.
Να μη μείνω σπίτι μαζί σου;
Λυπάμαι, αγάπη μου. Είναι για το καλό σου.
Είναι λογικόνα νιώθεις ανήσυχος και φοβισμένος.
Έτσι ξεκινούν οι μεγάλες περιπέτειες.
Πρέπει να τους δώσεις μια ευκαιρία.
Άσε να σε γνωρίσουν.
Μην κλείνεσαι στον κόσμο σου.
Μ' αρέσει ο κόσμος μου.Δεν θέλω να κολλήσω σ' αυτόν εδώ.
Είναι βαρετός και κανονικός.Κανείς δεν με θέλει, άλλωστε.
Να σου πω. Για άκουσέ με…
Με θεωρούν παράξενο, μαμά.
Με βρίζουν. Πάντα γελούν μαζί μου.
Μαμά, με θεωρείς παράξενο;
Ναι.
Και δεν θα σε άλλαζα με τίποτα στον κόσμο.
Είσαι ονειροπόλος.
Οι υπέροχοι εκκεντρικοί σαν εσένακάνουν τη διαφορά
κι αλλάζουν προς το καλύτεροτον βαρετό κόσμο.
Πρέπει απλώς να βρεις τη θέση σου.
Με κάνεις περήφανη.
Θα είσαι εντάξει χωρίς εμένα;
Φυσικά. Έχω κι εγώ τη μάσκα μου, θυμάσαι;
Τι συμβαίνει;
Τίποτα.
Θα μας λείψεις.
ΓΟΥΛΦ ΚΑΙ ΥΙΟΣ
Χάλια μάσκα.
Είσαι σαν λύκος.
Γεια, καινούριε. Τι παίζει με τη μάσκα;
Τίποτα.
-Χάρτης θησαυρού είναι αυτό;-Λοιπόν, ναι.
Γιατί;
Κάθε εξερευνητής θέλει έναν χάρτη.
Δείτε! Νομίζει ότι είναι πειρατής.
Άκου πειρατής!
Άσε με! Τι κάνεις;
Έλεος.
Θεέ μου.
Δείτε!
Δεν είναι καθόλου περιπετειώδες.
Γεια σου. Από πού ξεφύτρωσες εσύ;
Να σου πω! Έχεις όνομα;
Πού πήγες;
Μην ανησυχείς, συννεφάκι. Θα σε σώσω.
Γρήγορα, Σπράουτ. Θα αργήσουμε.
Είναι τόσο γλιστερός!
-Αν αυτό το πράμα με βρέξει…-Έχει όνομα.
Ξέρεις ότι τον λένε Φλουφ.
Δεν θα το φωνάζω έτσι.
Να πάρει!
Ζάντρα, νομίζωότι δεν έχεις πάρει σοβαρά το πρότζεκτ.
Υποτίθεται ότι αγαπάμεκαι νοιαζόμαστε τον Φλουφ.
Εσύ τον άφησες να το σκάσει.
Ο Φλουφ ήθελε να γίνει μεγάλο σύννεφο.
Έτσι δεν είναι, Φλουφόφατσα;
Εντάξει, πάμε.
Η θεία Ζάντρα είναι μουρτζούφλα,έτσι δεν είναι;
Σπράουτ, μπες στην πύλη.
Μουρτζούφλα για τα καλά.
Σπράουτ, αν δεν μπεις…
Μουρτζούφλα… Κάτσε!
Για τα καλά.
Πιο περίεργο δεν γίνεται.
Ακούει κανείς;
-Μας ακολουθείς, φίλε;-Ναι, φίλε.
Εγώ απλώς…
Τι κάνετε στο καημένο το σύννεφο;
Στον Φλουφ; Είναι φίλος του Φλουφ.
Όχι, Σπράουτ. Είναι άνθρωπος.
Άνθρωπος;
Φυσικά και είμαι άνθρωπος.Τι άλλο να ήμουν;
Και τι είναι αυτό το μέρος;
Το τίποτα. Το πουθενά. Είναι μυστικό.
Δηλαδή, ένα όνειρο. Είναι όλο ένα όνειρο.
Δεν έπρεπε να είσαι εδώ.
Γύρνα πίσω, προτού μπλέξουμε.
Όχι, σταθείτε. Δεν θέλω να γυρίσω.
Δεν είμαι άνθρωπος.Είμαι ό,τι είστε κι εσείς.
Είσαι ξωτικό.
Ναι, ένα τέτοιο.
Με βλέπεις;
Ναι.
Είδες; Δεν είναι άνθρωπος.Οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα ξωτικά.
Ξωτικό, έτσι;
Καλά, αν είσαι ξωτικό,θα ξέρεις πού είναι το Νεφοεργαστήρι.
-Και βέβαια.-Πού είναι, λοιπόν;
Εύκολο. Είναι ακριβώς…
εδώ.
Όταν λέω εδώ, εννοώ…
εδώ!
Πλάκα κάνω.
Βασικά, είναι…
Καλά, καλά. Άλλη μία.
Τι είναι αυτό το μέρος;
Τι εννοείς;Το Εργοστάσιο των Πάντων, χαζούλη.
Λοιπόν, τι είδους ξωτικό είσαι;
Λοιπόν…
Τέλεια.
Πρέπει να τον πάμε πίσω προτού καταλάβουν…
Τι κάνετε, ξωτικά; Χασομεράτε;
Ποτέ δεν θα το έκανα.
Καθηγητή Λάξκραφτ.
Ποιος είναι αυτός;
Μυρίζει πολύ ύποπτα.
Είναι ο νέος.
Παράξενο όνομα έχει.
Κάποτε ήξερα έναν Νέοτ.Μου χρωστάει ένα σάντουιτς.
Ο αλήτης νόμιζε ότι θα το ξεχνούσα.Δεν θα το επιτρέψω. Θέλω το σάντουιτς!
Όχι, κύριε. Είναι νέος μαθητής.
Τον λένε Λυκόπαιδο.
Λυκόπαιδο. Τον λένε Λυκόπαιδο.
Ένας νέος μαθητής, έτσι;
Βρε, βρε.
Τρέξτε, ξωτικούλια,αλλιώς θα αργήσετε στο μάθημα.
Κι αν συναντήσετε τον Νέοτ,
πείτε του να ετοιμάζεται,γιατί θέλω πίσω το σάντουίτς μου.
Σάντουιτς!
Άρα, ήσουν ξωτικό εξαρχής.
Όχι, Σπράουτ. Ακόμα είναι…
Εγώ απλώς… Ξέχνα το.
Εντάξει, άνθρωπε. Θα έρθειςστο Νεφοεργαστήρι, αλλά διακριτικά.
Μετά θα βρούμε πώς θα σε ξεφορτωθούμε.
Να θυμάστε, μαθητές, είναι μίααπό τις σημαντικές ζώνες στο Εργοστάσιο.
Κάθε στοιχείο του καιρούδημιουργείται εδώ στα εργαστήρια
και αποστέλλεται στην επιφάνεια.
Το χιόνι, η λιακάδα,ο άνεμος, η βροχή. Όλα.
Πού πήγε;
Σύννεφα είναι αυτά;
Αν αναφέρεσαιστα σύννεφα με σχήμα σύννεφου,
τότε, ναι, είναι πράγματι σύννεφα.
Ακολουθήστε με όλοι.
Γιατί είναι μέσα;
Για κάποιον που θέλεινα περάσει απαρατήρητος, μιλάς πολύ.
Όλα τα σύννεφα ξεκινούνμικρά, λευκά κι αφράτα,
όπως τα μωρά συννεφάκια που φροντίζετε.
Μα όταν μεγαλώσουν,τα σύννεφα γίνονται συναισθηματικά.
Πρέπει να τα κρατάμε χαρούμενα.
Κανένα δεν είναι πάντα χαρούμενο.
Καμιά φορά στενοχωριέται και ρίχνει βροχή.
Καμιά φορά νευριάζει και φέρνει καταιγίδα.
Τα συναισθήματα είναι μέροςτης ισορροπίας των πραγμάτων.
Άλλωστε, ο κόσμος χρειάζεταισύννεφα βροχής.
Εντάξει. Είχατε αποστολήνα φροντίσετε τα συννεφάκια σας
μέχρι να πάνε στην επιφάνεια.
Για να δούμε πώς τα πήγατε.
Εντάξει, Φλουφ. Έτοιμος;
Τώρα μπορείς να γίνεις αληθινό σύννεφο.
Να είσαι ο εαυτός σου.Κάνε μας περήφανους.
Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα!
Υπέροχα.
Ναι.
Πού πάνε τον Φλουφ;
Ίσως υπάρχει ένα ξεχωριστό μέροςγια τρισχαριτωμένα σύννεφα;
Εντάξει. Αυτά τα σύννεφαείναι έτοιμα για το ανθρώπινο βασίλειο.
-Μπράβο, ξωτικούλια.-Και ο Φλουφ;
Φοβάμαι ότι αυτό το σύννεφο…
Λοιπόν, δεν θα ταίριαζε εκεί ψηλά.Είναι λιγάκι παράξενο.
Μα αυτό είναι κάτι καλό.
Φλουφ;
Παραμείνετε ψύχραιμοι. Ακολουθήστε με.
Είστε όλοι εδώ; Θεέ μου!
Δεν γίνεται να φύγουμε.Μόλις απέκτησε ενδιαφέρον, έτσι, Σπράουτ;
Σπράουτ;
Αν κάνουμε ησυχία,ίσως εξαντληθεί και ηρεμήσει.
Με τίποτα. Θα πάω να δώσω μια λύση.
Άνθρωπε, μείνε εδώ. Θα το χειριστώ εγώ.
Μα μπορώ να βοηθήσω.
Τι δύναμη έχεις;
Δεν έχει δύναμη, Σπράουτ.Δεν θα το ξαναπώ, δεν είναι ξωτικό.
Δεν έχω δυνάμεις, έτσι; Τι λες γι' αυτό;
Απίστευτο! Ασπίδα είναι;
Δεν πετυχαίνει! Τον νευριάζεις πιο πολύ!
Σου είπα να μην έρθεις!
Έχω μια ιδέα, αλλά πρέπει να πλησιάσω.
-Να πλησιάσεις; Γιατί;-Νομίζω ότι ο Φλουφ έχει απλώς νευριάσει.
Κι εγώ το παθαίνω.
Μετατρέπεσαι σε σύννεφο με αστραπές;
Περίπου. Από μέσα μου.
Και τι προτείνεις να κάνουμε;
-Σπράουτ, εκείνες οι κληματσίδες.-Πού;
-Όχι, εννοώ αυτές που έχεις…-Αυτές εδώ;
Ναι! Μπορείς να με ανεβάσεις;
Για να του μιλήσω.
Μπορώ να δοκιμάσω.
-Έτοιμος;-Έτοιμος.
Φλουφ! Φλουφ, εγώ είμαι!
Άκου. Όλα θα πάνε καλά.
Όλα φαίνονται δύσκολα.Νιώθεις ότι δεν ταιριάζεις με κανέναν,
κι ότι δεν σε συμπαθεί κανείς.Και δεν ξέρεις το γιατί.
Το μυαλό σου μπερδεύεταισαν μακαρονάδα και πυροτεχνήματα.
Κι εγώ νιώθω έτσι καμιά φορά.
Ξέρεις τι με κάνει να νιώθω καλύτερα;
Μια αγκαλιά.
Θα σε πείραζε να το δοκιμάσουμε;
Πρέπει να ξέρει από αγκαλιές.
Δείτε τι έκανε το σύννεφό σας.
-Πού είναι;-Σύννεφο; Σύννεφο ήταν;
-Δεν είδα κανένα σύννεφο.-Τι εννοείτε "σύννεφο";
Ο Λάξκραφτ σάς θέλειστο γραφείο του. Τώρα.
Να πάρει.
-Μια αγκαλιά;-Ορίστε;
Ηρέμησες το σύννεφο με μια αγκαλιά;
Ναι.
Μα αυτό είναι πανέξυπνο!
Λοιπόν, σχετικά με τον άνθρωπο.
Λυπόμαστε. Θα τον πάμε αμέσως πίσω.
Κάτσε, δεν θέλω να πάω πίσω.
Δεν ταιριάζω με κανέναν εκεί πάνω.
Όλοι με θεωρούν περίεργο.
Και τι σημασία έχει;
Οι εκκεντρικοί σαν εσένα,όσοι δεν ταιριάζουν με κανέναν,
είναι που κάνουν τη διαφορά,αλλάζουν τον κόσμο προς το καλύτερο.
Πρέπει απλώς να βρεις τη θέση σου.
Κι αν η θέση μου είναι εδώ μαζί σας;
Οι άνθρωποι ανήκουνστο ανθρώπινο βασίλειο. Το λέει το όνομα.
Μα δεν είναι άνθρωπος. Είναι ξωτικό.
Οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα ξωτικά,αλλά αυτός μας βλέπει.
Πώς το εξηγείτε;
Πράγματι, πώς;
Και λάμπει.
-Τι;-Ναι, τι;
Οι άνθρωποι δεν πρέπει να λάμπουν.Αυτός ενίοτε λάμπει. Τον είδα.
Ώστε, λάμπει; Παράξενο.
Αναρωτιέμαι.
Ίσως δεν είσαι μόνο αυτό που δείχνεις.
Οπότε, μπορώ να μείνω;
Μπορείς να μείνεις.
-Ζήτω!-Τουλάχιστον, για λίγο.
Τι; Γιατί;
Δεν ξέρω ακόμα.
Κάτι έχει αυτό το παιδί.Το νιώθω να μου γαργαλά τη γενειάδα.
Θέλω να το σκεφτώ.
Υπάρχει ένας όρος.
Ναι! Ό,τι θέλετε.
Οι άνθρωποι δεν πρέπει να βρουντο βασίλειο των ξωτικών,
πόσο μάλλον να περιφέρονται εδώ.
Αν μαθευτεί ότι ήταν εδώ ένας άνθρωπος…
Ας κρατήσουμε τη μάσκακαι ας κρύψουμε το ανθρώπινο ζήτημα,
μέχρι να σκεφτώτι θα κάνω μ' εσένα, εντάξει;
Εντάξει.
Η μαμά είχε δίκιο εξαρχής.
Είναι τόσο περιπετειώδες!
Γιούπι!
Γιούπι.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια