Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 6
„W którym tracimy poczucie czasu”
Wszystko dobrze?
Okej, zamknij oczy.
Mam coś dla ciebie.
Już możesz otworzyć!
- Patyk?- To nie jest zwykły patyk.
To patyk wiecznej przyjaźni.
Dziadek mi go dał, kiedy byłem malutki.
- Chcę, żebyś go miał.- Co?
No co ty? Patyk twojego dziadka?
Jesteś pewien, że chcesz go oddać… jemu?
Dopiero co go poznałeś.
Dziadek powtarzał,że przyjaźnią obdarowuje się innych,
a nie trzyma ją dla siebie.
Dziękuję, Pędku.
Będziesz o niego dbał?
Oczywiście.
Bardzo, bardzo dbał?
Bardzo, bardzo. Obiecuję.
Przyjaciele na zawsze.
Chodźmy lepiej do Czasorium.Profesor Chronek nie lubi spóźnialskich.
Czasorium?
Spóźnimy się!
Chuligani!
Przepraszamy!
Wilku!
Cała trójka spóźniona.
Nie szanujecie czasu.Horacy Chronek nie czeka na nikogo!
Witajcie w Tunelu Czasu.
Nad wami jest przyszłość.
Pod wami przeszłość.
Sprytki czasu studiują czas,nieskończenie skomplikowane zjawisko.
Sprytki pod nami przekazują historie nam,
a my przekazujemy je sprytkom nad nami.
Tym jest właśnie historia świata.
Jak one się poruszają?
Mają windę, która przenosi ich w czasie?
- Albo magiczną zjeżdżalnię! Albo…- Co to za dyrdymały?
Mamy schody.
Tylko wyszkolone sprytkimogą poruszać się w czasie.
Wam nie wolno wchodzić na te schody.
Czemu?
Możecie nieźle nabroić,mieszając w przeszłości.
Wystarczy drobna zmiana,żeby zmienić bieg historii
w nieprzewidziany sposób.
Sprytki badają upływ czasu,ale nigdy go nie zmieniają.
Nie wolno go zmieniać.
Dziś będziemy dalej badać historię.
Na czym skończyliśmy?
A, tak.
Zanim zjawili się ludzie,
twórcze i niszczycielskie siłyrównoważyły się nawzajem.
Sprytki tworzyły rzeczy,a mętliki je niszczyły.
Na świecie panowała krucha harmonia.
Tę równowagę na zawszezmieniło pojawienie się ludzi.
Inaczej niż sprytki i mętliki,
ludzie są jednocześnietwórcami i niszczycielami.
Niebezpieczną siłą.
Niestety dla świata,
ludzie zbyt często dążą do zniszczenia.
Ludzie zawsze wszystko psują.
Prawda?
To zależy od człowieka.
Właśnie, może daj ludziom szansę.
Żeby wszystko zepsuli?
Nie wszyscy tacy są.Niektórzy lubią tworzyć.
Jasne, żeby mieć co niszczyć.
Nieprawda!
Przepraszam, Pędku.
Nic się nie stało.
Zobacz, co zrobiłeś.Jesteś taki sam jak inni.
Zaraz. Zandro, Pędku, zaczekajcie.
Dopiero co złamałem ten patyk.
Jeśli zejdziemy po schodach,
możemy wrócić do chwili,kiedy był jeszcze cały i go zabrać.
Naprawdę?
Co ty na to, Zandro? Warto spróbować.
No dobra.
Jest taki słodki!
Twoja kolej, Zandro.
Rany julek!
Widziałeś kiedyś coś bardziej uroczego?
Dobra, dosyć tego.
Wracaj, malutka Zandro.
Uciekać mi z tych schodów!
Zatrzymajcie ich! Są z przyszłości!
Znajdźmy ten patyk.
Chuligani!
Przepraszamy!
To nasz pokój!
- Chodźmy!- Stój.
- A jeśli tam jesteśmy?- Co?
Jak wyjaśnimy sobie, że widzimy siebie?
Co?
Ale byłem kiedyś rozkoszny.
Gdzie jest ten patyk?
W mojej specjalnej skrytce na skarby.
Tu jest.
Odłóż go!
Co się dzieje?
Kiedy zabieramy ten patyk,
złamany patyk przyjaźni znika.
I co z tego? Weźmy ten niezłamany.
A jeśli przez to zmienimy inne rzeczy?
Najdrobniejsza zmiana przeszłości
może mieć ogromne konsekwencje.
Niczego nie ruszajcie!
- Spokojnie.- I bez dotykania!
Chodźcie z nami.
- Ruszyłaś stołek!- Gdzie on był?
- W lewo.- Tak?
Nie! W drugie lewo!
- Ruszyłeś książki!- A ty stołek!
Zaraz, gdzie oni poszli?
- Chuligani!- Sorki!
- Gdzie teraz?- Góra.
- Do przyszłości?- Biegnij.
Jestem wyższy w przyszłości.
- Chuligani!- Przepraszamy!
- Rozdzielmy się. Widzimy się w pokoju.- Zaraz.
Nie, ja…
O rany.
Wilek ma patyk wiecznej przyjaźni.
A ja mam drugi kawałek.
Zaraz, chwileczkę.
Pędku?
Uciekliśmy im. Czemu się uśmiechasz?
A tak sobie.
Wracajmy do pokoju, zanim nas tu znajdą.
Gdzie byliście?
Szukaliśmy patyka.
Czy doniczka Normana nie była niebieska?
Cześć.
Tak mi przykro, Pędku.Myślałem, że mój plan się powiedzie.
Nadal jesteśmy przyjaciółmi?
Teraz każdy może mieć swój kawałek.
Proszę, Zandro.Ten kawałek jest dla ciebie.
Wiem, że nie lubisz sentymentów, ale…
Tak! Znaczy nie, nie lubię.
Ale mogę go wziąć,jeśli to dla ciebie takie ważne.
Widzisz?
Przeszłości nie zmienimy,
ale możemy zadbać o przyszłość.
Prawda, Wilku?
Tak jest.
Twój też mogę powiesić, jeśli chcesz.
Dzięki.
Przepraszam za to, co powiedziałam.Wiesz, o ludziach.
Nareszcie. Tak się cieszę.
ROZDZIAŁ 7
„W którym klasę opanowuje chaos”
Pobudka, już, już jest ranek
Pobudka
Pobudka, już, już jest ranek
Pobudka!
Za wcześnie na te bzdury.
Nigdy nie jest za wcześnie…
Zaraz. Dzisiaj jest dzisiaj?
- Raczej tak.- Tak!
To dziś!
- Skąd ta radość?- Dziś uczymy się obrony.
W tym laboratoriumaż roi się od niebezpieczeństw!
Ale będzie zabawa!
Zabawa? Posłuchaj, człowieku.
Dotąd udawało ci się zmylić nauczycieli…
- Przecież taki był plan.- Ale teraz będzie inaczej.
Szkolenie obronne to poważna sprawa.
Uczymy się obrony przed mętlikami.
Mętlikami? Tymi kreaturami z lasu?
To były mięczaki.
Mętlików jest dużo więcej.
I są ich różne rodzaje.Każdy kolejny bardziej niebezpieczny.
To brzmi jak zadanie dla Ekskalibuma!
To magiczna lanca blasku.Wiecie, oślepia potwory i inne takie.
Ten rupieć działa tylkona głupie, zmyślone potwory,
a my uczymy się walkiz prawdziwymi mętlikami.
Racja, trzeba go dostosować.
Super. Co jeszcze masz?
Co to jest?
To Runiczny Odbijacz. Magiczna tarcza.
Chroni przed klątwami,złymi urokami, pechem, gadułami.
- Wieloma rzeczami.- To nie jest magiczna tarcza.
To ludzkie rupiecie zlepione taśmą.
To…
jest magiczna tarcza.
No nie wiem.Ta Wilka też wygląda tarczowato.
Poza tym nie posiadasz żadnych mocy.
Te ludzkie zabawkinie pomogą ci na szkoleniu.
Spokojnie, po śniadaniu wróci jej humor.
Bzdurna piosenka.
Ludzie wymyślają naprawdę fajne rzeczy.
Jakie?
Lody.
Rozchmurz się, Zandro.
Masz rację. Nie ma co marudzić.
Zwłaszcza w taki dzień!
Lepiej się przygotuj.
Nie będzie tak strasznie, prawda?To tylko szkolenie.
Niby tak, choć profesorka Atenama swoje własne metody nauczania.
Ale poważnie jeszcze nikt nie ucierpiał.
Pani Atena?
- Spodziewajcie się niespodziewanego.- Tak jest!
Atena to jedna z najlepszychstrażniczek wszech czasów.
W pojedynkę pokonała sto mętlików.
Sto? Raczej tysiąc!
Zandra będzie kiedyśnajtwardszą strażniczką ze wszystkich.
Zawstydzasz mnie.
Podekscytowane, młode twarzena samym początku życiowej przygody.
Ale kto z was ma potencjał,by stać się legendarnym strażnikiem?
Strażnicy bronią krainy sprytków.
Są pierwszą i ostatnią linią obronyprzed zagrażającymi nam mętlikami.
Kto z was wie, jak wygląda strażnik?
- Strażnik…- Źle!
Nie można opisać strażnika,
ponieważ nie liczy się to,jak dany sprytek wygląda.
Liczy się to, jaki ma charakter.
Każde spryciątko może zostać strażnikiem.
Prawdziwy strażnik jest odważny,
elastyczny i zawsze… przygotowany!
Dlatego bierzmy się do roboty.
Zandra.
Tak!
Strażnicy muszą być gotowi,by walczyć ze złem w każdej postaci.
A musicie wiedzieć, że mętlikimają różne kształty i rozmiary.
Tuszki, chuchraki, gburowrzaski.
Mgławki, zgnilaki, pamięciożerki.
Swędzidrapki, pełzaki, bełkotniki!
Jeśli chcecie przygotować sięna spotkanie z prawdziwym mętlikiem,
skupcie się na jednej rzeczy.
Treningu!
Do ataku!
Tak. Wspaniały refleks.
Wcale nie jest straszny.
Mądrala z ciebie?
Za wolno! Mętlik? Chyba raczej chybik.
Wilku.
Co to za śmiechy?
Myślicie, że mętliki są zabawne?
Ten jest, tak trochę.
Może przejdziemy do trudniejszych zadań.
Co wiecie o perfidnikach?
Zmieniają swój kształt.
W różne postaci się wcielai nigdy nie wiesz,
czy widzisz wroga, czy przyjaciela.
Doskonale, Zandro.
Tak. Perfidniki to chytre mętliki.
Nie są aż tak groźne,jeśli masz się na baczności.
- To było to trudniejsze zadanie?- O nie.
Ono zaczyna się teraz!
Pokonane przez was mętlikiwrócą do swoich klatek.
Ktoś mi pomoże?
Pszczoły!
Wspaniale, młoda damo.
Kiedyś będzie z ciebie wielka strażniczka.
Dzięki.
Kocham panią.Znaczy, kocham walczyć z mętlikami.
Ale zabawa, prawda? Pędku?
To nie ja, Wilku. To jestem ja.
Mówiłam, że twoje zabawki są na nic.
Chyba już wystarczy na dzisiaj.
Zbiorę wszystkie mętliki.
Dlaczego Atena,
wielka wojowniczka, każe nam się wycofać?
Chyba że…
Zaraz.
Perfidniki zmieniają kształt.
Nie nabierzesz mnie, mętliku!Pokonałam go.
Co ty zrobiłaś?
Spokojnie, Pędku. Prawdziwa Atena jest…
Przepraszam! Wciąż panią kocham!
Pędku!
Idą na mnie!
Czemu akurat na mnie?
Użyj Ekskalibuma.
To nic nie da!
Odsuńcie się! Albo…
Ekskali…
To niemożliwe.
Bum.
Napisy: Daria Okoniewska