Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 8
„W którym Wilek odnajduje wspomnienie”
Biedny Wilek.
Myślisz, że Luksmajster się wściekł?
Nic nie słyszę.
Mętliki go otoczyły. Prawda, Puszku?
Całe szczęście, że Wilek nas uratował.
Zachował się jak bohater.
Wziął te mętliki z zaskoczenia.
On zrobił „bum!”, a one na to: „O nie!”.
- A ja…- Pędku! Możesz być cicho?
Zrobiłem coś nie tak?
Nie. Posłuchaj, ja…
Nie wiem, czemu go tak lubisz.
On jest jakiś dziwny.
Niby jest człowiekiem,ale widziałeś, co zrobił.
Ludzie tak nie potrafią.
Nie wiemy, kim on tak naprawdę jest.
Przyjacielem.
Po co nam nowi przyjaciele?
Nieważne. Słuchajmy dalej.
I wtedy „bum”?
Bum.
Chyba mamy inne definicjeniezwracania na siebie uwagi.
Przepraszam.
To było niechcący.Naprawdę staram się nie wyróżniać.
Proszę nie odsyłać mnie do domu.
Do domu? O nie.Nie możesz teraz odejść.
Jak to nie mogę?
Znaczy, możesz zostać, jeśli chcesz.
Oczywiście.
Masz ciągle ten wihajster?
Wihajster?
Chodzi panu o Ekskalibum? Tak.
Mam jego resztki.
Sam to zrobiłeś?
Tak, ale wcześniej nie działał.
Kiedy mętliki mnie otoczyły,
zapomniałem, że to tylko zabawka.
Zapomniałeś?
Tak. Przez chwilę uwierzyłem,że jest prawdziwy.
Nie wiem, jak to wyjaśnić,ale teraz już nie działa.
Chyba się popsuł.
Fascynujące.
Naprawi go pan?
To nie ten kawałek kartonu ma moc,tylko ty, chłopcze.
Ja?
Ty go zrobiłeś, prawda?
No tak.
I zrobiłeś ten latający worek,który wzniósł cię w górę?
To był plecak odrzutowy…
Zaraz, skąd pan o tym wie?
To ty nadajesz moc tym przedmiotom.
Prawie jak sprytek.
Jak sprytek?
Czy to oznacza…
że jestem sprytkiem?
Jestem sprytkiem!Czułem, że nie pasuję do ludzi!
Tu jest moje miejsce.Od zawsze byłem sprytkiem!
Nie jesteś sprytkiem. Jesteś człowiekiem.
Ale…
Jest pan pewien? Jestem taki jak wszyscy?
Zdecydowanie nie jesteś taki jak wszyscy.
Jesteś wyjątkowy, wilczku.
Wilczku?
Wilczku.
Wiem, kim jesteś i kim się staniesz.
Słuchasz mnie?
Tak, przepraszam. Co pan powiedział?
Niczym się nie martw.
Nie ściągaj maskii nie zwracaj na siebie uwagi.
Ale jeśli jestem człowiekiem,to co się stało na lekcji obrony?
Naprawdę mam moce?
Na wszystko przyjdzie pora.
Co to ma znaczyć?
Nie podsłuchiwaliśmy!
My się tylko… opieraliśmy.
Właśnie, opieraliśmy.
Czasem trzeba się podeprzeć.
Musicie się bardziej postarać,żeby nie zwracać na siebie uwagi.
Nikt nie może wiedzieć, kim on jest.
Co? Czemu? Kim jestem?
Żadnych pytań.
Zostańcie w swoim pokoju do odwołania.
Ale…
Żadnego „ale”, krasnale.
I żadnych krasnali, załapali?
Jesteśmy uziemieni? Nie no, ekstra.
Masz talent do brojenia, Wilku.Jeśli to w ogóle twoje imię.
Byłoby lepiej dla wszystkich,gdybyś wrócił na powierzchnię.
- Jego miejsce jest tutaj.- Nie jestem sprytkiem.
Zandra ma rację. Nie przynależę tutaj.
Może wrócimy do pokojui urządzimy sobie herbatkę?
Możesz wybrać ciasteczka.
Przepraszam. Nie jestem w nastroju.
Nie masz nastroju na ciasteczka?
Chciałbym wiedzieć, co jest grane.
A niby co jest grane?
Nie wiem.
Czuję, że Luksmajstercoś przede mną ukrywa.
I ten jego wisiorek…
Jaki wisiorek?
Miał na sobie taki medalion.
Już go kiedyś widziałem.
Przypomniał mi się.
- Co ty nie powiesz?- Naprawdę.
To było bardzo mgliste wspomnienie.
Jakiś głos powiedział,że wie, kim naprawdę jestem.
Gdybym tylko przypomniał sobie więcej.
Szkoda, że musimy zostać w pokoju.Poszlibyśmy do Labiryntu Wspomnień.
- Gdzie?- Do Labiryntu Wspomnień.
Tam magazynujemy wspomnienia.
Ekstra! Idźmy tam.
Co? Nie! Nie chodziło mi o to, żebyśmy…
Jeśli odnajdę to wspomnienie,odkryjemy, co ukrywa Luksmajster.
Poczekaj…
W końcu się czegoś dowiemy.
Poczekaj chwilę.
Do Labiryntu Wspomnieńmożna wejść tylko ze strażnikiem.
Zandra szkoli się na strażniczkę.
Nie!
Luksmajster kazał namiść do pokoju na herbatkę.
- To byłaby taka przygoda!- Idź, jeśli chcesz.
My we dwoje urządzimy sobie herbatkę.Prawda, Pędku?
Proszę.
Muszę się czegoś dowiedzieć.
No dobrze, Wilku. Pójdę z tobą.
Co? Nie!
Spokojnie, Zandra.Jeśli nie chcesz, nie idź.
Dobra, pójdę.
- Naprawdę?- Dziękuję.
Nie robię tego dla ciebie,tylko dla Pędka.
Skoro robimy coś tak głupiego,zrobimy to po mojemu.
Zgoda.
Oto mój plan…
Co ty tu robisz? Jest cisza nocna.
Wytłumacz się.
Bezczelny! Jak masz na imię?
Jak to się zapisuje?
Jak śmiesz? Wracaj! Ja tu rządzę!
To miejsce jest ogromne.
- Gdzie mamy zacząć szukać?- Potrzebujemy pilotka.
Poprowadzi nas.
Kto jest słodkim pomocnikiem?
Co on robi?
Zestraja się z tobą.
Skup się na tym wspomnieniu,to będzie szybciej.
Chodźcie, nie możemy go zgubić.
Nie chcecie tu zabłądzić.
Poczekajcie!
A mogliśmy teraz pić herbatęi zajadać ciasteczka.
W ciszy i spokoju.
Co to za znak?
Uwaga na pamięciożerki.
Że co?
Pamięciożerki to rodzaj mętlików.
Atakują labirynt i zjadają wspomnienia.
Na szczęściedzielni strażnicy patrolują teren
i chronią wspomnienia całego świata.
Ale labirynt jest rozległy,a walka nigdy nie ustaje.
Dlatego wspomnieniaz czasem się zacierają.
Te mętliki jedzą tylko wspomnienia?
Nie ruszą smakowitych pędów?
Nie martw się. W razie czego…
Masz rację! Jest z nami Wilek.
Niech mętliki lepiej uważają.
No nie wiem.
A ja wiem.
Pokazałbyś im, gdzie raki zimują.Tak jak na lekcji obrony.
Rozwaliłbyś je.
- Tak sądzisz?- No pewnie.
Mętliki jęczałyby „iii”,a ty krzyczałbyś „hura!”.
Tylko tak mówisz.
Chodź, maruderko. Pilotek poleciał tam.
Idźcie przodem.
A ty?
- Nie potrzebujecie mnie.- Nie masz pilotka.
A jak się zgubisz?
Wielki Wilek nie musi mnie chronić.
Sama sobie poradzę.
Powinniśmy trzymać się razem.
Masz już nowego przyjaciela.
Poczekaj, Zandra.
Zandra!
Zandra chyba mnie nie lubi.
Nie martw się,wkrótce się do ciebie przekona.
Poradzi sobie?
- Sama?- Pewnie.
Nie znam twardszeji dzielniejszej sprytki.
- Jej rodzice też tacy byli.- Tak?
Też byli dzielnymi strażnikami.
Ale umarli, kiedy była malutka.
To takie smutne.
Moja rodzina ją przygarnęła.
Pewnie ucieszyła sięz takiego przyjaciela.
Ja nigdy nie miałem przyjaciół.
Byłem sam z mamą.
To tak jak Zandra.
Trudno jej nawiązywać przyjaźnie.Ale ma mnie.
A teraz jeszcze ciebie.
Spójrz, pilotek.
Zatrzymał się.
„Wspomnienia rocznego Williama Wilczka”.
To moje wspomnienia?
To jak bajka o Wilku!
Pamiętam Miśka.Był moim najlepszym przyjacielem.
Myślę, że też bym się z nim zaprzyjaźnił.
Tak jak mówiłem, nie miałem przyjaciół.
Ale teraz ich masz.
Nie.
Mam! Tego szukaliśmy.
Medalion.
Przestaniesz się wygłupiać?
Co my teraz zrobimy?
Nie widzę problemu. Przecież odeszła.
Ale wróci.
I będzie chciała go zabrać.
Daj spokój, Luksmajster.Po co jej ludzkie dziecko?
Jeśli jest tym, kim myślę…
Zabranie go do Fabryki byłoby szaleństwem.
A jeśli ona go znajdzie?
Trzeba temu zapobiec!
Powinniśmy go zabrać,ochronić i przygotować.
Wybacz, ale to zbyt ryzykowne.
Musi zostać na powierzchni,gdzie jego miejsce.
Nie zdają sobie sprawy, kim jesteś.
Ale ja wiem, kim jesteśi kim się staniesz.
Uważaj na siebie, wilczku.
Profesor Luksmajster znał cię,zanim tu jeszcze przybyłeś?
Na to wygląda.
Wiedziałem, że coś ukrywa.
Z kim rozmawiał?
Nie wiem.
I kim według niego jesteś?
Nie wiem.
I kto ma po ciebie wrócić?
Nie wiem! Ale muszę się dowiedzieć.
O rany.
Pędku?
Zandra!
Pomocy!
Zandra!
Pędek? Już biegnę!
Pomocy!
Jeszcze nas goni?
Nie, chyba go zgubiliśmy.
Jednak nie!
Puszczaj!
- Zandra!- Pędku!
Zostaw mnie!
Złapał Wilka!
Dzięki.
Pilnujcie pozycji. Za mną.
O, kruszek.
Powiedz moim gałązkom, że je kochałem.
Normanowi też. Biedaczysko.
- Co on robi?- Co?
Powstrzymaj go!
Co?
Przestał.
Co to jest?
Co?
O nie.
Co? Co się dzieje?
Chyba zwoływał posiłki.
Pamięciożerki.
W nogi!
O nie!
Jesteśmy z tobą.
Co teraz?
Będziemy walczyć.
Odsuńcie się. Ja się nimi zajmę.
Co ty robisz?
Nie zostawię cię samej. Też będę walczył.
- Czemu?- Przyjaciele trzymają się razem.
Rozczulacie mnie. Ale są ich tysiące!
Musimy szybko coś wymyślić.
Okej, mam.
Zandra!
Udało nam się!
Nigdy więcej tego nie rób.
Mam jedno pytanie.
Jak stąd zejdziemy?
Skoro one wspinają się na górę?
Mam pomysł.
Nieźle, człowieku.
W nogi!
Strażnicy wspomnień!
Skąd się tu wzięliście?
Poradzimy sobie z nimi.
Weź to. Wyprowadź stąd przyjaciół.
Doszło do kolejnej inwazji.Setki pamięciożerków w Labiryncie!
Nie widzicie, że jest ich coraz więcej?
Nie możemy tego ignorować.Przepowiednia mówi…
Znowu wyciągasz te bzdury?
Nie mamy na to czasu, Luksmajster.
To ty gadasz bzdury!
To nie są przelewki.
Pozwólcie mi sprowadzić chłopca.
Wyszkolimy go.
Przygotujemy go na to, co ma nadejśći do roli, jaką ma odegrać.
Potrzebujemy go. To jedyne wyjście.
Wiesz w ogóle, gdzie go szukać?
Nie.
Ale nie możemy zwlekać.To ona za tym stoi.
Wybacz, Luksmajster,
ale nie mamy pewności,że to ona stoi za tymi atakami.
Mętliki ciągle nas atakują.Tak to już jest.
Udowodnię wam, że mam rację.
A teraz wybaczcie, czeka mnie podróż.
Nie rób nic pochopnie.
Niech sobie idzie, stary głupiec.
Luksmajster chciał cię tu sprowadzić,ale oni stwierdzili, że to zbyt ryzykowne?
Tak, i że tu nie przynależę.
Cieszę się, że tu jesteś,nawet jeśli to ryzykowne.
Ja też!
Choć wolałbym bez ryzyka.
Chciałem wam podziękować za pomoc.
Wiecie, ja…
Dobra, nie rozbecz się tutaj.
Ale przepraszam, że byłam taką…
Burczymuchą?
Jakoś tak.
Królowo.
Chłopiec jest tutaj.
Napisy: Daria Okoniewska