(ตอนที่ 9)
(ในการที่วูล์ฟบอยกลับบ้าน)
ครูลักซ์คราฟท์ครับ
ครูลักซ์คราฟท์!
นี่วูฟฟี่
เจอครูไหม เขาว่าไงบ้าง
อาจารย์ยังไม่อยู่เหมือนเดิม
นี่ก็หลายวันแล้วนะ
เหมือนเขาหายตัวไปน่ะ
นายว่าเขาหายไปไหน
ไม่รู้สิ
ชาตินี้ฉันคงไม่ได้คำตอบ
หน้ากากนายไปโดนอะไรมาน่ะ
น่าจะเป็นตอนไปเขาวงกตแห่งความทรงจำ
งั้นก็ทำอันใหม่สิ นายชอบประดิษฐ์นี่นา
ไม่ละ นี่เป็นหน้ากากพิเศษ
แม่ฉันทำให้
งั้นแม่นายก็น่าจะซ่อมได้นะ
จริงด้วย
- ฉันไปหาแม่ได้นี่- เย่
ว่าไง
พวกเราจะออกผจญภัยกัน
ไปเยี่ยมแม่วูฟฟี่
ก็ดีนะ
นายจะได้ถามแม่ว่าครูลักซ์คราฟท์เคยเจอนายตอนเด็กๆ ไหม
จริงด้วยแฮะ
แล้วแม่นายอาจจะรู้เรื่องคำพยากรณ์ที่ครูพูดถึงก็ได้
หนังสือไม่เห็นพูดถึงมนุษย์ที่มีพลังสไปรต์เลย
พร้อมแล้ว
เราจะไปผจญภัยกัน
แต่พวกนายอยากไปจริงเหรอ
มันไม่สนุกเหมือนที่นี่นะ
บ้านฉันแอบน่าเบื่อน่ะ
การผจญภัยไม่น่าเบื่อหรอก
แล้วการไปเยี่ยมบ้านนายก็น่าสนุกออก
มันต้องมีคำอธิบายสิ
นั่นอะไรน่ะ
นั่นเรียกว่า "รถยนต์"
นี่เราใกล้ถึงแล้วใช่ไหม
ใช่ เดินขึ้นไปอีกนิดเดียว
ว้าว
โอเค เดี๋ยวฉันจะลองไปถามๆ แม่ดู
เดี๋ยวเราจะไปหาเบาะแสดู
ใช่ นายว่าแม่นายเก็บเบาะแสไว้ตรงไหน
แม่อาจจะเก็บของเก่าๆ ไว้ห้องใต้หลังคานะ
ห้องใต้หลังคาเหรอ
เดี๋ยวนะ แม่คิดว่าฉันอยู่โรงเรียนประจำ
ฉันเลยบอกความจริงกับแม่ไม่ได้
พวกนายรออยู่ข้างนอกดีกว่า
ถ้าแม่เห็น…
ลูกแม่ เซอร์ไพรส์จังเลย
หวัดดีฮะแม่
คืองี้ครับแม่…
ดูซิเนี่ย โตเป็นหนุ่มแล้ว
มนุษย์มองไม่เห็นสไปรต์ เจ้าบื้อเอ๊ย
แม่คิดถึงลูกนะจ๊ะ
ผมก็เหมือนกันครับ
คัสตาร์ด!
คัสตาร์ดเป็นอะไรเนี่ย
ไม่รู้สิฮะ
แง๊
แม่ได้จดหมายแปลกๆ จากอาจารย์ใหญ่ด้วยละ
แปลกมากๆ เลย
"กระผมมีความยินดีที่จะแจ้งว่ามนุษย์ลูกของคุณสบายดี
และทำทุกอย่างเหมือนมนุษย์ในโรงเรียนมนุษย์ของเขา"
ลงชื่อ อาจารย์แอล
เขารู้ที่อยู่บ้านเราได้ไงนะ
ทำทุกย่างที่ "มนุษย์" ทำคืออะไรจ๊ะ
ก็วิชาภาษาอังกฤษ ภาษาละติน คณิตศาสตร์
ตามประสามนุษย์น่ะครับ
แต่ดูท่าทางลูกจะชอบนะจ๊ะ
แม่ได้จดหมายของลูกด้วย
มันดีมากครับ
ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะเลยแล้วก็มีเพื่อนซี้แล้วด้วย
เยี่ยมไปเลย
งั้นเดี๋ยวลูกต้องพาเพื่อนๆ มาเที่ยวบ้านนะ
ครับ เอาไว้ผมจะพามาครับ
แล้วนี่แม่เป็นไงบ้างครับ
เจ้าหมาโง่
สเปร๊าท์ ดูที่นี่สิ
วูฟฟี่บอกว่าเบาะแสอาจจะอยู่ที่ห้องใต้หลังคา
พี่ว่าห้องใต้หลังคาคืออะไร
โอเคไหมลูก
คัสตาร์ดทำตัวแปลกๆ นะ
ครับ แปลก
แม่ฮะ ผมทำหน้ากากแตก
- ช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหมครับ- ตายแล้ว ไปโดนอะไรมาจ๊ะ
ผมมีปัญหาที่…
ห้องสมุด
- โดนแกล้งอีกแล้วเหรอจ๊ะ- เปล่าครับๆ
- ถ้าโดนแกล้งก็บอกแม่ได้นะลูก- ไม่ใช่ครับ จริงๆ
อุบัติเหตุน่ะครับ
รอยแตกเล็กๆ แค่นี้ ลูกก็ซ่อมเองได้นี่
ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่ซ่อมให้
แม่ฮะ ผมมีเรื่องอยากถาม
ตอนเด็กๆ ผมเป็นยังไงเหรอครับ
ลูกก็ไม่เหมือนใครแบบตอนนี้แหละจ้ะ
มีความคิดสร้างสรรค์และมีจินตนาการเสมอ
ทำไมตอนผมเด็กๆ เราย้ายบ้านบ่อยจังครับ
คงเพราะเรายังไม่เจอที่เหมาะๆ มั้งจ๊ะ
ถามทำไมลูก
เอ้า บอกแม่สิจ๊ะ เดี๋ยวแม่ช่วย
แม่เคยรู้จักพวกผู้ชายหลากสีที่ไว้เครายาวๆ ไหมครับ
เคยสิจ๊ะ แม่ทำงานโรงละครนะ
แง๊
นายว่านี่อะไรน่ะ
เบาะแสอยู่ที่ห้องใต้หลังคา
ดึ๋งน้อย
หมดแรงซะแล้ว น่าสงสาร
แม่อยากทำเสื้อผ้ามาตั้งแต่เด็กเลยเหรอครับ
เปล่าจ้ะ ไม่หรอก
บางทีเราก็ต้องใช้เวลาตามหาสิ่งที่เราอยากทำ
แล้วแม่รู้ได้ยังไงครับ
มีอะไรรึเปล่าลูก
ผมกำลังอยากรู้หลายเรื่องน่ะครับ
แต่แม่รู้นะว่าลูกเป็นใคร
รู้มานานแล้ว
ลูกชื่อวิลเลี่ยม วูล์ฟ
ไม่ต้องสงสัยอะไรแล้วจ้ะ
บินไปเลยเจ้าหนู ไป!
ห้องใต้หลังคาอยู่นั่นไง
เบาะแสต้องอยู่ในนั้นแน่นอน
(ห้องใต้หลังคา)
วิบวับสุดๆ
โอไนร่าต้องชอบแน่เลย
นี่แน่เลย…
เบาะแส
เห็นด้วยไหมซานดร้า
ซานดร้า
เธอมีหน้ากากเหมือนวูล์ฟบอยเลย
ฉันว่านี่คือเบาะแส
ได้เบาะแสสองชิ้นแล้ว
คัสตาร์ด
มีอะไรเหรอ
แม่ลืมเพลงนี้ไปแล้วนะเนี่ย
เมื่อก่อนแม่เล่นให้ผมฟังประจำเลย
- มันอยากได้ไอ้ปี๊ปๆ นั่น- จะให้เบาะแสได้ไงเล่า
ก็อย่าบีบเบาะแสสิ
ทำไงดี
ไม่มีใครบงการชีวิตลูกได้หรอกนะจ๊ะ
ลูกต้องหาคำตอบเอง
จงเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง
รักษามันไว้ให้ดีนะจ๊ะ
ได้ครับแม่
ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะหาคำตอบให้ได้
ว่าไง ตกลงแม่นายรู้เรื่องครูลักซ์คราฟท์ไหม
ไม่รู้ แต่ฉันดีใจนะที่ได้เจอแม่
พวกเราเจอเบาะแสด้วยนะ
ว้าว ฉันไม่เคยเห็นรูปแม่ตอนเด็กขนาดนี้เลย
ถ่ายเอาไว้เมื่อไหร่เนี่ย
ขอบใจนะซานดร้า
(ตอนที่ 10)
(ในการที่วูล์ฟบอยทำเกล็ดน้ำแข็ง)
ว่าไงบลิ๊พ ตื่นเช้าจัง ทำอะไรอยู่น่ะ
บลิ๊พ
ไม่ต้องห่วง เขากำลังฝึกเกล็ดน้ำแข็ง
เขาไม่เป็นไรใช่ไหม
ดูท่าทางเครียดๆ
ก่อนเข้าห้องแล็บหิมะ เขาชอบเป็นแบบนี้แหละ
ฉันก็ไม่อยากโม้หรอกนะ
แต่ฉันทำเกล็ดหิมะเก่งมากเลย
อยากเห็นจัง
- อรุณสวัสดิ์- เป็นเช้าที่สดชื่นจริงๆ
วูฟฟี่จะใช้พลังทำเกล็ดน้ำแข็งละ
ครูลักซ์คราฟท์เชื่อว่าฉันมีพลังทำของที่ประดิษฐ์ให้เป็นจริง
เหมือนพวกสไปรต์
ฉันก็แค่ต้องทำแบบนี้
หิมะ เพี้ยงๆ
เป็นเกล็ดหิมะที่สวยที่สุดในวันนี้เลย
มันสวยมากจนฉันอยากเอาไปติดตรงนี้เลย เป็นไง
ขอบใจนะสเปร๊าท์ แต่มันไม่ใช่เกล็ดหิมะของจริง
ครูลักซ์คราฟท์อาจจะมองฉันผิดไปก็ได้
นี่บลิ๊พนั่งฝึกทั้งคืนอีกแล้วเหรอเนี่ย
น่าสงสารจัง
บลิ๊พไม่ชอบห้องแล็บหิมะเหรอ
แค่เครียดก่อนเข้าห้องแล็บน่ะ ไม่มีอะไรหรอก
รีบไปกินมื้อเช้ากันเถอะฉันกลัวน้ำปั่นสีน้ำเงินหมดน่ะ
- บอกแล้วให้หยิบเสื้อโค้ตมา- สไปรต์ผู้พิทักษ์ไม่ต้องใส่เสื้อโค้ต
ใช่เหรอ ท่าทางหนาวนะนั่น
ฉันชอบหนาวๆ นายต่างหากที่ดูหนาวกว่า
น้ำปั่นสีน้ำเงินน่ะ
คิดไปคิดมา
ฉันว่าฉันอาจจะป่วยนะ
โธ่บลิ๊พ ไม่เอาน่า
นายโดดห้องแล็บหิมะอีกไม่ได้แล้วนะ
นั่นอะไรน่ะ
นั่นอาจารย์กลาซ็องน่ะ
สวัสดีสไปรต์น้อย ขอต้อนรับสู่ห้องแล็บหิมะ
เชิญเลย
คุณกลาซ็องมาถึงแล้วเหรอครับ
บองฌูร์ค่ะคุณชนอร์
ฉันไม่ก้าวก่ายหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันค่อยกลับมา
เอาละ เข้าไปข้างในกันดีกว่า
หวังว่าคงพร้อมกันนะ เชิญเลยทุกคน
ข้างในนี้อุ่นดีจัง
ไม่อุ่นไปตลอดหรอกนะ
ทุกคนเตรียมตัวนะ
เอาละทุกคน แยกย้ายกันไปหาพื้นที่ว่างๆ
หวังว่าพวกเธอคงฝึกวาดรูปทรงกันมาแล้วนะ
จำเอาไว้ สมมาตรๆ
ห้ามลอกเพื่อนล่ะ
เกล็ดหิมะแต่ละอันต้องมีเอกลักษณ์
พวกเธอต้องทุ่มเททำเกล็ดหิมะอย่างเต็มที่ทุกครั้ง
- นั่นนายทำอะไรน่ะ- เดี๋ยวก็รู้
หลังจากออกแบบเสร็จแล้ว
ก็ได้เวลาชุบชีวิตเกล็ดหิมะ
ดีมาก ส่งพลังเสกน้ำแข็ง
สัมผัสความสร้างสรรค์ของตัวเอง
ส่งมันออกไปจากร่างกายเธอ
ออกมาสิพลังเสก ช่วยฉันหน่อย
นายอาจจะไม่ถนัดทำเกล็ดหิมะก็ได้
จัดการเลยบลิ๊พ
โอ้โฮ
- เป๊ะมาก- แจ่มเลยบลิ๊พ
สมมาตร ชนะเลิศ
บลิ๊พๆ เฮ
โหบลิ๊พ นายเครียดอะไรเนี่ย
นายเก่งที่สุดในห้องเลยนะ
ไม่ต้องเครียดแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว
โถ สไปรต์วูล์ฟผู้ไร้เดียงสา
มันยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำ
- นายหมายความว่าไง- ทำได้ดีมากเลย
ทีนี้ให้ทุกคนเอาเกล็ดหิมะน้อยออกไปข้างนอก
ไปหาอาจารย์กลาซ็อง
ไปเต้นรำกัน
- เต้นรำเหรอ- ใช่
ก่อนที่เกล็ดหิมะน้อยของพวกเธอจะตกลงบนพื้นผิว
พวกมันต้องหัดเต้นรำก่อน
พาคู่เต้นรำเดินตามครูมาเลย
นายเครียดเรื่องนี้เองเหรอ แค่เต้นรำเองนี่นา
ไม่ใช่แค่เต้นรำน่ะสิ มันคือความน่าอับอาย
ฉันเต้นรำไม่เป็น
วันนี้ไม่มาเต้นรำกับเราเหรอคะคุณชนอร์
ไม่ดีกว่าครับคุณกลาซ็อง
ผมเต้นไม่ได้หรอก
เอาละ ใครอยากออกมาเป็นคนแรกจ๊ะ
เราก็ได้ค่ะ
เห็นไหมจ๊ะทุกคน
ดูลีลาการเคลื่อนไหวไปกับสายลมนั่นสิ
ช่างสง่างามและพร้อมเพรียง
เยี่ยมมากจ้ะโอไนร่า
คนต่อไปเลย
เจ๋ง
เอ่อๆ
แย่แล้ว
ผมขอโทษครับครู แต่มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ
ผมเต้นรำไม่ได้ครับ
โถสไปรต์น้อย
เธอก็รู้ว่าการเต้นรำเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสรรค์สิ่งที่น่าอัศจรรย์นี้
ถ้าเธอไม่เชื่อมั่นว่าตัวเองทำได้
เธอจะทำได้ยังไง
สงสารบลิ๊พจัง เขาเต้นไม่เป็นจริงๆ นะ
ไม่มีใครเต้นไม่เป็นหรอก
ฉันว่าฉันมีตัวช่วยให้นายเต้นรำได้นะ
ไม่ได้ผลหรอก
นั่นลูกบอลเหรอ
ใช่แล้ว
มันเป็นลูกบอลเต้นรำน่ะ
ฉันได้มาจากสไปรต์ลีลา
คนที่ถือบอลลูกนี้จะมีลีลาพลิ้วไหว
ดูสิ ขนาดผมฉันยังเต้นเลย
เหลือเชื่อแฮะ ได้ผลจริงๆ เหรอ
จริงสิ ฉันเต้นไม่เก่งนะ
แต่วันนี้ฉันก็ใช้บอลนี่แหละ
นายลองดูสิ
ต้องแช่พลังการเคลื่อนไหวท่าลึกลับมาแน่เลย
สไปรต์ลีลาก็พูดแบบนี้แหละ
เอ้า ลูกบอลเต้นรำ ทำงานได้แล้ว
- เต็มที่เลยบลิ๊พ!- แจ๋วมากบลิ๊พ!
ครูไม่เคยเห็นใครเต้นแบบนี้เลย
บราโว่บลิ๊พ!
ผมอยากเต้นอีกรอบครับ
- บราโว่- เก่งมากบลิ๊พ นายทำได้ดีมาก
ขอโทษนะครับ
ผมอยากถามว่าคุณจะ…
อาจารย์คะ เดี๋ยวค่อยถามทีหลังได้ไหมคะ
ตอนนี้ฉันอยากเต้นรำมากเลย
ได้ครับ
ดีนะที่สไปรต์ลีลาเอาลูกบอลเต้นรำให้นายน่ะวูฟฟี่
สไปรต์ลีลาที่ไหนกันละ
ลูกบอลเต้นรำนั่นก็เป็นลูกโป่งธรรมดา
"ลูกป่อง" คืออะไร
ช่างมันเถอะ
ถ้าเขาเชื่อว่าเขาทำได้ เขาก็ทำได้
ดีจังเลยเนอะฟลู๊ฟ
เหมือนหิมะตกเลย
คำบรรยายโดย Navaluck K.