Το Λυκόπαιδοκαι το Εργοστάσιο των Πάντων
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11
"Στο οποίο λέμε μια ιστορία"
Ένα φωνακλάδικο αραχνογεράκιθα είχε οκτώ φτερά ή οκτώ νύχια;
Τι λες, Ζάντρα;
Ζάντρα;
Λυκάκο, δεν μπορώ να αποφασίσωποια φύλλα να φέρω.
Με βοηθάς;
Αυτό;
Πώς να διαλέξεις;Γιατί δεν παίρνεις και τα δύο;
Τι τέλεια ιδέα!
Είσαι εντάξει, Ζάντρα;
Τι κοιτάς;
Οι γονείς σου είναι; Μπορώ να δω;
Δεν είναι τίποτα.
-Σπράουτ, έτοιμος να φύγουμε;-Σχεδόν.
Δεν υπάρχουν φύλλαστο σπίτι των γονιών σου;
Φυσικά.Υπάρχουν πράσινα, κόκκινα, κίτρινα…
Και φύλλα μωράκια.
Τη Μέρα Γηραιών Ξωτικώνκρεμάμε τα ομορφότερα φύλλα
και μετά τραγουδάμε, παίζουμεκαι η γιαγιά λέει ιστορίες.
Ακούγεται υπέροχο.
Λυκάκο, έλα μαζί μαςγια τη Μέρα Γηραιών Ξωτικών.
Αλήθεια;Δεν θα έχουν πρόβλημα οι γονείς σου;
Όχι. Θα είσαι μέλος της οικογένειας.
Όπως η Ζάντρα.
Λοιπόν, τι είναι η Μέρα Γηραιών Ξωτικών;
Είναι η μέρα που όλα τα ξωτικά πάνε σπίτι
και τιμούντο γηραιότερο ξωτικό της οικογένειας.
-Θα είναι δύσκολο για σένα.-Τι; Γιατί;
Αυτοί είναι η οικογένειά μου.
Πάμε, Σπράουτ.Θα ανησυχήσουν αν αργήσουμε.
Ανυπομονώ να τους γνωρίσεις, Λυκάκο.
Τη μαμά, τον μπαμπά, τη γιαγιά…
Γνώρισες ήδη τη Φλόρα.
Τους Άιβι, Κλόβερ,
Σραμπ, Βάιολετ, Πέταλ,Τζούνιπερ, Ρούτι, Αζάλεα,
θεία Γουιστέρια. Είναι άπαιχτη.
Eίναι κι ο Χουτ, ο ξάδερφός μου.
-Κι ο άλλος ξάδερφος…-Να τη.
Η φάρμα Σκροφουλάρια.
-Θα φτάσουμε πιο γρήγορα αν κόψουμε δρόμο.-Μη φεύγεις από το μονοπάτι!
Ποτέ μη φεύγεις από το μονοπάτι.
Συγγνώμη. Είμαστε ασφαλείς στο μονοπάτι.
-Γιαγιά!-Σπράουτ, αγάπη μου!
Xαίρομαι τόσο που σε βλέπω!
Και Ζάντρα!Έλα στη γιαγιά σου για μια αγκαλιά.
Γιαγιά, από δω ο φίλος μας, το Λυκόπαιδο.
Καλή Μέρα Γηραιών Ξωτικών.
Αύριο είναι, καλό μου.Αλλά θα δεχτώ τις ευχές.
Μην ανησυχείτε. Ο Σπράουτ είναι.
Μπορείτε να βγείτε!
-Πάλι καλά.-Σπράουτ!
Σπράουτι!
Τι κάνεις; Είμαι η μαμά του Σπράουτ.
Χαίρω πολύ, κα Σκροφουλάρια.
Έλα τώρα. Μπορείς να με λες Περένια.
Κορίτσια!
Ο αδερφός σας έκανε μεγάλο ταξίδι.
Πόσες αδερφές έχει ο Σπράουτ;
Είκοσι τρεις.
Είκοσι τέσσερις.
Μπαντ Σκροφουλάριος.Καλώς ήρθες στη φάρμα.
Σωστά. Για πάμε. Ελάτε να σας ταΐσουμε.
Είσαι τυχερή που έχεις μεγάλη οικογένεια.
Εγώ έχω μόνο τη μαμά μου και…
Δεν εννοούσα τυχερή…
Όχι, δεν πειράζει. Είμαι τυχερή. Πρέπει…
Πρέπει να ξεπακετάρω.
-Ελπίζω να μην τη στενοχώρησα.-Νομίζω ότι καλά είναι.
Πάντα ζορίζεται τη Μέρα Γηραιών Ξωτικών.
Δεν μιλάει ποτέ για τους γονείς της.
Όχι ιδιαίτερα. Ούτε καν μ' εμένα.
Μακάρι να ξέρειότι μπορεί να μας μιλήσει αν θέλει.
Γεια σου.
Είμαι η Τζούνιπερ.Θες να δεις τη συλλογή εντόμων μου;
Κάτσε! Είναι δικός μου φίλος, Τζούνιπερ!
Γεια σου, Φλόρα.
Από πού ξέρεις τη Φλόρα;Δεν έχει ούτε ένα έντομο.
Συναντηθήκαμε πολεμώντας συγχύσεις.
Τι κάνατε λέει;
Συγχύσεις;
Νομίζω ότι δεν θυμάσαι καλά.
Συγγνώμη, Ζάντρα.
Δεν ήθελα να σε ξεχάσω.Ήσουν κι εσύ γενναία.
Όχι. Μόνος σου το έκανες, Λυκάκο.
Ο Σπράουτ κι εγώδεν τα βάζουμε με συγχύσεις.
Κι εγώ αυτό πιστεύω.
"Τρέξε, τρέξε, τρέξε μακριά…"
"Για να τρέξεις μακριά κι άλλη φορά".
Τρέξε μακριά;
Σπράουτ, δεν έμαθες στον φίλο σουτα οικογενειακά ρητά;
Λοιπόν, του είπα να μείνει στο μονοπάτι.
Ναι, αυτό είναι κλασικό.
Ξέρω! "Μέσα να μπεις, ώρα να κρυφτείς".
Πολύ καλό, Τζουν.
"Σε κίνδυνο αν βρεθείς,μπαλίτσα να γενείς".
Τώρα κάτι γίνεται!
Άκου, γιατί είπατεότι πάλεψα μόνος μου με τις συγχύσεις;
Κι εσείς ήσασταν γενναίοι.
Ναι, λυπάμαι γι' αυτό.Δεν ήθελα να μπλέξει ο Σπράουτ.
Οι Σκροφουλάριες πιστεύουν πολύστα οικογενειακά ρητά.
Λες κι η γενναιότητα είναι κάτι κακό.
Έτσι πάει εδώ.
Μα εσύ δεν το πιστεύεις.
Δεν ξέρω πιο γενναίο ξωτικό.
Δεν θέλω οι Σκροφουλάριεςνα ανησυχούν για μένα.
Έχουν ήδη κάνει πολλά.
Μα εσύ δεν είσαι έτσι.
Κάποτε θα γίνεις θρυλικό ξωτικό-φύλακας,
σαν τους γονείς σου.
Άκου, συγγνώμη.
Ξέρω, δεν σ' αρέσει να μιλάς για εκείνους,αλλά μπορείς να με εμπιστευτείς.
Αν θελήσεις ποτέ να μου μιλήσεις,είμαι εδώ.
Εντάξει, ηρεμήστε, Σκροφουλάριες.
Ώρα για την ιστορίατης Παραμονής της Μέρας Γηραιού Ξωτικού.
Τι ωραία! Ό,τι καλύτερο.
Ησυχία.
Χαίρομαι πολύ που βλέπωτα χαμογελαστά σας πρόσωπα.
Και ξέρω ότι ο παππούς Σκροφουλάριος
θα ήταν πολύ περήφανοςγια το πόσο μεγάλωσε η οικογένειά μας.
Ο παππούς Σκροφουλάριος.
Ποια ιστορία θέλετε να ακούσετε;
Το Πετρωμένο Πέταλο!
-Τρομαγμένη Ορτανσία!-Δειλή Τουλίπα.
-Φοβισμένη Φτέρη.-Περιπέτειες της Μερτλ.
-Η Ψεύτρα Πασχαλίτσα!-Η Ιστορία του Κρόκου.
-Φοβισμένη Φτέρη!-Θέλω να ζητήσω μια ιστορία.
Φυσικά, αγαπητή μου.
Ποια θέλεις;
Θα ήθελα να ακούσω
την ιστορία της Μεγάλης Προδοσίας.
Όχι, Ζάντρα, όχι.
-Δεν το πιστεύω.-Η Ζάντρα…
Ησυχάστε.
Καλή επιλογή, Ζάντρα.
Πριν από μια δεκαετία,επικρατούσε αναταραχή.
Οι μοχθηρές συγχύσεις γίνοντανόλο και πιο επικίνδυνες και καταστροφικές.
Το χαοτικό τους φέρσιμοαπείλησε την ύπαρξη του κόσμου,
που εμείς τα ξωτικάδημιουργήσαμε με τόσο κόπο.
Αντί να χάσουν ελπίδα,
γενναία ξωτικά-φύλακες,σαν τους γονείς της Ζάντρα,
ανέλαβαν να μας σώσουν.
Έκαναν έφοδο σε μια ηρωική προσπάθειανα γλιτώσουν τον κόσμο από τις συγχύσεις.
Οι φύλακες πολέμησαν θαρραλέαγια όσους δεν μπορούσαν να πολεμήσουν.
Χρησιμοποίησαν κάθε ίχνος της δύναμής τουςγια να απωθήσουν τις συγχύσεις.
Αλλά ενώ ήταν στα πρόθυρα της νίκης,
προδόθηκαν
από ένα ξωτικό που λεγόταν Νυξ.
Νυξ!
Η δύναμη της Νυκτόςήταν ισάξια της κακίας της.
Πολέμησε με τις συγχύσειςεναντίον των δικών της.
Η προδοσία της ανέστρεψετην πορεία της μάχης
και οι συγχύσεις το έσκασαν.
Ο πόλεμος κερδήθηκε.
Και η Νυξ εξορίστηκε για τα εγκλήματά της,φυλακισμένη στο βασίλειο των συγχύσεων.
Όμως, η ζημιά είχε γίνει.
Χάθηκαν δύο πολύ γενναία ξωτικάεκείνη τη μέρα.
Λυπάμαι που το λέω, αλλά…
Ξέρω.
"Αν οι φύλακες ζούσαν σαν Σκροφουλάριες,θα υπήρχαν πιο πολλοί".
Όχι.
Βασικά θα έλεγα ότι είναι ώρα για ύπνο.
Ακούσατε. Στα κρεβάτια σας.
Μα πρώτα δώστε στη γιαγιάμια αγκαλιά κι ένα φιλί.
Ζάντρα, ξεκίνα εσύ, γλυκιά μου.
Ευχαριστώ για την ιστορία, γιαγιά.
Ξέρεις τι πιστεύω;
Αν οι φύλακες ζούσαν σαν Σκροφουλάριες,θα υπήρχαν πιο λίγες Σκροφουλάριες.
Συγγνώμη. Μπορώ να έρθω αργότερα.
Μου λείπουν πολύ καμιά φορά.
Συνέχεια, βασικά.
Σίγουρα είναι περήφανοι για σένα.
Θα ξέρεις ωραίες ιστορίες για εκείνους.
Λοιπόν, ξέρω μια καλή.
Μια φορά που περιπολούσανστην πιο σκοτεινή γωνία του Εργοστασίου,
τους έστησαν ενέδραπεινασμένοι χλοοκάπηλοι.
Χλοοκάπηλοι; Τι είναι αυτό;
Είναι οι χειρότερες συγχύσεις.
Δόντια που τρίζουν, ματιά που σε διαπερνά.
Μα οι γονείς μου δεν φοβήθηκαν σταλιά.
Απίστευτο. Ήταν τόσο γενναίοι!
Ναι.
Οι γονείς μου δεν φοβόντουσαν τίποτα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12
"Στο οποίο η γιαγιά χάνει το στέμμα της"
-Συγγνώμη!-Σειρά μου!
-Όχι!-Μαμά!
-Δώσ' το μου!-Μαμά!
-Φτιάξε μπισκότα!-Μαμά!
Μαμά;
-Μαμά!-Θέλω να το δω.
Συγγνώμη!
Φτιάξε μπισκότα!
-Παίζουμε;-Ποιος έφαγε τον μπλε πολτό;
Είστε έτοιμοι;
Ένα, δύο, τρία, πάμε!
Κι ο μικρός στόλος σάλπαρεστην επικίνδυνη θάλασσα.
Μέσα στο νερό παραμονεύουν δράκοι,
χταπόδια και κράκεν του χειρίστου είδους.
Είσαι καλός στο να φτιάχνεις πράγματα.
Θα ήμουν αν ήξερα πώς το κάνω.
Τι είπες, Ζάντρα;Θες βοήθεια; Έρχομαι αμέσως.
Θες βοήθεια;
Δεν θέλω βοήθεια.
Προσεκτικά. Απλώς μην κοιτάτε κάτω.
Να βοηθήσω;
Ας αφήσουμε τα ακροβατικάγια τους ριψοκίνδυνους.
Άλλωστε, είναι πολύ τρομακτικόγια σένα, Σπράουτ.
Σπράουτ.
Άνοιξε καλά το φύλλο λάσπης.
Χρειάζεστε βοήθεια με τα λασποπιτάκια;
Έχουμε όση βοήθεια χρειαζόμαστε.
Ξέρεις, η γιαγιά ζήτησε το στέμμα της.
Αμάν πια. Πάλι έχασε το στέμμα της;
Θα το έκρυψε ο μπαμπάς σου.
Πάντα φοβάται μήπως προσελκύσειτο ξέρεις ποιο.
Δες τι φτιάξαμε.
Μια ξεχωριστή διακόσμηση για σέναγια τη Μέρα Γηραιών Ξωτικών.
Ευχαριστώ, καλό μου.
Για κοιτάξτε με.Αρχίζω επιτέλους να δείχνω γιορτινή.
Όμως, κάτι σου λείπει.
Το στέμμα μου!
Δεν το πιστεύω. Το είχα για χαμένο.
Ήταν, αλλά το βρήκα.
Ευχαριστώ, Σπράουτ.
Η Μέρα Γηραιών Ξωτικώνδεν θα ήταν η ίδια χωρίς αυτό.
-Είναι ξεχωριστό στέμμα;-Πολύ ξεχωριστό.
Είναι φτιαγμένο από σπάνια άνθηπου φυτρώνουν στον βάλτο.
Πολύ μακριά από το μονοπάτι.
Ο Σάιπρες, ο μακαρίτης ο άντρας μου,ήταν ριψοκίνδυνος.
Πήγε στα κρυφά στον βάλτογια να βρει τα λουλούδια
και μετά τα έπλεξε ο ίδιος.
Έτσι κέρδισε την καρδιά μου.
Τι όμορφη ιστορία!
Δεν συμφωνούν όλοι.
Ωραία, βρήκες το στέμμα σου.
Ανησυχούσα ότι δεν θα το βρίσκαμεαυτήν τη φορά.
Απρόσεκτο ξωτικό ο μπαμπάς,
ποδοβολούσε στο έλος, εκτός μονοπατιού.
Πάλι καλά που βγήκε ζωντανός.
Πήρε τα αγαπημένα άνθητου θηρίου του βάλτου…
Θηρίο του βάλτου;
Πώς είναι; Πόσο μεγάλο είναι;Πόσες σειρές δόντια έχει;
Πάμε να το βρούμε!
Βρε βρε, μου μυρίζουν λασποπιτάκια;
Ο Σάιπρες μου.
Δεν υπήρξε Σκροφουλάριος σαν κι αυτόν.
Τι σκαρώνεις, Τζούνιπερ;
Φτιάχνω ένα παράσημο ηρωισμού
για το Λυκόπαιδο.
Πάντα έτσι είναι;
Λοιπόν, δεν έχει φτιάξει ποτέπαράσημο για μένα,
αλλά μάλλον δεν είμαιξεχωριστός σαν εσένα.
Τι ήταν αυτό;
Το θηρίο του βάλτου!
Αυτό είναι το θηρίο του βάλτου;
Το περίμενα μεγαλύτερο.
-Τρέξε, τρέξε, τρέξε μακριά!-Σπράουτ, στάσου!
Τρέξε, τρέξε, τρέξε μακριά!
Θυμηθείτε την εκπαίδευση.
Όλοι στο δεντρόσπιτο!
Ξουτ, βρομερό θηρίο.
Γιαγιά!
Το στέμμα μου!
Σταμάτα, θηρίο!
Ζάντρα, έλα μέσα! Ώρα να κρυφτούμε.
Να το περικυκλώσουμε.
-Βάλε τρικλοποδιά με την κληματσίδα!-Τι;
-Γίνε μπαλίτσα!-Ποιος;
-Γίνε μεγάλος να τρομάξει!-Πότε;
Γίνε μπαλίτσα!
Σπράουτ!
Ο μικρούλης Σπράουτ μου.
Καλά έκανες.Δεν μπορούσες να τα βάλεις με το θηρίο.
Είσαι εντάξει;
Θα έχεις κι άλλη ευκαιρία.
Όχι, έχει δίκιο.
Ίσως εσύ κι η Ζάντρα να μπορούσατενα το σταματήσετε, αλλά όχι εγώ.
Καημένε Σπράουτ.
Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.
Να μαντέψω.Έχεις σχέδιο για να τον βοηθήσεις.
Και βέβαια έχω σχέδιο για να τον βοηθήσω.
Και γι' αυτό το σχέδιοπρέπει να παίξουμε κρυφτό.
Ποτέ δεν ήμουν αυτός που τα φυλάει.Μέχρι πού να μετρήσω;
Ίσως πρέπει να απαριθμήσειςτα ξαδέρφια σου.
Εντάξει.
Ντάλια, Άιρις, Βάιολετ, Τούλιπ, Μπάρκλι,
Σραμπ, Μερτλ, Πέταλ, Ντέιζι.
Δεν ξέρετε να κρύβεστε.
Μισό λεπτό. Δεν είμαστε στην αυλή.
Ούτε καν στο μονοπάτι!
Είμαστε στον βάλτο!
-Συγγνώμη, σε ξαφνιάσαμε, μα με τη Ζάντρα…-Κυρίως εσύ.
Εμείς σκεφτήκαμε ότι θα χαρείς
αν σε φέρουμε να κόψεις λίγα σπάνια άνθη.
Θα ξαναφτιάξουμε στέμμα για τη γιαγιά.
Ωραία ιδέα,
αλλά καλύτερα να επιστρέψω στο μονοπάτι.
Δεν είμαι ο παππούς Σάιπρες.
Όχι, είσαι γενναίος, Σπράουτ.
Είσαι ο Σπράουτ,ο δαμαστής των σπινθηροβόλων κουνελιών.
Αφέντης των αναμνησοφάγων.
Καλά, θα έρθωγια να βεβαιωθώ ότι είστε ασφαλείς.
Και μετά θα γυρίσω πίσω.
Κόκκινα άνθη, άρα είμαστε κοντά στο νερό.
Αυτές οι κληματσίδεςφυτρώνουν σε λασπώδη έλη.
Άρα, είμαστε στο σωστό μέρος.
Κοιτάξτε, να τα!
Σπράουτ;
Το θηρίο του βάλτου!
Τρέξτε στα δέντρα!
Έχει το στέμμα της γιαγιάς!
Εντάξει. Ζάντρα, πήγαινε από δεξιά.
Και, Σπράουτ…
Σπράουτ, έλα.Μπορούμε να πάρουμε το στέμμα.
Τι; Όχι! Μην το πλησιάσετε!
Ανοησίες. Έλα, Ζάντρα, επίθεση!
Όχι! Σταθείτε! Προσέξτε τη…
λάσπη του έλους.
Όχι.
Τι; Δεν είναι δίκαιο.
Γιατί δεν βουλιάζει;
Κάνε πίσω.
Άσε ήσυχους τους φίλους μου!
Δεν προτιμάς όμορφα, φρέσκα άνθη;
Σπράουτ, δεν έχω δει τίποτα πιο γενναίο.
Δεν ήμουν γενναίος. Ήμουν τρομαγμένος.
-Όμως, δεν σε εμπόδισε.-Αυτό σημαίνει γενναιότητα.
Μπράβο στον Σπράουτ!Νίκησε το θηρίο του βάλτου!
Ζήτω!Ο Σπράουτ νίκησε το θηρίο του βάλτου!
Μπράβο στον Σπράουτ! Ζήτω!
Κοίτα τι βρήκαμε.
Μα τις ρίζες και τα φύλλα μου!
Πώς τα κατάφερες;
Πήγαμε στον βάλτο.
Σπράουτ!
Από όλα τα απερίσκεπτα,επικίνδυνα, ανόητα πράγματα…
Μαμά.
Όχι, θα τιμωρηθείςμε πολλές αγκαλιές, νεαρέ.
Μην είσαι τόσο αυστηρή.
Θέλει κι η γιαγιά αγκαλιά.
Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Είσαι ίδιος ο παππούς σου.
Νόμιζα ότι ήταν του Λυκόπαιδου.
Δεν πειράζει.
Θα του φτιάξω άλλο.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια