Chyba śpi.
Obudził się.
Ona też się budzi. Cześć, maleńka.
- Mogą na ręce? - Proszę.
Jasne, tylko delikatnie.
Cześć.
Są takie malutkie.
Tycie, pycie.
Znajoma znalazła je niedaleko Jeziora Wierzb.
Mają około sześciu tygodni. Są za młode na adopcję.
Czyli powinny jeszcze pić mleko.
Tak. Nie prosiłabym was o opiekę nad tak młodymi psami.
- Zgoda. - Poczekaj.
Potrzebują wyjątkowej opieki przez następny tydzień lub dwa.
Zrobione!
Muszą nabrać siły, a to oznacza karmienie butelką.
Co trzy godziny.
To będzie intensywny kurs rodzicielstwa.
Taki czy inny – pasuje. Uwielbiam się uczyć.
Potwierdzam.
Wspaniale. Mamy umowę.
Jest!
Słyszeliście?
SZCZENIACZKI SZUKAJĄ DOMU
„TYCI I PYCI”
Idealna temperatura.
Proszę.
Masz swoją butelkę, Pyci.
To butelka Tyci.
Są dokładnie takie same. Przysięgam.
Dobrze.
Zostaw coś Tyci, żarłoku.
Chcesz trochę? Proszę.
No dalej, Tyci. Załatw się.
To jest jedyny minus bycia psem.
Ludzie ci mówią, kiedy masz się załatwić.
Nie to, żeby słuchały.
No dalej, Tyci.
W końcu.
Brawo, Tyci. Dobra psinka.
Pamiętaj go pochwalić, jak się załatwi.
To wzmacnia pożądane nawyki.
Cześć. Pizza na obiad?
Wspaniały pomysł, tato. Jesteś takim dobrym tatą.
Będzie pizza. Tylko nie dawaj mi przysmaków.
Karmienie.
Tak. Karmienie.
Twoja kolej.
Nie, twoja.
Dobra.
Chodź.
Lizzie, nie jesz?
Jem, ale jak ją odłożę, będzie chciała jeść, a to nie czas.
Twój był 45 minut temu.
- Podgrzać ci je? - Dzięki, mamo.
Jest dużo trudniej niż zwykle.
Tydzień ciągnie się jak rok.
Podwójna odpowiedzialność.
Nie rozumiesz.
- Trzeba je karmić osiem razy dziennie. - I ciągle pilnować.
Rodzicielstwo to ciężka praca.
Choć my mogliśmy was zmylić.
Skoro już wiecie, jak się poświęcaliśmy,
może zaczniecie nas…
Zastąp go na chwilę.
Dobrze. Chodź, słodziaku.
Po co w ogóle kładziemy dwie miski?
Nie potrzebują mleka. Jedzą już stały pokarm.
Wiem.
Robię gorącą czekoladę.
Dla nas obojga.
- Zaraz zasną. - Tak.
Jestem dumna.
- Wiesz… - Wiem, skarbie. To dzięki tobie.
Dobrze ich wychowałeś.
Znam te twoje żarty.
Tyci podręcznikowo przybrała na wadze.
Pyci też, ale Tyci trochę więcej.
Rozwinęły umiejętności motoryczne.
Uwielbiają się razem bawić.
Wszystko robią razem.
Stanowią świetną drużynę. Jak wy dwoje.
Jak wy wszyscy.
Są gotowe na adopcję?
Pewnie.
Trudno będzie się z nimi pożegnać.
Bardzo trudno.
Połączyła nas wyjątkowa więź.
Też tak myślę.
- Zgadzam się. - Przyznaję.
Ale taki już los rodziców zastępczych.
Pojutrze Troskliwe Łapy organizują dzień adopcji,
więc idealnie się złożyło.
Świetna robota, legendy.
- Odprowadzimy cię. - Dzięki.
Do widzenia.
Tyci i Pyci też będą za sobą tęsknić.
- Jak to? - No wiesz, jak zostaną adoptowane.
A jeśli trafią do tego samego domu?
Podwójna adopcja będzie dużo trudniejsza.
Pójdzie gładko.
Spójrz na nie.
Nie można ich rozdzielić. Tworzą razem drużynę. Jak my.
Bardzo się kochają.
Dlatego nasza drużyna musi zadbać, żeby ich drużyna została razem.
Jest tylko jedna rzecz lepsza od szczeniaka.
Dwa szczeniaki.
DZIEŃ ADOPCJI! ZNAJDŹ PRZYJACIELA!
- Wyczuwają, co się dzieje? - Mają to w noskach.
Liczy się to, że są razem.
Ktoś weźmie oba.
Przyszło mnóstwo ludzi.
Jestem dobrej myśli.
- Spójrz na tego. Słodki! - Drugi się zaraz obrazi.
Oba są urocze.
- Nie umiałbym wybrać. - Nie musi pan.
Mamy promocję – jeden gratis.
Dwa szczeniaki?
Już jeden to sporo, zwłaszcza w połączeniu z twoją matką.
Barbara wymaga uwagi.
Przykro mi. Dwa albo żaden.
To zestaw.
- Charles. - No co?
Odpadamy.
- Powodzenia. - Zaraz.
Proszę zostawić swoje dane. Na wszelki wypadek.
Proszę. Jeśli je rozdzielicie…
Nie ma mowy.
Tak sobie myślę…
Wiem co i odpowiedź brzmi: nie.
Nie decydujesz sam. Jesteśmy drużyną.
Dobrze.
- Zmieńmy strategię. - Nie.
Charles! Wielu chciało jednego, ale nikt nie chciał obu.
Będą inne dni adopcji. Kolejny jest za dwa tygodnie.
Młode psy szybciej znajdują dom.
- Im dłużej czekamy… - Nie! Umawialiśmy się!
Hej, co tu się dzieje?
Charles jest głuchy na fakty.
Lizzie jest niesprawiedliwa!
Okej, dość tego.
Wystarczyło poprosić o rodzinne zebranie.
Idziemy.
Cokolwiek się dzieje, przegadajmy to.
Po co?
Po to, że w tej rodzinie rozmawiamy ze sobą.
Znacie procedurę. Produktywna dyskusja jest nagradzana.
- Kto zacznie? - Lizzie odpuściła.
Przecież to nieprawda.
Obiecała nie rozdzielać Tyci i Pycia.
Chcę ich dobra, a Charles jest nieprzejednany.
Specjalnie używa trudnych słów.
- Czyli uparty. - To mów po ludzku.
Zboczyliśmy z tematu.
Co jest kluczem do zgody?
- Słuchanie. - Tak.
I mówcie o swoich uczuciach, zamiast się atakować.
Dobrze.
Najważniejsze jest to, żeby znaleźć psiakom kochające domy.
Czuję, że będzie łatwiej, jeśli je rozdzielimy.
No i czuję, że czasami szczeniaki mają silniejszą więź ze sobą
niż z właścicielem, co może odbić się na ich zachowaniu.
Czuję to, bo o tym czytałam.
- Słyszałeś? - Ale to rodzeństwo.
Czuję, że trafili do nas nieprzypadkowo.
Żebyśmy ich nie rozdzielili.
Tak jak ja nie chcę, żeby nas rozdzielono.
Charles, przepraszam.
Już dobrze.
Masz rację co do Tyci i Pycia. Jak zawsze.
Może wymyślimy jakieś inne rozwiązanie.
Coś, o czym nie pomyśleliśmy.
Pójdę po koktajle.
A jeśli znajdziemy im dwa domy,
ale właściciele obiecają, że będą się regularnie odwiedzać?
Charles?
Czuję, że Lizzie jest genialna.
Zasłużyliście na nie.
- Zaopiekuję się tym. - Mamo!
No co? Łyczek mi się należy.
Pycha.
- Nie. - Mamo!
Przejrzałam całą listę chętnych.
Jest Suzanne, emerytowana dentystka, i Ava, kobieta w ciąży.
Mieszkają sześć kilometrów od siebie,
ale gdzieś pomiędzy musi być jakiś park.
- I jeszcze Janey, joginka. - Lizzie?
- Nie mieszka w mieście… - Lizzie!
…ale udziela prywatnych lekcji, więc może dojeżdżać.
Lizzie!
- Co? - Duane i Gregg.
To dzieciaki.
I mieszkają na tej samej ulicy.
Nie tylko na tej samej ulicy, ale są nawet sąsiadami.
Słyszałaś, Tyci? Znaleźliśmy wam idealny dom.
Będzie jak u nas.
Osobne pokoje, ale codziennie się widzicie.
Przepraszam, że byłem taki nieprze-jakiś.
Nie przepraszaj.
Gdybyś się nie uparł, nie wpadlibyśmy na kompromis.
Myślę, że masz rację.
Tyci i Pyci trafiły tu nieprzypadkowo.
Pyci cię pamięta.
Też tak myślę.
Łaskocze mnie.
Daj jej nagrodę.
Okej.
Chodź, Tyci. Chodź.
Dobrze. I pochwal ją.
Brawo, Tyci. Dobra psinka.
Dobry piesek.
Masz przysmak.
Rodzice się zgadzają?
Dom jest bezpieczny.
Masz świetny ogródek.
Mnóstwo miejsca. Jest tylko jeden warunek.
Tylko jeden.
Cokolwiek.
Pamiętasz, że Pyci ma siostrę Tyci?
Musisz obiecać, że Tyci…
…i Pyci będą się spotykać.
Brzmi spoko.
Każdy lubi zabawę.
A teraz najlepsze.
- Drugiego psiaka… - …ma twój sąsiad.
- Gregg? - Duane? Nie ma mowy.
Nie gadam z Greggiem.
Czemu?
Jego spytaj.
On wie czemu.
Przykro mi.
Wspólne zabawy są warunkiem adopcji.
Nie możesz go zaadoptować.
Przykro mi.
Wiesz, co jest najgorsze?
Wszystko? Plan nie wypalił.
Tak, ale chodziło mi o to, że Tyci polubiła Duane'a.
A Pyci Gregga. Narobiłem sobie nadziei.
Ja też.
Ale na pewno coś wymyślimy.
Dobra, przejrzyjmy jeszcze raz listę.
Może joginka ma znajomą.
Macie gościa.
Hej, Duane. Co tu robisz?
Mama mnie przywiozła, czeka w aucie.
Bardzo chciałbym zaadoptować Tyci.
Zaopiekuję się nią, obiecuję.
Duane, nie o to chodzi. Tyci…
Przeczytałem już całą książkę o tresurze psów.
Wiecie, że psy lubią dostawać zadania?
To prawda.
Mam też kliker do tresury i woreczek na przysmaki.
Pełna profeska.
Naprawdę ją chcę.
A co z zabawami?
O co wam poszło z Greggiem?
Kiedyś się kumplowaliśmy.
A potem powiedział, że jestem nudny i już nie chce się przyjaźnić.
I tyle.
Jak to? Nie gadaliście o tym?
A po co?
Działam.
Pokażesz mi tę książkę?
Super, że dzwonisz. Wciąż myślę o Pycim.
Mógłby spać na moim łóżku.
- Zmieniłeś zdanie? - Jeszcze nie.
Mam do ciebie pytanie.
Czemu jesteś zły na Duane'a?
To było dziwne.
Zawsze siedzieliśmy razem w autobusie.
A pewnego dnia przesiadł się do Zacha.
Miałem nową fryzurę i mnie wyśmiali. Ciągle rechotali.
Kumplowaliście się. Czemu o tym nie pogadaliście?
Nie wiem.
Dobra, co teraz robisz?
Kiedyś opiekowaliśmy się mopsem i wyglądał tak samo jak on.
- Fajnie, że możecie… - Gdzie jest Pyci? Nie mogę…
- Co on tu robi? - To samo co ty.
Nie mówiłaś, że on przyjdzie.
Nie pytałeś.
- Musicie to przegadać. - Nie ma czego.
Nie kumplujemy się.
Nic nas nie łączy.
Obaj lubicie psy.
A koktajle mleczne?
Długo to potrwa? Tata czeka.
Zależy od was.
Zasady są takie: to rozmowa, a nie kłótnia.
Słuchajcie się.
- I mówcie o swoich uczuciach. - Poważnie?
Wiesz, że jesteś w naszym wieku?
Okej, to głupie.
To nie jest głupie.
Chcecie Tyci i Pycia czy nie? Wasz wybór.
Kto zacznie?
Zrobił mi przykrość.
Dobrze.
Ale zaczynaj od „czuję”.
Mów dalej.
Gregg powiedział, że jestem nudny.
Co? Nigdy tak nie powiedziałem.
Stany-ganiany jest nudny.
Co to jest stany-ganiany?
Gra, którą wymyśliliśmy.
Jest spoko, ale chciałem zmienić zasady, a on nie.
Ciągle graliśmy tak samo i to zrobiło się nudne.
Nie ty.
Przepraszam.
Za to, że mnie wyśmiałeś przy wszystkich?
Co?
W autobusie. Razem z Zachem wyśmialiście moją fryzurę.
Nie śmialiśmy się z ciebie.
Zach mnie zawołał,
bo przyciął sobie koszulkę rozporkiem.
To było śmieszne.
Naprawdę?
Miałbym się śmiać z fryzury?
To tylko włosy.
Osiągnęliśmy przełom, prawda?
Zgadzam się.
Ja też.
Zasłużyliście na nie.
Berek!
Poważnie podchodzicie do zabawy.
Wymyśliliśmy nową wersję.
Ganiany z psami.
Nie jest nudna.
Berek!
Patrzcie, co zrobiła mama Gregga.
Tyci i Pyci mogą się bawić, kiedy chcą.
Złap ją, Pyci!
Kiedyś możemy zamieszkać obok siebie i też mieć takie drzwi.
O ile zamek będzie po mojej stronie.
Jak tam chcesz.
Berek!
Jestem za duża na takie zabawy.
Czy raczej za wolna?
Zaraz ci pokażę.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska