SZCZENIACZKI SZUKAJĄ DOMU
„FUKS”
Charles.
Nie upiekłam ich dla ciebie.
Nawet nie zapytałeś.
Sorki, potrzebuję energii.
Mamy z Sammym spotkanie z dziką przyrodą.
Nie nazwałabym ogródka „dziką przyrodą”.
Wiem, ale Sammy wszystko tak nazywa, odkąd wstąpiliśmy do Małych Odkrywców.
My z Marią zostajemy dziś w domu.
A każda porządna nocowanka wymaga przekąsek, więc spadówa.
Oto i on. Spruceman 250.
Bajer.
Jest bajerancki.
Razem z mamą ciągle jeździliśmy na biwaki.
Spruceman to więcej niż namiot.
To rodzina, więc go szanuj.
Jeszcze lampa.
Tata cieszy się bardziej niż ty.
Coś ty. Nie ma nic lepszego niż biwakowanie z kumplem.
Może poza…
wieczorem quizów z kumpelą na rozruszanie mózgów.
Zużyłaś cały słoik dżemu jeżynowego Valerie
do swoich ciastek?
Mój telefon.
Dżemu, który sama zrobiła z owoców, które sama wyhodowała?
Więcej tak nie zrobię.
Telefon?
Mogę ich zjeść, ile chcę.
- Dzięki. - Proszę.
Hej, Maria. Poczekaj.
Spróbuję sobie…
Spruceman 250. Przywodzi wiele zimnych, wilgotnych wspomnień.
Spójrz, nasz Spruceman.
Widzę. Spruceman.
Sammy padnie.
Ma jakąś niespodziankę. Pewnie weźmie Rufusa i Goldie.
Biwak z psami to byłoby coś!
No nie wiem.
Ten namiot was nie pomieści.
Spokojnie, nic się nie stanie.
A jeśli zepsują namiot, to trudno.
Okej, pa.
Co się stało?
Maria nie przyjdzie.
Dlaczego?
Pomaga Carze z francuskim.
A przecież to prościzna.
Może nie dla Cary?
Czemu musi jej pomagać akurat dzisiaj, kiedy mamy plany?
Co mam teraz zrobić? Upiekłam te ciastka po nic.
Możemy pograć razem. Obiecuję, że dam ci fory.
To Sammy.
Przygodo, nadchodzi…
my?
Charles, pamiętasz Davida?
Tak. Niedawno się tu przeprowadziłeś?
Z Chicago.
Była niezła akcja.
Zwolnili nas z wuefu ze względu na stężenie pyłków.
Zaczęliśmy gadać o kwiatach i wyszło, że rodzina Davida uwielbia biwaki,
a on chce dołączyć do Odkrywców.
Więc zaprosiłem go na nasz biwak.
No i ma nowy namiot.
Przecież ja mam namiot – Sprucemana 250.
Tak, ale David ma Sprucemana 1000.
To czteroosobowy namiot.
Czteroosobowy. Bajer, nie?
Zaraz, co?
„Haiku to 17-zgłoskowiec z jakiego kraju?”
Japonii.
Podasz jakiś przykład?
Maria zna język. Ma nową przyjaciółkę.
Zostałam sama.
Bez urazy.
Rozumiem.
No dobrze, teraz ja. Obojętnie jaki temat.
Byle nie duńska architektura. Nie znam się na tym.
Doceniam, że chcesz mnie pocieszyć, ale to nie to samo.
Nie rozumiem tego.
Planowałyśmy tę nocowankę od dawna.
A ona tak nagle ją odwołała.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Kto pomógł Lizzie Peterson znaleźć dom dla Cienia?
I wytresować Skauta?
I nauczył ją jeździć konno?
Prawidłowa odpowiedź to Maria.
Bo jest twoją przyjaciółką.
Powinnaś jej zaufać, tak?
Oznaczenia kolorami ułatwiają rozkładanie.
Po co jest ta siatka?
- To przedsionek. - Serio?
Nie potrzebuję spreju na komary.
Mam lampę taty.
Przyda się przy opowieściach o duchach.
Jest świetna, ale lampami natury są gwiazdy.
Jeśli chcesz zobaczyć Wielki Wóz,
lepiej unikać sztucznego światła.
Lampy natury. Ładnie powiedziane.
Co to było?
Znowu zaczyna padać.
Nie, coś się tam rusza.
Dobra, zaraz będzie burza. Wszyscy do domu.
Proszę się nie martwić. Namiot jest wodoodporny.
Rozważę to. Do domu.
- Idziemy. - Chwilkę!
Wyglądają pysznie.
Siostra Charlesa piecze najlepsze ciastka.
Częstujcie się.
Lizzie. To jest David.
Upiekłaś je?
Na wieczór gier, który się nie odbędzie.
Gier? Jakich?
„Quizjonerzy”.
Serio? Kocham quizy.
- David pewnie też. - Prawidłowa odpowiedź.
No dobrze.
„Zwierzęta, które jedzą i rośliny, i mięso to?”
Żarłoki.
Spoko, znam odpowiedź. To wszystkożercy.
Zgadza się.
Charles, w samą porę. Zaczynamy rundę błyskawiczną.
Muszę wysuszyć ciuchy.
No chodź, jest fajnie.
Dobra.
- Tak. - W porządku.
„Smog to mgła z dodatkiem czego?”
Pięć sekund.
Smog?
Trzy. Dwa. Jeden.
Dymu!
Fatum!
Grajcie dalej, zaraz wrócę.
Okej.
Podzielmy się tym punktem.
RASY PSÓW
Lizzie, cześć.
Gdzie ty jesteś?
W szafie.
Dałam Carze zadanie z czasów, żebym mogła zadzwonić.
Dlatego nie mogłam gadać wcześniej.
Nie chciałam, żeby słyszała.
Okej.
Czuję się okropnie,
ale Cara ma très przechlapane.
Jak nie poprawi ocen, będzie musiała rzucić siatkówkę.
Jej, to niesprawiedliwe.
Niemal płakała, prosząc o pomoc. Nie wiedziałam, co robić.
Doskonale wiedziałaś. Bardzo dobrze postąpiłaś.
Ale wolałabym grać z tobą w Quizjonerów.
Zadaj mi jakieś pytanie.
Dobra. Kiedy obchodzimy Dzień Quizów?
Quiz o quizach?
- To… - Maria!
To diaboliczne. 4 stycznia.
Zgadza się.
Nie rozumiem tego.
Muszę kończyć. Cara walczy z czasownikami nieregularnymi.
Przełożymy nocowankę za tydzień?
Wstajemy.
Która godzina?
Godzina sprawdzianu dla Odkrywców.
Musimy znaleźć tego psa.
Dobra. Wiesz, co pomoże nam się skupić?
Trochę więcej snu.
Pół nocy grałem z wami w Quizjonerów.
Teraz ja decyduję, co robimy.
Może najpierw zjemy śniadanie?
Dobry pomysł.
Jak tam sobie chcecie.
Ale nie brzmi to zbyt odkrywczo.
Poradnik Małego Odkrywcy mówi,
że szczegółowy plan to klucz do powodzenia misji.
- Jeśli chcemy… - Tam!
Tropy.
Wiedziałem.
Skąd wiemy, że to tropy psa?
Tropy kojotów są dłuższe,
a poza nimi mieszkają tu tylko bobry i jelenie, więc to nie one.
Prowadzą do namiotu!
Piesek. Patrzcie.
Na pewno mu zimno.
Już dobrze.
Nic ci nie zrobimy.
Czekaj.
Powinniśmy zdobyć jego zaufanie jedzeniem.
Tak.
Macie jakąś karmę?
Czy mamy karmę? Opiekujemy się psami. Oczywiście, że mamy karmę.
Super, jesteś.
Niech jedna osoba pójdzie, żeby go nie wystraszyć.
- Charles, może ty… - Ja pójdę.
Okej.
To dla ciebie.
Dobry piesek.
Działa.
Okej.
Świetna robota.
Prawdziwy z ciebie ekspert.
A nie mówiłem, że tu jest pies?
Miała fuksa, że posłuchałeś instynktu.
Fuks.
Nazwijmy ją tak.
Zajmiemy się tobą, Fuks.
Zaczniemy od kąpieli.
To na pewno kundelek.
Mordka terriera, sierść shih tzu?
Raczej sierść błotna.
I to fioletowa.
Tak, to dziwne.
Niech jeden pójdzie po ręcznik.
W kuchni, pod zlewem.
- Idź. - Nie, ty idź.
- To razem. - Okej.
- Czemu to zrobiłaś? - Co takiego?
Wysłałaś ich razem.
Poszli tylko do domu.
Co jest z tobą?
Chciałem biwakować z najlepszym kumplem.
A on przyprowadził kolegę i teraz wszystko robimy razem.
I to cię tak denerwuje?
Wiem, jak się czujesz, ale sam to powiedziałeś.
Sammy to twój najlepszy kumpel. Zaufaj mu…
Nie zapytał, czy może z nim przyjść.
Co jej jest?
Nie wiem. Myję jej łapę.
- Fuks, nie! - Wracaj!
- Co się stało? - Uciekła.
Spoko, przez płot nie przeskoczy.
Ale jakoś udało jej się tu wejść.
Masz rację, David.
Jakżeby inaczej.
Patrzcie!
O rany.
Fuks, wracaj! Fuks, chodź tu!
Rozdzielmy się.
Odciski jej łap.
Znikają w trawie.
Czekajcie, mam kompas.
Kieruje się na północny-zachód.
Co za różnica?
Poszła tam, a tam jest trujący bluszcz.
Trujący bluszcz nie jest trujący.
Wywołuje tylko alergię.
Nie jest szkodliwy dla psów.
Łapiemy, David! Wiesz wszystko o biwakach, przyrodzie i psach.
Okej.
My poszukamy śladów, a wy zostańcie tutaj. Może Fuks wróci.
Chodź.
Zrobiłem coś?
Co to było?
Czemu nakrzyczałeś na Davida? Tak się nie robi.
Tak się nie robi? A kto zepsuł nasz biwak?
O czym ty mówisz?
Mieliśmy być tylko we dwóch.
Biwakować, jeść pianki, opowiadać historie o duchach.
A zamiast tego cały czas
słuchaliśmy mądrali Davida, który przynudzał o cykaniu robali.
To pomaga określić temperaturę.
To przydatna wiedza.
Którą powinniśmy zdobyć sami!
Czemu go zaprosiłeś?
Bo wiem, jak to jest być nowym!
Strasznie się bałem przeprowadzki tutaj.
Myślałem, że nie znajdę tu kolegów.
Ale pewnego dnia zjawiłeś się z Goldie i wszystko się zmieniło.
Już nie byłem samotny.
Przepraszam, że zaprosiłem go bez twojej wiedzy.
Myślałem, że zrozumiesz, czemu go przygarnąłem.
- W końcu ty przygarnąłeś mnie. - Po prostu…
Nie wiem, pomyślałem, że już nie chcesz się kumplować.
Naszej przyjaźni nie zakończy byle Spruceman 1000.
Ale taki Spruceman 2000…
Czekaj, czy to…
- Patrzcie, kogo mamy. - Fuks!
Cześć, mała.
- Jak ją znaleźliście? - To zasługa Davida.
Wytropił ślady jej łap, które prowadziły do płotu.
Zauważył, jak tam kuśtyka.
Musi mieć coś z łapą.
Zapiszczała, gdy dotknąłem jednej z nich.
Popatrzmy. O, tej.
Trzeba ją zbadać.
Wiem, przepraszam.
Nic nie widzę.
Pokaż.
To kolec. Musiałem go docisnąć.
Dlatego kuśtyka.
Musimy go wyjąć.
Tak.
Mam pęsetę w scyzoryku, jeśli to pomoże.
Jasne, że pomoże.
Dobra, David. Ja ją przytrzymam, a ty spróbuj go wyciągnąć.
Nie znam się na medycznych sprawach.
Na mnie nie patrz.
Ty to zrób.
Jesteś ekspertem.
Dobra, ale musisz mi pomóc. Potrzymasz ją?
Chodź tu.
Okej.
Rozproszę ją przysmakiem. Sammy?
Już lecę.
No dobrze. Może być nieprzyjemnie,
ale za chwilę poczujesz się lepiej.
Obiecuję.
Ufa ci.
- Dzięki. - Spoko.
A co ja tu mam, Fuks? Spójrz tutaj.
Mam!
Dobra robota.
Tak. Naprawdę dobra.
Dzięki.
Wygląda jak kolec jeżyny.
Miałem jeżyny w ogródku.
To wyjaśniałoby fioletową sierść.
Może mieszka na farmie jeżyn.
A może należy do kogoś, kto ma jeżyny w ogrodzie,
obcina włosy mamie i mieszka niedaleko?
Wiesz, że szanse na to, że pies fryzjerki waszej mamy
uciekł i trafił do nas są jak milion do jednego?
Pewnie. Ale mam co do tego dobre przeczucie.
Ja też.
- Nie. - Nie?
Pierwszy raz ją widzę.
Ale jest przesłodka.
Przykro mi.
No dobrze. Dziękujemy pani.
Jeśli mogę jakoś pomóc…
Coś wymyślimy.
Ale mama ucieszyłaby się z dżemu.
Już go zjadła?
Tak jakby.
- Chodźmy. - Dziękujemy.
Pa.
Muszę iść do domu.
Sorki, jeśli cię drażniłem. Wiem, że zawadzałem.
To ja przepraszam, że przeze mnie tak się poczułeś.
Bez ciebie nie wytropilibyśmy psiaka.
Liczę, że dołączysz do Odkrywców.
Naprawdę? Dzięki.
O czym gadaliście?
Takie tam sprawy najlepszych przyjaciół.
Dobre.
Zaraz. Charles?
Fuks, co się stało?
Co się dzieje?
Jazzy! Jak ja za tobą tęskniłem.
- Jazzy? - Tak za tobą tęskniłem.
Valerie?
Co tu się dzieje?
Po waszym wyjściu poszłam do ogródka po jeżyny i znalazłam to.
To jej obroża?
Tak. A ona wabi się Jazzy.
Zadzwoniłam pod podany numer i okazało się, że to psiak sąsiada.
Ta mała spryciula przekopała się pod płotem,
pobiegła do ogrodu Valerie
i przekąsiła parę jeżyn.
Nie dziwię się, są pyszne.
Wiemy.
Jak mogę się odwdzięczyć za opiekę nad nią?
Nie trzeba. Dobrze, że jesteście już razem.
Zaraz, jak udało się pani nas wyprzedzić?
Jestem dorosła. Mam samochód.
No tak.
Do usług.
Mam świetny pomysł.
Może wciśniemy się do Sprucemana
i zrobimy sobie wieczór z quizami?
- Brzmi super. - Jasne.
To najlepszy plan pod słońcem.
Chodźmy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska