SZEŚĆ LAT TEMU
PRZYTULNY KĄCIK
„Był przerażony. Piotruś popędził przez ogród,
bo zapomniał drogi powrotnej.
Zgubił jeden bucik w kapuście,
a drugi w ziemniakach”.
Tak, Lizzie?
Króliki mają cztery łapy. Czemu Piotruś nosi dwa buciki?
Bardzo dobre pytanie. Omówimy to po lekturze.
Maria?
Ilustracje wzbogacają opowiadanie.
Napiszę miły list wydawcy.
Na pewno to docenią.
Moje gwiazdy.
Słuchałyście każdego słowa. I każde musiałyście skomentować.
- Uwielbiałam Piotrusia. - A ja Złotowłosą.
Zawdzięczamy miłość do książek niedźwiadkom i królikom.
- I Phoebe. - To się rozumie samo przez się.
Brakuje mi Moli Książkowych.
Zaraz, jak to brakuje?
Musiałam z nich zrezygnować.
Za mało chętnych.
Nie ma chętnych do czytania?
Są milsze sposoby na spędzenie popołudnia
- niż spotkanie ze starą księgarką. - Jaką starą?
- Księgarką Phoebe. - Właśnie.
Brakuje mi tych maluchów, były takie ciekawskie.
Zwłaszcza gdy potrzebowały zachęty.
Czułam, że im pomagam.
Wymyślimy coś, żeby je zainteresować książkami.
Byłoby wspaniale.
Wchodzisz w to?
Czuję Zew krwi.
Małe kobietki dają radę.
Wiążę z tym Wielkie nadzieje.
Znowu te książkowe żarty?
Obawiam się, że tak.
Ma kompletnego fisia.
Zostaw coś na później.
Chrupołap uwięził Moshi Moshę w czekoladowej skorupie.
Mówiłam?
Słyszeliście?
Dochodzi stamtąd.
Mama i dwa szczeniaki?
Patrzcie! Jeszcze jeden.
Nie rozumiem. Kto zostawia psy w kartonie na parkingu?
Nie wiem.
To co robimy?
A jak się nie zgodzą?
- Cztery psy to sporo. - Racja.
Może zacznijmy od jednego? Jak go pokochają, pokażemy im resztę.
No nie wiem. Nie lubię kłamać.
Nie kłamiemy, po prostu…
- Oswajamy z prawdą. - Tak.
Potrzebują naszej pomocy.
No dobra.
Trzymaj kciuki.
- Hej. - Jak było w księgarni?
Kupiłaś nową książkę Kit Smithers?
Jeszcze nie jest dostępna. Ale znalazłam to.
SZCZENIACZKI SZUKAJĄ DOMU
„KUMPEL”
Tylko wy mogliście znaleźć bezdomnego szczeniaka w księgarni.
- Był w pudle przed księgarnią. - To okropne.
Wiem, ale widzieliście coś słodszego?
Chodźmy z nim do przedsionka.
No chodźmy.
Zamknij drzwi, żeby nie uciekł.
Chodź.
Musimy jakoś zachęcić dzieci, żeby zainteresowały się spotkaniami.
Wizualnie.
Nie za bardzo kombinujemy?
Napiszmy na plakatach, ile spotkania Moli Książkowych
- znaczyły dla nas. - Zachęcimy dzieci napisami,
których nie potrafią przeczytać?
Chyba za mało kombinowałam.
Ciekawe, czemu ten i ten się bawią, a ten nie.
Zasługują na lepsze imiona niż „ten”, „ten” i „ten”.
Może Rubin dla mamy,
a dla szczeniąt Brylant, Szmaragd i Topaz?
Podoba mi się koncepcja, ale nie jest zbyt błyszcząco?
Wiecie, co byłoby fajne i inne? Nazwanie ich po pierwiastkach.
Argon, Bor, Ksenon i… German.
Albo Szyper, Kakao, Cynamon i Kumpel.
Nie widzę związku.
Ja też nie. Ale znalazłem to w pudle.
„Zajmijcie się Szyper, Kakao, Cynamon i Kumplem”.
Okej.
Mama to pewnie Szyper…
Bo dowodzi statkiem.
Ty jesteś Kakao.
Na bank. A Cynamon i Kumpel?
Kumpel? Ty jesteś Kumpel?
Mamy odpowiedź.
Cynamon chce na dwór.
A jeśli rodzice was zobaczą? Znają Kumpla.
Cynamon i Kumpel są praktycznie nie do rozróżnienia.
Chodź, Cynamon.
Cynamon? Świetne imię.
Pasuje do niej.
- Lizzie mówiła, że to chłopiec. - Serio?
Przesłyszeliście się. Lizzie bardzo szybko mówi.
Ten biały pasek jest jakiś grubszy.
Szczeniaki ciągle rosną.
Nie pamiętam tej plamki na jej pysku.
- To brud z dworu. - A gdzie reszta jej ogona?
To w ogóle nie było kłamstwo. Raczej niedoszacowanie.
Przepraszamy, że nie powiedzieliśmy.
Baliśmy się, że nie pozwolicie nam…
Nie mogliśmy ich rozdzielić.
To już wszystkie? Nie mamy w domu więcej szczeniąt?
To wszystkie, daję słowo.
To nie szczeniak.
Przepraszam. Nie powinnam brać udziału w tym podstępie.
Nie pomagasz.
Sorki. Zadzwonię później.
Pa.
Dlatego nie chcieliśmy wam mówić.
Wiedzieliśmy, że się zezłościcie.
- Lizzie, dlaczego jesteśmy źli? - Bo nie powiedzieliśmy prawdy.
Myśleliście, że nie pomożemy samotnej mamie z trojgiem dzieci?
Jesteśmy tak nieczuli?
Właściwa odpowiedź to „nie”.
Trochę spanikowaliśmy.
Serio przepraszamy.
Hej, mały.
Stanowimy drużynę. Pamiętajcie.
- Możemy je wszystkie przygarnąć? - Tylko żadnych sekretów.
- Obiecujemy. - Zero.
Dobrze.
Ten jest szczególnie słodki.
To Kumpel.
Myśleliście, że wam się uda?
- On tak, ja nie. - Hej!
Psy mnożą się tu jak króliki.
Króliki. To jest to.
Masz.
Nie mamy w domu królików, prawda?
Na tym etapie nic mnie nie zdziwi.
MOLE KSIĄŻKOWE CZYTANIE W SOBOTY O 14.00
- Gdy dzieci czytają, sukcesy osiągają! - Bądźcie odważni jak Piotruś.
Świetny pomysł. Wy czytacie te książki?
Tak, w księgarni. Będziemy czytać Piotrusia Królika.
Kocham Piotrusia.
Issac też wygląda na zafascynowanego.
- Fajne króliki? - To pieski.
Chodź, musimy już iść.
Są do adopcji.
Pomyślimy o tym.
Kompleksowa obsługa.
Jestem z was taka dumna. Lista zapisów jest niemal pełna.
Świetnie!
- Nigdy nie lekceważ potęgi literatury. - I psich królików.
„Kłapcia, Ciapcia i Puchowy ogonek pokicały…”.
Nie wymuszaj. Urwis z ciebie jak z Piotrusia.
„…pokicały dróżką, żeby zebrać…”
Kumpel. Jesteś słodki i przekonujący.
Ale dopiero co jadłeś.
„…pokicały dróżką…”
- Kumpel, proszę. - Co tam?
Próbuję się przygotować na spotkanie, ale Kumpel prosi o jedzenie.
- Ciebie też? - A co?
Nie widziałem, żeby pies tak prosił.
Jakby był głodny, a przecież je, bo jego miska jest pusta.
Wygląda, jakby schudł.
Dziwne.
To normalne. Kumpel jest omegą, czyli ma najniższą pozycję w rodzinie.
Jest cherlakiem?
To nieprecyzyjne słowo.
Określa najsłabsze i najmniejsze szczenię z miotu.
Kumpel nie jest mniejszy od rodzeństwa.
Właśnie. Dlatego wolę termin „omega”.
On po prostu nie chce przewodzić stadu i woli trzymać się z boku.
Ale czemu ciągle jest głodny?
Cynamon i Kakao odpychają go i zjadają jego porcję.
Ale one są takie przyjazne. Nie znęcają się nad nim.
To trochę inaczej niż z ludźmi.
Psy instynktownie rywalizują o jedzenie i ciepło.
- Biedny Kumpel. - Spokojnie.
Wymaga tylko więcej uwagi.
I karmiłabym go osobno.
Słodziak z niego.
Największy pod słońcem.
„Piotruś był przerażony.
Popędził przez ogród,
bo zapomniał drogi powrotnej”.
„Zgubił jeden bucik w kapuście,
a drugi w ziemniakach”.
Chcę do domu.
Już prawie koniec, skarbie. Nie martw się, jestem tuż obok.
„Udałoby mu się uciec,
gdyby nie to, że wpadł na gęś…”
- Tak, Julio? - Czemu on ma tylko dwa buty?
Pisarze i wydawcy antropomorfizują postacie z bajek,
żebyśmy mogli lepiej je zrozumieć.
Przerwa na przekąski. Dzisiaj serwujemy…
Marchewki.
Cześć, Issac. Dobrze się bawisz?
Tato.
Właściwie bez przerwy rozmawiamy
o adopcji szczeniaka. Są wciąż dostępne?
- Tak. - Wspaniale.
Dajcie znać, kiedy wam pasuje.
I nie mówcie mu tego, ale to ja się bardziej cieszę.
Nie piśniemy ani słowa.
Chodźmy.
Przepraszam za Parker.
Uwielbia bajki, ale denerwuje się w towarzystwie innych dzieci.
To chyba dla niej za dużo,
- a nie chcemy przeszkadzać. - Nie.
Nie przeszkadzacie. Proszę przyjść za tydzień.
Coś wymyślimy, żeby lepiej się czuła.
Dziękuję za zrozumienie. Spróbujemy raz jeszcze.
Dobrze.
- To jak pomożemy Parker? - Nie mam pojęcia.
- Będę tęsknił. - Opiekuj się siostrą.
Super, że bierzecie parę.
Nie planowaliśmy, ale co zrobić?
Za bardzo się kochają, żeby je rozdzielać.
Chyba że chcesz tylko jednego.
Nie, dwa są lepsze.
Zgadzam się.
Bardzo dziękujemy.
- Wyślijcie fotki. - Na pewno.
Idziemy do domu, psiaki.
Nieźle poszło.
Tak.
- Szkoda ci Kumpla? - Nie widzieli go.
Chyba nie chciał być widziany.
Przynajmniej teraz się naje.
To prawda.
Masz, Kumpel.
Co on robi?
Pewnie poszedł to schować.
Musiał rywalizować o karmę. Boi się, że ktoś ją zabierze.
Słodziaczek.
Bawicie się?
Zrobiło mi się go szkoda.
Wiesz, że po Halloween robimy dokładnie to samo?
To był instynkt. Wiele psów chowa jedzenie.
Doktorka Abby mówiła, że nic mu nie będzie.
Mam nadzieję. Przyszedłem go pocieszyć,
ale wyczuł, że jestem smutny i to on mnie pocieszył.
Tak samo było ze mną i z Cieniem.
Niektóre psy to urodzeni opiekunowie.
Cześć.
Usłyszała cię.
Tak.
KSIĘGARNIA PRZYTULNY KĄCIK
„Złotowłosa postanowiła już zawsze słuchać rodziców”.
„Zawsze i wszędzie”.
Koniec.
Jakieś pytania?
- Tak, Parker? - Za tydzień Kumpel też będzie?
Pewnie. Bardzo cię polubił.
Dziękuję, dziewczyny.
Dziękuję, przyjaciele. Do zobaczenia za tydzień.
Dzięki.
To był świetny pomysł.
Dzięki niemu Parker się uspokoiła.
Myśleliśmy o adopcji psa. Teraz już nie mamy wątpliwości.
Kumpel szuka domu na stałe.
Naprawdę? Pogadam z Parker.
Cześć.
Co mogę powiedzieć, wciąż jesteście moimi gwiazdami.
Lubimy pomagać.
Bajkę o Złotowłosej czytałam sto razy i mogłabym przeczytać jeszcze sto.
Coś jest w tych staruszkach.
To niby o mnie?
Nie, ja…
Poszukam czegoś do czytania.
Lizzie, patrz.
Tak.
Zdaje się, że Kumpel znalazł dom.
Będę strasznie tęsknił.
Kumpel przyszedł się pożegnać.
Kochamy cię.
Najlepszy psiak pod słońcem.
Też tak myślimy.
Możemy iść na spacer?
To było urocze.
Psy i księgarnie to świetne połączenie.
Dzieci pokochały Kumpla.
Może księgarni przydałaby się maskotka?
Z chęcią, ale wychowywanie szczeniaka i prowadzenie księgarni
to dla mnie zbyt dużo.
Jasne, w pełni rozumiemy.
Szczeniaki to sporo pracy.
Ale coś jest w tych staruszkach, prawda?
Polubiła panią.
To oczywiste.
Wiele nas łączy.
Widziałam, jak doglądała swoich dzieci.
Cudowna mama.
Mam coś dla ciebie, Lizzie.
Nowa książka Kit Smithers!
Jeszcze ciepła.
Charles.
Pierwsza edycja Psiego Wojownika!
Moja ulubiona. Historia Lorda Koh.
A teraz was przeproszę, bo idziemy z Szyper na spacer,
porozmawiać o starych czasach.
Szcześliwie się skończyło.
Cztery psy znalazły dom.
- Tak. - Jesteśmy z mamą
- świetnymi opiekunkami psów. - Tak.
- Pooglądamy książki? - Tak.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska