Burza nie dorównywała determinacji detektywa Brannigana,
który wyszedł z cienia,
trzymając ręce w kieszeniach ulubionego płaszcza.
„Oczywiście, że znalazł trop”, szepnął Demonté. „To Brannigan”.
Detektyw odchrząknął, po czym oznajmił, ściszając głos…
Wiedzieliście, że Amelia Earhart była szesnastą pilotką?
- Co ty robisz? - Steph poleciła mi tę biografię.
My tu słuchamy kryminału.
Który słyszeliśmy tysiąc razy.
Jesteśmy na miejscu. Chodźmy.
Już jesteś w trybie Steph.
U cioci Lindy zawsze jej odbija.
- Wcale nie. - Wcale tak.
Dość tego. Co wam mówiłam?
Ciocia Linda, Steph i Becky przeprowadziły się
z Manhattanu do „Handover”.
Andover.
Tryb Steph.
Możesz pojechać ze mną na ryby.
Stanie po pas w lodowatej wodzie nagle nie brzmi tak źle.
Skupiamy się na rodzinie, a nie kłótniach.
Zrozumiano?
- Zrozumiano. - Tak.
Ciekawe, co Steph zaplanowała.
W Nowym Jorku poszłyśmy na shish kebaba.
A potem do teatru.
Widziałaś? Tam biegł jakiś pies.
Jesteśmy na wsi. To raczej jeleń.
Nigdy żadnego nie widziałaś.
- Ty też nie. - No i?
Mam dodatkową wędkę. Tak tylko mówię.
SZCZENIACZKI SZUKAJĄ DOMU
„BŁYSK”
- Cześć! - Hej.
- O rany! Cześć, Paul. - Hej.
Chodź tu.
Tak się cieszę, że cię widzę. Startujesz już na prezydentkę?
- Niczego nie wykluczam. - Mądrze.
Ciocia Linda!
Mój mały zaklinacz psów!
Przekąski w spiżarni, lemoniada w lodówce.
A jutro rano upiekę nie jedną, nie dwie,
ale trzy moje słynne szarlotki.
Jest!
Będą stygnąć w oknie stodoły.
Wieś na całego.
Zaraz założysz kurnik.
A właśnie, Paul, próbujesz uniknąć przegranej w szachy?
Próbuję uniknąć utraty pracy.
Coroczna wyprawa na ryby to oczko w głowie kapitanki.
Widzimy się w niedzielę. Nie tęsknijcie za bardzo.
- Lizzie! - Charles!
- Cześć. - To im nie grozi.
Hej.
- Cześć. - Cześć, wujku.
- Nie chcę wyjeżdżać. - Odprowadzę cię.
Nie mogłam się doczekać.
Ten dom jest ogromny.
- Oprowadzę was. - Ja to zrobię.
Siano, stodoła, siano. Coś ominęłam? Więcej siana.
No weź, Steph. Oprowadźmy ich.
- Zobaczycie farmę. - Nie teraz.
Pobaw się z Charlesem. Chodź, Lizzie.
Idę.
Pokażę ci, jak złamałam rękę w stodole.
Jutro rano. Już późno, Becky.
Dobrze.
Pokaż mu ten stary obraz ze strychu.
Właśnie!
To statek kosmiczny, a do góry nogami wygląda jak Elvis!
- Bomba! - Chodź.
Powoli!
Nie potrzebujemy kolejnego wypadku.
I tak spadłam z drabiny.
- Dobrze, że jesteś cała. - No.
Bajerancka stodoła.
- Ale macie szczęście ze Steph. - Jej się nie podoba.
- Stodoła? - Nie, wieś.
Od przeprowadzki ma zły humor.
Kiedyś chodziłyśmy do parku, a teraz ciągle siedzi w pokoju.
Przykro mi.
Nic na to nie poradzę.
Sama szukam przygód. A teraz mam kompana.
- Dokąd najpierw? - Do raju na ziemi.
KĄCIK DRUCKERA
Oto Kącik Druckera.
Rany, tutaj jest wszystko.
Tutaj nic nie ma.
Nowy Jork ma metro, muzea,
każdy rodzaj jedzenia, o każdej porze.
Świetne teatry.
To my nad rzeką Hudson.
Zjadłam wtedy z siedem kawałków pizzy.
Pamiętasz to?
O matko. Zwiedzanie wodnym taxi.
Wiesz tyle o mieście, że udawałyśmy przewodniczki.
A jak stałyśmy w deszczu w kolejce do japońskiej piekarni?
Przynajmniej raz w tygodniu marzę o ich serniku.
Sklepik z pamiątkami. Rany.
Co robimy jutro?
Niedaleko jest farma Jo Bitmark.
Możemy nakarmić owce, wspiąć się na drzewo.
- Może przewiezie nas traktorem! - Bajer.
A tuż obok jest nawiedzony dom.
- Taki prawdziwy? - Tak.
Stare gospodarstwo, które stoi puste od 24 lat.
Mieszka tam tylko duch Hadley.
Hadley była farmerką?
Hadley była krową.
Mówią, że wciąż słychać, jak domaga się paszy.
- Co to było? - Nie wiem.
To blaszka mamy.
Pies.
Nic ci nie zrobimy.
Dobrze, że mama upiekła trzy szarlotki.
Nie ma obroży, tylko bandanę.
Powiedzmy o niej Steph i Lizzie.
Albo zróbmy z tego własną przygodę.
- Sami rozwiążemy zagadkę. - Jestem za.
Spokojnie, znajdziemy twój dom.
Wciąż jest głodna.
Resztka mięsa z obiadu.
Super. Co jeszcze?
Lemoniada do popicia?
Hej, mamo.
Jeny. Ciekawe, kto podprowadził szarlotkę.
Posłuchajcie, ta rodzina ma swoje zasady.
Jak już podprowadzacie ciasto,
to weźcie do niego lody.
Masz rację.
Gdzie my mamy głowy?
Dzięki.
- Do ciasta. - Chodź już.
Żółtodzioby.
- Coś ukrywają. - Na bank.
Mam ciasto.
Ja wezmę lody.
Patrz, moja drużyna hokeja na trawie.
Tak. Pamiętam ją z wczorajszych filmików.
Mogłabyś z nich zmontować krótszą migawkę.
Super. Zrobimy to wieczorem.
Możemy też zrobić coś innego.
Nie wiem, może coś poza twoim pokojem?
Uwierz mi, tu nic nie ma.
Skąd wiesz? Sprawdzałaś?
Po co? Moi znajomi są w Nowym Jorku.
No wiesz… może dołączysz do szkolnej drużyny hokeja na trawie
i poznasz nowych znajomych.
Tutaj nie ma drużyny hokeja.
To cud, że jest woda.
Steph, otworzysz? To pizza.
Wiejska pizza.
Fan-ciast-ycznego dnia.
Chyba zamawiałyśmy dwie pizze.
No tak. Zaraz ją przyniosę.
- Wydaje się fajna. - Ludzie tutaj nie są fajni.
Okej.
Ma na koszulce stary samolot. Uwielbiasz Amelię Earhart.
- Widziałam ją w szkole. - Idealnie. Przedstaw się.
No nie wiem.
Chociaż spróbuj.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Chyba chodzimy razem do szkoły. Jestem Steph.
No tak. Penny. Do zobaczenia.
Pełen sukces.
Wiem co nieco o zagadkach.
Potrzebujemy wskazówek.
Aby odnaleźć jej dom, musimy przeanalizować każdą informację.
Wiemy tylko, że pojawiła się wczoraj.
Co takiego mogło się stać, że uciekła?
Szkoda, że nie wiemy, jak się wabi.
Napij się.
Spokojnie.
Wystraszyłaś się hałasu?
Czekaj. Hałas.
Już wiem! Pewnie wystraszyła się grzmotów.
I dlatego uciekła.
Nazwijmy ją Błysk, od błyskawicy.
Odnajdziemy twój dom. Potrzebujemy tylko wskazówek.
Zaraz, gdzieś widziałem tę bandanę.
Jest ze sklepu pana Druckera!
Może tam znają Błysk.
Kim jest Błysk?
Suczka, którą znaleźliśmy.
I nic mi nie powiedziałeś?
Nie chciałaś się z nami bawić, pamiętasz?
Coś tam pamiętam.
Jak jesteś ze Steph, to o mnie zapominasz.
Sam znajdę jej dom.
Z Becky.
Masz rację.
Nie powinnam była tak cię zostawić.
Nie winię cię, że zrobiłeś to samo. Przepraszam.
Znaleźliśmy ważny trop.
- Idziesz z nami? - Przyda mi się przerwa od trybu Steph.
Jest! Widzicie?
- Taką samą nosi Błysk. - Panie Drucker!
Już wróciliście?
Sądziłem, że powali was śpiączka cukrowa.
Macie szczęście.
Przyszła świeża dostawa karmelków.
Tych z czekoladą?
Znaleźliśmy suczkę. Szukamy jej właściciela.
Nosi bandanę z tego sklepu.
Pamięta pan, kto taką kupował?
Sprzedaję ich dziesiątki.
Nie mam pojęcia, kto mógł ją kupić.
Komuś chce się pić.
Proszę.
Możecie zamieścić ogłoszenie na tablicy.
- Na pewno… Hej! - Błysk!
Błysk!
A jeśli nigdy nie znajdziemy jej domu?
To nasza działka.
Jeśli ktoś odnajdzie jej dom, to właśnie my.
No i Becky.
Chciałabym odwiedzić was i wasze psy.
Byłoby super.
Może Steph też zechce.
Wątpię. Ona nie chce ze mną spędzać czasu.
O co chodzi, Błysk?
Kim jest Błysk?
Cześć, Steph.
Pomagałam Becky i Charlesowi.
Znaleźliśmy suczkę i szukamy jej domu.
Spoko. Chodź, Lizzie.
Poradzą sobie bez nas.
No chodź.
Właściwie to wolę zostać z nimi.
- Serio? - Tak.
Co zrobiłby detektyw Brannigan?
Zebrał więcej tropów.
Okej. Oto co wiem o border collie.
Są bardzo mądre i mają mnóstwo energii.
Hodowano je do zaganiania owiec. Poza tym…
Owiec? W okolicy tylko Jo Bitmark ma owce.
Błysk musi być jedną z ich psów. Chodźmy!
Okej.
Powinnaś iść z nami.
Na farmę owiec? Odpuszczę.
Steph, poczekaj.
Zrób tę jedną rzecz.
A jeśli ci się nie spodoba,
zostaniemy w twoim pokoju przez cały weekend.
Proszę?
Nie jest aż tak źle.
DŻEMY
MIÓD
- Potrzymaj ją. Poszukam Jo. - Okej.
Błysk chyba zna tę okolicę.
FARMA I WIEJSKI TARG
Fajna miejscówka.
Co sądzisz?
Brakuje mi targu na Union Square.
Mieli świeży chleb, lokalny miód…
Drogie, ale pyszne pączki cydrowe. Nie można przestać ich jeść.
- Jest pani z Nowego Jorku? - Nie. Sprzedaję towar tamtejszym knajpom.
Którym?
Pomyślmy. Garrity Field Inn, Bonacarsti's…
Są ekstra!
- Uwielbiam ich buraczki. - Ja też.
Robimy tu sos klonowo-musztardowy.
- Jak to „tu”? - Świeża żywność rośnie w gospodarstwach.
- Cześć, Jo. - Hej, Becky.
- To pani jest Jo Bitmark? - Zależy, kto pyta.
To moja siostra, Steph. A to kuzynostwo: Lizzie i Charles.
Witajcie na moim stoisku. Jak twoja ręka?
Prawie jak nowa.
To wspaniale. Moje drzewa za tobą tęsknią.
To nie koniec wieści.
Znaleźliśmy ją.
Cześć, śliczna.
Jak się wabi?
Nie jest pani?
Nie, przykro mi.
Biedna Błysk. Chce wrócić do domu.
Wracajmy do poszukiwań.
Powodzenia.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Wpadnij tu kiedyś.
Pracuję nad gruszkową glazurą i chętnie poznam twoją opinię.
Na pewno wpadnę.
I co teraz?
Nie wiem.
Musieliśmy coś przeoczyć.
Omówmy jeszcze raz fakty.
Wiem.
Dobrze jest zrobić sobie przerwę.
Oderwać na chwilę myśli.
Becks, pamiętasz, jak robiłam sobie przerwy w nauce?
Rzucałyśmy frisbee w Central Parku.
Biegnij.
- Jej! - Nieźle.
To było niesamowite.
Musiała to już kiedyś robić.
Border collie częściej niż inne rasy wygrywają mistrzostwa we frisbee.
Pamiętacie, jak w sklepie poprosiła o wodę, ale jej nie wypiła?
- Nie chciała wody. - Chciała frisbee!
Dzieciaki rzucają frisbee nad potokiem.
Może będą coś wiedziały. Chodźmy.
Nie musisz pytać. Idę z wami.
Błysk zna to miejsce.
To dobry znak.
Ale wolę nie robić sobie nadziei.
Chloe! Patrzcie! Znaleźli Chloe!
Chloe! Chodź tu.
- Rób sobie nadzieję. - Cześć.
Chloe jest twoja?
Chciałbym. To suczka Penny.
Gdzie ty byłaś? Tak się bałam.
Dziękuję, że ją znaleźliście. Tak się martwiłam.
Hej, przywiozłam wam pizzę.
- Właściwie to dwie. - Tak, pamiętam.
- Steph, tak? - Tak.
Przepraszam za wtedy.
Byłam taka zestresowana zniknięciem Chloe.
Spoko, też bym się stresowała.
Patrzcie na to.
Brawo, Chloe.
Chcecie pograć?
- Ja chcę. - Ja też.
Ale ostrzegam, jesteśmy całkiem dobre.
Grałyśmy w Central Parku.
To chodźcie.
Dobra robota, detektywie.
Co mnie ominęło?
Poza prysznicem?
Jesteś w trybie Lindy.
Przestań.
I tak rozwiązała się tajemnica suczki Błysk.
Jednak wciąż się zastanawiam:
pies pomógł nam czy my psu?
A może psowi?
To już chyba pozostanie tajemnicą.
Wiesz, że mówisz na głos?
Dzięki.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska