Idę po amulet.
Czekaj! Pamiętasz słowa Varuviana?
„By dotrzeć do celu i nas uratować, jednością musicie drogę torować”.
Musimy opracować wspólny plan.
Nie ma czasu. Amulet zanika.
Nie! Musimy połączyć siły.
Jedność to klucz!
Spokojnie, poradzę sobie.
Lizzie, nie!
No co? Chcę, żebyśmy wygrali. Jestem najlepszą graczką.
Serio? Mieliśmy współpracować.
Ta gra nazywa się Misja Jedności.
Celem jest nie tylko wygrana, ale i współpraca.
Świetnie współpracuję.
Niemal jak ja.
To nie ma sensu.
Charles! Lizzie! Macie gościa.
Nie wiem, czy pamiętacie…
Kumpel!
Cześć.
Czemu wrócił? Coś mu jest?
Nie, po prostu nie wyszło z rodziną Parker.
Mówiliście im, że aklimatyzacja może trochę potrwać?
Nie wierzę, że go oddali.
Kumpel jest kochany. Nie zasługuje na to.
Raczej oni na niego.
Rodzina Parker jest zdruzgotana.
Ale Kumpel nie był sobą.
Chował się i prawie nie jadł.
Zaczął chudnąć. Martwili się o jego zdrowie.
Kumpel kocha jeść.
Musi być skołowany. Biedaczek.
No nie wiem. Na wasz widok się cieszy.
Nacieszcie się, a ja skoczę do sklepu.
- Kupisz smakołyki? - Dla Kumpla? Pewnie.
Nie no, dla nas.
- Tata się droczy. - Jasne.
- Cześć, Kumpel. - Cześć.
Hej.
Nigdy wcześniej nie zwrócono nam psa.
Źle mi z tym, że oddaliśmy go niewłaściwej rodzinie.
Im też współczuję.
Zazwyczaj wam się udaje.
Ten jeden raz nie wyszło. Zdarza się. Tak słyszałam.
Tylko odklejeni od rzeczywistości mówią: „porażka nie wchodzi w grę”.
Za każdym razem, gdy coś robisz, możesz ponieść porażkę.
Tak jak my, próbując was pocieszyć.
Nie chodzi o nasze samopoczucie, tylko o Kumpla.
Oby rozumiał, że nie zrobił nic złego.
Jesteś świetnym psem.
Znajdziemy ci dom, który pokochasz. Obiecuję.
Możemy pomóc?
Zrobimy z tego prawdziwą rozgrywkę Misji Jedności.
Brzmi świetnie.
- Kumpel się zgadza. - Udało nam się.
Wiem.
Które zdjęcie będzie lepsze na ulotkę o adopcji Kumpla?
„Jestem słodki, przytulaśny i chcę ci dać buziaka?”
Czy „Jestem wesoły i pełen energii, chodźmy na spacer”?
To bez znaczenia.
O ile dodacie informację, że jest jasnowidzem.
Patrzcie na to.
- Bum! - Szanse były pół na pół.
Dobra, to jeszcze raz.
Widzicie? Jasnowidz.
Co to jest?
Ten plastik z pudełka pizzy.
Kumpel nie jest jasnowidzem. On czuje pizzę.
Może masz rację.
Zgłodniałem.
Dobrze, babciu. Dzięki za pomoc.
Dobrze, pa.
Kolega babci, Bo, przygarnął kilka przyjaznych psów
i ma wielki ogród.
Chce poznać Kumpla, mamy przyjść.
- Wezmę smycz. - Brawo.
Dobrze się zanosi.
Ale pamiętaj, Kumpel, ostateczna decyzja należy do ciebie.
Dobrze. Już cicho.
Okej, już cicho.
Na co komu dzwonek?
- Charles i Sammy? - Tak.
Wezmę Zygiego.
Zygi!
Kim jest Zygi?
Zygi to jamnik. Wasz nowy podopieczny.
Pokochacie go.
To my mieliśmy dać panu psa.
To jest Kumpel.
Jest uroczy.
Ale chyba się nie zrozumieliśmy.
- Babcia mówiła, że pan przygarnia psy. - Tak.
Niestety ludzie myślą, że mogą mi je podrzucać.
Tak trafił do mnie Zygi.
Kocham go, ale to mistrz ucieczek
i martwię się o niego.
To powiedziałem twojej babci.
Tak myślę.
To jest Zygi?
A nie mówiłem? Zawsze zwieje.
Zyguś.
Co ja mam z tobą zrobić?
Zygi.
Możesz piać z zachwytu. Nie uderzy mi sodówka.
No nie wiem. Czegoś brakuje.
- No coś ty. - Tak.
Poważnie?
Jest idealny.
Kochanie, rozsądź nasz spór.
- Więcej oregano. - Właśnie.
No dobrze.
Przyćmi subtelny smak szalotek, ale spełnię wasze życzenie.
Słyszałam, że babcia Sammy'ego uratowała sytuację.
Tak.
Ale drugie pożegnanie z Kumplem było jeszcze trudniejsze.
Wiem, jest wyjątkowy.
Wszystkie są wyjątkowe, ale Kumpel ma to coś.
I ta mordka.
O tę ci chodzi?
Charles, co się stało?
Długo by opowiadać.
Ale przedstawiam wam Zygiego.
SZCZENIACZKI SZUKAJĄ DOMU
„ZYGI”
Od godziny tak biega.
To jego pierwsza noc tutaj.
Pewnie jest zdenerwowany.
Co zrobimy?
Widziałaś?
Kumpel wiedział, jak uspokoić Zygiego.
Wiesz, źle mi z tym,
że Kumpel nie odnalazł się w domu Parker,
ale cieszę się, że do nas wrócił, mimo że tylko na chwilę.
Wyjęłaś mi to z ust.
Do łóżek, wszyscy.
Już idziemy.
Dobry piesek.
Chodź, Zygi.
Widzimy się rano.
Z tobą też.
Wiem. Też nie chcemy odchodzić.
Poczekaj.
Chodźmy.
Dzień dobry, Zygi.
Zaraz. Zygi? Co ty tu robisz?
Lizzie! Zygi uciekł!
Jest bezpieczny.
I uroczy.
Naprawdę jesteś mistrzem ucieczek.
Musimy cię pilnować.
Chodź zobaczyć.
Co takiego?
Nauczyłam Kumpla sztuczki.
Gotowy? Beczka.
Beczka…
Świetna sztuczka.
Co jest, Kumpel?
Gdzie jest Zygi?
Nie wiem. Zygi?
Zygi!
O nie.
Zygi!
To moja wina.
To nie twoja wina. Jamniki uwielbiają kopać.
A ten jest specem.
Powinienem bardziej go pilnować.
Zgubiłem go już pierwszego dnia.
My go zgubiliśmy. Jesteśmy drużyną, tak?
Na dobre i na złe.
Zygi!
Mógł uciec wszędzie.
No. Naszej drużynie przydałaby się pomoc.
Tak.
Zygi!
- Pora karmienia. - Ja to zrobię. Wygodnie wam.
Dzięki, skarbie.
Znam jego preferencje co do suchej i mokrej karmy.
Lubisz moją kuchnię?
- Zygiego ani śladu? - Nie.
Zadzwonimy po Sammy'ego i Marię.
Dam znać remizie, żeby mieli oczy otwarte.
A ja obdzwonię sąsiadów.
Dzięki.
Zygi miał obrożę. Może ktoś go znajdzie i przyprowadzi…
- Bo? - Wiem, że to szalone.
Mam dom pełen psów,
ale bez Zygiego to nie to samo.
Brakuje mi jego porannych buziaków.
No tak.
To gdzie on jest?
Ktoś już go adoptował?
No więc…
Nie jestem zaskoczony.
Macie świetną reputację.
Zygi nie został adoptowany.
To wspaniale.
Nie, nie jest wspaniale.
Zgubiliśmy go.
Przekopał się pod płotem i uciekł.
O nie.
Zygi.
Spokojnie, znajdziemy go.
Będziemy szukać do skutku.
Okej. Bądźmy w kontakcie.
Ja też będę go szukał.
Zygi!
Gdzie jesteś, maluchu?
Nie wierzę, że zgubiliśmy psiaka.
Gorzej być nie może.
To był wypadek. Nie powinniście się tak zadręczać.
Powinniśmy.
Jesteśmy odpowiedzialni za tego psa.
Jeśli tak zawaliliśmy, może nie powinniśmy się tym zajmować.
Co ty mówisz? A Goldie?
Umiliła życie moje i Rufusa.
Wujek Teo opowiada mi o życiu w drodze z Rabusiem.
- Ocaliliście temu psu życie. - Ale dziś zgubiliśmy szczeniaka.
Jesteście świetnymi opiekunami.
I nie tylko my tak uważamy. Chodźcie.
Zaraz, dokąd idziemy?
Do waszego domu.
Co wy tu wszyscy robicie?
- Chcą pomóc. - Jak…
Maria i Sammy powiedzieli nam o Zygim.
- Od razu przyszliśmy. - Żeby nam pomóc?
Gdyby nie wy, nie miałabym Szyper, która zmieniła moje życie.
Cała księgarnia szuka Zygiego, a my we dwie przejrzymy każdy kąt.
Nie muszę mówić, kim jest dla mnie Molly.
Ale powiem.
Jest całym światem.
Rozwiesimy ulotki w parku.
Wracamy prosto z treningu.
Moja drużyna biega dziś po mieście, żeby przeszukać teren.
Odwołałam popołudniowe wizyty. Pomogę, jak mogę.
To niesamowite.
Dzięki wam poszukiwania Zygiego pójdą dużo sprawniej.
Musimy się komunikować na bieżąco.
- Rabuś. - Przyjechaliście!
No pewnie!
Cześć, Rabuś.
Mamy u was dług wdzięczności.
To mapa miasta.
Wszyscy, którzy adoptowali od was psy, włączyli się do poszukiwań.
Nie wiem, co powiedzieć.
A to nowość.
Dzięki.
Do usług. Nie żebyście zgubili więcej psów.
A nawet gdyby, pomożemy.
Znajdziemy Zygiego.
Wiem. Dzięki Misji Jedności.
Misja Jedności.
Aptekarz widział go na piątej ulicy.
- Dzięki. - Mam.
- Hej, tu Remy. - Mów.
Spotkałem Meg w remizie. Pamiętała mnie.
Ktoś widział małego, czarnego psa na boisku do bejsbola.
- Idę tam. - Dzięki, Remy.
Nie ma za co. Remy się odmeldowuje. Bajo!
Boisko do bejsbola. Jest.
Wciskam dobry guzik? Halo?
- Proszę mówić. - Jestem przy szkole.
Chyba widziałam Zygiego na parkingu.
- Zanim podeszłam, już go nie było. - To na bank on. Dzięki.
To się zaczyna układać. Ucieka na zachód.
Sammy raportuje. Widzieliśmy cel z Marią
i wzywamy wsparcie w celu ujęcia. Odbiór.
- Co? - Tu Maria.
Zygi biegnie aleją w kierunku Wiązowej.
Wiązowa! Tam mieszka Bo.
On szuka domu. Tak jak Fuks.
Wraca do swoich.
Przyjęłam. Kierujemy się na Wiązową.
Wsiadajcie.
Jak nas znaleźliście?
Hej, Kumpel.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Zgubiliśmy go.
Jest tu?
Nie wiemy. Wbiegł tutaj.
Ale już nie wybiegł. Może być wszędzie.
Kumpel chce nam coś powiedzieć.
Co jest?
Mówi, że Zygi jest w krzakach. Na bank.
Okej, znajdę go.
Nie, zróbmy to razem. Misja Jedności.
Gotowi.
Już dobrze, Zygi. Chodź.
No nie wiem, nic tam nie widzę.
Jest!
- Hura! - Kumpel miał rację!
Już dobrze, chodź.
Wiedziałem.
Mam cię.
Ale z ciebie rozrabiaka.
To była bardzo profesjonalna akcja ratunkowa.
Wiedzieliśmy, że dacie radę.
My też.
Udało się.
Tu jesteś. Zyguś.
Tak się martwiłem. Przepraszam.
Dziękuję wam. Jesteście najlepsi.
Mieliśmy pomoc.
Sporo pomocy.
Proszę umocnić swój płot.
Wkopię cynkowaną siatkę półtora metra w ziemię.
Nie rozumiem.
To znaczy, że go kocham.
Pa, Zygi.
Do zobaczenia.
Jeszcze raz dzięki za wszystko.
Podziękowania należą się również wam.
Uwielbiam nasze planszówki. Ale prawdziwe misje są fajniejsze.
Psy ponad amulety? Zawsze i wszędzie.
Chodźmy.
Został tylko on.
Wydrukowałem ulotki.
- Podwieziesz nas jutro… - Nie.
Okej.
A ty, tato?
Nie ma szans.
Nie ma potrzeby.
Znaleźliśmy dom dla Kumpla.
Tak? Kiedy?
Teraz. Spojrzeliśmy tak na siebie.
- Jak… - Nie wierzę. Naprawdę?
Co to ma wspólnego z domem dla Kumpla?
Nie rozumiesz, co mówią.
Mówicie to, co myślę?
- Zależy, co myślisz. - Powiedz bratu.
Nowy dom Kumpla jest tutaj, z nami.
Serio? Zatrzymamy go? To najlepsza wiadomość na świecie!
W końcu mamy psa.
Chwileczkę. Decyzja nie należy do nas.
Co myślisz, Kumpel?
Chcesz dołączyć do rodziny?
Zażartował z nas.
Droczył się z nami.
- Kumpel. - Kochamy cię.
Witamy w rodzinie.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska