‫[ آنچه گذشت... ]
‫این نشان‌ها که می‌زنیم به سینه‌مون،
‫جنس‌شون یکی نیست.
‫نشان من یه ستارۀ برش خورده ‫از یه سکۀ پنج پزوییـه.
‫زندانیِ من آدم خوبیـه.
‫اعتماد دارم می‌رسونیش که ‫محاکمه‌ی منصفانه‌ای داشته باشه.
‫زندانی‌های من همیشه به حقشون می‌رسن.
‫می‌بینم خودت رو توی دردسر انداختی.
‫کارای روزمره‌ست دیگه.
‫باهام ازدواج کن، کالیستا.
‫حتی از پس هزینۀ حلقه‌ای که برای ‫وصلت کردن باهام لازمـه هم برنمیای.
‫این همونیـه که وب رو کشت.
‫باریکلا، بیلی کرو.
‫من دارم میرم. نمی‌تونم اینجا بمونم... ‫می‌کُشنم.
‫دلیلی واسه نگرانی نداری.
‫شاید تو نگران نباشی، ولی من ‫عضوی از خانواده‌ی ریوز نیستم.
‫خب، باید داستان‌های دزدیده شدنِ
‫سیاهپوست‌ها رو شنیده باشی.
‫به لحاظ قانونی، ‫برده‌داری باید مُرده باشه،
‫ولی در عمل، فقط زخمی شده.
‫رنجرهای تگزاس کفش‌های جکسون کولِ
‫زندانی را تحویل گرفتند.
‫کی داره مردان سیاهپوست رو ناپدید می‌کنه؟
‫بس ریوز. آقای سان‌داون.
‫سکۀ پنج پزوییـه.
‫نمی‌بینی؟ ‫بهشت پر از قاتلـه، بس ریوز.
‫تو باهام خوب بودی.
‫حالا با اونا خوب باش.
‫می‌دونی چرا اینجام؟
‫می‌خوای خداحافظی کنی؟
‫وقتی به اندازۀ من،
‫در جایگاه قاضی بشینین،
‫دیگه بد اقبالی رو
‫تاحدی با بی‌طرفی در نظر می‌گیرین.
‫این هم تفاوتی نداره.
‫در پروندۀ بس ریوز،
‫معاون کلانتری که برای این دادگاه گماشته شده،
‫کسی به جرم قتل محاکمه شده...
‫در این تاریخ،
‫هیئت منصفه با قاطعیت...
‫چنل تلگرام: T.me/ErfanTabarsiOfficial
آیدی تلگرام @Erfan_CFSF
‫[ مجریان قانون ] ‫[ بس ریوز ]
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::.
‫[ شش هفته قبل ]
‫جنی، تو به چیزی مسلط شدی ‫که من در 46 سال زندگی زناشویی
‫باهاش در کشمکش بودم.
‫چی؟
‫این‌که شوهرم یه جا ثابت بشینه.
‫این‌که هر روز روی صندلی قاضی نشستم...
‫من همیشه گفتم ما تفاوت چندانی نداریم،
‫بجز اون یه مورد.
‫بهشت پر از قاتلـه، بس ریوز.
‫اونا به لطف خدا ازم پذیرایی می‌کنن
‫همون‌طور که از تو پذیرایی می‌کنن.
‫ولی همه‌ی این خونی که رو دست‌هات ریخته...
‫داشتم فکر می‌کردم یه‌ذره ‫خونه‌نشینی حال بس رو بهتر می‌کنه.
‫عجب فکر بکری.
‫به‌نظر من که ضرورتی نداره.
‫حالا حواسش برگشت.
‫قاضی پارکر پیشنهاد کرد ‫یه مأموریت سبک‌تر بهت بدم.
‫یه آشپز حسابی برای خودمون پیدا کردم، بس.
‫توصیه شده توسط هک توماس.
‫می‌گن کلوچه‌ای که درست می‌کنه ‫از بیسکوییت‌هاش هم خوش‌مزه‌تره.
‫ممم.
‫بیا.
‫هم‌نوع‌مون رو می‌شناسیم.
‫دیدمت.
‫تو یه گرگی، بس.
‫هم‌نوع‌مون رو می‌شناسیم.
‫نه، تو یه هیولایی.
‫چه زری زدی؟
‫هیچی.
‫ترکش کردی؟
‫ملاقات‌مون با تو و بس ‫روی جفت‌مون تأثیر گذاشت.
‫ازش پرسیدم چطور می‌تونه دنیای جدیدی بسازه
‫وقتی حتی خونۀ خودش نظم نداره.
‫ازم پرسید مگه اصلاً مهمـه.
‫اسمه، عزیزم.
‫حقیقت اینه که،
‫همیشه می‌دونستم رویاهای ادوین خالص و پاکن،
‫اما قلبش به اون اندازه خالص و پاک نبود.
‫بذار بریم داخل.
‫اگه همه‌اش منتظر بس می‌موندم ‫که این‌کارو بکنم،
‫دیگه باید سر مراسم خاک سپاریم پیانو می‌زدم.
‫این‌طوری تشکر می‌کنی؟
‫این هم یه‌جورشـه دیگه.
‫به من ربطی نداره‌ها، ولی...
‫چطور از پسش بر میاین؟
‫از پس چی؟
‫دوریِ بین‌تون.
‫گمونم قوی‌تر شدم.
‫ولی بس؟
‫بچه‌هاش دیگه به سختی متوجهش می‌شن.
‫حتی وقتی اینجاست،
‫مثل سایه‌ای می‌مونه که ‫افتاده رو کف‌پوشِ زمین.
‫ولی بازم.
‫تلاش می‌کنه رفتار خوبی باهاشون داشته باشه.
‫تلاش کردن با عمل کردن فرق داره.
‫خودش رو وقف تو کرده.
‫بس خودش رو وقف عدالت کرده.
‫وقف یه‌جور آرمانِ خیالی ‫که توی قلبش پنهان کرده.
‫درست زیر همون نشان.
‫بعضاً انگاری جای زیادی
‫برای کار یا شخص دیگه‌ای نمونده.
‫وظیفه و قانون. ‫درست مثل خون و استخوان.
‫خدایا منو ببخش،
‫ولی اون مرد برای تو غسل تمعید شده، جنی.
‫تازه باید خداتم شکر کنی.
این پیانو از حد تصورات
‫کدبانو ریوز هم بهتر میشه.
‫کی تصورش رو می‌کرد.
‫سلام.
‫شما خانوادۀ ریوز هستین؟
‫بله
‫بس خونه‌ست؟
‫جناب ریوز بیرونن.
‫کمکی از دستم برمیاد برات؟
‫سالی چطور؟
‫می‌خوای تا میارمش، بیای داخل؟
‫دیگه باید برم.
‫سالی شارون ریوز!
‫فقط به اون دختر گفتم مراقب رفتارش باشه.
‫به یه دختر سفیدپوست؟
‫تو عاقل‌تر از این حرفایی.
‫بابا هم عاقل‌تر از این حرفاست؟
‫چون دقیقاً همون‌کاری رو کردم ‫که اگه بابا بود، می‌کرد.
‫راست می‌گه‌ها.
می‌خوای برگردی بری ریل‌هد؟
‫همراهیت می‌کنما.
‫و تو.
‫یه‌جور رفتار نکن که چون ‫بزرگ شدی شلاق نمی‌خوری.
‫چشم، خانم.
‫خانم.
‫چطورین؟
‫به داغی فلفلی که توی ‫آتیش ریخته شده، داغ کردم.
‫خودم خوب می‌دونم.
‫انگاری اخیراً شیطان زده رو دست خدا.
‫دنبال مودی اونیل نامی می‌گردیم.
‫یه حکم تو جیبم دارم که اسم اون روشـه.
‫احیاناً نمی‌دونین کجاست؟
‫توی همین ایوان نشسته.
‫بعد از ظهر بخیر، بانو اونیل.
‫قشنگ‌ترین لباسم رو برای ‫اعدام شدنم به تن کردم.
‫فقط نمی‌دونستم شما میاین سراغم ‫یا یه عده لات و لوت.
‫اون لازم نیست.
‫لازمـه، خانم؟
‫خب، بهم گفتن وقتی به‌دنیا اومدم ‫هیچ سروصدایی نکردم.
‫بدون نق و نوق.
‫قصد دارم به همین شکل هم از دنیا برم.
‫شرمنده که می‌گم، ‫ولی نمی‌تونین لواز شخصی بیارین.
‫خب...
‫دلت می‌خواد اینو بیاری.
‫با همین زدم کشتمش.
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::.
‫باباتون با بوقلمون‌ها یاد گرفت.
‫کار ویلیام ریوز،
‫پدر جرج بود که بهش یاد داد،
‫ولی...
‫فکر کنم مادرزادی بلد بود چطور ماشه رو بکشه.
به مسابقات مختلف می‌رفتن ‫و بس همیشه برنده می‌شد.
‫و بعد، با یه گاری پر برمی‌گشتن.
‫البته ارباب ویلیام پولش ‫رو نگه می‌داشت، ولی بس،
‫کل اون پرنده‌های چاق و چله که ‫به بزرگی کدو تنبل بودن رو می‌برد.
‫و پرلالی می‌پختن‌شون،
‫و انقدر همه‌مون می‌خوردیم ‫که دیگه شکم‌مون هم به بزرگی کدو تنبل می‌شد
‫و کم مونده بود بترکه.
‫بهم گفتن باباتون تابحال خطا نزده.
‫نه حتی یه‌بار.
‫مامان!
‫برین طبقۀ بالا.
‫همین الان برین اتاقتون.
‫بدویین برین طبقۀ بالا.
‫سالی.
‫تا وقتی نگفتم، نیاین بیرون.
‫چیزی نمی‌خوره.
‫من هم از چیزی که می‌پزه چندان خوشم نمیاد،
‫ولی باید غذا بخورین.
‫نمی‌دونم مجبورم یا نه.
‫با توجه به چیزی که در شرفشم.
‫شما که از سرنوشتتون خبر ندارین.
‫دادگاه برای همینـه.
‫حقمـه که اعدام بشم.
‫و از هیچی پشیمون نیستم.
‫اون ننه بزرگ یه کار کرد فکر کنی ‫آمادۀ اعدام شدنـه، ها؟
‫باید می‌دیدی وقتی از قل و زنجیرت آزاد شد، ‫با چه سرعتی فرار کرد.
‫کلاغ پیر کجاست؟
‫آشپزت آزادش کرد.
‫گندش بزنن.
‫اگه پیاده رفته باشه ‫نمی‌تونه زیاد دور شده باشه.
‫اوه، ساعت‌ها قبل از سحر فرار کرد.
‫ای حرومزادۀ بزدل.
‫تو اومدی یه زن سیاهپوستِ پیر رو
‫ببری که با طناب یه مرد سفیدپوست اعدام بشه.
‫[ بس ریوز اینجا آویزان خواهد شد ]
‫ولی بزدل منم؟
‫دهن لعنتیت رو ببند بره بابا.
‫می‌تونیم زنه بگیریم.
‫طرفت می‌خواد منو بزنه.
‫حالا، باید بهش یادآوری کنی،
‫که اسم من پای حکم‌های اربابتون نخورده.
‫ها؟
‫جنازۀ من برای خانم بس نون نمی‌شه.
‫یا اون توله‌هایی که اون کاکاسیاه پس انداخته.
‫اه...
‫ولی...
‫اه، اینا آرومت می‌کنن.
‫بفرما، خون‌بهات رو بردار.
‫برده‌گیرِ تازه به‌دوران رسیده.
‫چون هر کاری هم که بکنی،
‫تو فقط همینی.
‫تو چی‌کار کردی؟
‫بس، باید داستانمون رو درست کنیم.
‫بگیم فقط داشتی اسلحه‌ات رو ‫تمیزی چیزی می‌کردی، وگرنه...
‫پارکر رحم و مروت سرش نمی‌شه.
‫دیدمت.
‫تو یه گرگی، بس.
‫من وقتی یه هیولا ببینم ‫می‌شناسمش، بس ریوز.
‫حالا، به حرف بابات گوش کن.
‫کرتیس!
‫نه!
‫بس، باید بدونی...
‫هیچ تمایلی نداشتم به اون پسر شلیک کنم.
‫برام سؤالـه که خودت
‫تو مسیر آزادیت چقدر خون ریختی.
‫فقط به اندازه‌ای که مجبور بودم.
‫- و خون بچه‌ای رو نریختم. ‫- تو هم درست مثل من یه قاتلی.
‫و یک تابستون،
‫احتمالاً شیش یا هفت سالم بود،
‫یه خشک‌سالی داشتیم.
‫از اون‌هاش که تو انجیل گفته شده.
‫بابام زیاد بی‌خوابی کشید.
‫تا سر حد مرگ نگران بود که هر چی داره ‫قراره از دست بده.
‫پسرش رو می‌دید که از اون چیزی هم که بود
‫داشت لاغرتر می‌شد.
‫عادت داشتم سرگردون برم تو انبار زیرزمینی
‫و یه بار بعد کلیسا، ‫دومین پله رو که رفتم پایین
‫شنیدم مامان و بابا کلی حرف درشت
‫و نامهربانانه...
‫که معنی‌شون رو نمی‌فهمیدم، نثار هم کردن.
‫ترسیده بودن.
‫برای فردا و پس‌فرداش.
‫حالا، من همیشه خودم رو ‫ملزم می‌دونستم که به بقیه کمک کنم.
‫از زمان بچگی تا الان فرقی نکرده.
‫با فرق این‌که وقتی بچه بودم،
‫می‌رفتم به جستجوی گنج.
‫فکر می‌کردم اگه چیزی پیدا کنم،
‫اتفاقی برای مامان و بابا نیفته.
‫و بگو از قضا چی شد؟
‫توی نهرِ اونورِ مزرعه،
‫طلا پیدا کردم.
‫می‌درخشید و بهم چشمک می‌زد.
‫پس هر چقدر تونستم برداشتم و دویدم تو خونه،
‫به این باور که
‫چیزی که سرش اون همه ‫بی‌خوابی کشیدن رو نجات دادم.
‫شتابزده رفتم داخل،
‫کل گنج رو انداختم رو میز مامان.
‫نمی‌تونستم بشنوم بابا چی می‌گفت،
‫ولی یه چکش برداشت و شروع کرد به زدنش.
‫وقتی دیدم شکست و...
‫تیکه‌تیکه شد...
‫...و بعد مثل شیشه خرد شد، گریه کردم.
‫هیچی جز پیریت نبود.
‫بهش می‌گن سنگ طلای ابلهان.
‫این برای همیشه برام درس عبرت شد.
‫با استفاده ازش انتظاراتم رو کنترل کردم.
‫پس، چرا فقط ازت نپرسم، بس،
‫تو چی هستی؟
‫طلایی؟
‫یا پیریت؟
‫من پدرم رو نمی‌شناختم.
‫قبل از این‌که به دنیا بیام فروختنش.
‫ایام کریسمس که می‌شد،
‫می‌ذاشتن سر بزنه.
‫یه همنشینی، یه غذا...
‫بعد دوباره می‌رفت.
‫مامانم موهاش رو با گل شاه پسند می‌بافت.
‫برای اومدن بابام به خودش می‌رسید.
‫اینو از چهرۀ خود بابام واضح‌تر یادمـه.
‫نه...
‫مردی که اسم و داغش رو با خودم به‌دوش می‌کشم،
‫کسی که بهم سوارکاری
‫و تیراندازی یاد داد،
‫ویلیام ریوز بود.
‫همه بهم گفتن چقدر خوش شانسم
‫که مورد لطف و مرحمتش واقع شدم.
‫«رئیس بهت علاقمند شده، بس.»
‫«خوب ازش مواظبت کن، بس.»
‫اون آدمِ بی‌رحمی نبود.
‫حداقل در ظاهر آدم بی‌رحمی نبود.
‫ولی بعد منو به پسرش هدیه داد.
‫جرج.
‫و وقتی بی‌رحمی اون مرد بیش از حد تحمل شد...
‫نرفتم دنبال گنج بگردم،
‫یا سنگ جمع کنم،
‫یا سنگ طلای ابلهان.
‫نه، قربان.
‫برای شما، شناخت آدم‌ها کار ساده‌ایـه.
یا ‫طلائن یا پیریت.
‫ولی عدالت...
‫هیچی پر هزینه‌تر از این نیست.
‫حالا من حاضرم هزینۀ عدالت خودم ‫رو توی «جهنم روی زمین» بپردازم.
‫تو هزینۀ خودتو پرداختی، قاضی پارکر؟
‫چون گمونم در شرف پرداختشی،
‫چون من قرار نیست اونجا تنها باشم، مگه نه؟
‫تو هم قراره درست کنارم بشینی.
‫پس مستقیم ازت می‌پرسم.
‫چند وقت آب خنک می‌خوریم...
‫قربان؟
‫تو هم درست مثل من یه قاتلی.
‫تو... تو یه قاتلی.
‫وقتی به اندازۀ من،
‫در جایگاه قاضی بشینین،
‫دیگه بد اقبالی رو
‫تاحدی با بی‌طرفی در نظر می‌گیرین.
‫این هم تفاوتی نداره.
‫در پروندۀ بس ریوز،
‫معاون کلانتری که برای این دادگاه گماشته شده،
‫کسی که به جرم قتلِ ویلی لیچ محاکمه شده...
‫پیرو مرورِ دقیق مدارکی که
‫توسط وکیلِ مدافع
‫و ایالت ارائه شده،
‫تو را...
‫...بی‌گناه اعلام می‌کنم.
‫این نشان‌ها که می‌زنیم به سینه‌مون،
‫جنس‌شون یکی نیست.
‫نشان تو یه ستارۀ حلبیـه، نشان من ‫یه ستارۀ برش خورده از یه سکۀ پنج پزوییـه.
‫ولی قدرتی که به آدم می‌دن...
‫تو واسه نشان احترام قائلی، بس.
‫ولی حتی با این وجود، مردی مثل تو ‫وقتی از اون رودخونه رد بشیم
‫نمی‌تونه مردی مثل من رو دستگیر کنه.
‫تو فکر دستگیر کردنت نبودم.
‫نه، با اون چشم‌های خشمگینی که تو داری،
‫گمونم به‌سرعت منـو می‌کشی.
‫بس، باید بدونی...
‫هیچ تمایلی نداشتم به اون پسر شلیک کنم.
‫وقتی از پیشت رفته بودم...
‫...یه پسری بود که مثل پسر خودم دوستش داشتم.
‫اسمش کرتیس بود.
‫اون کشته شد.
‫دارم می‌رم سراغ مردی که کشتش.
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::.
‫چنل تلگرام: T.me/ErfanTabarsiOfficial
آیدی تلگرام @Erfan_CFSF
‫[ آنچه در قسمت آخر از این فصل خواهید دید ]
‫تو مجری قانونی یا یاغی؟
‫امروز، گمونم یکمی از جفتش.
‫رنجر پیرس مهمان مسلح نمی‌پذیره.
‫حالا، افسانۀ آقای سان‌داون،
زیادی بال و پر گرفته ‫و از واقعیت دور شده.
‫البته نه این‌که ناراحت باشم.
‫لعنتی، بچه‌جون!
‫مراقب باش.
‫کنجکاوی، معاون رو به‌کشتن داد.