Ang Portland ay may isang major professional sports franchise
ang Trail Blazers.
May pakialam ang mga tao dito.
Blazers!
Mahal na mahal nila ang team.
Nanalo sila ng championship no'ng 1977.
Mabilis na nabago no'n ang lahat.
Pero mahigit 20 taon na ang nakalipas,
at di pa ulit nila nararamdaman ang gano'ng saya kagaya no'ng 1977.
At do'n pumasok sina Rasheed Wallace,
Damon Stoudamire,
at Bonzi Wells.
Sila 'yong koleksyon ng players na imposibleng gumana.
Mga isip bata, mabababaw, pero sobrang gagaling.
Ito ang pinakamagaling na sociology experiment sa sports.
Ang pinakamatinding kalaban ng Blazers ay ang sarili nila.
Si Rasheed Wallace ang inaasahan ng Blazer fans
na magdadala sa minamahal nilang team sa pangalawa nilang titulo.
Ito na 'yon, ang pagkakataong manalo sa championship.
Nakalaban na ni Wallace ang Lakers, at minsan, ang sarili niya.
Back-to-back championships sana sila. Kanila na sana 'yon, e.
Pero sunud-sunod ang mga nangyari.
Marijuana, cocaine, pambubugbog.
Ang pinakamatagal na walang insidente ay 17 araw lang.
- Kulong dahil sa pagmamaneho nang lasing. - Nanapak ng teammate.
Sportscaster ako, hindi crime reporter.
May drug charges si Stoudamire, pangatlo na sa loob ng 16 na buwan.
Malamang maraming fans ang galit.
Sumugal ng technical, at ayan na nga.
Na-technical foul si Wallace.
Insulto sila sa bayan.
Bobong Tony.
Kriminal ang karamihan sa kanila.
Kalokohan 'to.
Puta naman, pwede bang umayos kayo?
Nagkagulo na talaga. Tingnan mo, nanapak si Rasheed Wallace ng fan.
Ngayon lang ako nakakita na galit ang buong bayan.
Nakakahiya ka, Rasheed Wallace.
Alam ko ang nangyari…
pero ito lang ang sasabihin ko.
Di ko kayo kilala. Di ko kayo gustong makilala.
Trabaho n'yo ang kilalanin ako.
Magkano sa tingin mo ang advanced operating environment na 'to?
Ito ay $99! Sobrang mura, pero totoo!
Ito ang Windows mula sa Microsoft! Um-order na kayo!
Microsoft…
Ang Microsoft ang pinakamalaking software company sa mundo.
Itinatag ni Bill Gates ang kompanya niya kasama ang kaibigan niyang si Paul Allen.
Si Paul Allen ang pangatlong pinakamayamang tao sa mundo.
Isa sa mga ideya ni Allen ang magbabago sa personal computer
at maglulunsad sa Microsoft.
Di lang pinakamalaking isda, sila ang tubig na nilalanguyan natin.
Ginastos ni Allen ang yaman niya sa iba't ibang libangan,
mga yate, submarine, gitara ni Jimi Hendrix.
Nakatuon ang atensyon ng venture capitalist
sa maliit na lungsod ng Portland, Oregon.
Inanunsyo ng Trail Blazers ngayong araw na ibinenta nila ang team kay Allen,
ang pinakabatang may-ari ng team sa NBA.
Binili ko ang team dahil isa sa mga passion ko ang basketball
at gusto kong personal na mapasama sa isang championship-quality team.
Ang big move ni Allen sa pagbuo ng championship team?
Ang pagkuha sa NBA General Manager of the Year na si Bob Whitsitt.
Sa ngayon, pumasok ako sa isang magaling na organisasyon
at sinusubukang mag-ambag sa bagay na magandang maganda na.
Ako ang may pinakamagandang record sa NBA.
Walong taon ang ibinuhos niya para gawing powerhouse ang Seattle Supersonics.
Walang ibang may kayang gawin 'yon.
Di talaga ako interesadong bumuo ng isang organisasyon
at magbenta ng tickets at ituro sa mga tao kung ano ang NBA.
Sabi ko, "Paul, ang gusto kong buuhin ay basketball team lang talaga."
Ang palayaw ni Bob Whitsitt ay Trader Bob.
Trader Bob.
Nakakatuwa si Trader Bob.
Para siyang computer, analytical.
Wala siyang pakialam sa chemistry.
Di ako chemistry major, sports major ako.
Kailangan n'yong maintindihan
na napakahirap maging general manager ng Portland.
Portland 'yon, e.
Maulan, basa, nasa hilagang-kanluran, Portland.
Maliit ang market.
Karamihan sa mga tao doon ay puti.
Di interesado ang NBA players do'n.
Ang mayro'n lang ay ang nasa draft at pwede sa trade.
Dumating si Trader Bob sa panahon na patapos na ang Drexler era.
Ang Drexler era.
Labindalawang taon.
Dalawang finals appearances, pero walang championships.
Kinailangan niyang isipin pa'no sisirain at aayusin 'to nang sabay.
Pumunta 'ko do'n kanina, may telepono at computer.
Excited talaga 'ko. Pumasok ako at ni-lock ang pinto.
Sa Sonics, wala kaming computers. Wala kaming teknolohiya.
Kung wala kang alam sa computer ngayon, mahihirapan ka sa susunod sa siglo.
Pagka-hire sa 'kin ni Paul,
nagkaro'n ako ng laptop, nagkaro'n ng email…
Mas dumali ang buhay ko, mas gumaling.
Sabi ni Paul sa 'kin, "Pera ko 'to. Gawin natin 'to magkano man ang abutin."
"Gusto kong manalo."
"A, siya nga pala, Bob…
"papasok tayo sa playoffs next year."
Ibig sabihin, wala na akong oras.
Naghahanap siya ng kabuluhan,
kaya kumukuha siya ng mga pumalya dati, mga nadawit na sa gulo.
Kung pinagbayaran mo na ang ginawa mo,
naniniwala akong dapat bigyan ka ulit ng pagkakataon.
Oras na para sa panibagong yugto ng Trail Blazer.
Susubukin nito ang hangganan ko.
Kaya ko bang ayusin ang taong 'to,
bihisan siya,
at gawing isang napakagaling na bagay?
Draft picks man,
mas malaking budget,
mas magaling na player…
Ginawa namin lahat, at si Rasheed ang target ko.
Matapos mag-ipon ng players at picks,
gumawa na si Trader Bob ng unang malaking hakbang niya.
Nag-trade ang Portland para sa dating pang-apat na overall pick
ang 21 taong gulang na si Rasheed Wallace.
Ang pinakanahirapan ako kay Rasheed
ay pag pag-manage ng emosyon niya, adrenaline, at ugali.
May mga tao na naglalaro na may sariling pag-uugali.
May mga pumapasok sa court
na kalmado, walang alinlangan,
at mayro'n namang mga puno ng galit.
Dahil lang 'yon sa competitiveness, at competitive akong tao.
May mga nagulat sa first impression ni Wallace dahil sa damit nito,
"Mura kung sinong kilala mo. Papatayin ka pa rin namin."
…at heto na sila.
Bilang forward, number 30, Rasheed Wallace!
Sinasabi ko sa tropa ko, "Di ako role model."
Sa mga anak ko siguro, pero pumapalya rin ako sa kanila.
Ako ang una do'n.
Walang kahit anong arte. Para lang,
"Nagba-basketball kami kaya 'yon ang ginagawa namin.
"Wala kaming oras para sa ibang bagay." Gusto ko 'yon.
No'ng dumating si Rasheed sa Portland,
parang may nagsimulang magtambol sa franchise.
Desperado ang NBA para sa bagong mukha. Sa Portland na yata nila nahanap 'yon.
Kakaibang team ang Blazers.
Si Rasheed Wallace, walang duda, tingin ko rising star siya.
Matinding talent si Rasheed.
Mainitin ang ulo niya.
Si Rasheed ang version ni John McEnroe sa basketball.
Sumisigaw siya.
Sobrang emosyonal niya lang.
Kaya niyang mag-tres.
Bago pa 'to sa three-ball era natin ngayon.
Si Wallace, magaling siya sa court, pero kailangan niya talaga ng tulong.
Naghahanap kami ng point guard.
Sa taas na 5 feet 10 inches, iniisip ng iba na maliit si Stoudamire.
Damon Stoudamire, rookie of the year, high scorer, hometown boy.
Dito na 'ko simula pagkabata, player ako no'ng high school.
Mukhang nagbabago na ang organisasyon ng Blazer.
Tama lang na tagarito ang magsimula ng lahat.
Nakatanggap ako ng tawag galing kay Bob Whitsitt. Nangyari lang.
Binababa na ni Trader Bob and war chest.
Nilipat niya ang 3 players at draft picks para kay Damon Stoudamire ng Toronto.
Taga-Portland siya. Tingin ko good deal 'yon.
Masaya kong makita siya rito. Tingin ko matutulungan niya ang team.
Ito na ang gabi.
Damon Stoudamire, ang hometown boy, nakauwi na, suot ang Trail Blazer uniform.
Sinubukang mag-steal at napigilan ni Rider.
Damon Stoudamire!
No'ng dumating si Damon sa Blazers, sobrang galing niya.
Stoudamire papunta kay Wallace.
Nag-click kami agad.
Nasa Portland sina Rasheed Wallace, Damon Stoudamire, mabilis sila.
…pero four sa quarter na 'to. Tingnan mo si Stoudamire!
Tapos dumating si Bonzi.
Na-draft ako ng Detroit Pistons.
Sa 11th pick, pinili ng Detroit Pistons si Bonzi Wells ng Ball State University.
Wag mo nang banggitin 'yong suit ko, ayokong…
Pabalik ako ng Detroit, tinawagan ako, "99% sure kaming iti-trade ka namin."
Sabi ko, "Diyos ko, ano'ng ginawa ko?"
"Lilipat ka ng Portland." Sabi ko, "Portland. Saan 'yon?"
Portland, Maine? Saan ako pupunta?
Tiningnan ko ang mapa, sabi ko, "Dito ako mapupunta."
Sana di mamroblema masyado si coach kasi may pinasok na naman kami
pero gusto namin siyang bigyan ng maraming tao.
Ako, si Damon, kami ang cool kids.
No'ng dumating si Bonz sa Portland, hindi siya kasali sa cool kids.
Tapos, isang laro, nakipag-away si Bonzi.
Sabi ni Sheed, "Pag di tayo nanalo dito, ipanalo natin ang away."
Binalikan agad siya ni Bonzi.
Naging cool kid si Bonzi no'n.
Pisikal kami.
Di naiisip ng mga tao na seryoso kami.
Walang makakasubok sa pagkalalaki namin o susubukin namin ang kanila.
Medyo outlaws ang Blazers.
Di sila nababagay sa NBA.
Takot ang mga tao sa 'min. Di nila alam ang gagawin namin.
Gumaganda ang chemistry namin bawat laro.
'Yon ang kailangan namin. At lalo lang gaganda 'yon.
Si Rasheed, Bonzi, kapatid ko sila.
Lagi kaming magkakasama.
Nasa window na kami,
pero gusto kong maging mas matibay ang window na 'yon.
Gusto kong panatilihin 'yong core, pero gusto kong mag-upgrade.
Sinusubukang ng Lakers na kuhanin si Scottie.
Pag napunta si Scottie sa Lakers,
di lang kami hindi umuusad, umaatras pa kami.
At ngayon, may anim sa NBA world championships,
ang Los Angeles Lakers.
'Yong Lakers parang Tiffany, e.
Ginagawa ng Lakers ang lahat.
Nitong off-season, nakuha nila ang alamat na si Coach Phil Jackson ng Chicago Bulls.
Dati, si Michael at Scottie.
Ngayon, si Shaq at Kobe na.
Nasa kanila si Shaq.
Iniisip ko na Renaissance man ako.
Isang batang nag-e-enjoy, sinusundan ang mga pangarap niya.
Lumalayo sa gulo.
At nasa kanila si Kobe.
Lagi silang may stars na gumagawa ng milagro.
May malaking pagkakaiba sa pagitan ng Los Angeles
at ng Portland.
Di ma-Porsche o sports car ang Portland. Hindi sila showy na lugar.
Counterculture nga sila, e.
Parang basang Austin, Texas 'yon.
At isa lang ang diyaryo nila.
At kompetisyon ito.
Kami 'yong underdog.
Kaya handa na ako na talagang gawin na 'to.
Diniretso ka ni Scottie, "Never ako pupunta sa Portland."
Oo.
Marami ang nagsasabi, "Wala na si Scottie Pippen."
Di na ako nakikinig sa ganyang kalokohan.
Nakahanap na 'ko ng switch.
"Grabe, Scottie, parang ikaw 'yong pang-apat na saging.
"Nanalo ka lang sa championships dahil kasama mo sina Michael at Phil.
"At mananalo ka lang ulit pag kasama sina Shaq at Kobe at Phil.
"Sa 'min, ikaw ang magiging pinakamagaling, ang headliner,
"at mananalo ka nang walang Michael at walang Phil."
Scottie Pippen!
Kalaunan, sinabi ni Scottie, "Gawin na natin 'to."
Napakatalentado ng team na 'to at napakalalim, at…
Malaki ang tiyansa nilang manalo kahit walang Pippen.
Ang pinakamagandang magagawa ko.
No'ng na-trade siya sa Portland,
dapat nakita mo ang ngiti ko no'n.
Nakita namin si Pip bilang bata.
Alam namin ang history.
Lahat kami, parang, "Shit, ayan na, mayro'n na sa team natin
ang anim na beses nang nakaakyat sa tuktok at uminom doon.
Six rings, pare.
Nando'n ang locker niya at nakaupo ako, nakatingin sa kanya
at mukha lang siyang diyos.
Dumating si Scottie, mayro'n siyang security.
Sabi namin, "Ibalik n'yo 'yang Hollywood, Chicago shit na 'yan sa Chicago."
Sabi ni Pip, "Hindi, hindi, hindi!"
May security si Pip ng mga apat, limang araw
tapos wala na, isa na siya sa 'min.
Napa-braid namin ang buhok niya, napasuot ng throwback jerseys.
"Baliw 'to si Pip. Nabinyagan na siya ng Blazers."
Matagal na rin nang huling naging ganito ka-excited ang Blazer fans.
Salamat kay Scottie, sold out agad ang tickets para sa upcoming season.
Para sa 'min, finals o wala ito. Gusto naming manalo ng championship.
Si Pippen ang naging go-to guy sa defense.
Wala silang masabi. Nando'n na kami.
Mortal na kaaway namin ang lakers,
pero kailangan pang lagpasan ang 82 games at nagawa ng parehong team 'yon.
Kailangang lagpasan ang mga unang rounds, nagawa nila pareho 'yon.
At ngayon, magkaharap kami sa finals.
At na-corner namin sila.
No'ng nakaraang linggo, lamang ang Lakers laban sa Blazers, 3-1.
Anim na teams lang sa NBA history ang nakalagpas sa 3-1 deficit.
Game seven na. Walang ibang palabas sa TV.
Lahat nakatutok sa game, pare.
Mahirap makahanap ng ticket sa game seven, pero may paraan ang celebrities.
Naglaro kami at tinalo namin sila.
Susubok ng tres si Pippen. Ang ganda ng simula ng Portland.
Si Scottie.
Hindi natakot sa Lakers ang Blazers.
Walong puntos ang lamang ng Blazers.
Tinanong ko si Phil Jackson no'n, e, "Pa'no mo pipigilan si Rasheed?"
Huminto siya at sinabing, "Di siya mapipigilan."
Mamangha tayo sa galing ng batang 'to.
Dalawang minuto na lang. Pasok sa pintura para dumakdak.
Buong first half nang nakataas ang depensa ng Lakers.
Ginamit lang namin ang kabataan namin, ang katawan namin para brasuhin sila.
Pero masaya lang kami kasi, "Alamat na ang mga 'to."
Hindi talaga kami natakot sa kanila.
Fadeaway jumper.
May 10 points na si Wallace this quarter, 23 points buong game.
Ang galing namin.
Fifteen-point game ito.
Makikita mo 'yong lungkot sa mga mukha nila.
Sumilip ako sa bench, nakita ko silang nagtatatalon.
Parang, "Oy, konti na lang."
Scottie. Grabe 'yon. At gano'n ang ginawa niya buong…
Nadala ulit ng Lakers ang bola sa baba. Malakas ang depensa namin.
Tapos…
Shaw. Binato at pasok ang tres.
Parang tumama sa gilid ng backboard tapos pumasok.
Sabi ko, "Pucha, kalokohan."
Pero lamang pa rin ng 13 points ang Portland papasok ng fourth quarter.
Lamang kami ng 13 bago mag-fourth quarter,
at wala silang panama sa ginagawa namin.
…para maniwala ang team niya.
Tapos sumablay ang ilang tira namin.
Tapos nagkaro'n kami ng magandang shot.
Nasa dulo na ako ng upuan ko, "Pasok 'yon."
Lumabas!
Apat na tira, sunud-sunod na mintis.
Timeout.
Kailangan na lang naming maka-shoot para matapos 'to.
…at nahirapan sa loob…
Sino ang pupuntos?
-Pero dapat makapuntos sila. - Puro…
Pucha, kailangan nating makapuntos para tumigil na 'to.
Wallace, pang-12 na sa Portland. Lakers, 12-0 na.
Na-jinx ba kami?
Pippen for three!
Fucked up ba 'yong laro?
Shaw.
Tabla na sa 75.
Oo.
Naka-13 mintis kami sunud-sunod, sa pinakamaling oras pa.
Mga anim o pito ang akin.
Ang naaalala ko lang, natapos pa 'yon sa palobong tira.
Bryant… papunta kay Shaq!
Tapos na ang laro no'n. Kami, parang, "Pucha."
Ayon na.
Di ko alam kung nanalo ba ang Lakers o kung nakaligtas sila.
Gano'n talaga ang sports.
Minsan kailangan mo ng swerte.
At sa partikular na araw na 'yon, sa partikular na quarter…
minalas talaga kami.
Nagpahinga kami at, alam mo 'yon, naisip namin…
lagot sila sa 'min next year.
Uulitin namin 'to.
At do'n na nagsimula lahat.
Ang daming pagbabagong nangyayari sa NBA
kung sa'n tumataas na ang mga sweldo, higit pa sa inaasahan ng lahat.
Lumobo ang mga budget.
Nagkakapera na kami.
Lumipat kami sa Lake Oswego.
Ang maunlad na lungsod ng Lake Oswego, ilang minuto mula sa downtown Portland,
ay nakasentro sa Oswego Lake.
Malaking pribadong lawa, palaruan ng mga bangka,
pinapalibutan ng magagandang bahay na may magandang tanawin.
Mga bata pa sila, mayayaman, at gustong ipaalam sa buong Lake Oswego.
Pag nakakita ka ng magandang kotse, maiisip mo, "Malamang Blazer 'yan."
Dito kami lagi naglalaro ng football.
Kung sa'n kami dati, ako…
May maliit na waterfall dito. Relaxing talaga.
…si Damon…
Hi sa inyo. Ako si Damon Stoudamire and welcome to my crib.
Do'n din nakatira si Bonzi.
'Yon 'yong pangmayaman at white side ng Portland.
Bukod sa anak ko, gusto kong makita n'yo ang dalawa ko pang baby.
May ibang tao, mga puti,
baka pati ilang of color, na hindi masayang makakita
ng mga batang African-American na mabilis na nagkakapera.
"Di nila pinaghirapan 'yon."
Ito, '96 Bronco. Karamihan sa teammates ko "O.J" ang tawag sa 'kin.
Karamihan ng mga pulis, ayaw na nadito kami.
Kailangan mong siguraduhin na pasok ka sa speed limit.
Sa likod, mayro'n akong speakers. Mahilig ako sa music.
Naha-hype ako nito bago ang basketball games.
May isang araw ng summer, tatlong beses akong nahuli.
Isang araw lang.
Di ko sinasabi dati 'to, pero "Lake No Negro" ang tawag namin do'n.
Lake No Negro.
Lake No Negro 'yon.
Puro puti ang makikita mo do'n, maninibago ka talaga.
Sanay sila sa players na pumupunta sa games nang naka-suit,
mga Magic Johnson,
mga Michael Jordan.
Heto kami. Maingay, mayabang, malaki ang sasakyan,
nagcho-chongke.
Talagang kabaligtaran kami ng kalokohang 'yon.
Panahon ng mga bling-bling yo'n. Lahat tuwang tuwa do'n.
- Sobrang ganda. Ang tunay na Iceman. - Tunay na Iceman.
Malalaki ang damit namin.
Malalaking jerseys, at lahat 'yon para bigyang pugay ang nakaraan namin.
Malalaki ang mga damit namin. Karl Kani jeans, puta, pare.
Kung 1XL ka, 3XL ang suot mong pantalon.
Pantalon, puting damit, sumbrero, Air Force Ones.
May sariling beat ang Portland. At may sariling beat ang mga batang 'yon.
At hindi sila laging bagay.
Culture shock 'yon, e.
Ayan na si Michael Thompson!
Welcome sa The 5th Quarter sa Sonic boom na Sabadong ito
dahil umaalingawngaw hanggang dito ang mga boom na 'yon
mula sa Key Arena sa Seattle.
Major na laro 'to ngayong gabi.
Dalawang Northwest rivals ang magtutunggali.
Nasa byahe kami galing Seattle.
Kakatapos lang ng laro namin kalaban ang Sonics.
Sobrang lapit lang namin,
may mga kamag-anak kami na pumunta galing Portland.
Dumating 'yong isang tropa ni Big.
Biggie ang palayaw ko.
At sabi ko, "Yo, Big, pucha, sasabay na lang ako sa 'yo pabalik."
Sindi tayo ng jay, gano'n.
Enjoy-in natin 'yong dalawa't kalahating oras na byahe.
So, nasa byahe kami.
Boom, nagrolyo ako, nagsindi.
Nagrolyo rin si Bigs. Nagsindi rin siya.
Basta, ang saya no'n.
Pagkatapos naming mag-smoke,
bumilis magpatakbo 'yong tropa ni Bigs.
Sabi ko sa tropa ko, "Uy, bagalan mo lang, tsong."
"Dilaw na Hummer 'to, pare."
Dalawang beses niyang sinabihan 'yong tropa niya na bagalan.
Pucha, 11:30 na ng gabi.
Alam mo 'yon, "Magmaneho ka lang. May oras pa tayo. Wag kang magmadali."
Yo, bagalan mo.
Pagkasabi sa kanya ni Damon na bagalan…
Hininto kami ng pulis. Sabi ko, "Nakakaputa naman 'to."
Siyempre, umaalingasaw pa rin 'yong chongke.
"Nasa'n 'yong weed? Naaamoy ko!" "Nasindihan na namin."
"Wala kaming dala."
Ni hindi nga kinausap 'yong nagmamaneho, e.
Ako lang at si Damon.
Narinig ko 'yong lalake sa kotse, kausap 'yong dispatcher,
"Si Damon Stoudamire 'yon at Rasheed Wallace." Nakikinig ako.
Pinagbabantaan kami. "Ilalabas namin ang mga aso, hahalughugin lahat."
Grabe, pinapasok nila ang mga aso sa kotse.
- Wala silang nahanap. - Wala.
Pagpag ng pagkain lang ang nahanap nila.
Nakatayo ako at si Damon sa gilid ng kalsada. Kami, parang…
At sino ang biglang dumating?
'Yong putang team bus.
Ako, parang, "Seryoso ba kayo?"
Sabi ko, "Dilaw na Hummer ba 'yon? Si…"
Nag-slo-mo, e.
Parang, alam mo 'yong pag nanonood ka ng pelikula, tapos…
Lahat slo-motion?
Seryoso, gano'n dumaan 'yong bus na 'yon.
Basang basa ko ang mga mukha ng mga tao doon.
Ako, parang, "Lintik."
Di talaga 'ko makapaniwala.
Sa huli, binigyan kami ng speeding ticket.
Sabi ni Big, "Tingin n'yo ba ipapalabas sa news 'to?"
Sabi ko, "Gano'n naman talaga, e."
Sabi ni Sheed, " Walang mangyayari." Sabi ko, "Mayro'n."
- "Ano ba'ng sinasabi mo?" - "Ipapalabas sa news 'to, tsong."
Sige, pustahan. Umuwi ako, natulog.
Nagising ako sa pamamalo ng asawa ko.
"Bumangon ka. Ano'ng ginawa mo? Ano'ng ginawa mo kagabi? Ano'ng nangyari?"
"Teka, ano'ng sinasabi mo? Wala akong ginawa. Kakagising ko lang."
Sabi ko, "Oy, ano ba 'yang pinagsasasabi mo?"
Tinigil sina Stoudamire at Wallace dahil sa overspeeding bago maghatinggabi.
Ngayong umaga, na-cite sila dahil sa marijuana possession.
Pare, seryoso ba?
Ang K-9 unit ng Centralia Police na si Bak ang nag-check kung may droga sa kotse.
Kahit saan sa TV, pare.
…teammate, Rasheed Wallace, ay na-cite…
…Damon Stoudamire at Rasheed Wallace para sa marijuana possession.
Dapat disiplinahin sila. Dapat talaga.
Naging mahaba ang usapan namin kanina tungkol sa drugs dahil dito.
Dapat pantay lang sila sa 'tin.
Tumawag ang nanay ko, ang tatay ko, "Nasa radyo ka."
Next caller, nasa ere ka na.
Baka kaya ang dami nilang mintis e dahil sa kaka-chongke nila?
Kung pagkagising mo sa umaga at nalaman mo 'yon,
nakakainis talaga, sobrang disappointing.
Nakakahiya.
Di sila mabubuting ehemplo para sa maraming tao,
at sa kabataan na umiidolo sa kanila.
Kaya, sayang.
Ngayon, ang dami na nating alam sa NBA players.
Nakahiga lang ako sa kama. Kasal pa 'ko no'n, e.
Nando'n 'yong asawa ko.
Pinakita 'yong Chappelle's Show, ang pinakasikat sa TV.
Tuwing may gagawin akong astig, sasabihin ko, "Jordan!"
May binanggit na mga pangalan sa NBA, "Ha, ha, ha."
Kobe!
Tapos lumapit siya sa kotse na puno ng usok at kumatok sa bintana.
Arestado kayo!
At no'ng binaba ni Charlie Murphy ang bintana at sinabing,
Rasheed Wallace!
Damon Stoudamire.
Sabi ng asawa ko, "Di nakakatawa 'yon."
Sa isip-isip ko, alam mo kung ano ang sabi ko?
"Mama, nagawa ko!"
"Nandito na 'ko, yes!"
Pero hindi, umiiyak ako at…
Niri-rewind ko lang nang niri-rewind.
Di ko kayang magalit. Nakakatawa, e.
Nakakatawa 'yon.
"Hindi. Tangina ng show na 'to. Sabi ko, "Di mo pwedeng sabihin 'yan."
Sabi ko, "Nakakatawa ang nigga na 'to."
Dahil taga-Portland ako, ayokong gamitin ang race card
kasi magkasingdami lang ang white at black na kaibigan ko, alam mo 'yon?
Wala naman sa itsura ko, e , di ba?
Kaya ayos lang sa 'kin 'yon.
At kahit nasa Blazers na 'ko, di ko pa rin naisip…
Tingin ko hindi racial 'yon.
May racial undertones, oo.
Pero di ko tatawaging racial 'yon.
Pero may isang beses…
na na-bother talaga ako.
Dumating ako sa bahay.
Sabi ko…
"May pumasok rito."
Mag-isa lang ako sa bahay.
May mga bagay na wala sa tamang lugar.
Sabi ko, "Ang weird nito, a."
"Ang weird nito."
At pagkalipas ng isang oras,
dumating ang mga pulis sa bahay ko.
Pinatawag ang kapulisan sa bahay ni Stoudamire sa Lake Oswego
matapos may ma-detect ang burglar alarm ng bahay.
Rumesponde ang kapulisan sa burglar alarm at pumasok ng walang search warrant.
Pagkapasok, ayon sa sources, hinalughog ng mga pulis ang bahay
at may natagpuang one pound ng marijuana sa likod ng attic access door.
Pinasok nila ang bahay niya dahil umano tumunog ang alarm niya.
Pumasok sila sa bahay
para silipin kung may magnanakaw ba o kung anuman,
at nahanap nila ang marijuana na 'yon.
At ngayon, arestado siya.
Parang, "Diyos ko, tigilan n'yo nga 'yang kalokohang 'yan."
Sabi ko, "Kausapin n'yo ang mga abogado ko."
Ginawa ng abogado ko ang trabaho niya.
Kinailangan kong isuko ang sarili ko.
Ayon sa Clackamas County District Attorney,
naglalaman ang Lake Oswego police report ng alegasyon ng drug possession
laban kay Damon Stoudamire.
First degree felony na akala mo drug dealer ako at mga gano'ng bagay.
May comment ka ba para sa fans mo, Damon? Kumusta ka?
Matapos magpiyansa ng $50,000,
umuwi ang star point guard bandang alas-dos ng umaga
nang magdatingan ang reporters.
Ipiprisinta ang kasong ito sa grand jury para sa kanilang konsiderasyon.
Di ko lang maintindihan bakit tinatrato nang gano'n ang tagado'n.
Mahirap, pero di ako susuko
at magiging okay din ako.
Kasunod ang mga abogado at kanyang tatay,
ang Trail Blazers star na si Damon Stoudamire
ay dumating sa korte para humarap sa felony drug possession charge.
Sobrang hirap para sa players ang umuwi at maglaro para sa hometown nila.
Nasa 'yo ang spotlight at napakaraming nakatingin sa 'yo.
Napaka-intense talaga.
Nasa nag-iisang stage ka sa bayan,
at unrealistic ang mga tao pagdating sa 'yo.
Gusto kong maging inspirasyon sa lahat
at lahat ng tao, lumalapit, "Grabe, pwede rin tayo sa TV."
Gusto kong maging role model.
Kahit na di pa nahahatulan ng guilty si Stoudamire, nangyari na ang pinsala.
Di ko alam kung kaya ko siyang tingnan gaya ng dati.
Di ko… Ewan ko. Hindi ko siya role model, hindi na.
Magsitayo ang lahat.
Magsiupo ang lahat.
Buong araw, pinakinggan ang mga argumento ng depensa at prosekusyon.
Pero sa huli, ang kapulisan ang gumawa ng krimen.
Sinabi ng Portland judge na ang pagpasok sa bahay ni Stoudamire ay ilegal.
Parang may hinahanap ang mga pulis.
Gusto nilang gumawa ng halimbawa.
Kung pwede kang pumasok sa isang bahay dahil may tsapa ka, kahit wala sila…
May comment ba kayo, Damon o Stephen?
Wala sa ngayon. Maraming salamat, sir.
Sabi ko, "Naku, hindi pwede sa 'kin 'to."
Lagi akong napapraning.
Lumala 'yon.
Kaya hindi na 'ko bumalik do'n at binenta ko na lang.
Itong mga 'to… Ito ang unang beses na nagsalita ako tungkol dito.
Parang therapy.
'Yon ang dahilan kaya ang tagal kong umiwas do'n.
Sinasabi ng iba, "Ba't di ka na umuuwi?" Sabi ko, "E, kasi…"
Kakaiba 'yon.
Napakahirap bumuo ng team at umakyat sa tuktok.
Minsan ka lang makakalapit. At pag natikman mo na 'yon…
mas lalo mo pang gugustuhin.
Sabi ko kay Paul, "Ito na ang taon."
No'ng natalo kami sa Lakers no'ng 2000, dalawa lang ang pwedeng mangyari.
Gawin namin ulit.
Bigyan n'yo kami ng isa pang taon.
Pagplanuhan ulit natin. Sobrang lapit na namin.
Ito ang masasabi ko at sasabihin ko ito ngayon.
Kung pwede kong sabihin ito 40 years ago,
pero sasabihin ko ito 10 years from now.
Kailangan mong maging maparaan.
Dapat bata kang mag-isip.
Dapat unahan mo lahat.
Ang sinasabi ko lang, wag mong sirain kung hindi naman sira,
kung mananatili ka lang sa status quo, hindi ka uusad.
Sa dami ng mga ginawa niya ngayong Agosto,
ginamit muli ni Trader Bob ang isa sa mga magagaling sa liga.
Oo, nagpasok siya ng ilang extra veteran players,
niligwak ang ilang haligi ng team, 'yong ibang laging bangko.
Ang pinakamalakas, walang duda, ay ang three-team deal
na nagdala sa dating Seattle Sonics star na si Shawn Kemp sa Portland.
Ini-draft ako ni Bob kaya lagi pa rin kaming nag-uusap.
Alam mo, pinapakita lang no'n na gustung gusto niya talagang manalo.
Tingin ko, 'yon ang nagpasabik sa 'kin noon.
Shawn Kemp.
Di na natin kailangang sisirin ang reputasyon at mga gawain niya.
Ngayong linggo, nagsalita na si Shawn Kemp
sa issue ng pagiging late niya at pagiging iresponsable.
Itinanggi niya ang espekulasyon na may problema siya sa alak.
Ito ang dapat n'yong malaman.
Ini-draft ni Whitsitt si Kemp.
Dati siyang All-Star.
May diin sa "dating All-Star"
dahil sobrang bigat niya na hindi na siya makadakdak.
Overweight siya, di na gaya ng dati ang laro niya,
pero handa akong sumugal do'n.
Makaka-siyete ba ulit ako?
'Yon ang kailangan para sa tagumpay.
Kailangan mong agresibong umabante nang umabante
dahil alam mong di laging gagana ang ginagawa mo.
Maghihinala ka na wala silang plano, pero may tipo sila.
…sinusubukang gawin. Hinahanap si Rasheed Wallace.
- Sinusumpa ko, pare! - Tingnan n'yo.
Naayos agad ni Rasheed Wallace. Hindi pala.
Surprise, surprise. Na-technical si Wallace.
Nakakadismaya 'to kay Rasheed Wallace.
Ang isang sinusubukan naming i-contol no'ng papasok kami ng championship
ay ang isa sa magagaling na players namin na kailangan namin sa court…
ay nagkaka-technical foul, higit sa inaasahan.
Ang pinakamalaking dagok ng Portland this season,
ay ang mapanatili si Wallace sa mga laro at under control.
Loose cannon ako no'n.
Di ko sinasabing naglalaro akong galit, pero agresibo ako.
Mas tina-trash talk pa niya ang officials kaysa sa ibang players.
Maghunos-dili siya.
May mga gabi na deserve ko 'yon.
Minsan tatawagin ko siya ng kung anu-anong mura.
Oo, sigurado.
Nagri-risk ng technical, at ayan na nga.
- Number 17. - Technical foul.
Technical, kanino pa nga ba kundi kay Wallace.
At pinaalis na siya sa laro.
Na-technical foul si Rasheed Wallace sa 30-point game?
Nakakahiya 'yon.
Pero may mga gabi na parang, "Tingnan mo siya. O, technical."
Pak, labas.
Ano ba, tigilan n'yo nga.
Pwede ka bang palabasin dahil mali ang tingin mo sa isang tao?
Ayos lang sa mga tao na maging emosyonal siya para sa laro,
kahit magka-technical siya kasi ayaw din namin sa referees, e.
Pero di talaga siya tumatahimik.
Pwedeng mawala ang pagkakataon niya sa championship
pag di niya na-control ang emosyon niya.
Si Dr. John Givi ay isang sports psychologist.
Sinasabi niya na sumusobra na ang pag-uugali ni Rasheed.
Ang asal niya ngayon
ay nakakasama na sa kanya at nakakasama na sa team niya.
Pag kilala ka sa paninigaw at pangmumura sa referees,
minsan nawawalan ng tiwala ang mga tao sa 'yo.
Titingnan ka nila na parang ikaw ang problema.
Kamakailan, nasa airport si Wallace
nang lapitan siya ng mag-ina para sa autograph.
Inabot ko ang magazine at bolpen. Umiling siya at sinabing, "Hindi."
Pinunit ko 'yong picture ni Rasheed sa magazine, nilukot ko,
at binato ko sa paa niya. Binato niya sa 'kin, tinamaan ako sa mukha
at sabi niya, "Ooh!"
Puta, sasabihin ko na lang ang nararamdaman ko.
Darating daw ang Sports Illustrated para gawan kami ng article.
Sumesentro ang kontrobersiya sa latest Sports Illustrated article
kung saan sinabi ni Bonzi Wells na,
"Di na namin iisipin kung ano ang iniisip ng fans tungkol sa 'min."
"Wala silang halaga sa 'min."
"I-boo man nila kami lagi,
"manghihingi pa rin sila ng autograph pag nakita nila kami sa labas.
"Kaya sila fans at NBA players kami."
Pinapakita no'n ang kayabangan nila na nakalimutan na nila ang bayang ito.
Usap-usapan talaga 'yon.
Hindi ka pwedeng gano'n sa publiko.
Nawalan ng fan base ang Blazers.
Pag gano'n ka magsalita, di nahihikayat ang mga tao na manood.
Ang fans ang stockholders. Sila ang customer.
At isang malaking kalokohan ang insultuhin sila.
Inatake ako ng fans.
Di nakatulong 'yon. Walang natulungan 'yon.
Kalokohan ang quote na 'yon. Ano pa ba'ng masasabi mo?
Sawa na ang fans.
Sawa na sila sa mga nangyayari,
gaya no'ng yellow Hummer.
Pagtso-chongke.
May mga problema, red flags, at issues lalo na kay Shawn Kemp.
Maagang matatapos ang season ng big signing ni Trader Bob.
Pumasok si Shawn Kemp sa rehab dahil sa cocaine abuse.
Sabi ni Scottie Pippen,
ang pagkuha kay Shawn Kemp ang pinakamalalang hakbang
sa kasaysayan ng pro sports.
Parang patama 'yon sa general manager nila.
Lahat naman gusto manalo, pero minsan hindi nangyayari 'yon.
Agresibo kami, may saysay naman.
Nabigo ako.
Rasheed Wallace, gusto siyang i-foul.
Nasanggi siya, siya ang na-technical.
Ayan na naman siya, pangalawa na.
Pakiramdam ko, mali ang alignment.
Matapos ang magandang simula, tinapos ng Blazers ang season sa 15 at 17.
- Ang daming gulo sa team nila. - Lagi silang talo. Nagtataka na ako.
Ang pagkaka-rehab ng Blazer na si Shawn Kemp
ay iniwan ang fans na nag-iisip tungkol sa championship.
- Tingin ko malaking gulo lang 'to. - Loser talaga ang taong 'yon.
At nakapasok kami sa playoffs. Sino katapat namin sa first round? Lakers.
Turnover ng Blazer, ayan na si Bryant, front court, ang bilis.
Binato kay Shaq, dinakdak.
Gusto ng Blazers tawagan ng travel si Kobe pero di nila nakuha.
Final score, 99 ang Lakers, 86 ang Blazers.
Panalo ang L.A. sa series, 3-0.
Nalampaso kami, at gano'n lang talaga.
Gusto mo lang magpahinga,
kasi kung pa'no nagtapos 'yong taon, parang, "Grabe, nakakabaliw."
Nagrereklamo at ngumangawa ang local media ng Portland, ilan sa kanila mga bastos.
Napagod na lang ako kasi laging binabaluktot ang mga ginagawa ko.
Kaya sabi ko, "Titigilan ko nang makipag-usap sa inyo."
Kinokonsidera mo ba ang sarili mo bilang role model sa mga manonood?
May kotse sa likod mo. Ingat.
"Bakit di ka nagsasalita?"
"Kasi 'yong reporters n'yo, puro masama lang ang niri-report."
I-shoot mo lang.
Di ko kayo kilala.
Di ko kayo gustong makilala.
Trabaho n'yo ang kilalanin ako.
Di niya gusto kung pa'no siya inilalarawan ng Portland media.
Naintindihan ko,
kasi naaalala ko na pumasok ako sa locker room.
Halos puro puti ang reporters.
"Geoffrey Arnold ng The Oregonian." "May black reporters sila?"
Sabi niya, "Ayos lang ba kung magsulat ako tungkol sa 'yo?
"Hindi ito magiging tungkol sa negativity."
Sabi ko, "O, sige, walang problema."
Sabi niya, "Ayos lang ba kung i-record ko at isulat lahat ng sasabihin mo?"
Sabi ko, "Ayos lang, wala akong tinatago. Wala akong gustong pabanguhin."
"Sige lang."
Ang parte na nagulat talaga ako,
di ko alam na isasama niya lahat ng "motherfuckers" at "niggas" doon.
Naisip ko na oportunidad na 'yon para makilala siya
at para makilala rin siya ng iba.
Di 'yong Rasheed na puro technical foul, di 'yong Rasheed na naninigaw ng referees.
May kabilang side pa.
Di n'yo alam ang pinanggalingan ko. Di n'yo ako naiintindihan.
Gusto n'yong maging kagaya ko ang mabuting Martin Luther King.
Magaling siya, pero hindi ako isang Martin Luther King.
Mas kagaya ko sina Medgar Evers o si Malcom X.
Hindi siya magbabago.
Hindi niya gagawin 'yon dahil hindi siya gano'n.
At isa sa mga nirerespeto ko tungkol kay Rasheed ay kung sino siya.
Iniisip ng iba na mas magiting ang lapis kaysa sa espada.
Pero ito, e. Di mas magiting ang lapis kaysa sa tama.
Ang article sa The Oregonian na pinamagatang "Raw 'Sheed"
ay pumukaw sa atensyon ng marami sa buong America.
Nakarating pa 'yon sa opisina ng NBA Commissioner na si David Stern.
"Ignorante ang mapapait na atake ni Mr. Wallace
at insulto sa lahat ng NBA players."
May karapatan ka sa opinyon mo, pero wag kang lalagpas.
Alam mo 'yon? Nirerespeto ko ang opinyon mo.
Kahit ano pa 'yan, puta, tawagin mo akong nigger at kung ano pa.
Sige. Nasabi mo na ang gusto mo.
Alis na.
Kasi kung uulit-ulitin mo lang lahat at susubukang atakihin ako,
aba, oo, lalabas talaga ang nigger.
No'ng nagsimulang gumuho ang lahat,
sinabi ng lahat na kailangan namin ng cultural change.
Kaya lalo pa nilang ginawa ang ginagawa nila.
Fan muna ako.
At bilang fan, gusto kong manalo ang team ko.
At sinabi ko sa lahat,
"Dapat mapigilan natin ang Lakers."
- Kilala siya bilang Kobe Stopper. - Kobe Stopper.
Ang Kobe Stopper.
Hindi siya tumitiklop kay Kobe.
Pinahirapan niya si Kobe. Kahit si Kobe, sinabi 'yon.
Sabi ni Bob, "Di tayo free agent market."
Wala tayong top five picks. Gusto kong talunin sina Kobe at Shaq.
Kailangan ko ng players na tatagal.
At di kukunin ng teams na 'yon si Ruben Patterson.
Walang isang sagot sa kung ano ang hinahanap mo sa isang player.
Ruben Patterson ng Trail Blazer, ang unang registered sex offender sa NBA.
May mga tao na deserve ang second chance, at isa si Ruben sa mga taong 'yon.
At tingin ko, bilang organisasyon, gano'n tayo open-minded.
'Yong mga kasalanan niya, nangyari 'yon no'ng nasa ibang team siya
at ibang panahon pa.
Ang biktima ni Patterson ay 23-year-old na tatawagin nating Jenny.
No'ng January 2000, kinuha siyang yaya ng fiancée ni Patterson na si Shannon.
Sinabi niya sa pulis na pinilit siya ni Patterson na mag-oral sex.
Di ko sinasabing 'yon ang pinakamagandang signing na ginawa namin. Hindi talaga.
Ang sinasabi ko, no'ng ginawa namin 'yon, marami kaming kinonsidera,
pero…
ang pinakasugal, sa totoo lang,
ay pera.
May registered sex offender na nakasuot ng Blazers uniform.
Sinama n'yo siya sa team. Hindi maganda 'yon.
Di mo pwedeng gawin 'yon.
Di ka dapat isang franchise walang problema sa gano'n.
Ang ganda ng araw, 'no?
Ang public relations department ng Blazers,
sa gitna ng agresibong kampanya para mag-reconnect sa fans,
ay ipinatigil ang kasalukuyan nilang TV ads.
Ang focus ngayon ay damage control.
Gusto ko ng team na masusuportahan ko at ipagmamalaki ko. Di gano'n ngayon, e.
Tingin ko kailangan namin ng role model, bagong mukha sa Blazers.
Kasi parang puro sila kriminal.
Dumating 'yon at ginulo ang chemistry ng team.
At, oo, masasabi ko na 'yon lang ang pagkakataon na
talagang, alam mo 'yon…
masasabi kong nagalit ako kay Bob o medyo nainis.
Mula nang i-trade ang sex offender na si Patterson,
ang agresibong pag-uugali on-court,
at drug incidents na kinasangkutan ng maraming players,
maraming tawag na ang natanggap ng front office galing sa fans,
ilan sa kanila ay gustong i-cancel ang season tickets.
Ano ang dahilan bakit kailangang kumuha ng taong may history gaya ng kay Ruben?
Tingin ko walang kakulangan ng tao sa liga na kayang punan ang—
- Tama na. Mali ka. - Okay.
Bumalik ka sa panahon na 'yon, sa free agent class na 'yon
at sabihin mo sa 'kin kung sino ang players na 'yon.
At ako mismo ang unang magsasabi na tama ka.
Hihintayin kong simulan mong ilista ngayon ang players na 'yon.
- Di ko maisip. - At wala kang maiisip. Okay?
At kung gano'n nga ang karakter niya, di niya pinakita 'yon sa Portland.
Nasa Arizona ako, nag-aaral para makakuha ng degree.
Pumunta ako sa New Orleans.
Ito ang security screening area ng Tucson International Airport.
Dito nagkaproblema si Damon Stoudamire.
Ayon sa reports ng sheriff's department,
may tinanggal si Stoudamire na nakabalot sa aluminum foil
bago siya dumaan sa metal detector.
Kinapkapan siya ng deputies
at nakahanap sila ng 39.95 gramo or 1.4 ounces ng marijuana.
Pinapunta 'ko sa opisina ni David Stern.
Nakaupo siya sa harapan ko, "Wag mong sirain ang liga ko."
Sa pangatlong pagkakataon in 16 months, humaharap sa drug charges si Stoudamire.
Gusto ko lang tigilan na nilang mapasali sa gulo
kasi pagod na 'kong pumunta ng conferences na walang kinalaman sa putang basketball.
Natapatan na ni Wallace ng Portland ang NBA record niya last season.
Medyo nakakahiya, 38 technical fouls.
Kailangang may magsabi kay Wallace na maupo at manahimik na lang.
Naisip ko na minsan,
hindi niya alam
kung kailan kailangan at hindi para sa sarili niya.
Isang malaking problema sa franchise na puno ng pride, dignidad, at class
ang magkaroon ng isang star, na may $80 million contract,
na nagse-set ng record ng technical fouls.
Nalagpasan ko 'yon. Hanggang ngayon, 'yon pa rin ang record.
Ang mag-set ng league record para sa technical fouls,
pambabato ng tuwalya sa mukha ng teammate niya.
Hindi criminal offenses ang mga 'to.
Ang pinakamalaking kalaban ng Blazers ay ang mga sarili nila.
Sports ito,
pero sa huli, nag-iiwan ka ng legacy at nag-iiwan ka ng gano'ng branding.
Alam natin ang lakas ng branding.
Sa kasamaang palad, napunta sa gano'n ang branding ng Blazers
at hindi na tumigil 'yon.
Ang latest draft pick ni Trader Bob na si Zach Randolph
ay inaresto Martes ng umaga dahil sa underage drinking.
Hindi lang nagte-trade si Bob Whitsitt ng problematic players,
para na siyang adik sa pagda-draft ng problematic players.
Mas malala pa, imbis na lumaban para sa playoffs spot,
nilalabanan nila ang mga sarili nila.
Sinapak ni Randolph ang teammate niyang si Patterson habang nasa practice.
Sinabi ng mga pulis na nakahanap sila sa kotse ng dalawang baril na may bala,
isa ang kasado, at amoy marijuana si Randolph.
No'ng nakipag-deal si Bob sa isa na naman player na problematic…
Mahirap ang linggong 'to para kay Qyntel Woods.
Lunes, hinalughog ang bahay niya ng detectives at animal control
para sa ebidensya ng dogfighting.
Sportscaster ako, hindi crime reporter.
…at nanunulak si Bonzi Wells. Nagkagulo na talaga. At tingnan mo.
Wala ng tao sa bangko.
Nanapak si Rasheed Wallace ng fan. May tinatapon ang fans sa kanya.
Insulto sila sa bayan.
Wala akong pakialam kung manalo sila. Gusto ko pang matalo sila.
- Ano'ng pangalan mo? - Shannon. Asawa ko si Ruben Patterson.
- Okay. Nandiyan ba siya. - Oo.
- Nasa'n siya? - Kailangan kong umalis.
Sinubukan niya 'kong sakalin.
Sa Washington County Courthouse,
nakipagkita si Patterson sa probation officer niya
para pag-usapan ang pagkaaresto niya.
Humaharap si Patterson sa felony domestic assault charges
matapos silang mag-away ng asawa niya Lunes ng gabi.
Ayokong masali ang players namin sa isang sitwasyon
na kailangan pa nating pag-usapan.
'Yon ang pinakabumabagabag sa 'kin ngayon.
Sinabi sa media ng halatang naiinis na Bob Whitsitt,
"Inaako ko ang lahat ng responsibilidad sa nangyayari sa Portland Trail Blazers.
Ang timing, ang bayan,
nagsabay-sabay lang lahat at biglang nangyari.
Matapos ang drug charges, dog fighting, mga kargadong baril, at assault,
tinatawag na ngayon ang team na "Jail Blazers."
Simula na 'yon ng katapusan para sa 'kin, kay Rasheed, at Damon sa Portland.
Sabi ng iba, ang criminal record ng Blazers sa labas ng court
ang dahilan ng pinakamababang attendance ng team sa Rose Garden.
Sa pangatlong magkasunod na taon,
haharapin ng Blazers ang Lakers sa playoffs.
Ang dating tunggali sa pagitan ng dalawang umaangat na team
ay naging dalawang team na patungo sa magkaibang direksyon.
Susubok ng tres si Kobe!
Pasok!
Isang babae at walong taong gulang na stepson nito
ang pinaalis mula sa playoffs game ng Blazers kahapon.
Dahil ito sa karatula na hawak nila.
Ito 'yong karatula.
Ayon kina Katherine Topaz at stepson niyang si Will Abeles,
pinaalis sila sa gitna ng laro
dahil hindi sila fans ng general manager ng team.
Naniniwala si Will na iisa lang ang dahilan kaya siya pinaalis.
Tingin ko si Bob Whitsitt 'yon.
Rollercoaster ride talaga 'yon para sa 'min.
At boom, biglang susunod na taon na.
Di ako nakikipag-usap sa media.
Minumultahan si Rasheed sa hindi pakikipag-usap sa media,
at lumaki nang lumaki ang halaga.
Minultahan ang forward ng Blazers ng $10,000 sa hindi pakikisama sa media
pagkatapos ng laro no'ng Linggo, at $20,000 naman no'ng Lunes.
Kinukulit na ako ng liga.
Trabaho ko na pagsalitain siya.
Di ko alam kung bakit, pero dahil ako ang boss.
Nakipag-meeting ako kay Rasheed.
"Pag di ka nakipag-usap sa media, mumultahan ka." "Sige."
Naintindihan niya, pero nilinaw niya rin, "Ayoko sa kanila."
Gusto ko ring pumunta
sa mga putang trabaho nila at pagtawanan sila.
"Boo! Di kayo marunong magsulat!"
"Di kayo marunong magsulat!"
"Ano? Di mo nilagay ang abbreviation kung saan kailangan? Hindi!"
At ngayon, namumultahan na rin ang Blazers.
Sabi ng liga, "Sa susunod, susupindihin na namin si Rasheed.
"Mas malaking pera 'yon at pagmumultahin din namin ang team."
"Pero ngayon, Rasheed, pag nasuspinde ka, pahihirapan mo ang team."
"E, pa'no kung ganito?
"Gusto mong sabihin ko ang gusto mo?
"Ipasulat mo sa secretary mo ang gusto mo
"at sasabihin ko ang gusto mo, dahil gano'n naman ang gusto mo."
Pag sinabi ng taga-media,
"Uy, balita ko inaresto ang teammate mo kagabi sa highway dahil sa speeding,
"ano'ng masasabi mo?"
Di mo kailangang sagutin 'yon.
Sabihin mo lang, "Naglaro nang mabuti ang parehong team."
At siyempre…
Tumatak naman 'yon.
Nanonood ako ng post-game press conference.
Ayos, nasa podium na siya.
'Yon lang ang kailangan ko. At ayan na ang mga tanong.
- Maganda ba ang laro kanina? - Naglaro nang mabuti ang parehong team.
- 'Yon lang ang sinasabi ko. - Naglaro nang mabuti ang parehong team.
- Di niya kinakausap. - Naglaro nang mabuti ang parehong team.
"Naglaro nang mabuti ang parehong team."
May ibang nagtanong sa kanya.
Sabi niya, "Naglaro nang mabuti ang parehong team, pare."
Naglaro nang mabuti ang parehong team.
Sabi ko, "Sira ulo 'to."
- God bless at magandang gabi. - Pinagmulta kami dahil do'n.
- "God bless at magandang gabi." - "God bless at magandang gabi."
Nakapasok kami sa playoffs no'ng taong 'yon.
Pero para sa basketball,
alam mo 'yon, di na kami gano'n kagaling.
Makikita mong bumabagsak na kami.
Nash kay Nowitzki, libre siya. Pasok!
Pero nasa'n sina Bonzi Wells at Rasheed Wallace?
Hindi nila sineryoso ang larong 'to.
Medyo busy bago at pagkatapos ng laro.
Dumadating ang mga tao, nag-e-enjoy, excited.
Ngayon, kumusta?
Konti na lang ang excited ngayon.
At sa pangatlong sunod na taon,
natapos ang season ng Blazers na talo sa unang round ng playoffs.
Sabi ko, wala na, tapos na.
Sabi ng fans, sa front office nagsisimula ang problema.
Tanggalin na nila si Whitsitt.
Tingin ko dapat sisantehin na nila si Bob Whitsitt.
Ang dami na niyang… Pinapamigay niya ang maaayos na players.
Ang may-ari, si Paul Allen, ay isa sa mga pinakamayayaman sa mundo.
Isang araw, binili niya ang Seahawks.
Sabi ni Paul, "Siya nga pala,
"dapat ikaw, Bob, ang presidente at magpatakbo ng team."
Sabi ko, "Hindi ko kaya 'yon.
"Pinapatakbo ko ang mga negosyo mo sa Portland."
Nagsimula sa pagpunta sa Portland para hawakan ang basketball side.
Hawak ko na ngayon lahat ng basketball ng Blazers,
ang Rose Garden Arena,
isang WNBA team, radio stations,
lahat ng klase ng negosyo sa Portland.
At ako ang full-time president ng Seahawks.
Kalaunan, sabi ko kay Paul,
"Hindi pwede 'to. Sinabi ko na sa 'yo, kailangan mo ng maraming tao
"para patakbuhin 'to at ayaw mong gawin 'yon,
kaya ito na ang huling taon ko sa Portland."
Paalam, Trader Bob.
Inanunsyo ng GM ngayong araw ang pagbaba niya sa pwesto.
No'ng umalis ako, nasa 50 ang panalo namin kada taon
sa loob ng 9 years, taon-taon kaming nasa playoffs.
Isang tagumpay para sa komunidad ng Portland.
Marami sa nakausap naming fans ang masaya sa pag-alis ni Whitsitt,
pero may pananaw si Ken Brodi ng dalawang dating Blazer fans.
Isa na dating tagaloob
at isa na pakiramdam niya ay pinagtabuyan siya.
Oras na rin naman.
Kung ako ang tatanungin, dapat dati pa ginawa ito.
Sa nakaraang 40 o 50 taon ng NBA,
tatlong teams lang ang may palayaw.
Nandiyan ang Showtime Lakers.
Tapos, ang Bad Boy Pistons.
At ang Jail Blazers.
Di naiintindihan ni Mr. Whitsitt ang Portland.
Di niya naiintindihan ang ideya ng komunidad
at kung ano ang gusto namin mula sa team.
Walang palayaw ang pangit na team,
ang talunang team, ang non-playoff na team.
Dapat magaling na team,
'yong may personality, 'yong nakakasabik.
Tingin ko mas gusto ng karamihan ng taga-Portland ng team na hindi nananalo
pero may members na kaya naming suportahan.
Ang pinakamalaking pagsisisi ko sa panahon ko sa Portland
ay di namin naitaas ang bandera ng championship para sa fans namin.
Minumulto ako no'n.
Umuusad na sa bagong panahon ang Blazers.
Si Paul, lagi naman siyang absentee owner.
Tapos inalis nila si Whitsitt at pinalit si John Nash.
Ngayon ang simula ng bagong yugto.
Kinausap ng bagong GM na si John Nash ang press sa practice facility ng team.
Sa ngayon, what you see is what you get, at…
masaya kami kung nasaan kami.
Nasa training camp kami.
Pumasok si Bonzi at nagpapaalam lang siya sa lahat.
"Bye! Bonzi, magpaalam ka na rin! Pucha." Ano'ng sinasabi mo, Sheed?
Sabi ko, "Kita n'yo ba 'yang putang katabi ni Mo?
Iti-trade na ako ng putang inang 'yan.
- Sabi nila, "Ano ba'ng sinasabi mo?" - Siya 'yong GM ni Sheed sa D.C.
"Iti-trade niya 'ko bago pa ang kahit sino sa inyo."
Sinimulan ko nang i-dap ang lahat, little bro hug.
Sabi ko, "Yo, alis na 'ko dito, bitch. Bye."
At ano'ng nangyari?
Ini-trade ako ni John Nash paalis ng team.
Alam nating dadating ang panahon
na ang Portland Trail Blazers at si Rasheed Wallace
ay maghihiwalay ng landas.
'Yon lang ang sinabi niya.
Bigla na lang, nasa bahay ako.
"Bonzi Wells, guard forward, nilipat sa Memphis Grizzlies."
Ni hindi man lang nila ako tinawagan.
Wala silang sinabi sa 'kin. Nalaman ko lang sa SportsCenter.
Magbabalik sa Portland ngayong gabi si Bonzi Wells ng Memphis.
- Kumusta ang pagbabalik mo, Bonz? - Ayos lang.
- Ano'ng inaashan mo sa mga manonood? - Wala.
Di ako umalis sa 'min hanggang napunta ako sa Portland.
2,500 miles ang layo no'n sa Indiana.
Do'n ako naging lalaki, tapos sinukuan nila ako,
at 'yon ang pinakamasakit para sa 'kin.
Ang Huling Mohican, pare.
Ibang iba na ang grupo namin.
Natapos ang taon, in-enjoy ko lang.
Masaya naman.
Nagkaro'n ako ng pagkakataon na tulungan 'yong mga mas bata, pero…
gaya ng sinabi ko, parang wala ako doon.
Damon Stoudamire!
Minsan, kailangan talaga ang maghiwalay. Oras na rin niya.
Do'n sa huling laro, para lang 'yong…
Naluha ako kasi, parang, "Sinubukan akong durugin ng mga 'to."
Di ko sinasabing handa akong kalimutan 'yon
pero handa na 'kong tapusin ang yugtong 'yon.
Bagong simula.
Excited ako.
Magaling ang team ng Detroit.
Sabi ko, "Pucha, magiging magaling kami sa loob ng isa o dalawang taon
"pag kilala na namin ang isa't isa."
Di ko lang pala alam.
Detroit Pistons…
Ginulat nila ang Los Angeles Lakers.
Meant to be siya do'n.
Masaya 'ko para sa kanya.
At least isa sa 'min ang nakaramdam ng gano'n.
Sobrang saya.
Kaya ako pumasok ng NBA, para manalo ng championship.
At para sa 'kin, mas masaya 'yon kasi Lakers ang tinalo namin.
At para sa Lakers, katapusan na ito ng partikular na era.
Tatlong championships ang naipanalo nila.
Nainggit ako. Sa totoo lang.
Magpapakatotoo ako. Pero masaya 'ko. Masaya 'ko para sa kanya,
pero no'ng nakita ko siyang nakangiti nang hindi ako kasama…
pakiramdam ko dapat kasama niya kaming nagawa 'yon.
Rasheed Wallace!
Nagdala siya ng swagger sa team na may kumpiyansa na talaga.
No'ng bumalik ako sa Portland pagkatapos naming manalo,
alam kong mabu-boo ako,
pero di ko inaasahan 'yong gano'n.
Sabi ko, "Pucha!"
Lahat kami sa Pistons, tawang tawa kami.
Sabi nila, "Grabe, Sheed, ayaw talaga nila sa 'yo dito."
Sabi ko, "Tsong, di n'yo alam ang pinagdaanan ko rito."
Hindi gumana ang sociology experiment na 'to.
Ang mensahe ay, babalik kami sa pinanggalingan namin. Iikot kami.
Biglang importante ang karakter.
Tungkol ito sa pagbawi sa brand,
at ang Trail Blazers para sa Portland at ang fans ng komunidad na 'to.
Mula sa Trail Blazers, naging Jail Blazers.
Tumatak talaga ang palayaw na 'yon.
Pero sina Damon, Bonzi, at Rasheed,
hindi sila nakulong.
Karamihan sa mga 'yon, minultahan sila, pinakawalan, o walang kaso.
Para sa 'kin, dahil 'yon sa conformity.
Bakit di nila ginagawa ang gusto nating gawin nila?
Kung nanalo sila ng championship,
baka sabihin ng fans, "Mananahimik kami at papalakpak para sa kanila,
"pero di namin makakalimutan ang mga ginawa nila."
Pero di sila nanalo, kaya naman
wala pa sa kanila ang bumabalik sa Rose Garden.
Tingin mo dadating ang panahon na iimbitahan nila silang bumalik?
- Hindi. - Bakit?
Mas gusto nilang kalimutan ang mga panahong 'yon.
Magandang umaga. Happy Tuesday sa lahat. Hello.
- May malaking breaking Blazer news kami. - Ano 'yon?
Inanunsyo ng Blazers ang Rip City Reunion
ng mga miyembro ng 1999-2000 Portland Trail Blazers.
- Dude, pwede sana silang nanalo ng title. - Huling beses na pinaiyak ako ng Blazers.
Ibang iba na ang itsura ng lugar na 'to.
Dati para 'tong tahanan. Ngayon, para na lang akong bisita.
Kabisado ko dati ang bawat kanto dito, alam ko kung sa'n pupunta.
Alam ko kung sa'n kakain.
Ngayon, parang, "Grabe, sobrang kakaiba na nito sa 'kin."
Okay na ba tayo kay Bonzi? Naka-move on na ba tayo?
Kinamuhian natin siya bandang huli no'ng Blazer pa siya.
Oo, pinakyuhan niya tayo.
- Oo nga, ang pangit ng ending. - Para sa kanilang lahat.
Para sa mga tao na hindi ako sinuportahan at gusto akong mawala…
tangina nila.
Umalis ako.
Oo, at galit pa rin kayo.
Di ako galit.
Kayo ang galit pa rin.
Isipin n'yo 'yon.
- Pare. - Tsong.
- Kapatid. - Musta, kapamilya?
Grabe, heto tayo ulit.
Ano'ng mayro'n? Bakit nandito ka?
Inaayos ko lang ang isip ko, naghahanda.
Heto ako, nagko-coach sa college.
Nagko-coach ng mga bata sa pinakamataas na antas.
Ang dami kong pinagdaanan.
Kaya mas madali para sa kanila na maintindihan ako
dahil hindi ako hubog, alam mo 'yon?
Hindi ako perpekto.
At pag sinabi ko sa kanila, "Di ako perpekto. I-Google n'yo lang ako."
Di ko alam, pare. Tumatanda na 'ko. Nagiging nostalgic.
Ang dami kong binabalikan,
at nakakatuwang makita kung pa'no tayo tatanggapin ng mga tao.
Excited ako, pero sana tanggapin tayo nang maayos.
- Totoo. - 'Yon lang para sa 'kin.
Sana tanggapin tayo nang tama.
Fans, isa itong Rip City Reunion dito sa Moda ngayon
para ipagdiwang ang 1999-2000 Trail Blazers team.
Karangalan na masamahan tayo ngayon ng mga kinatawan ng office at ng team.
Ipapakilala namin ulit sila sa inyo.
Bob Whitsitt.
Tingin ng karamihan ng taga-Portland na siya ang black sheep.
Iba ang tingin ko sa kanya.
Bukas ang checkbook niya at ginawa niya ang tingin niyang kailangan
para makasungkit ng championship.
General manager, Bob Whitsitt!
Lahat naman, tao lang.
Ang totoo, hindi ko pa nasasabi sa 'yo 'to,
pero ginawa ko lang 'to para sa 'yo.
At ginawa ko 'to para sa 'yo dahil dito ka lumaki.
Dito mo natutunan ang karamihan ng una mo.
Tingin ko importante 'to para sa 'yo.
Totoo.
Muntik mo na akong mapaiyak, pare, kasi alam mo,
pinatay ng Sport Illustrated ang career ko.
Dalawampung taon ko nang sinusubukang ibahin ang kwento do'n,
paisa-isang tao.
Misunderstood si Bonzi buong panahon na nasa Portland siya.
Di siya nasangkot sa gulo kahit kailan.
Kumapit lang sila sa quotes ng mga sinabi niya.
Sa kung anong dahilan, dinamay nila siya.
Number 6, Bonzi Wells!
Para 'tong, hindi closure, e,
pero para 'tong, "Hayaan n'yong bumitaw ako at mag-move on.
"Hayaan n'yong bitawan ko ang nakaraan, lahat ng pinagdaanan namin."
Wala tayo ng personalidad no'ng mga nauna sa 'tin.
May mga sarili tayong personalidad at pagkakakilanlan.
Kaya tayo ang grupo ng kung ano tayo.
Number 3, Damon Stoudamire!
Di naging madali ang pagpapabalik sa grupong ito.
Lahat kami may ego na kinailangan naming isantabi
para magsama para sa iisang mithiin.
At 'yon ay ang manalo ng championship.
Di namin napagtagumpayan 'yon.
Pero ang ilan sa magagandang taon na mayro'n ang franchise na 'to
ay kasama ang grupong ito.
Nagsalin ng Subtitle: Patricia Claudia Albano