SPORTOWE OPOWIEŚCI
Portland
ma jedną dużą profesjonalną drużynę sportową…
Trail Blazers.
Portlanczykom zależy.
Blazers!
Bardzo im zależy na drużynie.
Wygrali mistrzostwo w 1977 roku.
To był przełomowy moment,
ale minęło już ponad 20 lat,
a sukcesu nie udało się powtórzyć.
I wtedy pojawili się Rasheed Wallace,
Damon Stoudamire
i Bonzi Wells.
To była zbieranina graczy,
która w teorii nie miała prawa działać.
Byli niedojrzali, małostkowi, ale świetni.
To był największy eksperyment socjologiczny w sporcie.
Największym przeciwnikiem Blazers są oni sami.
Fani Blazers liczą na to, że to Rasheed Wallace
poprowadzi ich ukochaną drużynę do drugiego zwycięstwa.
To była ich szansa na mistrzostwo.
Wallace walczył z Lakers i niekiedy z samym sobą.
Mogli zdobyć drugie mistrzostwo NBA. Mieli to w garści.
Ale stracili kontrolę nad grą.
Marihuana, kokaina, napaść.
Najdłuższy okres bez incydentu trwał zaledwie 17 dni.
- Jazda pod wpływem. - Uderzył kolegę z drużyny.
Jestem komentatorem sportowym, nie sądowym.
Stoudamire z zarzutami narkotykowymi po raz 3 w ciągu 16 miesięcy.
Nasi fani są wściekli.
Grozi mu faul techniczny.
Faul dla Wallace’a.
Obraza dla miasta.
- Gnojek. - Większość to zbiry.
To chyba jakieś żarty.
Do kurwy nędzy, uspokójcie się.
To regularna bójka. Rasheed Wallace uderzył fana.
Miasto odwróciło się od drużyny.
Wstydź się, Rasheedzie.
Wiem, jak było,
ale powiem wam tylko jedno.
Kurde, nie znam was i nie chcę was znać.
To wasze zadanie, żeby mnie poznać.
SPORTOWE OPOWIEŚCI
Ile może być wart ten zaawansowany system operacyjny?
99 dolarów! To niewiarygodne, ale to prawda!
To Windows od Microsoftu!
Zamów już dziś!
Microsoft…
To największa firma programistyczna na świecie.
Bill Gates założył firmę z kolegą ze szkoły, Paulem Allenem.
Jest 3. najbogatszym człowiekiem na świecie.
Jeden z pomysłów Allena doprowadził do rewolucji komputerowej
i powstania Microsoftu.
To nie największa ryba, a woda, w której pływamy.
Allen wydaje majątek na różnorodne zainteresowania:
jachty, łodzie podwodne, gitary Hendrixa.
Teraz inwestor kapitałowy skierował wzrok na Portland w Oregonie.
Drużyna Trail Blazers ogłosiła kupno przez Allena,
który jest teraz najmłodszym właścicielem w NBA.
Kupiłem drużynę, bo koszykówka jest moją pasją
i chciałem współtworzyć drużynę na poziomie mistrzowskim.
Od czego zaczął budować mistrzowską drużynę?
Zatrudnił aktualnego menedżera roku NBA, Boba Whitsitta.
Moją rolą w tej wspaniałej organizacji
jest ulepszenie tego, co już jest dobre.
Właśnie pobiłem rekord NBA.
Whitsitt przez osiem lat budował potęgę Seattle Supersonics.
Nikt nie zrobił tego lepiej.
Nie interesowało mnie budowanie organizacji od zera,
sprzedaż biletów i edukowanie rynku na temat NBA,
więc powiedziałem Paulowi, że chcę stworzyć świetną drużynę.
Bob Whitsitt otrzymał pseudonim
„Trader Bob”.
Trader Bob.
Trader Bob to ciekawy facet.
Był jak komputer — analizował.
Nie obchodziła go chemia.
Nie studiowałem chemii, tylko sport.
Musicie zrozumieć,
że bycie menedżerem w Portland to wielkie wyzwanie.
Portland to deszczowe miasto na północnym zachodzie.
To mały rynek.
Przeważa w nim biała społeczność.
Graczy NBA to nie interesuje.
Pozostawał tylko draft i wymiany.
Trader Bob pojawił się, gdy era Drexlera naturalnie dobiegała końca.
Era Drexlera — dwanaście lat, dwa finały, ale bez mistrzostwa.
Jednocześnie musiał rozmontować i zmontować drużynę na nowo.
Wszedłem dziś do biura i zobaczyłem telefon i komputer.
Byłem podekscytowany. Zamknąłem drzwi.
W Sonics nie mieliśmy komputerów. Nie mieliśmy technologii.
Jeśli nie znasz się na komputerach,
nie odniesiesz sukcesu w nadchodzącym wieku.
Gdy tylko zatrudnił mnie Paul,
dostałem laptopa i założyłem maila.
Mój świat stał się bardziej wydajny, inteligentniejszy.
Paul powiedział: „To moje pieniądze. Zróbmy to za wszelką cenę.
Chcę wygrać.
A tak w ogóle, Bob…
Za rok będziemy w play-offach”.
To dało mi do zrozumienia, że nie mam dużo czasu.
Liczył się stosunek ceny do wartości, więc przyjmował graczy o złej reputacji.
Jeśli odsiedziałeś swoje…
uważam, że zasługujesz na drugą szansę.
To była pora na nowy rozdział w historii Blazers.
Czekała mnie wielka próba.
Czy uda mi ich ogarnąć,
przeprogramować
i zrobić z nich spektakularnych graczy?
Uzgodniliśmy draft,
większy budżet
i wymiany…
Zrobiliśmy swoje, a moim celem był Rasheed.
Po zgromadzeniu graczy w drafcie Trader Bob zrobił pierwszy wielki krok.
Portland pozyskał 21-letniego zawodnika 4. wyboru, Rasheeda Wallace’a.
Moim wyzwaniem w pracy z Rasheedem było zapanowanie
nad jego emocjami, hormonami i temperamentem.
Każdy gra z innym nastawieniem.
Niektórzy wychodzą na boisko
spokojni i opanowani,
a inni wpadają w furię.
To kwestia rywalizacji, a ja ją lubię.
Wallace wzbudził podejrzenia przez wybór koszulki z napisem:
„Przekleństwo, kogo znasz, i tak cię zabijemy”.
…a oto oni.
Na pozycji silnego skrzydłowego, numer 30, Rasheed Wallace!
Powtarzałem: „Nie jestem autorytetem”.
Może dla moich dzieci tak, ale przy nich też daję ciała.
Byłem pierwszy.
Nie było żadnego blichtru.
Graliśmy w kosza, a to najważniejsze.
Nie mieliśmy czasu na inne rzeczy, i spoko.
Gdy trafił do Portland,
drużyna wrzuciła piąty bieg.
NBA potrzebuje nowej twarzy. Może znalazła ją w Portland.
Blazers to wyjątkowa drużyna.
Rasheed Wallace to bez wątpienia wschodząca gwiazda.
Był szalenie utalentowany.
Był porywczy.
To koszykarska wersja Johna McEnroe.
Krzyczał.
Ponosiły go emocje.
Trafiał za trzy, zanim to było oczywiste jak teraz.
Wallace to petarda na boisku, ale desperacko potrzebuje pomocy.
Szukaliśmy rozgrywającego.
Stoudamire o wzroście 177 cm jest postrzegany jako za niski.
Damon Stoudamire, debiutant roku, najlepszy strzelec, chłopak z Portland.
Mieszkałem tu całe życie, grałem w liceum.
Blazers się zmieniają.
Dobrze się złożyło, że zaczęli od miejscowego.
Zadzwonił do mnie Bob Whitsitt i byłem w drużynie.
Trader Bob otwiera skarbiec.
Oddał trzech graczy i trzy drafty za Damona Stoudamire’a.
Jest z Portland. To dobra wymiana.
Cieszę się, że do nas dołączył. Pomoże drużynie.
Przed nami pamiętna noc.
Damon Stoudamire, chłopak z Portland, wrócił do domu w koszulce Trail Blazers.
Przechwyt i zatrzymanie Ridera.
Stoudamire przejmuje piłkę.
Damon był gwiazdą, gdy do nas dołączył.
Stoudamire do Wallace’a.
Od razu się wpasował.
Z Wallacem i Stoudamirem ich gra nabrała tempa.
…cztery w tej kwarcie. Stoudamire!
Potem dołączył Bonzi.
Wybrała mnie Detroit Pistons.
Detroit Pistons wybierają zawodnika 11. wyboru,
Bonziego Wellsa z Uniwersytetu Stanowego Ball.
Nie gadajmy o moim garniturze.
Wracałem do Detroit,
gdy oznajmili mi, że mnie wymienią.
„Co takiego przeskrobałem?”
WELLS DO BLAZERS
„Jedziesz do Portland”. „Gdzie to w ogóle jest?
„Portland w Maine?”
Spojrzałem na mapę. Drugi koniec kraju.
Mam nadzieję, że trener nas nie znienawidzi,
ale lubimy mieć szeroką kadrę.
Ja, Damon, byliśmy gitami.
Kiedy Bonz przyjechał do Portland, nie był jednym z nas.
Potem, w jednym z meczów, wdał się w bójkę.
Rasheed powiedział: „Jeśli nie wygramy meczu, to bójkę”.
Bonzi odgryzł się po faulu.
I wtedy stał się gitem.
Jesteśmy twardzielami. Ludzie myślą, że żartujemy.
Jeśli chcą testować naszą męskość, my przetestujemy ich.
Blazers byli trochę jak banici. Nie pasowali do wizerunku NBA.
Bali się nas. Nie wiedzieli, co zrobimy.
Z każdą grą się docieramy.
Tego nam trzeba. Będzie tylko lepiej.
Rasheed i Bonzi to moje mordki.
Zawsze byliśmy razem.
Mieliśmy szansę, ale chciałem, żeby była jeszcze większa.
ZAWSZE BĘDĘ WIERZYĆ!
Chciałem zachować trzon drużyny, ale i ją ulepszyć.
Lakers chcieli pozyskać Scottiego.
6-KROTNY MISTRZ NBA
Jeśli przeszedłby do Lakers,
nie tylko nie zrobilibyśmy kroku naprzód, ale byśmy się cofnęli.
A teraz, z sześcioma tytułami mistrza NBA…
Los Angeles Lakers.
Lakers to produkt wysokopółkowy.
Lakers idą na całość.
W tym sezonie zatrudnili legendarnego trenera Phila Jacksona z Chicago Bulls.
Kiedyś był Michael i Scottie. Teraz to Shaq i Kobe.
Mieli Shaqa.
Uważam się za człowieka renesansu.
Dzieciaka, który się bawi i spełnia marzenia.
Unikam kłopotów.
Mieli też Kobego.
Zawsze mieli gwiazdy, które robiły różnicę.
Między Los Angeles a malutkim, starym Portland
istniała wielka przepaść.
Portland to nie miasto Porsche, sportowych aut i lansu.
Tam panuje kontrkultura.
To takie wilgotne Austin w Teksasie.
Ma tylko jedną gazetę.
Rywalizowaliśmy.
Byliśmy czarnym koniem.
Byłem gotowy, by rozkręcić drużynę.
AGENT PIPPENA MÓWI, ŻE KLIENT CHCE GRAĆ DLA LAKERS
Scottie zarzekał się, że do was nie dołączy.
Tak, tak.
Ludzie mówią, że Scottie się skończył.
Nie słucham tych bzdur.
Znalazłem jego słaby punkt.
„Scottie, jesteś czwartym kołem u wozu.
Wygrywałeś tylko w cieniu Michaela i Phila.
I znowu wygrasz tylko
w cieniu Shaqa, Kobego i Phila.
U nas będziesz najlepszym zawodnikiem i gwiazdą,
i wygrasz bez Michaela i Phila”.
Scottie Pippen!
W końcu Scottie powiedział:
„Zróbmy to”.
To bardzo utalentowana i złożona drużyna.
Mają szansę na wygraną nawet bez Scottiego Pippena.
Dobrze to rozegrałem.
Gdy trafił do Portland,
uśmiech nie schodził mi z twarzy.
Oglądaliśmy go za dzieciaka.
Znaliśmy jego historię.
Myśleliśmy: „Dobra, mamy w drużynie kogoś,
kto był na szczycie i triumfował sześć razy”.
Sześć zwycięstw.
W szatni siedziałem i patrzyłem na niego jak na boga.
Scottie przyszedł z ochroną.
Powiedzieliśmy: „Nie gwiazdorz, gościu”.
Pip mówił: „Nie, nie, nie!”.
Miał ochronę przez cztery, pięć dni,
a potem był jednym z nas.
Scottie zaplótł warkoczyki. Nosił koszulki retro.
Został formalnie zatwierdzony przez Blazers.
Kibice Blazers dawno nie byli tak podekscytowani.
Dzięki Scottiemu wyprzedały się karnety sezonowe.
Dla nas liczył się finał. Chcieliśmy zdobyć mistrzostwo.
Scottie Pippen rozdaje karty.
Byliśmy pewni siebie. To był nasz czas.
Lakers byli naszym nemezis,
ale mieliśmy do rozegrania jeszcze 82 spotkania i to zrobiliśmy.
Musieliśmy rozegrać pierwsze kilka rund i to zrobiliśmy.
Aż w końcu stanęliśmy oko w oko w finale.
Mieliśmy ich na widelcu.
FINAŁ KONFERENCJI ZACHODNIEJ 2000
MECZ 7.
Dokładnie tydzień temu Lakers prowadzili z Blazers 3:1.
Tylko sześć drużyn w historii NBA odbiło się od takiego wyniku.
Mecz 7. Nic innego w telewizji.
Wszystkie oczy były zwrócone na nas.
O bilety na mecz ciężko, ale celebryci mają swoje sposoby.
PIERWSZA POŁOWA
Wyszliśmy i ich przyćmiliśmy.
Pippen rzuca za trzy. Świetny początek dla Portland.
Rzuca Scottie.
Blazers nie bali się Lakers.
Blazers mają ośmiopunktową przewagę.
Zapytałem Phila Jacksona: „Jak zatrzymać Rasheeda?”,
a Phil się zawahał: „Nie da się”.
Podziwiamy talent młodego człowieka.
Dwie minuty do końca. Wrzutka pod kosz i wsad.
Lakers byli w defensywie przez całą pierwszą połowę.
Wykorzystaliśmy naszą młodość i sprawność, by ich zdominować.
Czuliśmy się dobrze, bo to byli legendarni zawodnicy.
DRUGA POŁOWA
W ogóle się ich nie baliśmy.
Fadeaway.
Wallace zdobył 10 punktów w tej kwarcie i 23 punkty w całym meczu.
Szło nam świetnie.
Mają 15 punktów przewagi.
Mieli ponure miny.
Spojrzałem na ławkę. Nasi skakali z radości.
„Prawie to mamy”.
Scottie, co za akcja! Udało mu się, mimo…
Lakers wrócili z piłką. Graliśmy twardą obronę.
Aż tu nagle…
Shaw. Przestrzelił i trafił za trzy!
Piłka odbiła się od tablicy i wpadła.
Pomyślałem: „Zaczyna się”.
Ale Portland wciąż prowadzi 13 punktami w 3. kwarcie.
Mieliśmy 13 punktów przewagi,
a oni nie potrafili odpowiedzieć na naszą grę.
…daje nadzieję drużynie.
Potem spudłowaliśmy.
Oddaliśmy świetny rzut.
Byłem podekscytowany i pewny, że wpadnie.
Wypadła!
Nie trafiliśmy 4 razy z rzędu.
Czas.
Musieliśmy trafić, żeby przerwać serię.
Problemy pod koszem…
Kto trafi do kosza?
- Muszą trafić. - Piłka tylko…
Cholera, musieliśmy przerwać złą passę.
Wallace. Pudło. Lakers z serią 12 punktów.
Czy to jakaś klątwa?
Pippen za trzy!
Co za zjebany mecz.
Shaw.
Remis. Po 75.
Tak.
Spudłowaliśmy 13 rzutów w najgorszym momencie.
Nie trafiłem 6 lub 7 razy.
Pamiętam tylko, że wszystko zakończyło się lobem.
Bryant do Shaqa!
To był koniec. Pomyśleliśmy: „Kurde”.
To tyle.
Lakers nie tyle wygrali, co uniknęli przegranej.
Taki jest sport.
Czasem potrzeba szczęścia,
a tamtego dnia, w tamtej kwarcie…
mieliśmy wielkiego pecha.
Odpadliśmy z gry, ale wciąż myśleliśmy:
„Pokonamy ich za rok. Jeszcze to powtórzymy”,
i wtedy wszystko zaczęło się sypać.
W NBA zaszło wiele zmian,
a wynagrodzenia zaczęły przekraczać wszelkie wyobrażenia.
Pieniądze spadały z nieba.
Zawodnicy zarabiali dobry hajs.
Przeprowadziliśmy się.
Kwitnące miasto Lake Oswego, kilka minut od centrum Portland,
położone jest wokół jeziora Oswego.
Duże prywatne jezioro i kurort dla łódek
otoczone są pięknymi domami z cudnymi widokami.
Byli młodzi, bogaci i chcieli, by sąsiedzi o tym wiedzieli.
Drogie auto zwykle należało do kogoś z Blazers.
Tu razem z chłopakami gramy w futbol.
W Lake Oswego mieszkałem ja…
Mały wodospad. Bardzo odprężający.
…Damon…
Cześć, jestem Damon Stoudamire. Witajcie w moim domu.
…i Bonzi też mieszkał w okolicy.
To była bogata, biała część Portland.
Oprócz syna mam jeszcze dwa maleństwa.
Niektórzy ludzie, biali ludzie,
a nawet ludzie innych ras, nie lubią patrzeć,
jak młodzi Afroamerykanie szybko dorabiają się dużych pieniędzy.
To Bronco z 1996 roku. Koledzy z drużyny mówią na mnie „O.J”.
Nie byliśmy mile widziani przez policję.
Musieliśmy przestrzegać limitu prędkości.
Z tyłu mam kilka głośników, bo kocham muzykę.
Nakręca mnie przed meczami.
Pewnego letniego dnia zatrzymano mnie aż trzy razy.
Wśród swoich miasto nazywaliśmy „Lake No Negro”.
„Lake No Negro”.
Mieszkali tam głównie biali, którzy potrzebowali czasu, by się oswoić.
Przywykli do gości, którzy chodzili na mecze w garniturach,
jak Magic Johnson
i Michael Jordan.
My byliśmy głośni, jeździliśmy wielkimi furami, paliliśmy trawkę.
Byliśmy totalnym przeciwieństwem.
To była era szpanu. Nosiliśmy mnóstwo biżuterii.
- Świecisz jak psu jajca. - A jak.
Nosiliśmy luźne ciuchy
i duże koszulki, by oddać hołd naszej przeszłości.
Luźne koszule, jeansy Karl Kani.
Nosiliśmy spodnie w rozmiarze XXXL.
Jeansy, białe koszulki, czapki, Air Force One.
Portland miało swój styl, a młodzi gracze NBA swój.
Te style nie zawsze były spójne.
To był szok kulturowy.
Przed państwem Michael Thompson!
Zapraszam na The 5th Quarter w tę meczową sobotę
z Key Arena w Seattle, gdzie świętują kibice Sonics.
To był ważny mecz w harmonogramie.
Dwie drużyny z północnego zachodu stanęły do walki…
Wracaliśmy z Seattle po meczu z Sonics.
Graliśmy tak blisko,
że przyjechali nasi bliscy z Portland.
Po Biga przyjechał kumpel.
Mówią na mnie Biggie.
Powiedziałem Bigowi, że zabiorę się z nimi,
zapalimy jointa
i będziemy się dobrze bawić po drodze.
Jechaliśmy.
Skręciłem i zapaliłem jointa.
Bigs też sobie skręcił i zapalił.
To była przyjemna podróż.
Gdy tylko skończyliśmy palić,
kolega Biggiego przyspieszył.
Powiedziałem mu, żeby zwolnił, bo żółty Hummer rzuca się w oczy.
Dwa razy kazał mu zwolnić.
Była 23:30.
Powiedziałem mu, że nigdzie nam się nie spieszy.
Zwolnij.
Gdy Damon kazał mu zwolnić…
Zatrzymali nas. Pomyślałem: „No nie, to się w pale nie mieści”.
W aucie nadal waliło ziołem.
„Gdzie trawka? Czuję trawkę!” „Wypaliliśmy”.
„Nic nie mamy”.
Nawet nie rozmawiali z kierowcą,
a ze mną i Damonem.
Słyszałem, jak policjant rozmawiał z dyspozytorem.
„To Damon Stoudamire i Rasheed Wallace”. Słuchałem.
Chciał nas zastraszyć: „Przyprowadzimy psy. Przeczeszemy auto”.
Psy przeszukały samochód.
- Nic nie znalazły. - Nic.
Znaleźli tylko jebane okruszki.
Staliśmy z Damonem na poboczu i…
kto przejeżdża obok?
Pieprzony autokar drużyny.
Pomyślałem: „Serio?”.
„Czy to żółty Hummer?”
Zmuliło nas.
Kojarzycie, jak w filmach niektóre sceny są…
w slow motion?
Przysięgam, że ten autokar właśnie tak przejechał.
Widziałem miny wszystkich chłopaków w środku.
Pomyślałem: „Cholera”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Ostatecznie dostaliśmy mandat za prędkość.
Big zastanawiał się, czy będziemy w wiadomościach.
Ja na to: „To rutynowa kontrola”.
Sheed uważał, że nie, ale ja byłem tego pewny.
- „Co ty gadasz?” - „Pokażą to w wiadomościach”.
Ta, jasne. Wróciłem do domu i zasnąłem.
Obudziła mnie żona.
„Wstawaj. Coś nawywijał? Co się wczoraj działo? Co się stało?”
„O co ci chodzi? Nic nie zrobiłem. Dopiero wstałem”.
Nie wiedziałem, o co jej chodzi.
W nocy Stoudamire i Wallace zostali zatrzymani za przekroczenie prędkości.
Dziś rano oskarżono ich o posiadanie marihuany.
„Co? Serio?”
Oddział K9, Bak, przeszukał auto pod kątem obecności narkotyków.
Wszędzie o tym trąbiono.
…Rasheed Wallace przyznał się…
…Damon Stoudamire i Rasheed Wallace palili marihuanę.
Powinni zostać ukarani.
Przeprowadziliśmy dziś długą rozmowę o narkotykach.
Sportowcy powinni dawać przykład.
Moi rodzice zadzwonili, mówiąc: „Mówią o tobie w radiu”.
Jest pan na antenie.
Może nie trafiali, bo byli najarani.
Gdy się o tym dowiedziałem, byłem sfrustrowany i rozczarowany.
To przykre.
To zły przykład dla wielu ludzi
i dzieci, dla których są autorytetem.
Bardzo przykre.
Dziś dużo wiemy o graczach NBA.
Leżałem w łóżku. Wtedy byłem żonaty.
Żona leżała ze mną.
Leciał Chappelle’s Show, ówczesny hit telewizyjny.
Zawsze, gdy robiłem coś fajnego, krzyczałem: „Jordan!”.
Rzucił kilkoma nazwiskami i było śmiesznie.
Kobe!
Podszedł do zadymionego samochodu i zapukał w szybę.
Jesteście aresztowani!
A kiedy Charlie Murphy opuścił szybę, powiedział:
- Rasheed Wallace! - Rasheed Wallace!
Damon Stoudamire!
Moja żona na to: „To nie jest śmieszne”.
W myślach powiedziałem sobie:
„Mamo, jestem sławny!
Jestem sławny!”.
Popłakałem się.
Wciąż przewijałem i przewijałem.
Nie potrafiłem się wkurzyć. To komedia.
To było w chuj zabawne.
„Pieprzyć to, pieprzyć ich”.
„Nie mów tak, kochanie. Chłop jest przezabawny”.
Nigdy nie chciałem grać kartą rasową,
bo miałem tylu białych przyjaciół, co czarnych.
Aż tak tego nie odczuwałem,
więc mi to nie przeszkadzało.
Nawet już będąc w Blazers, nie sądziłem,
że to miało podłoże rasistowskie.
Były rasistowskie podteksty,
ale nie nazwałbym tego rasizmem.
Był jeden incydent, który szczególnie mnie zdenerwował.
Wróciłem do domu
i zauważyłem…
że ktoś w nim był.
Mieszkałem sam.
Niektóre rzeczy były poprzestawiane.
Pomyślałem, że to dziwne.
Mega dziwne.
Godzinę później
przyjechała policja.
Do domu Stoudamire’a wezwano policję
po tym, jak uruchomił się alarm.
Policjanci weszli do domu bez nakazu przeszukania.
Według naszych informatorów policjanci zaczęli przeszukiwać dom
i znaleźli pół kilo marihuany za drzwiami na strych.
Włamali się do jego domu, bo podobno włączył się alarm.
Weszli do środka,
żeby sprawdzić, czy to włamywacze,
i przypadkiem znaleźli marihuanę.
I go aresztowali.
Ludzie, co za pierdolenie.
Powiedziałem, że mam prawników.
Mój prawnik odrobił pracę domową.
Musiałem się zgłosić na policję.
Wg prokuratora hrabstwa Clackamas
policyjny raport z Lake Oswego zawierał zarzuty posiadania narkotyków
wobec Damona Stoudamire’a.
Oskarżyli mnie o przestępstwo pierwszego stopnia jakbym był dilerem.
Jakiś komentarz dla fanów? Jak się masz?
Po wpłaceniu kaucji w wysokości 50 000 $ rozgrywający wrócił do domu
około drugiej nad ranem otoczony reporterami.
Sprawa zostanie przedstawiona ławie przysięgłych.
Nie rozumiałem, czemu tak potraktowali miejscowego chłopaka.
Jest ciężko, ale to wytrzymam i wszystko się ułoży.
W towarzystwie prawników i ojca gwiazda Trail Blazers, Damon Stoudamire,
stawił się w sądzie pod zarzutem posiadania narkotyków.
Zawodnicy grający w rodzinnym mieście mają ciężko.
Są pod ogromną presją i krytyką opinii publicznej.
Występują na jedynej scenie w mieście i są nad wyraz osądzani.
Chciałem być kimś, kto inspiruje wszystkich w okolicy
i kibiców do spełniania swoich marzeń.
Chciałem być wzorem do naśladowania.
Choć nie został jeszcze uznany za winnego, jego reputacja została nadszarpnięta.
Nie wiem, czy będę go tak samo postrzegać.
Nie wiem. Nie jest już moim autorytetem.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Przez cały dzień wysłuchiwano argumentów obu stron.
Ostatecznie stwierdzono, że to policja popełniła przestępstwo.
Sędzia uznał, że wejście do domu Stoudamire’a było nielegalne.
Czułem, że policja miała złe intencje.
Chcieli kogoś ukarać dla przykładu.
Nie mogli się włamać tylko dlatego, że mieli odznaki.
Jakiś komentarz, Damon, Stephen?
Bez komentarza. Dziękuję.
Pomyślałem: „To nie dla mnie”.
Zacząłem wpadać w paranoję.
Było źle.
Nigdy tam nie wróciłem i sprzedałem dom.
Wiele z tych rzeczy mówię po raz pierwszy. To jak terapia.
Dlatego tak długo nie wracałem do domu.
Ludzie pytali, czemu nie wracam, a ja nie wiedziałem, co powiedzieć.
To było dziwne.
SEZON 2000/2001
Trudno zbudować drużynę i wspiąć się na sam szczyt.
Rzadko się to udaje. A gdy się tego zasmakowało…
chce się tego jeszcze mocniej.
Powiedziałem Paulowi: „To nasz rok”.
Mecz z Lakers w 2000 roku mógł się skończyć inaczej.
Powtórka.
Dajcie nam jeszcze jeden rok.
Wróćmy do punktu wyjścia. Było blisko.
Powiem to dziś.
Powiedziałbym to 40 lat temu
i powiem to za 10 lat.
Trzeba być innowacyjnym.
Trzeba mieć świeże podejście.
Trzeba wyprzedzać konkurencję.
Nie naprawiajmy tego, co nie jest zepsute,
ale i nie stójmy w miejscu, bo nigdy nie wygramy.
W serii zmian Trader Bob stworzył jeden z najlepszych składów w lidze.
Kupił kilku doświadczonych zawodników,
pozbył się kilku kluczowych graczy.
Największą zmianą była trzydrużynowa umowa,
która sprowadziła do Portland Shawna Kempa z Seattle Sonics.
Bob mnie wybrał, więc byliśmy w kontakcie.
To pokazuje, jak bardzo chciał wygrać.
I to mi się wtedy podobało.
Shawn Kemp.
Nie musimy się zagłębiać w jego reputację i wyczyny.
W tym tygodniu Shawn Kemp odniósł się do kwestii spóźniania się i brawury.
Zaprzeczył, że ma problem z alkoholem.
Wystarczy wam to:
Whitsitt zdraftował Kempa,
Kemp był NBA All-Star.
Z naciskiem na „był”,
bo ważył tyle, że ledwo robił wsady.
Miał nadwagę i nie był już tym samym graczem, ale byłem skłonny zaryzykować.
To klucz do sukcesu:
trzeba iść naprzód za wszelką cenę,
wiedząc, że nie wszystko się uda.
Zaczęliśmy podejrzewać, że mają typ, a nie plan.
Próbuje opanować sytuację. Szuka Wallace’a.
- Przysięgam! - Podchodzi do niego.
Rasheed Wallace szybko odzyskuje kontrolę. Jednak nie.
Niespodzianka. Faul techniczny Wallace’a.
Niewiarygodne, co robi Rasheed Wallace.
W czasie, gdy walczyliśmy o mistrzostwo,
próbowaliśmy zapanować nad jednym z naszych topowych zawodników…
REKORD W FAULACH TECHNICZNYCH
…który miał na koncie mnóstwo fauli technicznych.
Portland przez cały sezon nie potrafi zapanować nad Rasheedem Wallace’em.
Byłem nieprzewidywalny.
Nie powiem, że napędzała mnie nienawiść, ale chciałem wygrywać.
Częściej obrażał sędziów niż innych zawodników.
Musi się jakoś opanować.
Czasem na nie zasługiwałem, bo wyzywałem sędziów i tak dalej.
Jasne.
Zaryzykował i dostał faul.
- Numer 17. - Faul techniczny.
Oczywiście dla Rasheeda Wallace’a.
I wylatuje z gry.
Rasheed Wallace przy 30 punktach otrzymuje faul techniczny.
To żenujące.
Ale czasem wystarczyło, że spojrzałem na sędziego.
Faul, wypad.
Kurde, bez przesady.
Od kiedy się schodzi za krzywe spojrzenie?
Ludzie akceptowali jego emocjonalną postawę,
a nawet faule techniczne, bo też mieli dość sędziów.
Ale on się nie zamykał.
Jeśli nie powściągnie emocji, może zmarnować szansę na zwycięstwo.
Dr John Givi jest psychologiem sportowym.
Określił zachowanie Rasheeda jako karygodne.
Jego obecna postawa szkodzi jemu i jego drużynie.
Gdy awanturujesz się z sędziami,
fani przestają w ciebie wierzyć
i upatrują w tobie problem.
Gdy Wallace był na lotnisku, o autograf poprosiła go mama z synem.
Dałem mu magazyn i długopis, a on powiedział: „Nie”.
Wyrwałam zdjęcie Rasheeda z magazynu, zmięłam je i rzuciłam mu pod nogi.
On rzucił mi nim w twarz, przedrzeźniając mnie.
Chuj, powiem, co o tym wszystkim myślę.
Uprzedzono nas, że Sports Illustrated napisze o nas artykuł.
TRACĄ KONTROLĘ
Krążą kontrowersje wokół artykułu w Sports Illustrated,
w którym Bonzi Wells powiedział:
„Mamy gdzieś to, co myślą o nas fani.
Oni nas nie obchodzą.
Mogą nas wygwizdywać,
ale i tak poproszą o autograf, gdy zobaczą nas na ulicy.
Dlatego oni są kibicami, a my zawodnikami NBA”.
To okaz arogancji drużyny, która nie szanuje miasta.
To był gorący temat.
Nie można mówić takich rzeczy publicznie.
Blazers stracili rzeszę fanów.
Takie słowa nie zachęcają ludzi do uczęszczania na mecze.
Kibice to akcjonariusze. To klienci.
Niemądrze jest pluć im w twarz.
Fani się ode mnie odwrócili.
CZAS POZBYĆ SIĘ BONZIEGO WELLSA
To nikomu nie pomogło.
To była głupia wypowiedź.
SHEED TO ŚWIR
Fani mieli dość.
Mieli dość tych wszystkich afer,
jak tej z Hummerem i paleniem trawki.
Portland miało problemy i wątpliwości, szczególnie w stosunku do Kempa.
Transfer Boba kończy sezon przedwcześnie.
Shawn Kemp trafił na odwyk kokainowy.
Scottie Pippen przyznał, że transfer Kempa to najgorszy ruch w historii sportu.
Skierował krytykę w kierunku menedżera.
Wszyscy chcemy być zwycięzcami, ale nie zawsze się udaje.
Rzuciłem za trzy, bo to miało sens,
ale nie trafiłem.
Rasheed Wallace chciał go sfaulować.
Przewinienie techniczne.
Odgryza się. I kolejny.
Miałem wrażenie, że drużyna nie była zgrana.
Po obiecującym początku Blazers zakończyli sezon z wynikiem 15:17.
- W drużynie panuje chaos. - Ciągle przegrywają. Czemu?
Odwyk narkotykowy Shawna Kempa skłania kibiców do myślenia,
co z mistrzostwem.
To po prostu okropne.
Żenujący typ.
W pierwszej rundzie play-offów trafiliśmy na Lakers.
Blazers tracą piłkę, Bryant biegnie pod kosz.
Shaq i wsad.
Blazers zgłaszają faul, ale nie został przyznany.
Ostateczny wynik: Lakers 99, Blazers 86.
Los Angeles wygrywa serię 3:0.
Zostaliśmy pokonani do zera, więc chcieliśmy się wyluzować
bo końcówka sezonu to było jakieś szaleństwo.
Dziennikarze z Portland narzekali i jojczyli. Co za pajace.
Miałem dość ciągłego bycia niezrozumianym,
więc stwierdziłem, że mam ich w dupie.
Czy uważasz się za wzór do naśladowania dla kibiców?
Uwaga na samochód.
„Czemu nic nie mówisz?”
„Bo wy, reporterzy, tylko szukacie negatywów”.
Nagrywaj.
Kurde, nie znam was.
Nie chcę was znać.
To wasze zadanie, żeby mnie poznać.
Nie podobało mu się, jak przedstawiały go media.
RASHEED WALLACE Z PORTLAND TRAIL BLAZERS WIE, ŻE JEST PRZYCZYNĄ
Rozumiałem to, bo pamiętam, jak wszedłem kiedyś do szatni.
Białych reporterów było tylu,
że zdziwili się na mój widok.
Spytał, czy może napisać o mnie artykuł.
Obiecał, że nie skupi się na negatywach.
Powiedziałem: „Spoko”.
Zapytał, czy może nagrać i zapisać wszystko, co powiem.
Powiedziałem, że nie mam nic do ukrycia i nie będę owijać w bawełnę.
Zaskoczyło mnie to, że w artykule było tyle „kurew” i „czarnuchów”.
NIE JESTEM GŁUPIM CZARNUCHEM
To była okazja, by go poznać
i pokazać ludziom, jaki jest.
Nie był tylko Rasheedem, który fauluje i krzyczy na sędziów.
Miał też inną stronę.
Nie widzieli, skąd pochodzę. Nie rozumieli mnie.
Chcieli, żebym był dobrym Martinem Lutherem Kingiem.
I choć był wspaniałym człowiekiem, nie byłem jak on.
Byłem bardziej jak Medgar Evers albo Malcolm X.
Nie podporządkowałby się.
Nie zrobiłby tego, bo to nie w jego stylu.
Zawsze szanowałem w Rasheedzie to, że był sobą.
WALLACE NIE UWAŻA SIĘ ZA AUTORYTET I NIE CHCE
Mówi się, że pióro jest potężniejsze od miecza,
ale pióro nie jest potężniejsze od prawdy.
Artykuł w The Oregonian pt. „Dziki Sheed” przyciągnął uwagę wielu Amerykanów.
Artykuł dotarł nawet do biura komisarza NBA, Davida Sterna.
„Nienawistna tyrada pana Wallace’a
była ignorancka i obraźliwa dla graczy NBA”.
Mamy prawo do własnej opinii, ale nie przesadzajmy.
Ja szanuję zdanie innych.
Jakie by ono nie było — możecie mnie nazwać czarnuchem itp.
Spoko, gadajcie zdrowi.
Chodźmy dalej.
Ale jeśli będziecie wciąż mnie atakować,
to wtedy, tak, wyjdzie ze mnie czarnuch.
BARDZO LUBIĘ TO, KIM JESTEM, JAKI JESTEM I JAK ŻYJĘ.
NIGDY BYM SIĘ NIE ZMIENIŁ. ANI TROCHĘ.
ZA ŻADNE PIENIĄDZE. BĘDĘ SOBĄ. PO PROSTU.
Kiedy wszystko zaczęło się sypać,
wszyscy mówili, że trzeba zmienić kulturę w drużynie,
a oni postawili wszystko na jedną kartę.
Jestem przede wszystkim kibicem.
A jako kibic chcę, żeby moja drużyna wygrywała, więc mówiłem:
„Musimy zatrzymać Lakers”.
- Nazywają go „Kobe Stopper”. - Kobe Stopper.
Kobe Stopper.
Nie bał się Kobego, to na pewno.
Grał ostro. Sam Kobe to przyznał.
Bob nie chciał wolnych strzelców.
Nie miał pięciu najlepszych wyborów, a chciał pokonać Kobego i Shaqa.
Potrzebował długoterminowych graczy.
Inne drużyny nie wezmą Rubena Pattersona.
Nie ma jednej odpowiedzi na to, czego szukałem u zawodników.
Ruben Patterson z Trail Blazer to pierwszy zarejestrowany przestępca seksualny w NBA.
Niektórzy zasługują na drugą szansę
i Ruben też na nią zasługuje.
Myślę, że jako organizacja jesteśmy otwarci.
Jego przewinienia miały miejsce, gdy grał w innym zespole
i w innym czasie.
Ofiarą Pattersona była 23-letnia kobieta, którą nazwiemy Jenny.
W styczniu 2000 r. została zatrudniona jako niania przez narzeczoną Pattersona.
Zeznała, że Patterson zmusił ją do seksu oralnego.
Nie twierdzę, że to była najlepsza decyzja.
Wcale tak nie uważam.
Twierdzę, że wzięliśmy pod uwagę wiele czynników
i…
jedynym ryzykiem była
pewna suma pieniędzy.
W kolorach Blazers grał zarejestrowany przestępca seksualny.
Był częścią drużyny. To niedobrze.
Tak nie wolno.
Żadna drużyna nie powinna tego akceptować.
Ładny dzień, co?
Dział PR Blazers
w trakcie agresywnej kampanii mającej na celu pozyskanie fanów
wycofał aktualne reklamy telewizyjne.
Skupiają się na ograniczeniu szkód.
Chciałbym kibicować drużynie, z której mógłbym być dumny.
Potrzebujemy wzoru do naśladowania, nowego dobrego zawodnika,
bo większość z nich to zbiry.
To rozpieprzyło chemię w drużynie.
Powiedziałbym, że to był jedyny raz,
kiedy naprawdę
byłem zły na Boba.
W wyniku przyjęcia drapieżcy seksualnego,
zaostrzenia agresywnych zachowań na boisku i incydentów narkotykowych
zarząd klubu otrzymał wiele telefonów od kibiców,
niektóre z prośbami o anulowanie karnetów.
Po co ściągać kogoś z taką przeszłością jak Ruben?
W lidze nie brakowało zawodników, którzy mogliby zająć jego miejsce…
Przerwę ci. Nie masz racji.
Cofnij się do tamtego okresu i rynku wolnych strzelców,
i wymień mi tych zawodników,
a wtedy przyznam ci rację.
Czekam, aż zaczniesz wymieniać ich nazwiska.
- Tak z głowy nie powiem. - W ogóle nie powiesz.
A jeśli chodzi o jego charakter, to w Portland nie sprawiał problemów.
LOTNISKO W TUCSON W ARIZONIE
Kończyłem studia w Arizonie.
Leciałem do Nowego Orleanu.
To strefa kontroli bezpieczeństwa na lotnisku w Tucson.
To tu Damon Stoudamire wpadł w kłopoty.
Według raportu szeryfa
Stoudamire wyjął paczkę owiniętą folią aluminiową
tuż przed kontrolą.
Stoudmire został przeszukany
i znaleziono przy nim 39,95 grama marihuany.
Musiałem się spotkać z Davidem Sternem.
David Stern powiedział mi wtedy: „Nie spierdol mi ligi”.
Stoudamire z zarzutami narkotykowymi po raz 3 w ciągu 16 miesięcy.
Chciałem, by przestali pakować się w kłopoty,
bo miałem dość relacjonowania newsów niezwiązanych z koszykówką.
Rasheed Wallace wyrównał rekord NBA, który ustanowił w zeszłym sezonie.
To wątpliwe wyróżnienie — 38 fauli technicznych.
Ktoś powinien mu powiedzieć, żeby usiadł i był cicho.
Czasami myślałem, że…
nie był świadomy…
kiedy co powinien, a co nie.
To duży problem dla tej dumnej, pełnej godności i klasy drużyny,
że ten młody człowiek, gwiazda z kontraktem na 80 milionów,
ustanowił rekord fauli technicznych.
Jestem liderem ligi. Ten rekord wciąż jest aktualny.
Pobicie rekordu fauli technicznych i rzucenie w kolegę ręcznikiem
to nie przestępstwa.
Największym przeciwnikiem Blazers są oni sami.
To sport, ale ostatecznie utrwalasz swoją spuściznę
i wizerunek marki, a łatka potrafi przylgnąć.
Niestety do Blazers łatka przylgnęła i nie dało się tego zatrzymać.
Ostatni wybór Boba, Zach Randolph, został aresztowany za picie alkoholu.
Bob Whitsitt nie tylko wymieniał się na problematycznych zawodników,
ale też niemal uzależnił się od wybierania ich w drafcie.
Co gorsza, zamiast walczyć o play-offy, drużyna walczyła sama ze sobą.
Zach Randolph uderzył Rubena Pattersona na treningu.
Policjanci znaleźli w jego aucie dwa naładowane pistolety,
jeden z nabojem w komorze, a do tego Randolph pachniał marihuaną.
Bob podpisywał kolejne kontrakty z problematycznymi graczami.
To był ciężki tydzień dla Qyntela Woodsa.
Policja i straż ochrony nad zwierzętami przeszukały mu dom
w poszukiwaniu dowodów walk psów.
Jestem komentatorem sportowym, nie sądowym.
Bonzi Wells popycha i szarpie. To prawdziwa bójka, uważajcie.
Trybuny opustoszały.
Rasheed Wallace uderzył fana. Kibice czymś go polewali.
To obraza dla miasta. Mam gdzieś ich wygraną.
Wolałbym, żeby przegrali.
- Jak się pani nazywa? - Shannon Patterson.
- Dobrze. Czy on jest z panią? - Tak.
- Gdzie jest? - Muszę uciekać.
Próbował mnie, kurwa, udusić.
W sądzie hrabstwa Washington Ruben Patterson spotkał się z kuratorem,
by omówić ostatnie aresztowanie.
Usłyszał zarzuty stosowania przemocy domowej
po napaści na żonę w poniedziałkową noc.
Nie chcę, by nasi gracze znajdowali się w sytuacjach,
o których musimy tutaj rozmawiać.
To mnie teraz najbardziej martwi.
Wyraźnie sfrustrowany Bob Whitsitt przyznał:
„Biorę pełną odpowiedzialność za to, co się dzieje w Trail Blazers”.
Czas, miasto…
wszystko się na siebie nałożyło i uderzyło na raz.
Po oskarżeniach o posiadanie narkotyków, broni, walki psów i napaść
drużynę przechrzczono na „Jail Blazers”.
To był początek końca w Portland dla mnie, Rasheeda i Damona.
Niektórzy twierdzą, że problemy z prawem zawodników
są przyczyną najmniejszej frekwencji w Rose Garden w historii.
Trzeci rok z rzędu Blazers grają z Lakers w play-offach.
Niegdyś obie drużyny stawały do równej walki,
a teraz zmierzają w przeciwnych kierunkach.
Rzut za trzy Kobego!
I trafił.
Kobieta i jej ośmioletni pasierb zostali wyrzuceni z meczu Blazers,
a wszystko przez transparent.
Oto i on.
Katherine Topaz i jej pasierb, Will Abeles,
musieli opuścić mecz,
bo nie są fanami menedżera drużyny.
Will uważa, że jest tylko jeden powód, dla którego musiał wyjść.
To przez Boba Whitsitta.
To była jazda bez trzymanki,
aż nagle przenieśliśmy się do kolejnego roku.
Nie rozmawiałem z mediami.
Rasheed dostawał kary za nieudzielanie wywiadów,
a kwoty wciąż rosły.
Skrzydłowy Blazers otrzymał karę 10 000 $ za brak współpracy z mediami
po niedzielnym meczu i 20 000 $ w poniedziałek.
Liga mnie napastowała.
Miałem go zmusić do rozmowy.
Zrzucili ten problem na mnie, bo byłem menedżerem drużyny.
Spotkałem się z Rasheedem.
Powiedział, że nie odpuszczą z karami.
Zrozumiał, ale jasno dał do zrozumienia, że nie lubi mediów.
Chętnie poszedłbym do ich pracy i zaczął ich nękać:
„Nie umiecie pisać!
Nie umiecie pisać!
Co? Nie postawiłeś skrótu tam, gdzie powinieneś? Nie!”.
Blazers też dostali karę.
Liga powiedziała, że następnym razem zawieszą Rasheeda
i nałożą karę na drużynę, co będzie nas słono kosztować.
więc powiedziałem mu, że w ten sposób szkodzi drużynie.
Odpowiedziałem mu:
„Chcecie, żebym mówił?
Niech sekretarka napisze mi tekst,
skoro chcecie wkładać mi słowa w usta”.
Jeśli dziennikarz zapyta:
„Podobno twojego kolegę aresztowano za przekroczenie prędkości.
Co o tym sądzisz?”,
nie musisz odpowiadać.
Wystarczy, że powiesz: „Daliśmy z siebie wszystko”.
No i rzeczywiście…
Chyba zapadło mu to w pamięć. Oglądałem konferencję po meczu.
Świetnie, był przy mównicy.
O to mi chodziło. I zaczęły się pytania.
- To był dobry mecz? - Daliśmy z siebie wszystko.
Powtarzałem to.
- Daliśmy z siebie wszystko. - Przechytrzył ich.
- Daliśmy z siebie wszystko. - „Daliśmy z siebie wszystko”.
Ktoś zadał kolejne pytanie.
A on: „Daliśmy z siebie wszystko”.
Daliśmy z siebie wszystko.
Pomyślałem: „Co za głupek”.
Z Bogiem. Dobranoc.
I dostaliśmy karę.
KARA ZA „DALIŚMY Z SIEBIE WSZYSTKO”
„Z Bogiem. Dobranoc”.
Awansowaliśmy do play-offów,
ale z koszykarskiego punktu widzenia
wiedzieliśmy, że nie mamy szans.
Nie byliśmy już tak dobrzy.
Nash do Nowitzkiego. Jest wolny. Trafia!
Ale gdzie są Bonzi Wells i Rasheed Wallace?
Nawet się nie starają.
Kiedyś przed i po meczach było tłoczno.
Ludzie przychodzili i dobrze się bawili.
A teraz?
Teraz mało kto przychodzi w dobrym humorze.
I po raz trzeci z rzędu
Blazers kończą sezon po pierwszym spotkaniu.
Szansa przepadła.
Według kibiców problem tkwi w zarządzie.
Whitsitt do dymisji.
Powinni zwolnić Boba Whitsitta, bo oddaje dobrych zawodników.
NISZCZYĆ CZY BUDOWAĆ?
Właściciel, Paul Allen, był jednym z najbogatszych ludzi na świecie.
Któregoś dnia kupił Seahawks.
Powiedział mi wtedy: „A tak przy okazji,
Bob, musisz zostać prezesem i zarządzać drużyną”.
Powiedziałem, że nie mogę, bo prowadzę jego interesy w Portland.
Miałem tylko zarządzać drużyną koszykarską w Portland,
a prowadziłem Blazers, Rose Garden Arena,
drużynę WNBA, stacje radiowe i inne biznesy w Portland,
a do tego zostałem prezesem Seahawks.
W końcu powiedziałem:
„Paul, to dysfunkcyjne.
Mówiłem ci, że potrzeba więcej ludzi,
a ty ich nie zatrudniasz, więc to mój ostatni rok w Portland”.
Żegnaj, Bob. Powszechnie krytykowany menedżer ogłosił dymisję.
Gdy odchodziłem, wygrywaliśmy średnio 50 meczów rocznie
i co roku graliśmy w play-offach.
To wielkie osiągnięcie dla Portland.
Większość kibiców cieszy się z odejścia Whitsitta,
ale Ken Boddie zamienił słowo z dwójką byłych fanów,
jednym z branży i jednym zniechęconym przez drużynę.
Czas najwyższy. To powinno się stać już dawno temu.
W ciągu ostatnich 40-50 lat w NBA
tylko trzy drużyny otrzymały przydomki.
Byli Showtime Lakers.
Potem Bad Boy Pistons.
I na końcu Jail Blazers.
JAIL BLAZERS DOPROWADZAJĄ PORTLAND DO SZAŁU
Pan Whitsitt nie rozumiał Portland.
Nie rozumiał idei wspólnoty
i czego oczekujemy od drużyny.
Na przydomek nie zasługuje się, będąc słabą drużyną.
Drużyną, która nie gra w play-offach.
Trzeba być naprawdę dobrą drużyną
z charakterem i osobowością.
Większość kibiców wolałoby mieć drużynę, która nie wygrywa,
ale pod którą można się podpisać.
Z tego okresu najbardziej żałuję tego,
że nie udało nam się zdobyć mistrzostwa dla kibiców.
To mnie dręczy.
SEZON 2003/2004
Blazers wchodzili w nową fazę.
Paul stał się nieobecnym właścicielem.
Pozbyli się Whitsitta i zatrudnili Johna Nasha.
Dziś zaczyna się nowa era.
Nowy menedżer, John Nash, spotkał się z prasą na hali drużyny.
Na razie jest, jak jest i…
jesteśmy z tego zadowoleni.
Byliśmy na zgrupowaniu.
Sheed wszedł i zaczął się żegnać.
Machał na pożegnanie. Nie wiedziałem, o co mu chodziło.
Powiedziałem: „Widzisz tego skurwiela obok Mo?
Skurwiel mnie wymieni”.
- „O czym ty mówisz?” - Był jego menedżerem w Waszyngtonie.
„Wymieni mnie w pierwszej kolejności”.
Zbijałem piony i się przytulałem.
Mówiłem: „Spierdalam stąd. Już po mnie”.
I co się stało?
John Nash od razu mnie wymienił.
W pewnym momencie uznaliśmy,
że drużyna będzie musiała rozstać się z Rasheedem Wallace’em.
I to by było na tyle.
Siedziałem na chacie.
„Bonzi Wells, rozgrywający, przeszedł do Memphis Grizzlies”.
Nawet nie raczyli mnie powiadomić.
Nie uprzedzili mnie. Dowiedziałem się z telewizji.
BLAZERS POZBYWAJĄ SIĘ PROBLEMÓW
NIEBEZPIECZNY MATERIAŁ WYSŁANY
Bonzi Wells z Memphis wraca dziś do Portland.
- Jak się czujesz z powrotem? - Dobrze.
- Czego oczekujesz od kibiców? - Niczego.
Przed Portland nigdy nie wyjeżdżałem z domu.
Leży 4000 km od Indiany.
Tam stałem się mężczyzną, a gdy mnie porzucili,
nigdy nie czułem się tak zraniony.
Ostatni Mohikanin.
Mieliśmy zupełnie inną drużynę.
Dokończyłem sezon i wycisnąłem z niego wszystko.
Było fajnie, bo mogłem pomóc młodym,
ale jak mówiłem, miałem dość.
Damon Stoudamire!
KOCHAMY CIĘ, DAMON DZIĘKI ZA WSZYSTKO
Czasem rozstanie to najlepsze wyjście.
W ostatnim meczu
łezka zakręciła mi się w oku, bo chcieli mnie złamać.
DZIĘKUJEMY, PORTLAND
Nie to, że chciałem odejść,
ale byłem gotowy zamknąć ten rozdział.
Nowy początek.
Byłem podekscytowany. W Detroit miałem dobry skład.
Myślałem, że za rok lub dwa będziemy walczyć o mistrzostwo,
o ile się dotrzemy.
Niewiele wiedząc…
FINAŁ
Detroit Pistons…
zaskoczyli Los Angeles Lakers.
To było mu pisane.
Cieszyłem się.
Przynajmniej jeden z nas tego doświadczył.
To była radość.
Przyszedłem do NBA po to, by zdobyć mistrzostwo.
Szczególnie cieszyło mnie to, że pokonaliśmy Lakers.
Dla Lakers to naprawdę koniec pewnej ery.
Mieli trzy mistrzostwa.
Zazdrościłem mu. Szczerze.
Nie zrozumcie mnie źle, cieszyłem się z jego sukcesu,
ale gdy zobaczyłem go z inną drużyną…
poczułem, że to powinniśmy być my.
Rasheed Wallace!
Dodał nieco brawury już bardzo pewnej siebie drużynie.
Kiedy wróciłem do Portland po wygranej,
wiedziałem, że mnie wygwiżdżą,
ale nie spodziewałem się, że aż tak. Cholera.
Wszyscy w Pistons mieli ubaw.
Mówili: „Sheed, bez kitu cię tu nienawidzą”.
„Mówiłem wam. Nie wiecie, co ja się z nimi miałem”.
Ten eksperyment socjologiczny się nie powiódł.
Drużyna wróciła do korzeni i zmieniła strategię.
Charakter ma znaczenie.
Chcemy odzyskać dobre imię marki
i drużyny dla miasta Portland i cudownej społeczności kibiców.
Z Trail Blazers do Jail Blazers.
Ten przydomek był bardzo chwytliwy,
ale Damon, Bonzi i Rasheed
nie trafili do więzienia.
Większość występków skończyła się grzywną, zwolnieniem lub oddaleniem zarzutów.
Po prostu nie byli konformistami.
Nie chcieli robić tego, co im kazano.
Gdyby zdobyli mistrzostwo,
może kibice byliby w stanie przymknąć oko i im wiwatować,
pomimo ich przewinień,
ale go nie zdobyli i dlatego
żaden z nich nie wrócił do Rose Garden.
Myślisz, że kiedyś ich zaproszą?
- Nie. - Dlaczego?
Wolą zapomnieć o tamtych czasach.
Dzień dobry. Wesołego wtorku.
- Mamy ważne wieści o Blazers. - Jakie?
Blazers ogłosili zjazd w Portland
dla członków drużyny Trail Blazers z lat 1999-2000.
- Mogli zdobyć tytuł. - Ostatnia drużyna, przez którą płakałem.
To miejsce wygląda teraz inaczej.
Kiedyś czułem się tu swojsko, a teraz jak gość.
Znałem te ulice na wylot. Wiedziałem, gdzie iść.
Gdzie dobrze zjeść.
Teraz myślę tylko: „Kurde, dziwnie tu”.
Wybaczyliśmy Bonziemu? Czy to już za nami?
Nienawidziliśmy go, gdy grał w Blazers.
- Pokazał nam faka. - Tak. To się źle skończyło.
Dla wszystkich się źle skończyło.
RASHEED WALLACE ODMÓWIŁ UDZIAŁU W WYDARZENIU
Do ludzi, którzy chcieli, żebym odszedł…
Pieprzyć was.
Odszedłem.
A wy dalej to przeżywacie.
Ja nie przeżywam.
Wy przeżywacie.
Zastanówcie się.
- Bracie. - Mordo.
- Cześć. - Co tam? Chłopie, wróciliśmy.
Co tam? Co porabiasz?
Przygotowuję się psychicznie.
Teraz prowadzę drużynę uniwersytecką.
Trenuję dzieciaki na najwyższym poziomie.
Przeszedłem przez piekło.
Dlatego łatwiej im mnie zrozumieć,
bo mam nieszablonowe podejście.
Bo nie byłem idealny.
Powtarzam im: „Nie byłem idealny. Wyguglujcie mnie”.
Nie wiem. Starzeję się. Robię się sentymentalny.
Wspominam tamte czasy
i jestem ciekaw, jak ludzie nas przyjmą dzisiaj na tej hali.
Cieszę się, ale oby nas dobrze przyjęli.
To dla mnie najważniejsze. Dobre przyjęcie.
Witajcie na zjeździe w Moda Center,
gdzie upamiętnimy drużynę Trail Blazers z sezonu 1999/2000.
Mamy zaszczyt gościć przedstawicieli zarządu i drużyny.
Przypomnimy ich państwu.
Bob Whitsitt.
Większość ludzi w Portland uważa go za czarną owcę.
Ja postrzegam go inaczej.
Miał nieograniczone fundusze i robił to, co uważał za słuszne,
by zdobyć mistrzostwo.
Menedżer, Bob Whitsitt!
Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi.
Szczerze mówiąc, nie mówiłem ci tego,
ale robię to tylko dla ciebie.
Robię to dla ciebie, bo tutaj dorastałeś.
To tutaj zasmakowałeś życia.
Myślę, że to wiele dla ciebie znaczy.
Stary, prawie się popłakałem, bo wiesz,
ten artykuł zabił moją karierę.
Od 20 lat próbuję zmienić narrację na swój temat krok po kroku.
Bonzi był w Portland niezrozumiany.
Nigdy nic nie przeskrobał.
Powiedział parę niewygodnych rzeczy.
Z jakiegoś powodu go zaszufladkowano.
Numer 6, Bonzi Wells!
Nie powiem, że to domknięcie,
ale to pozwoli mi pójść naprzód.
Zapomnieć o bolesnej przeszłości i doświadczeniach.
Nie byliśmy jak drużyny przed nami.
Mieliśmy swoją osobowość i tożsamość.
Myślę, że to nas wyróżniało.
Numer 3, Damon Stoudamire!
Niełatwo było trenować tę ekipę.
Mieliśmy wielkie ego, które musieliśmy odłożyć na bok,
by się zjednoczyć w jednym celu, czyli w zdobyciu mistrzostwa.
To się nie udało,
ale to był jeden z najlepszych okresów i składów w historii tej drużyny.
Napisy: Paulina Iwaniak