Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie chcę już tu być.
Wiem, ale musisz wytrzymać.
Nie dam rady. Wpłać kaucję.
Niby jak?
To ty jesteś prawnikiem!
Kaucje to są w Ameryce, a nie tutaj.
- Nie tutaj? - Nie.
Słuchaj, kolego.
Nie rób ze mnie wała, bo zrobię ci piekło.
Dopiero poczujesz chłód.
- W piekle jest gorąco. - Tobie będzie zimno.
- Dlatego nazywają mnie Śniegiem. - Szmuglujesz kokę.
Cicho!
No dobra, ale nie o to w tym chodzi.
Wyciągnij mnie, bo zginiesz. Jasne?
Co?
Nie słyszę cię. Czekaj.
Strażnik! Telefon nie działa!
To wracaj do celi.
Zmiataj. Mam ważną sprawę.
Chwileczkę.
Też mam ważną sprawę.
Ładnie proszę, byś już kończył.
Zaczekaj chwilę, jasne?
To chyba nie taka wielka prośba.
- Nie mogę. - Dam trzy fajki.
- Cztery. - Dobra, dzięki.
Na czym stanęło?
Zamienię twoje życie w piekło.
Wydostań mnie stąd, bo dopadnę ciebie i twoje dzieci.
- Mówisz do mnie? - Nie, do adwokata.
To wracaj na swoje miejsce. Nie widzisz, że rozmawiam?
Telefon nie działa!
Naprawdę? Było mówić od razu.
- Mówiłem. - Tak?
Powiedz jeszcze jedno. Zawsze byłeś tak durny?
Masz się za takiego bystrego? To pogadacie sobie teraz.
- Idę. - Hej!
Teraz lepiej?
Pamiętaj o fajkach.
Szach mat.
- Co? - Szach mat.
No to już nie gram.
Coś mnie ciekawi. Nie byłeś trochę za ostry dla prawnika?
Ja?
Nie będzie zły, że groziłeś jego rodzinie?
Przecież to mój brat.
- Brat czy brachu? - Brat. Zna mnie.
- Przysięgnij na matkę. - Przysięgam.
Czyli twoim rodzicom coś wyszło.
Ale jego też kochają.
Dobre.
Kto cię odwiedzał?
Ten gość z niewyparzoną gębą.
- Kochaś? - Tak go wołają?
Tak, ma pod sobą kobiety.
Dziwki?
Tak, dzieli się z miastem swoją miłością. Kumasz?
Nie.
Wiesz, słowo na „S”.
Syfem, świerzbem i tak dalej.
Znam to z dzieciństwa.
Szybko przeszło.
Co tu robił?
Chce działać w pace. Mam mu utorować drogę.
Że co?
Chcę zwiać.
Co? Stąd?
Nie, chcę dokończyć wyrok.
Wyjdę, odstawię coś, wrócę tu
i dam mu znać, by mnie stąd wydostał.
Boże, jesteś taki durny?
Wyluzuj! Po prostu się zamieszałem.
Panowie, macie…
nowego kompana.
Co tam, Herbatka?
O wilku mowa!
USPENKA, KAZACHSTAN
LABORATORIUM EKSPERYMENTALNE
Muszę przyznać. Zajebiste miejsce.
- Chodź. - Co?
Czekaj. Mogę iść sam.
- Dobry wieczór. - Chwileczkę!
Tak!
Witaj, kochany.
A więc to jest to?
- Tak. - Jasne.
Świetnie. Proszę.
Otworzę.
- Jest. - Tak.
Zobaczmy.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Sześć, siedem, osiem, dziewięć.
Chce pan przeliczyć wszystko?
Mam wierzyć ci na słowo?
Szesnaście, siedemnaście.
To spora kwota. Będziemy tu do jutra.
A nawet dłużej, jeśli będzie za mało.
- Trzydzieści. - Ile już? Trzydzieści?
- I 33, 34. - Idę na fajkę.
- Stój! - Co?
Stój!
Teraz usłyszałem. Dlatego zapytałem, byś powtórzył głośniej.
Co powiedział?
Masz tu zostać, dopóki nie skończę liczyć.
- I 51. - Nie zatrzymacie mnie tu siłą.
Żartuję, zatrzymacie.
- Proszę liczyć. - 55, 56.
Goszczę rodzinę na Święta. Nie chcę, by czekali.
Na Święta? Jest marzec.
- W tym tempie… - Żartujesz sobie? Super.
- Tak. - 45, 46.
Co się stało?
Miałeś pomóc mu uciec.
I robię to. Nie wtrącaj się.
Nie wtrącać się? Wybacz.
Wyciągniesz go sam? Świetnie, działaj.
- Chodźmy. - Dokąd?
Taki był plan, ale ten debil rozwalił telefon, gdy go mówiłem.
Mówiłem ci, byś przestał zadawać się z durniami.
Od razu po nim widać.
- Mówiłem. - Tak.
- Widzisz. - Stary.
Zbastuj trochę, bo stracę panowanie
i spiorę ci dupę.
Słuchaj.
- Jak mu było? - Śnieg.
Wyglądasz na durnia i jesteś durny, Śnieg.
Czekajcie!
Chcecie, by wrzucili nas do izolatek?
Uspokójcie się, bo nigdy stąd nie zwiejemy!
Spokojnie. Czemu się tak stresujesz?
Jestem zestresowany. Poznajcie się.
Kochaś, Śnieg.
- Miło mi. - Ręce.
Miło mi.
Śnieg też wieje.
- Co? - Też idzie.
Dokąd?
Na karuzelę w Disneylandzie.
Co ty chrzanisz? Nie idę na żadną karuzelę.
- Zostawcie mnie. - No chodźmy.
Sami idźcie. Mnie zostawcie.
Przestańcie już. Żartowałem.
Mówiłem, debil.
Śnieg wieje z nami. Pomógł mi, gdy go potrzebowałem.
Właśnie. Dość tych żartów.
Byłbyś w dupie, gdyby nie ja.
Kochaś mógłby dać cię na ulicę.
Nie przesadzaj!
- Nie nagadałem im? No powiedz. - Tak. Jak poszli.
Ale jesteś moim kumplem.
Dobra, może zwiać z nami, ale musi pomóc z robotą.
- Jaką robotą? - Właśnie.
- Nie twój interes. - Jak chcemy zwiać?
Nie powiem ci. Jeszcze ci nie ufam
Nie ufasz mi? Dobra, i tak nie chcę uciekać.
Zostanę sobie tutaj.
Mam paczki, TV. Po co mam wiać?
Nakabluję na was, jeśli mnie nie zabierzecie.
- Kapuś! - Hej, izolatka!
Proszę.
Próbuje cię rozdrażnić, a ty się dajesz.
Czemu dałeś się tu zamknąć? Nie mogłeś mnie wyciągnąć?
Z dodatkową osobą będzie trudniej.
- Dodatkową? - Tak.
Ja tu jestem dodatkową osobą?
A on nie?!
Jestem durny, że się na to zgodziłem.
Nie?
Nieważne.
Muszę powiedzieć wam o czymś niesamowitym.
1 300 551, 1 300 552,
1 300 553, 1 300 554…
Nie stój tak, buło. Przynieś tu jakieś łóżko.
Przestań jęczeć.
Rozumiem, zrobiłbyś to, ale masz problemy z prostatą.
…1 300 557,
1 300 558…
Jak dokładnie działa ta woda?
Wlewasz ją.
- Do ust. - To łapię.
Znikasz i pojawiasz się 22,2 metra dalej.
- Dokładnie 22,2? - 1 300 000?
- Ile było? - Czemu nie równe 22 metry?
Chwila. 1 300 529.
Na ilu stanąłem, do cholery?
- Nie wiem. - Muszę zacząć od nowa.
Do diabła!
Chyba pan tego nie zrobi?
Muszę. Co mi pozostaje?
Proszę zaokrąglić. Przy takiej kasie kilka stów to nie problem.
Jeśli zabraknie kilku stów, utnę ci kilka palców.
Jesteś taki duży, że to nie będzie problem, nie?
Od początku. Raz, dwa…
Nie ma pan liczarki?
Nie ufam ludziom i maszynom też nie.
Ufam tylko żonie.
Daj mi liczyć, do licha!
Zaraz oszaleję. Idę do innego pokoju.
Obłęd. Nie potrafisz się zamknąć.
Pilnuj go.
Słyszałeś? Nie ufa maszynom i ludziom.
Ma żonę z lateksu?
Jak długo będzie to liczył?
Chce mi się pić.
Ale zajebiste!
Czekałem jak jakiś debil, aż policzy całą kasę,
a mogłem po prostu wziąć łyka.
Dokładnie 22,2 metra. Jak mówił.
Na razie!
Panie dyrektorze.
Wszystko policzone. Jest całość.
Możesz już iść. Co z Rusłanem?
Obiecałem, że odbiję mu żonę. Złamałem mu serce.
Zabawne. Na razie.
Ale jak działa ten płyn?
Mam go wypić i pomyśleć o miejscu?
Nie pijesz, tylko trzymasz w ustach.
Nie inaczej. Jasne?
Trzymaj wodę w ustach.
Zaczekaj na jonizację,
a potem obierz kierunek teleportacji,
kierując płyn w ustach w odpowiednią stronę.
Nie można połączyć tego z GPS-em?
Nie? Spoko.
Wlewam do ust, nakierowuję i znikam.
Do widzenia.
Co zrobiłeś, Rusłan?
Wiecie, na co wpadłem?
Tunel. Ale nie mam, jak kopać.
W filmach kopali łyżką, ale to zajęłoby trzy lata.
Wciąż nieźle.
Do dupy. Zostało mi półtora roku.
Wiecie co?
Przedłużę sobie wyrok, póki nie skończę.
Albo zrobię dwa tunele.
Jesteś strasznie samolubny.
Zostaw go dla kogoś. Twórzmy milsze pokolenie.
Tak czy inaczej, trzy lata to nie tak długo.
Miasto drąży metro od siedmiu lat, a wciąż nie jest gotowe.
- Od ośmiu. - Widzisz.
Niech będzie twój plan, którego nie znam.
- By uciec. - No tak!
Słyszałeś? Plan to ucieczka. Myślałem, że siedzenie tutaj.
Żarty na bok. Muszę wiedzieć, jak to zrobimy.
Co mam spakować?
Spakować? Zdurniałeś? Nic.
Niby jak? Spakować się na dzień czy wziąć całą walizkę?
Nie zostawię tu wszystkiego! To telewizor mamy!
Herbatka?
Nie możesz zabrać telewizora, stary.
Czemu? Co mama będzie oglądała?
To, co miała w planach. Durnyś?
- Nie mogę nic wziąć? - Nie.
- Nawet bielizny? - Nie.
- Skarpet? - Nie.
- A szczoteczkę? - Nic, jasne?
Już się tak nie piekl. Trochę mnie zaskoczyłeś.
Dobra.
Powiem wam. Słuchajcie.
Macie nowego kompana. Głuchego niemowę.
Wejdź.
Wejdź!
No tak, głuchy.
Wchodź.
To sprzątacz!
- Za co tu trafił? - Za…
inne przestępstwa.
Ty.
- Co? - Ucho go boli.
Ty.
- Chce spać. - Chcesz spać?
Na górze.
- Nie, tam. - Tutaj.
Teraz jesteście kumplami.
Powaliło cię?
- Chce coś jeszcze. - Co?
- Boli go gardło. - Parzy.
Jest pijany. Gratulacje. Kiedy zdobyłeś doktorat?
- Chce pić. - Spójrz na mnie.
Zobacz.
Ja.
Idź do łóżka.
Po dwóch minutach chce ci się pić? Spadaj!
- Głodny i spragniony. - Wszedł.
Co za gość!
Bo zepsujesz łóżko.
- Powoli. - Mały, ale ciężki.
Dokończ mówić o tym planie.
Słuchajcie.
No?
Denerwuje mnie.
A jeśli słyszy?
Przecież jest głuchy.
Dzięki za cynk.
Inaczej do końca życia byłbym durny jak ty.
Co zrobiłeś z ziołem?
Spaliłeś czy sprzedałeś?
W jakim jesteś stanie?
Normalny, spalony czy spizgany?
Wiem, że głusi nie słyszą, durniu.
Ale gość mnie stresuje. Widziałem takie sztuczki.
Możemy to szybko sprawdzić.
Jesteś głuchy?
- Zero reakcji. - Brawo.
Brawo.
- Masz coś w tym łbie? - Co zrobiłem?
Po co go spytałeś? Jak głuchy ma ci odpowiedzieć?
- Przecież nie mówi. - Zaraz oszaleję.
Po co go pytać? Więzienie wyżarło ci mózg?
- Co jest? - Masz inny pomysł?
Herbatka, kiedyś miałeś pomysły.
A teraz zdurniałeś!
Nic.
Jest głuchy i niemy. Jeśli odpowie, to oszukuje.
Rozumiesz?
Będzie jasne. Kłamie albo nie kłamie.
Tak czy nie? Rzuć monetą.
Ale spóźnił się.
- Co? - Po francusku.
- Masz lepszy pomysł? - Ja mam.
Chcemy stąd zwiać.
- Powaliło? - Cicho!
To ostatnie, czego nam trzeba.
Spójrz, w co nas pakuje.
Nie chcemy.
Było ciężko, szefie. I to bardzo.
Nie mogłem się napić
ani zapalić.
- Gdzie butelka? - Mam ją.
Proszę.
Napiłeś się tego, idioto?
Tak.
To zabawna historia.
Wciąż mnie śmieszy.
Słucham.
Z chęcią się pośmieję. Jak napiłeś się z butelki za dwa miliony?
No dalej.
- Byłem spragniony. - Jasne.
Wziąłem łyk i zniknąłem.
Zrozumiałem, że się teleportowałem.
To zajebiste.
- To ta zabawna część? - Nie!
Wziąłem kolejnego łyka i wróciłem, bo nie umiem tego kontrolować.
Trzeba trzymać to w ustach,
poruszyć w lewo lub prawo
i wtedy cię przeniesie.
- Cześć. - Macie…
Nie, mamy już komplet. Naprawdę.
- Mamy cztery łóżka. - Jest nas za dużo.
- Telefon. - Kiedy?
Przecież ja nie mam telefonu.
Rozmawiam, kiedy mnie wołacie.
- Daj mu telefon. - Głuchyś? Nie mam.
- Dostaniemy karę. - Cicho!
Co jest z tobą?
Mówił do mnie. Co to znaczy?
Że ktoś dzwoni.
Ktoś dzwoni?
Co?
- Tak. - To daj mi telefon!
Z chęcią.
Przysięgam. Czuję się jak w szpitalu.
Łapówka za łapówką.
- Wystarczy? - Za mało.
Co? Daj telefon!
W obliczu kryzysu zadowoli nas i to.
- Wystarczy. - Daj telefon.
To puść.
Stary!
Chwila.
Tumanie.
Masz telefon.
Ja będę gadał.
Głośnik.
- Witam. - Cześć, Kochaś.
- Cześć, szefie. - Mam coś.
Butelkę.
- Wyślę ją w pierwszej dostawie. - Dobrze.
Ale jak do mnie dotrze?
Słucham?
Jak do mnie trafi?
Wyjaśniasz mi, co znaczy „dotrze”?
Nie mogłeś zapytać: „Jak do mnie trafi?”?
Chciałem być ciekawszy.
Przez durnego strażnika.
- Jak mu tam? Marian. - Stoi obok.
Niech wpadnie do kasyna.
Dobrze, szefie. Dzięki!
Ty nie.
Idź już.
Jesteś ohydny.
Idź do kasyna i przynieś coś dla mnie.
To bardzo ważne, rozumiesz?
Masz mnie za durnia? Jestem w pracy.
Jesteś w pracy?
Durny jesteś? Zwolnią mnie.
- Wyzwał mnie dwa razy? - Nie, raz.
Zwolnią cię?
I co wtedy?
Kto ci daje więcej, oni czy my?
- Kupiłeś sobie nowe auto. - Tak.
Elektryczne.
- Dla… - Dlaczego?
Dla ekologii.
Słyszycie? Prawdziwy ekolog.
- Szybkie? - Mało powiedziane.
Świetnie. Rano, gdy idziesz do pracy,
wsiadasz do auta i wciskasz gaz.
Fotel cię wkurwia?
- Nie. - Nie.
A my mamy to zrobić?
Pojadę do kasyna po paczkę.
Znajdę jakąś wymówkę.
Że marnie ze mną.
- Nie skłamiesz. - Powiem, że jestem chory.
Powiedz, że marnie z tobą.
Powiem, że jestem chory. „Marnie” brzmi kobieco.
No idź już!
Gość jest jakiś dziwny.
- Ale mamy farta. - Wielkiego.
Chwilę to zajmie. Lecę do centrum handlowego.
Chcecie coś?
O czym ty mówisz?
Myślisz, że możesz sobie wychodzić?
Jasne, że tak. Nie aresztowano mnie.
Muszę tylko pogadać z Marianem.
Wpadłem zobaczyć, co u was.
Chcesz coś? Daj koszulkę.
Kup mi eklera z czekoladą.
Jasne… Na Boga!
- Powiedział coś! - Drań!
On gada!
Nie mówiłem?
Mówiłem, że to zdrajca.
Powtórz po mnie: „Anna ma jabłka”.
- Anna ma jabłka. - Drań.
- Anna ma jabłka? - Tak.
Nawet odpowiada!
- Co za zbir. - Naprawdę gadasz?
Jasne, ale oni nie wiedzą.
Dostałem krótszy wyrok.
Sami kombinatorzy. Nie mogłeś napisać książki?
Dobra, idę. Co chcecie?
Kochaś, kup mi kanapkę z łososiem.
Mam straszną ochotę.
Pewnie.
Jak nie będzie łososia, kupię z ośmiornicą.
Jasne.
A jak nie będzie, kupię z kalmarami.
Jasne.
Świetnie. A jeśli jakimś cudem znajdę ostrygi? Kupić?
Nie, od ostryg mam…
Jak mógłbym stąd wyjść, kretyni?
Wysłałbym Mariana do kasyna?
Obaj jesteście durni. On jest mądrzejszy.
Zapłaciłem za wejście. Nie zapłacę za wyjście.
Czas wyjść na powietrze.
Skoro wychodzimy, Herbatka, pokażesz mi tego gościa z prysznica.
Victor, dowiedz się, czy żona mnie zdradza.
Nie sądzę. Bardzo szefa kocha.
Gdybyś był doradcą małżeńskim, zapytałbym cię:
„Co myślisz, Victor? Czy moja żona mnie kocha?”.
Wcisnąłbyś mi jakieś bzdury,
bym był szczęśliwy.
Ale nim nie jesteś, więc po prostu to sprawdź.
Jest podejrzany?
Jej obleśny były wciąż wysyła jej SMS-y.
Coś może być na rzeczy.
Sprawdź, czy się z nim widuje.
Wie szef, czemu w to wątpię?
Jest szef dużo lepszy.
Jak w piosence. „Co ma on, czego mi brak?”
I co ona ma?
- Kto? - Delia, to jej piosenka.
- Nieważne, skup się. - Tak.
Gość ma diament o wartości 20 milionów.
Ma 20 milionów?
Tak, ciszej. Ukradł go.
Trzyma go w skrytce w banku.
Ściśle strzeżonej.
Nie może po niego pójść, bo go poszukują.
To bogacz bez kasy.
Rozumiem.
Masz dyskretnie sprawdzić, czy mnie zdradza.
Wolałby szef, by zdradzała czy nie?
Chcę wiedzieć, czy będzie szef zadowolony.
Wolałbym, by nie zdradzała.
Ale jeśli zdradza, powiedz mi.
Nie kłam.
Powiedz kiedy, jak i gdzie.
- Dobrze, szefie. - A ja powiem, co z nim zrobić.
- I z nią. - Z kim?
- Żoną. - Co chcesz z nią zrobić?
Ja nic. Ale ukarze szef tylko jego?
O co ci chodzi?
O nic, ale ona też jest winna.
- Nie pomyślała wcześniej? - Wcześniej?
- Zanim zdradziła. - Zdradza mnie?
- Kto? - Moja żona, debilu!
Nie wiem. Mówiłem w teorii.
Dobra, sprawdzę i dam znać.
Ale proszę pomyśleć. To nie tylko wina faceta.
Też jest winna. Nie zmusił jej do tego.
Łapy precz.
Witaj, miły.
- Witaj! - Witam… panią.
Musisz mi pomóc.
Jasne, ale nie teraz.
Szef ma dla mnie zadanie.
O co dokładnie chodzi?
Musisz wymienić mi żarówkę.
- Przynieś drabinę. - Jasne.
- Którego mamy sprać? - Tego, który sprał mnie.
Sporo ich. Wszyscy cię sprali?
- Nie. - To którego?
- Mięśniaka. - Wszyscy są mięśniakami.
- Tego z brodą. - Którego? Co robisz?
Tego!
Tego?
Zniszczymy go.
A jeśli się nie uda, zepnij poślady.
- Załatwię to, jeśli się boisz. - Chcemy go pobić, nie zabić.
Hej, panienko!
Panienko, przepraszam.
Mały Hulku!
- Ty, jegomościu. - Kochaś cię woła.
- Przepraszam. - Co powiedziałeś?
Podejdź.
Lubisz wymuszać miłość.
Może na mnie też masz chrapkę?
Coś powiedział?
Dam ci buziaka. Pozwolisz mi?
Dawaj!
Nie jesteś zielony?
Potrzymaj.
Wyglądam ci na zielonego?
Puść, nie teraz.
Weź to.
Spierz go!
Sprał mu tyłek!
Brawo, Kochaś!
Z nogami i w ogóle! Padł!
Co za ciosy, stary. Sam nie zrobiłbym tego lepiej.
- Chodźmy! - W porządku?
- Tak. - Zniszczyłeś go!
- Chodź. - Na całego.
Kochaś!
- Niedobrze, Rebecca. - To znaczy?
- Wie. - O czym?
Wie o nas. O tobie.
- Co wie? - Że go zdradzasz.
- Co? - Tak.
Może nas zabić.
Na razie tylko ciebie. O mnie nie wie,
a mu nie powiem.
Nie bądź dupkiem! Nie powiesz?
Posłuchaj, mam plan.
- Mam cię śledzić. - Jasne.
Mam chociaż powód, by zawsze być z tobą.
- Mam pomysł. Ucieknijmy! - Myśl realnie.
Dowie się, że to ja, rozumiesz?
Będziesz jeździła po mieście, ja będę cię śledził,
powiem, że jesteś wierna i wszystko się skończy.
Ciężko było przyjść,
ale…
jestem.
Problemy z korkami?
Nie, kupiłem elektryczne auto.
Słyszałem.
Dzięki mnie jesteś ustawiony.
Wiele razy mnie o coś prosiłeś, Marian. Protestowałem kiedyś?
Narzekałem? Odmawiałem?
Czy mówiłem: „Jasne, zajmę się tym”.
„Zajmę się tym”.
Jak miło. Powtórz.
„Dobrze, zajmę się tym”.
Czemu się nie odwdzięczysz?
Z chęcią bym pomógł. Co mogę dla szefa zrobić?
Zmień nastawienie na bardziej pozytywne.
Właśnie!
Jak mogę pomóc?
Widzisz? Potrafisz. Skup się.
- Widzisz tę butelkę? - Nie chce mi się pić.
Jej zawartość jest bardzo ważna.
Musi trafić do chłopaków z naszej celi.
Rozumiem. Ale to nie będzie takie proste.
Ktoś do pana, panie szefie.
Chce panu coś pokazać.
Mioara, kiedy naciskam przycisk,
nie chcę słuchać takich bzdur.
Masz skupiać się na konkretach,
a nie że ktoś przyszedł coś pokazać.
Pan Vasile przyszedł pokazać ser.
Mówiąc przenośnie. Jasne?
Tak, mówiąc przenośnie.
Idź.
- Szybko. - Do roboty.
- Tu? - Na łóżku.
- Tutaj. - Chodź.
- Zabiorę się za ciebie. - Tak.
Czekaj. Zobaczę, kto to.
Powiedz, kto to? Kto cię kocha?
- To on. - Kto?
Twój szef, twój mąż, mój szef.
Nie odbieraj.
Będzie wypytywał, nie chcę kłamać.
Naprawdę chcesz teraz odbierać?
Muszę. Pozwolisz mi?
Dobrze.
Zaczekaj chwilę. Nic nie mów.
Cześć, szefie.
Nie usłyszałem. Nie mogłem znaleźć telefonu.
Wszedłem do browaru.
Tak.
Jakaś kobieta śmieje się, bo gość opowiedział jej żart.
Tak, świetnie. Dobrze szefa słychać.
Bardzo dobrze, szefie.
Tak. Co się dzieje?
Słucham? Tak.
Żona wyszła na miasto.
Widzę ją w tej chwili.
Tak.
Oczywiście, nie ucieknie mi.
Spokojnie, wszystko dobrze.
Będę, gdy wrócą chłopaki.
Pobędę tu jeszcze i wracam.
Tak, żona zawraca.
Jedzie do domu.
Nie muszę jej tam śledzić. Wiemy, gdzie będzie.
Kocham cię. To znaczy ona szefa kocha.
Żona szefa kocha.
Nie sądzę, by zdradzała.
Rozłączam się. Albo szef.
No proszę. Dobra, ja się rozłączę.
- Zostaw mnie. - Czemu?
Zostaw mnie. Prawie bym cię udusiła.
Nie znam większego lizusa.
Tak, szefie. Dobrze, szefie. Robi się, szefie.
Zajmę się tym.
Tylko na tyle cię stać.
- A co mam zrobić? - Być mężczyzną.
Masz jego kobietę. Możesz zabrać mu wszystko.
I zabić go.
Wtedy dowiódłbyś swego.
Inaczej wszystko to byłoby na próżno.
A może mnie nie kochasz.
Jak mógłbym cię nie kochać?
Jesteś dla mnie wszystkim. Wiesz to, nie?
Jak miałbym przejąć interesy i go zabić?
To największy mafiozo w tym kraju.
Tak?
To oznacza, że jestem durna. Muszę do niego wrócić.
To wpływowy gość.
- A ja? - Ty? Co za dupek!
Uważaj, jak się do mnie zwracasz.
A co mi zrobisz?
Dasz klapsa w pupę?
Przywiążesz do łózka?
Co zrobisz?
Nic.
Wracaj do szefa.
Od dzisiaj
oboje będziemy całować mu dupę.
Tylko że ty…
z większym zaangażowaniem.
I częściej.
- A żarówka? - Wsadź ją sobie w tyłek.
Bądź ostrożny. Nie wypij ani kropli.
Dobrze, nie chce mi się pić.
Jeśli wypijesz choć trochę,
nie poprowadzisz już swojego auta.
Czemu ten idiota, Victor, mnie śledzi?
Byłam na mieście i nagle go zauważyłam.
To twoja sprawka?
Mam spotkanie, kochanie. Porozmawiamy później.
Mogę zaczekać, żaden problem.
Nie ma problemu. Jestem Rebecca, jego żona.
- Miło cię poznać. Marian. - Wzajemnie.
- Usiądź. - Tak.
Czemu ten idiota mnie śledzi?
- Nie wiem. - Mówiłam do mojego męża.
To bardzo podejrzliwy mężczyzna.
Pewnie myśli, że go zdradzam.
Tak wygląda wielki świat.
Gdy jesteśmy niepewni siebie, każemy śledzić żony.
Powiedz mi to w twarz!
Nie wysyłaj za mną psów. To żenujące.
- Idź już, Marian. - W porządku.
Dziękuję!
Weź butelkę, idioto. To po nią przyszedłeś.
- Dzięki! - Marian!
Okulary.
- Powinienem ci ufać. - Tak.
Kazałem Victorowi cię śledzić.
Ostatnio jesteś dla mnie oziębła.
Twoja matka też była, ale nie kazałeś jej śledzić.
Moja matka nie żyje. To nie żart.
Zwolnij tego idiotę, Victora.
Daj spokój, ufamy mu.
Dobrze zna ten świat.
Panie szefie, pan Vasile.
Chce pokazać panu ser. Mówiąc przenośnie.
Idź napisać wypowiedzenie.
Dziękuję!
- Czemu? - Za głupotę!
Rozumiem. Już piszę. Mówiąc przenośnie.
Nic nie powiecie?
- Cicho bądź. - Czemu?
Bo ja tak mówię.
Co tak długo, Marian?
Auto mi padło. Musiałem je pchać.
Elektryki są fajne, ale jest problem z…
- Z czym? - Z infrastrukturą.
Jasne, czekamy tu jak durnie,
by pogadać z tobą infrastrukturze.
Możemy? Dzięki.
Nie mam, z kim o tym pogadać.
Chodzi o to…
Dawaj butelkę, człowieku!
Miałeś ją przynieść.
Nie wsadziłeś jej tam.
Nie, bo była za duża.
Mam ją tu.
Chodzi o to, że brakuje ładowarek.
Spieprzaj z tymi ładowarkami!
Jebać je!
Gada o autach w pace.
Nawet w celi nie mamy żadnej prywatności.
Zobaczmy.
Co my tu mamy?
No właśnie.
Co to?
Co my tu mamy?
Nie mów, jakbyś należał do paczki.
Należę.
Inaczej powiem o waszym planie.
- Co? - Chodź.
Czekaj, Kochaś. Pogadam z nim.
Coś powiedział?
Chcesz nas wydać, kapusiu?
Życie ci niemiłe?
Zaraz cię zabijemy.
Jeśli nas wydasz,
my powiemy, że oszukujesz.
Dostaniesz trzy razy większy wyrok. Ciekawe, jaką dostaniesz ksywkę.
A jaką masz teraz?
Co robicie? Szukacie kumpla?
Zabijemy go.
Mamy cię pociąć?
Albo…
otruć?
Albo to i to?
Potniemy i otrujemy.
Matko jedyna, najpierw otrujemy, a potem potniemy.
Chyba że wolisz inaczej?
Nie wydam was.
Pomyślałem, że mnie zabierzecie.
To się pomyliłeś. Wracasz do siebie.
Mówię o twoim łóżku!
Wkurzysz nas jeszcze raz, a masz przejebane, jasne?
Jak to działa?
Nie wiem. Szef twierdzi, że przenosi 20 metrów dalej.
Wypijemy to na spacerniaku.
A jeśli nie zadziała?
Musimy się tylko upewnić, by obrać dobry kierunek.
Kochaś. Ty zacznij, byśmy zobaczyli, jak to działa.
Co za przejaw geniuszu.
Twój pomysł, ty to zrób.
Jestem zmęczony. Wolę poczytać.
Musisz czytać teraz?
Nigdy nie czytasz.
Przykro mi, ale czytam sporo.
Zapomniałeś, jak poszliśmy po leki
i wyjąłem kawałek papieru?
Teraz musimy dyskutować o tym, czy jesteś intelektualistą?
Akurat teraz?
Wszyscy sramy ze strachu,
a ty chcesz gadać o tym? Teraz?!
A jeśli to boli?
Na pewno trochę zaboli.
Nasze ciała przeniosą się za płot.
Stopimy się tutaj i pojawimy ponownie za płotem.
Muszą być reperkusje.
- Co on powiedział? - O co ci chodzi?
Wyrywaliście zęba?
- Ja nie, dentysta. - Ja tak.
- Bolało? - Trochę.
Ząb zniknął ze szczęki
i pojawił się nieco dalej.
- Ale ból został. - Tak.
My jesteśmy bólem czy zębem?
Zaczekaj chwilę.
Niech dureń to wypije.
Dobry pomysł. Złaź tu.
- Jak leci, Vasilicã? - Dobrze, szefie.
Znalazłeś to?
Jasne. Dziesięciu gości, którzy potrafią się włamać,
słuchają się i nie robią problemów. Do dyspozycji.
Pokaż mi ich.
To oni.
A mały?
To ich trzon.
Dobrze.
Czekaj na mój rozkaz. Dam znać.
Tej komórki nie da się namierzyć.
Wyślę ci adres, dokąd jechać.
Co tak patrzysz?
Może lepiej zadzwoń.
Nie mogę napisać?
Co?
Nie umiem czytać.
Nie śmiej się, szefie.
- Zadzwonię. - Super.
Bonus dla chłopaków. Zabierz ich na cukierki.
Czekajcie na sygnał.
Obiecuję.
Co się stało?
Chodźmy.
- Więcej? - Trochę.
Wypij to.
Czemu ja?
- Chce ci się pić. - Tak.
- Chce mi się pić? - Tak, bardzo.
Boję się.
Nie ma czego.
Jesteśmy z tobą.
Nic złego ci się nie stanie. Możesz na nas liczyć.
Jeśli się zgubisz, znajdziemy cię.
Obiecujecie?
- Z ręką na sercu. - Słowo…
- Poboru? - Honoru.
Słowo honoru. Tak się mówi.
Pij.
Chwila.
Przesuńmy się.
Powodzenia!
Zostaw ją.
Zniknął. Oszalałeś?
Rany. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Ziomuś. To działa!
- Działa. - Umarł.
Przestań, nie umarł.
To działa!
Skup się, Herbatka.
- Boję się. - Ogarnij się!
- Nie żyje. - Wcale nie.
Znajdźmy go, by nie było problemów.
- Kochaś. - Marian!
- Boję się. - Spokojnie.
- Nie wytrzymam. - Dość już. Marian!
Cicho.
Co teraz?
Zaraz padnę.
Kojarzysz tego tumana?
- Zniknął! - Cicho!
- Kto? - Tuman.
Tak.
Poszedł po ciastka i nie wrócił.
Zniknął.
Już cisza nocna. Nie chcemy kłopotów.
- Możemy go poszukać? - Z wami tylko kłopoty.
Poszukam go. Wszyscy mnie znają.
- Ja pójdę. - Pójdziesz ze mną.
Goście, z którymi się biłeś, chcą się zemścić.
- Których sprałem. - Nieważne.
- Już jest! - Wrócił sam.
Przysięgam, jest tu!
Chłopcze.
Nie łaź tak samemu. Mam słabe serce.
Wywali nas.
- Nie nas. - Choć mógłby.
Ma być spokój, jest…
cisza nocna.
- Idź. - Pa, Marian.
- Zostań! - Zostań chwilę.
- Nie ty, Marian! - Nie ty.
Rób swoje.
- Tłumok. - To ty?
To ja.
Chodź. Wracaj do siebie.
- Kochaś! - Spokojnie.
To naprawdę ty? Przysięgasz na matkę?
To ja.
Umarliśmy!
- Kto do ciebie napisał? - Co?
Kto napisał o tej porze? Znowu ten idiota?
Mieliśmy piękną chwilę. Krótką, ale piękną.
Mamy się kłócić?
Wiesz, że nie odpisuję.
Niech zniknie.
Chcesz być magikiem?
Nie mam nastroju na żarty.
A ja na zazdrość.
Zaczekaj, napiszę do niego.
Śmiało.
„Masz się więcej nie odzywać.
Nigdy cię nie kochałam.
Jesteś za niski. Po prostu zniknij!”
Naprawdę myślisz,
że uwierzy w tego SMS-a?
- Rebecca? - Tak?
- Spójrz mi w oczy. - Tak?
Kocham cię. Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Ale to ja ustalam zasady.
Jeśli napisze…
jeszcze raz,
dam ci nowy numer
i wyślę na niego chłopaków. Jasne?
Uspokójmy się trochę.
Wystraszyłeś mnie, dupku.
Po prostu się wkurzyłem. Troszeczkę.
- Poczułeś coś? - Nic.
Dzisiaj wiejemy.
Nie możemy.
Za dnia zobaczą nas strażnicy.
Ustaliłem to z szefem. O północy będzie czekało auto.
Pojedziemy do kasyna i załatwione. Gotowi?
Przysięgasz, że nie bolało?
- Bolało czy nie? - Nie.
Boję się.
Nie mamy na to czasu, Herbatka.
Zdrówko!
Myślałem, że się przyjaźnimy.
Ale myliłem się.
- Udało się! - Zwialiśmy.
- Co jest? - O czymś zapomnieliśmy.
Gdzie jest Herbatka?
- Herbatka? - Nie mamy.
Jest tylko whiskey.
- To nasz kumpel. - Zostań.
Jest tam.
- Czekaj. - Tu!
- I co? - Niech pije.
Ja mam butelkę.
- Przerzucę ją przez płot. - Strażnik cię zobaczy.
Chcesz wrócić? Załatwimy to.
To po niego tam poszedłem, idioto.
Lamus.
- Dobra. - Kochaś!
- Nie wypiłeś wszystkiego? - Wypiłem.
To czemu jesteś tam?
Mieliście więcej. Kochasz go bardziej.
- Powinieneś tu być. - Cicho!
Napij się przez płot.
Nie, rozleje się.
Racja.
- Boję się. - Wiem, co zrobić.
Wypiję trochę, przystawię usta
i przekażę ci.
- Pocałujecie się. - Wcale nie.
- Dotkniecie swoich ust. - Racja.
- Chcesz tu zostać? - Nie. Całuj.
Skup się. To ja daję ci napój.
- Całuj. - Musisz go połknąć.
Całuj.
Co jest?
Zamieniliśmy się? Gdzie on jest?
Nie wiem. Nie chciałem widzieć całusa.
- To nie był całus. - Gówno prawda.
Kochaś, Śnieg, długo jeszcze?
- Jestem wolny! - Przysięgam!
- Czekajcie. - Zwialiśmy.
Chodźcie.
Jesteśmy gotowi.
- Mówiłem wam. - Wiecie, jak się czuję?
Niepokonany. Dałbym sobie radę nawet z rakiem.
Nie zapeszaj, bo już ci nie pomogę.
Co cię nie zabije, to cię wzmocni.
Musimy się ukryć. Będą nas szukać.
Dzisiaj nie. Już jest cisza nocna.
Problemy zaczną się jutro.
Ale będziemy już Bułgarami.
Czasami nie wiem, jakim cudem ty żyjesz.
Po co jechać do Bułgarii, skoro to ten sam syf?
No to wracam do domu.
Po co cię wyciągnąłem?
Szef ma dla nas robotę!
Co mi zrobi, jeśli będę za granicą?
Zginiesz przed Nowym Rokiem.
- No to zostanę. - Widzisz?
Jedziemy do niego?
Już późno. Może już spać.
Jedziemy do hotelu szefa.
Macie nowe tożsamości.
Nazywacie się Costel, George i Eduard Petrescu.
Jesteście braćmi.
- Jestem George. - Eduard.
- A ja Costel. Nie podoba mi się. - Za późno.
Nie możecie wybierać. Imiona już przydzielono.
Macie już dowody ze zdjęciem.
Jestem George.
Eduard.
Wciąż jestem Costelem.
Skąd twój szef wiedział, że też wychodzę?
Miałeś zwiać tylko z nim.
- Mówiłem… - Cicho bądź.
Nie mówiłem, że potrzebuje trzech osób?
Powiedziałem mu, że można ci ufać, ale on cały czas udawał.
- Za co? - Wciąż gadasz.
Chciałem o coś zapytać, tylko nie krzycz.
Gdybym na coś nasikał, zniknęłoby?
- Nasikam na niego, by nie być Costelem. - Nie rozważałem tego.
Miałem tam coś i boję się zajrzeć.
No chodź, Śnieg!
- Nic nie chcesz? - Nie.
Co za dureń.
Idziemy jeść!
- Witam. - Witam.
- Donera z wołowiną. - I shoarmę z kurczakiem.
Jemy donera.
Mam ochotę na shoarmę.
Tutaj jemy jak w Niemczech.
Właśnie. Przepraszamy.
Robisz mi wstyd. Zjedz i pogadamy.
- Dobrze. - Donera z frytkami.
W zestawie? Z cebulą i ostrym sosem?
- Tak. - A dla pana?
- Donera. - Kurczak czy wołowina?
- Kurczak. - Cebula i ostry sos?
Bez sosu. Mam hemoroidy.
Dobrze. Jakie napoje?
- Wodę. - A pan?
- Ja też. - Dobrze.
Wziąłem wodę, bo on wziął.
- 58 lejów. - Jesteś za szczery.
- Bez reszty. - Zamówienie nr 334.
Wyświetli się na ekranie. Smacznego.
To doner, nie shoarma. Smacznego.
Dziękujemy. Ten debil się nie zna.
Masz kurczaka?
- Pomódlmy się. - Wylazłem z paki. Zostaw mnie.
Bo nie zjem.
Daj ręce.
- Pomóż nam, Boże. - Pomóż mu.
- Pomóż nam. - Tak.
Tobie i mnie.
- Tak. - Byśmy nie wrócili.
- Dokąd? - Skąd przybyliśmy.
Nie wydurniaj się.
Musimy powiedzieć „amen”.
- Amen. - Amen. Jem, bo cię zabiję.
- To była Horia? - Tak.
Lubię jedną jej piosenkę.
Dobrze mi z tobą Robię to, co radzi mi serce
Czasami naprawdę mnie przerażasz.
Straszny z ciebie dzban.
Pomyliły ci się piosenkarki.
Co za różnica.
Po to tu przyszliśmy.
Idźcie do recepcji, a potem do pokoju.
Czekają tam ubrania.
W recepcji czekają trzy dziewczyny.
Jedzcie, co chcecie. Nie musicie płacić.
I trzy ważne zasady. Pierwsza.
Nie gadajcie z nikim, poza dziewczynami.
Druga. Nie grajcie w kasynie.
Trzecia.
Zrozumieliście?
Wysiadać.
Ostrożnie! Drzwi!
Na lewo.
Podoba ci się, Śnieg?
Super, jakbyśmy byli w Dubaju.
- Byłeś w Dubaju, biedaku? - Nie wtrącaj się.
Skupcie się.
- Jak się nazywa hotel? - Phenicia Grand Hotel.
Byłeś już tutaj?
Jest tam napisane.
Mamy nowe ciuchy.
Portfele pełne kasy.
Podoba mi się takie życie.
Nie jest źle.
- Chce mi się tylko kochać. - Spadaj.
Nie mówiłem o tobie, a o babkach.
Myślałem, że jesteś w związku.
- Ja? - Tak.
Skończyłem już ze związkami.
Od dwóch tygodni. Nie pamiętam żadnej babki.
Skoro nie mamy kobiet, to zapalmy zioło.
- Zadzwonię. - Czekaj, od czego jest Śnieg?
Zadzwonię i dostaniemy coś dobrego.
Nikt nigdzie nie dzwoni!
Herbatka, Śnieg i Kochaś nie istnieją.
Teraz jesteśmy George, Eduard…
i Costel.
Nie śmiej się ze mnie. Nie podoba mi się to imię.
Koniec żartów.
Nie kontaktujemy się z nikim z zewnątrz.
Używajmy tych imion i przywykniemy.
Pasuje? Gotowi? Costel?
- George? - To ja.
Chodźcie, czas poznać nasze panie.
Ale ty bierzesz grubą.
Dlaczego?
Ja się zajmę grubymi.
To nie one?
Wiecie co? Po więzieniu biorę każdą.
Nie wiem, Śnieg. Nie przyprowadziłem ich.
- Co porabiacie? - Opalamy się na plaży.
- Jak woda? - Zimna, nie widać?
Nie widzą. Są za małe. Twoje też.
Na pewno widzisz. Jesteś z jakiegoś Kamerunu.
Odsuń się, George. Zostaw to mnie.
Patrzcie na niego. Chyba się ubrał w ciemności.
Masz niewyparzoną buzię. Chcesz coś zjeść?
- Stać cię na wypad do knajpy? - To moja knajpa.
Czemu trzymasz tak ręce? Masz cement w dezodorancie?
Nie, to jest gość, co przynosi rano chleby.
Kochaś, Edy, pozwól.
Patrz, twój teść.
- Capone. - Puiu Calinescu.
Nieważne, chodźmy.
Czekajcie, to nie one.
Pomyliliśmy się. Chodźcie.
- Niezły był ten od chleba. - Ale ty zawsze musisz ich odstraszać.
Mi się spodobał Puiu.
Zdrowie, panie!
Kochanie?
Mówię do ciebie.
- Tak z ciekawości, czym się zajmujesz? - Serio?
Mam coś wymyślić?
Pytasz poważnie?
George, co to za pytanie?
- To profesjonalistki. - Serio?
- Nieźle. - Coś się wam pomyliło.
- Nie jesteśmy kurwami. - Właśnie.
Tylko ekspertkami od oszustw.
Zona potrafi też skopać dupę. Łączy ciosy z gotowaniem.
- Jak to? - Tak to.
Gadajcie bzdury, a skopię wam dupę.
- Jasne? - No proszę!
Szef wydostał nas z paki, byśmy podziałali.
Robota pojutrze.
Jeśli szukacie dziwek, to powodzenia.
- Trzymajcie się. - Dobranoc.
Czekajcie.
Zapłacę za to.
- Stawiam! - Szkoda.
- I tyle. - W cholerę!
A ty co, rymujesz?
- Ukradły nam portfele. - Co?
Ukradły je. Butelka!
Wracam do pokoju.
Costel, co teraz pocznie twój kameruński brat?
Powiedz.
Pokaże im, że woda nie jest zimna. Kumasz?
- Zdrowie. - Zdrowie.
- All in. - To black jack, nie poker.
- Super, all in. - Dobrze.
Dama i ósemka.
Czyli 18.
Kolejna karta czy stop?
Nie poprzestanę na jednej damie.
- Przegrał pan, 28. - Jak to?
Sobie nie rozdasz? Jeśli masz więcej, wygrywam.
Już pan przegrał.
- Tak? - Tak.
Jak ci na imię? Florin? Chodź tu.
Nie mogę odejść od stołu.
Nic ci nie zrobię. Chodź.
- Tak? - Chodź.
Nie zrozumiałem tego all in…
Żarty sobie robisz?
Spieprzaj, frajerze.
No to cyrk.
Kto tu broni, bym mógł zaliczyć?
Zamknij się. Gość jest w moim typie.
Ciało i mózg.
To lubię.
Chodź do okna. Pokażę ci, co ja lubię.
- Chodź. - Dobrze.
Zmiataj stąd, frajerze!
Zobaczcie na to.
Kto to?
Jakiś dupek robi zamęt w kasynie.
Ty.
Mieliście nie siadać do stołów,
by nikt was nie zauważył.
Jedyna zasada.
Herbatka, chciałeś poderwać panienki i co zrobiłeś?
Chciałeś napastować moje pokojówki.
- To nie było… - Bo założę ci kaganiec.
Knebel.
Kaganiec. Dobrze powiedziałem.
Kaganiec.
I pan Kochaś, trzeci frajer.
Zachowałeś się jak typowy bufon.
Jak mogłeś przelać wodę z wazy
do butelki za dwa miliony?
Teraz
daj mi dwa miliony
albo wyjdź tymi drzwiami i idź tam, gdzie powinieneś.
Szefie.
Pójdę, tylko gdzie?
Do skrytek w banku.
W nocy.
W skrytce numer 503
jest coś, co jest dla mnie bardzo cenne.
Wybacz, szefie.
Tymi drzwiami raczej nie trafi do banku.
Serio?
Nie. Możemy dostać jeszcze trochę wody?
- To debil? - Sprawdzę to, szefie.
Zapłacisz dwa miliony?
- Masz tyle kasy? - Nie.
Mam pomysł. Zróbmy to w starym stylu.
Wymyślimy coś, jeśli nie ma wody.
Co jest w skrytce numer 503?
Dowódco, tutaj!
Czego?
- Uciekli. - Kto?
Ta trójka!
- Jak? - Teleportowali się.
Żartujesz sobie? Zleję cię.
To nie żadne żarty.
- Nie byłeś głuchym niemową? - Ja? Tak.
Co się stało?
Wczoraj w nocy spokojnie spałem
i przyśniła mi się modlitwa mamy.
I stał się cud. Mogę mówić!
- Niech ci się przyśni jeszcze 100 razy. - Wyjaśnię!
Jutro nasza trzecia rocznica.
Wiem.
Podaj kieliszek.
- Proszę. - Dziękuję.
Kupiłeś mi coś ładnego?
Pamiętasz diament, który pokazywał ci były?
Jak mogłabym zapomnieć?
Mówiłam ci sto razy.
To najpiękniejsze, co widziałam w życiu.
Jest…
idealny.
Nic więcej nie chcę.
A nie dał mi go nawet dotknąć.
Z okazji naszej rocznicy
jutro będzie twój.
- Co? - Tak.
- Diament za 20 milionów? - Ten sam.
Kupiłeś go?
Mamy tyle pieniędzy?
Dla ciebie wszystko.
Kocham cię.
Tak?
- Wiesz, jak ja cię kocham? - Jak?
- Bardzo, mój misiu. - Bardzo?
Idealnie.
Tak go chciałam.
Jest cudowny.
Ty jesteś cudowna.
- To Victor. - Nie odbieraj.
To ważny dzień.
To jest dużo ważniejsze.
- Zajmuje się diamentem. - No to odbierz.
- Tak? - Co chce?
- Teraz? - Teraz?
Za pięć minut będę w biurze.
Zająłeś się diamentem, kochany?
- Rebecca! - Co tu robisz?
Zwariowałeś? Won!
Coś ci powiem i idę.
Mój mąż zaraz tu wróci.
- Myślę tylko o tobie. - A ja nie.
- Kocham cię. - Ja ciebie nie.
To, co mieliśmy, już nic nie znaczy?
Daruj sobie te bzdury.
Potrzebuję faceta, a ty jesteś fleją.
Nie jak mój mąż.
Jutro dam ci najpiękniejszy prezent na świecie.
- Naprawdę? - Tak.
Ktoś na pewno cię przebije.
Jutro nikt mnie nie przebije.
Dam ci diament warty 20 milionów dolarów.
Nie chciałem ci mówić, ale za bardzo cię kocham.
Wielki diament.
I dwa bilety na Hawaje. Chcę, byśmy tam wyjechali.
Wyjedźmy, by wieść szczęśliwe życie.
Chcesz czy nie?
- Serio? - Tak.
Ale skąd weźmiesz taki diament?
Nie masz kasy.
Nie martw się tym.
Mężczyzna się tym zajmie.
Kobiecie zostaje spakowanie walizek.
Dobra, muszę iść.
Bądź jutro gotowa, dobrze?
- Jeszcze jedno. - Nie tutaj.
Nie o to chodzi. Musisz go zabić.
- Kogo? - Męża.
- Zabij go. - Szefa? Nie mogę.
- Nie? - Nie.
Przemyśl to. Jeśli razem uciekniemy,
ruszy w pościg, by nas zabić.
Rozumiesz?
Musisz go wyprzedzić.
Jeśli tego nie zrobisz, nie wyjadę z tobą.
Dobrze, zrobię to dla ciebie.
Bądź gotowa jutro o 13,00.
Codziennie o 13,00 strażnicy się zmieniają.
To staruszek bliski emerytury.
Jego zastępca to młody facet, którego lepiej uniknąć.
Zrobimy to na zmianie dziada, czyli przed 13,00.
Gdy zbierzemy klientów,
zostaną dwie kasjerki, z których jedna jest nowa.
Kierownik i strażnik.
Tina zacznie krzyczeć, a ja załatwię strażnika.
Herbatka, popilnujesz kierownika.
Nie uda się, jeśli wciśnie przycisk alarmu.
Kochaś, zajmij się kasjerkami.
Nie mogą krzyczeć ani wcisnąć przycisku.
Masz doświadczenie.
- Śnieg, obserwuj strażnika. - Ja?
- Obserwuj go. - Ja?
Tak.
Słyszałeś? Mam obserwować.
My zostaniemy z klientami,
a Kochaś pójdzie z kierownikiem do skrytki 503.
Macie półtorej minuty.
Cała akcja potrwa trzy minuty.
Oby to was nie przerosło.
Nie chciałyśmy was zaskakiwać.
Jutro pobudka o 8,00.
Śniadanie o 9,00 i jedziemy do banku.
O 10,15 rozpoczynamy akcję,
o 10,40 wracamy i oddajemy towar,
a o 13,30 odlatujemy do Madagaskaru.
Kochanie,
nawet SWAT nie obudzi mnie o 9,00.
Wstaję o 10,00 i nie jestem głodny,
więc pomińmy to śniadanie.
- Prawda? - Ja chcę zjeść.
- Co będzie? - Herbatka.
- Herbatka? - Jedźmy prosto do banku.
- O której, 11,45? - Równo o 10,00.
Będziemy o 10,40. Jako zawodowcy.
- Tak? - Tak.
Kochanie, wydajesz się…
Czemu Madagaskar?
Dla opalania.
Możecie się pobawić, ale nie opuszczajcie pokojów.
Jutro będziecie bogaci i będziecie mogli podróżować.
Każdy dostanie 300 000 dolarów,
jeśli nam się uda.
Panie i panowie, udanego dnia!
NAPRAWY 24H
- Udanej rocznicy. - Wzajemnie, kochany.
- Jadę po twój prezent. - Zaczekaj.
- Tak? - Victor chce cię zabić.
Podsłuchałam jego rozmowę.
Wydawało się ważne.
Nie wie, że go słyszałam.
Potem zaczął mówić, że mnie kocha.
- Nie wiem, co to było. - Co?
Tak.
- I pokazał mi bilety na Hawaje. - Na Hawaje?
Byśmy tam uciekli.
Sprawdzisz to? Boję się o ciebie.
Czemu myślałby, że z nim wyjedziesz?
To replika diamentu, którą dał mi szef.
Znajduje się w skrytce 503. Wszystko inne zostaje.
- Jasne? - Tak.
Wiecie, o czym myślałem całą noc?
O Tinie.
O tym, jak jestem głupi.
Oglądałem wiele filmów o napadach.
Do skrytek w banku zawsze są dwa klucze.
Jeden ma kierownik,
a drugi musi przynieść właściciel.
Trzeba włożyć oba.
- Prawda? - Tak.
Zadzwońmy do szefa.
Lepiej wróćmy i pogadajmy z nim o tym.
- Zwariowałeś? Co robimy? - Kontynuujemy.
Jak to? To głupota.
Dość.
Wejdziemy jak idioci
i pogapimy się na skrytkę jak szóstka debili.
Ona spojrzy na nas.
I jeszcze nie wrócimy do domu.
- Skończymy w… - Broń Boże.
Wejdziemy tam i pomyślimy na miejscu.
Zachowuj się.
Nie dotykaj.
- Wystraszyłeś mnie. - Ruchy.
- Nie musimy… - Cicho.
- Nie mamy drugiego klucza. - Właśnie!
Nie krzycz na mnie.
Widzisz czarne auto?
Jest tam szef z kluczem. Idź.
Chwila. Nie mamy broni. Masz.
Co tu mamy?
Klucz z twojej skrytki.
Przywiozłem cię, byś widział, jak kradnę twój diament.
Zobacz.
- Dlatego. - Szefie!
Wystraszyłeś mnie!
- Potrzebujemy kluczyka. - Uważaj na niego.
Dobrze.
Chwileczkę.
Proszę.
Pokaż, na co cię stać.
Obyśmy mieli szczęście. Chodźcie.
- Stać! Ręce do góry! - Na kolana!
Na kolana!
Ręce na widoku!
Na ziemię!
Telefony do torby.
- Stójcie. - Telefony na widoku.
Na widoku!
- Tina! - Na ziemię!
- Gdzie kierownik? - Powinien tu być.
Gdzie jest?
Stój!
- Zaraz wrócę. - Pepe?
- Znasz mnie. - Jestem fanem!
Naprawdę. Mogę zrobić zdjęcie?
- Eduard! George! - George!
- Potrzymaj. - Ja?
Zrobię zdjęcie! To Pepe! To tylko chwila.
Zdjęcie.
Zdejmij maskę, by było widać twoją twarz.
Jak ci na imię? Oznaczę cię.
- Oznacz mnie! - Daj mu broń!
- No… - Zwariowałeś?
- Jedno zdjęcie. - Rany.
Zabierz tę broń! Widział twoją twarz!
- Kto? - Pepe!
To mój brat. Zwariowałeś?
Masz aż tak pusty łeb? Chcesz mnie zabić?
Zerwiesz mi maskę.
Ręce na widoku.
- Gdzie kierownik? - W łazience.
Ma ze sobą telefon?
- Nie, jest tu. - Gdzie?
Daj go.
- Gdzie łazienka? - Z tyłu.
Nie rób głupot, bo zginiesz. Idę do niego.
Rany!
Zajęte!
- Panie kierowniku? - Tak?
Wyjdź z rękoma w górze.
Kto to?
Gość, który napadł na bank.
Nie mogę. Strułem się.
Posram się, jeśli wstanę. Zaczekaj chwilę.
Wyłaź albo cię zabiję, jasne?
Śmiało. Wolę umrzeć, niż wyjść.
- Masz dziesięć sekund. - Dziękuję!
Jestem w naprawdę kiepskiej sytuacji.
Naprawdę. Zrozum mnie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Co?
Wziąłeś tłumik do banku?
Nie chciałem robić hałasu.
Tobie też dam.
- Wyłaź. - W porządku?
Tak, kierownik ma problem z żołądkiem.
Zjadł coś zepsutego.
Coś z kibla, sądząc po zapachu.
- Co robicie? - Kierownik ma sraczkę.
Tak?
Co robimy?
Zaczekamy, aż skończy.
Co nam zostaje?
Jeszcze chwila.
- Co? - Witam!
Witam!
Boli mnie gardło od tych krzyków.
Czujesz ból pod pępkiem?
- Tak. - Pocisz się?
- Tak. - A pod kroczem…
Nie.
- Zatruł się. - To zatrucie.
- Kumplujecie się? - Nie.
Wyłaź stamtąd!
- Chwila! - Wyłaź!
Co jest z tobą?
Dzięki za zrozumienie.
Dzień dobry.
Jak mogę pomóc?
Proszę otworzyć skrytkę 503.
Oczywiście. Potrzebuję kluczyk i dowód.
- Kluczyk! - I dowód.
Dowód.
- To i to? - Tak.
Myślisz, że to przebranie na Halloween?
Rabujemy bank, idioto! Ruchy!
- Przepraszam. - Idź!
Mamy ścisły protokół.
Dawaj, Harry Potterze.
Przepraszam.
Załatwię coś i wracam.
Tak, szefie.
Musisz mi pomóc.
Czekam, aż wyjdą z banku z diamentem.
Nie słyszałeś? Jedź tu!
- Nie dbałem o ciebie? - Dbał szef.
Dałem ci wszystko.
- Wszystko. - Pokaż kieszenie.
Słucham?
Jeśli masz w nich bilety na Hawaje,
zabiję cię, przyjacielu.
Mam, szefie.
Chciałem polecieć na wakacje po akcji.
- Dlatego je mam. - Z moją żoną?
Powiedziałeś mi o wakacjach?
Nie, wszystko wyjaśnię.
Nie musisz.
Chwila, dzwonią do mnie.
Coś mogło się stać.
Dawajcie! Teraz!
Szef nie żyje.
Victor też.
Musimy jechać na lotnisko.
Widzieli nasze twarze i mogą nas zatrzymać.
Nie widzieli nas, tylko tego durnia,
wielkiego fana telewizji.
- Po co zdjąłeś maskę? - To był Pepe!
Myślisz, że mają program do rozpoznawania twarzy?
Spokojnie. Wciąż szukają Elodii.
No to lotnisko.
- Tak. - Nie możemy.
Bilety są w kasynie.
Kasa też. Obiecali nam po 300 000 dolarów.
Jak mają je nam dać? Obaj leżą!
Martwy i prawie martwy!
Jak mają nam dać kasę?
Sprzedamy diament.
Jasne, dupku.
Wpadniemy po drodze do lombardu i dostaniemy kasę.
- Sprzedamy go na czarnym rynku. - No to jedźmy.
- Gdzie jest? - W dupie.
Co za durnie.
Pojedziemy do Rebekki.
To poważna dama.
Damy jej diament, a ona nam kasę i bilety. I wiejemy.
Tak zrobimy.
Przebierzmy się.
Dostaję mdłości!
Słyszałam, co się stało.
Mój mąż…
To już nieważne.
Niedługo będzie tu policja. Pospieszmy się.
Macie tu walizki. Bilety są w środku.
Możemy przeliczyć?
Spróbuj tylko.
Proszę mu wybaczyć.
Musimy się pospieszyć.
Samolot niedługo odlatuje.
Diament!
- Herbatka? - Był dobrym gościem.
- Diament, Herbatka! - No tak.
Chwila.
Herbatka?
Diament.
Nie mogę go znaleźć.
Co z nim zrobiłeś?
Nie mogę go znaleźć.
Czemu mi to robisz?
- Herbatka? - Nie mam go.
Zgubił się.
Jeśli go zgubiłeś,
nigdzie nie pójdziecie.
Chwileczkę.
Daj mi to.
Diament.
- Mogę? - Proszę.
Tak czasami robię pompki.
- Byłem sportowcem. - Herbatka?
Miłego dnia.
Wezmę dwie. Do widzenia.
Spoczywaj w pokoju. Dzięki.
Zobaczcie. Fajnie mieć kasę na prywatny samolot.
Mamy kasę, ale wolimy normalne loty.
Weźmiesz mnie do kabiny?
Może później.
Jesteś geniuszem.
Za to cię kocham.
Jesteś cudowny.
Nie udałoby się bez Victora.
Zakochany debil.
Tak.
Za dziesięć godzin będziemy w Ameryce.
Nie znudzi nam się Kostaryka?
Z 20 milionami będzie ciężko.
- Za nas! - Za nas!
- Gdzie diament? - Mam go.
Przy samym sercu.
By czuć jego bicie i karaty.
- Tu bym go nie sprzedał. - Wiem.
Całą policję ciekawiło, co jest w skrytce.
I miałem dość, że ta łajza wciąż cię dotyka.
Nie wciąż.
To ty mnie tam wysłałeś,
byśmy mogli ukraść diament.
Tak. Dobrze, że już koniec.
Daj mi go.
Zmuś mnie.
Żartowałam.
- Ale dupa. - On też niezły.
Zena ma coś, co wygląda jak ten diament.
Co z tobą? Teraz się chwalisz?
Może obwieść całemu lotnisku, że ukradłeś diament?
- Nina zdradziła mi sekret. - Że Tina lubi Kochasia?
Lubi mnie?
Tak, ale to nie to.
Ma prawdziwy diament. Rebecca dostała podróbkę.
Co to?
Jak to?
Diament za 20 milionów. O to nam chodziło.
Zgłupiałaś? Jest za lekki.
Serio?
Mamy dodatkowo 20 milionów!
Cicho!
Głośniej, durniu!
- Mamy 20… - Cicho!
- Spokojnie. - Chodźmy już.
Czuję już kasę, plażę, wódę i miłość.
Przywyknę do tego.
Przywyknij do zimnych pryszniców
z kiblem w pokoju.
Starego łóżka i wielu lat odsiadki.
Długo was szukałem,
ale gdy zobaczyłem szefa w banku, zrozumiałem, czemu uciekliście.
Nie wiem jak, ale dowiem się.
Spójrzcie na niego!
Prawie dostałem zawału.
Wystraszyłeś mnie, Marian.
Masz nowe wdzianko.
Poprawiłeś też grę.
Miałeś zajęcia aktorskie?
W pace zapiszesz się na izolatkę.
Znamy się już od dawna.
To wygląda marnie, ale to nie tak.
Słuchaj.
Masz 300 000 dolarów.
Weź torbę i wracaj tam, skąd przyjechałeś.
Nie widziałeś nas i tyle.
Nie sądzę.
Myślicie, że można mnie kupić,
ale nie jestem strażnikiem.
Jestem tajnym agentem.
To może dwie torby?
Trzy torby po 300 000 dolarów.
Czyli dwa miliony.
Chyba 900 000.
A co, wyjąłeś coś?
Tyle tam jest, idioto.
- Nie sądzę. - Trzy razy trzy.
Herbatka!
Pieniądze trafią do budżetu.
Chociaż wasze odzyskamy.
A wy wracacie do więzienia. Tylko spokojnie.
Zaczekaj, Marian. Przecież się znamy.
Kupiłem ci elektryka. Kumplujemy się, Marian!
- Zaczekaj! - Zrobimy to sami.
Mam jeszcze trochę oszczędności.
Zawsze lubiłeś kasę.
Powiedz mi, piękna Zarazo
Kto cię kochał?
Zapaliłbym.
Kochaś?
Eduard?
Nie zaczynaj.
Potrzebuję fajki.
Muszę zapalić, żeby się uspokoić.
Daj mi fajkę.
Więcej nie chcę.
Nie proszę o wiele.
Mi też daj fajkę.
Daj nam.
Ale bym zajarał.
- Daj nam. - Wy i wasze pieprzone fajki.
O co chodzi? Pierwszy raz pijesz?
Panowie.
Szykujcie się na wolność!
Chwila!
Myje ręce w pomarańczy i oddaje ją mnie.
Stary! Harry Potter!
Co robimy? Rabujemy bank!
Kto rabuje bank? My!
Napisy: Krzysztof Zając