Francis,
wiem, że to boli, ale spróbuj sobie przypomnieć.
Wróć do tamtego czasu.
Wróć tam.
Fran, to ja.
Fran?
To ja!
Otwórz drzwi, mała.
Spałaś w ogóle?
To byli dobrzy chłopcy.
Powinnaś wyjść z domu.
Martwię się o ciebie.
Mogłaś mi dać zapłacić za pogrzeb.
Dobrze pożegnać Jacka i Benny’ego.
Pogadam z ojcem Vincentem.
Po co?
Żeby wciskali mi chusteczki i powtarzali, że tak chciał Bóg?
Nie potrzebuję spektaklu, żeby opłakiwać chłopców.
Oz zagląda do sklepu.
Mówi, że z nim nie rozmawiasz, nie patrzysz mu w oczy.
Oswald zawsze wiele potrzebował.
Pogodziłam się z tym,
że jest inny.
Ale po tym, co zrobił, nie potrafię.
"Co zrobił"?
Fran?
Miał to w płaszczu.
- Co...? - Był z nimi.
Okłamał mnie.
Wrócił do domu smutny i robił z siebie ofiarę,
ale wiedział, że moje dzieci toną w tunelach
i słowa nie pisnął.
Miał szansę, do cholery!
Mógł coś powiedzieć, zrobić,
- powstrzymać to... - Jest dzieckiem.
On ich tam zamknął!
Gliniarze powiedzieli,
że wyważali drzwi, żeby ich wydostać.
Gdybym wiedziała,
mogłabym ich ocalić i byliby ze mną!
Ale Oswald tak nie chciał. Nie.
On musiał mnie mieć dla siebie, na wyłączność.
Mam w domu diabła, Rex.
I co ja teraz zrobię?
W takiej sytuacji masz zawsze kilka możliwości.
Jeśli nie mylisz się co do Oza...
Tacy jak on
mogą być użyteczni.
W moim fachu potrafią zajść wysoko,
tylko trzeba nad nimi panować.
Zwykle przychodzą do mnie ci, co chcą zarobić.
Zgoda, ale chciwość to nie lojalność.
Żeby zyskać lojalność,
szukam takich, co chcą mieć ojca.
Muszą zapełnić pustkę i zrobią dla mnie wszystko.
Ale Oswald nie potrzebuje ojca.
Ma ciebie.
Jest ci oddany.
Możesz to wykorzystać.
Pielęgnuj, co ma, wzmacniaj.
Może zajdzie na szczyt.
Albo i nie.
Postaw na niego i czekaj.
Mam odwrócić wzrok? Zignorować, co zrobił?
Jaką byłabym matką, gdybym...?
Nie mogę.
W takim razie niech odejdzie.
Czyli...?
Pomożesz mi w tym?
Mamo,
zrobiłem ci kolację.
Wstałaś.
Ubieraj się.
Wychodzimy.
Wskakuj w garnitur.
Patrz, kto tu jest, mamo.
Wiem, kotku.
Rex cię potem odwiezie.
- Serio? - Tak.
Byłam ostatnio nieobecna i chcę ci dać wyjątkowy wieczór.
Wiem, że za nimi tęsknisz.
Ja też.
Nie, chwila...
Wszystko jest dobrze.
- Francis. - Chwileczkę.
Skup się na tej chwili.
Jesteś z Oswaldem, synem.
Siedzicie w klubie jazzowym, Monroe's.
Kontynuuj.
Tak. Byłam tam.
Zgadza się.
Mamo?
Zaopiekuję się tobą.
Wiesz o tym?
Tak ciężko na nas pracowałaś.
Teraz będzie łatwiej.
Znajdę pracę.
Mam też wiele pomysłów, jak dorabiać na boku.
- Mówisz jak twój ojciec. - Wcale nie.
Ja mówię szczerze.
Czego chcesz?
Powiedz, a ci to dam.
Czego chcę?
Wszystko już obmyśliłeś?
Spójrz na siebie.
Ledwie ci jądra zstąpiły, a już chcesz się mną opiekować?
Pewnie, że tak.
Zrobię dla ciebie wszystko.
Widzę cię tak, jak nikt inny.
Widzę, jak się uśmiechasz,
kiedy udajesz, że coś sprawia ci przyjemność.
Widzę, jak palisz, kiedy myślisz,
i jak pijesz, kiedy jesteś smutna.
Jak ciężko pracujesz, jak mądra jesteś.
Jak chcesz, żeby zauważyli cię ci ważni ludzie.
Albo żeby w ogóle się nie liczyli.
Nikt inny tak w ciebie nie wierzy.
Nikt inny nie da ci tego, na co zasługujesz.
Zabiorę cię z Eastside, mamo.
W jakieś miłe miejsce,
lepsze niż to, które mamy.
To akurat nie sztuka.
Najlepsze! Do apartamentu na najwyższym piętrze
z widokiem na całe cholerne miasto!
Dam ci drogie ubrania i biżuterię,
ładne rzeczy.
Ludzie będą cię widzieć na ulicy
i mówić: "Ona jest ważna".
Nie wierzysz mi?
Nie musisz.
Będę ci to udowadniać. Każdego dnia.
Tylko...
nie rezygnuj ze mnie.
Chodź, mamo.
Zatańcz ze mną.
PINGWIN
Tu w lewo.
Szybciej.
A to co?
Boże!
Kurwa! Oz!
Może być ranny. Chodzimy.
Pewnie zginął.
- Pełno tam glin. - Skąd wiecie?
Musimy sprawdzić.
Naraził nas.
- Znikamy. - Czekajcie! I tyle?
Interesuje nas towar, nie Pingwin.
Jesteście bandą tchórzy, wiecie?
Co powiedziałeś?
Za kogo się macie?
Pozwolicie Maronim i Gigante robić tu, co chcą?
To moja dzielnica! Spójrzcie!
Cały świat traktuje nas jak nieistniejące zera,
a wy chcecie zwiewać? Bez sensu!
Uważaj, co gadasz. Pamiętaj, gdzie twoje miejsce,
bo zarobisz kulkę
- i naprawdę staniesz się niczym. - Jazda.
Cofnąć się!
Do tyłu.
Wracajcie do domów!
- Jakich domów? - Cofnijcie się!
To niebezpieczne!
Tam nie wolno!
Victor!
Zeke.
Co się stało? Gdzie Oz?
Sofia wszystko wysadziła.
A Oz? Wydostał się?
Czas się obudzić.
Oz.
Trochę minęło.
Kiedy Berto i ja byliśmy dziećmi,
przy szklarni znaleźliśmy gniazdo z dwoma małymi ptaszkami.
Jeden z ptaszków był większy od drugiego.
Silniejszy.
I mama ptaszek dawała mu więcej jedzenia.
Bałam się o mniejszego ptaszka.
Był taki słaby i kruchy.
Myślałam, że umrze,
ale pewnego ranka, gdy mama ptaszek odleciała,
mały ptaszek...
brutalnie zaatakował większego.
I zabił.
Wypchnął brata z gniazda.
To najbardziej niepokojąca rzecz, jaką widziałam.
Przynajmniej wtedy.
Wyobrażasz sobie zrobić coś tak okropnego własnemu bratu?
Ale to nie jest najgorsze.
Kiedy mama wróciła...
i zobaczyła, że jedno z jej dzieci zniknęło...
Zgadnij, co zrobiła.
Nic.
Zamiast ukarać mniejszego ptaszka,
karmiła go, dbała o niego,
jakby nic się nie stało.
Myślisz, że wiedziała, Oz,
co zrobiło jej dziecko?
A ty, Francis?
Przekonamy się?
Co powiesz?
Podzielimy się trudną prawdą?
Może nas uleczy.
Oz?
Zaczniesz?
Pieprzona psycholka!
Co to ma być?
Gada o ptakach! Chryste!
- Nie podoba ci się? - Mamo,
spójrz na mnie! Wyciągnę cię z tego!
Przysięgam, że cię wyciągnę. Mamo!
- Masz rację. - Mamo!
To głupia historia.
Ty znasz lepszą.
Dlatego,
powiedz co się stało.
Ale kiedy?
Powiedz, dlaczego zostawiłeś braci na śmierć.
O czym ty mówisz?
Dlaczego powiedziałeś mamie, że cię z nimi nie było?
Czemu skłamałeś?
- O czym ty gadasz? - Przestań udawać!
Ona wie, ja wiem. Wszyscy wiemy, co zrobiłeś.
Coś jej zrobiłaś.
- Coś ty jej zrobiła?! - Ty udajesz, że mówisz jej wszystko,
a ona udaje, że w to wierzy. Dlaczego?
Dlaczego oboje tak się boicie prawdy?
- Mamo. - To chore.
Mamo!
Prawie tak chore jak to,
że prosiłaś tamtego człowieka, żeby zabił twojego syna.
Rexa.
Tak miał na imię?
Co to, kurwa, za gierki?!
Zamknij się!
Wasz ostatni wspólny wieczór miał być tutaj, w tym klubie,
zgadza się?
Tu tańczyliście,
tu złożył ci obietnicę?
Przestań.
Chcę wiedzieć. Było warto?
- Pierdol się. - Dał ci wszystko, czego chciałaś?
- Spełnił obietnicę? - Kurwa!
Mamo!
Czy żałujesz, że nie pozwoliłaś Rexowi go odwieźć?
Co straciłaś, pozwalając mu żyć?
Ja wiem, co straciłam. Co mi zabrał.
Zasługuje na to, by wiedzieć, co ci zrobił
i co o nim myślisz. Jak bardzo jesteś na niego zła!
Powiedz mu.
Powiedz.
Właśnie!
Dobrze.
Julianie.
Co kurwa?
Co robisz?
Zostaw ją!
Mamo! Nie dotykaj jej!
Ani się, kurwa, waż!
Odciąłeś mojemu bratu prawy czy lewy palec?
Jezu, nie! Sofia.
Prawy.
- Nie dotykaj jej! - Oswald!
Nie rób tego!
Przestań!
Oz!
- Nie! Jezu! - Oswald!
Jest tak.
To, że ktoś coś wie,
nie znaczy, że nie chce nic usłyszeć od krzywdziciela.
Nie rób tego.
- Od ojca nic już nie usłyszę. - Przestań.
Ale daję ci szansę oferowania tego daru matce.
- Nie! - Zasługuje na najlepsze.
- Przestań! - Prawda?
- Dość! Nie! - Prawda, Oz?
- Daj jej najlepsze! - Nie rób tego!
Nic nie zrobiła!
To proste. Powiedz prawdę.
Powiedz, co zrobiłeś braciom i dlaczego,
a wszyscy odpuścimy.
To idiotyzm!
Przestań!
Mówię, że nic nie zrobiłem!
Nie wiem, o czym gadasz!
Oswald, przestań!
Nie, do cholery! Nawet mnie tam nie było!
- Ona wie! - Przyznaj się.
- Nic nie zrobiłem! - Co z tobą?
- Ona wie! - Powiedz!
- Byłem z tobą! - Stracę palec,
- tchórzu! - Byłem z tobą!
Po prostu to powiedz!
I tak wiem!
Zawsze wiedziałam, co zrobiłeś Jackowi i Benny’emu.
Kłamstwa.
Wszystko plączesz.
To ta twoja choroba.
Pierdol się!
Nienawidzę cię za to, co zrobiłeś! Cały czas!
Dość.
Pozwoliłbyś mi obciąć jej palec?
Pozwoliłbyś.
- Bo masz ją gdzieś. - Pierdol się.
Naprawdę.
Nie zależy ci.
Nie tak, jak mówisz.
Ty nic nie czujesz.
Oswaldzie,
miałam dość dla wszystkich.
Wystarczyłoby dla całej trójki.
Nie musiałeś ich tam zostawiać, odbierać mi ich.
To były moje dzieci.
Mój świat.
Twoi bracia.
Jesteś rozczarowaniem.
Tylko marnujesz przestrzeń.
Codziennie budzę się chora na myśl, że cię urodziłam.
Ona ma rację.
Ma, kurwa.
Powinnam była pozwolić Rexowi cię zabić.
Jesteś diabłem.
Przeklętym diabłem.
Mamo?
Jack.
Benny.
Moje dzieci.
Przepraszam.
Mamo?
Prze...
praszam.
Mamo!
Powstrzymaj go!
Jazda!
Mamo!
Mamo! Mam cię!
Będzie dobrze!
Upadła i uderzyła się w głowę. Miesza się jej.
Ma te ciała Lewy’ego, demencję.
Będzie dobrze, mamo!
- Słyszysz? - Proszę tu czekać.
- Znajdziemy pana. - Wyleczycie ją?
Zrobimy, co się da.
Proszę czekać.
Ratownicy wydobywają spod gruzów ciała,
a władze szukają przyczyny
eksplozji w Crown Point.
Oz, to znowu ja.
Martwię się. Oddzwoń, proszę.
Młody, gdzie jesteś?
Oz.
Kurwa.
- Oz? - Zamknij drzwi.
W mordę!
Co się stało? Nic ci nie jest?
Sofia mnie dziabnęła.
Wzięła się za mamę.
Co... jej zrobiła?
Podaj... ten cały bandaż.
Kurwa.
Z mamą wszystko dobrze?
Będzie.
Przepraszam, Oz.
Spóźniłem się.
Chciałem ściągnąć gangi,
przekonać ich, ale odjechali.
Nie twoja wina.
Nie twoja.
Tak już jest. Niewiele mogę im dać, dlatego...
Nieprawda.
Mylisz się, Oz.
Nie chodzi tylko o narkotyki czy pieniądze.
O to też, ale...
Tacy jak Link...
On w ciebie wierzy.
- Link? - Tak.
To tylko zastępca.
- Gówno może bez Dai Lo. - Cholera, Oz!
Posłuchaj!
Dałeś ludziom w Crown Point pracę.
Dałeś im prąd.
Tak.
Nikt inny tego nie zrobił,
nikt nawet nie próbował!
Dałeś ludziom godność.
To coś lepszego niż Bliss! Dlatego...
Wstawaj,
weź się w garść i...
no wiesz...
bądź sobą.
Ty...
ćwiczyłeś to?
- Zamknij się. - Nie. Całkiem nieźle.
Tylko za mało dajesz od siebie.
Spieprzajmy stąd. Pomóż.
Dobra.
Sofia spodziewa się walki,
a my zajdziemy ją z mańki.
A twoja mama?
Ona więcej na mnie nie spojrzy. Jeśli tego nie wyprostuję.
Trzeba dotrzymać obietnic.
Dziękuję, że przejechaliście przez most. Wiem, że to dla was pod górę.
To był dom mojego ojca.
Jak wiecie, stało się tu wiele, wiele złego.
Teraz powiedzcie mi jedno.
Kto go chce?
Nie jesteśmy pewni, co oferujesz.
Opuszczam Gotham, panie Zhao.
Nic tu już dla mnie nie ma.
Ale mój dom, moje terytoria, moje biznesy...
mogą być wasze.
Nie wszystkich.
Tego, kto przyprowadzi mi Oza.
On umarł.
Nie.
Uproszczę to.
Ktokolwiek pierwszy znajdzie Oza,
będzie mógł panować w Gotham tak długo, jak zdoła.
To nie jest prawda.
Tak?
Mamy uwierzyć, że to wszystko zostawisz?
Dlaczego?
Bo mogę.
To kto chce to dostać?
Czekaj tu.
Nie zwracaj na siebie uwagi.
Może będziemy musieli zwiewać.
- Gnat do schowka. - Tak.
Dobra. Jak wyglądam?
- Spoko. - Tak?
Tak. Nieźle.
- Żadnej krwi. - Dobrze.
Sam wygląd to mało.
Dobra. To w paszczę lwa.
- Link? - Victor.
Jesteś z Ozem?
Wiem, że on żyje.
Sofia wyznaczyła za niego nagrodę.
Miałeś rację.
Musimy coś zrobić, i to szybko.
Gdzie jesteś?
BELLA RÉAL BURMISTRZ ELEKT
Chryste!
Kurwa!
Zrobiłem, co chciałeś. Jeśli mnie z tobą zobaczą...
Kurwa, to działa!
Możesz... podejść bliżej?
Akustyka świetna, ale wolę się nie drzeć.
Chodź, nie gryzę.
Nie miałem okazji podziękować.
Oświetlone Crown Point jest ładniejsze,
ale ciągle wyciągają ciała.
Tragedia, kurwa!
Ludzie wytykają palcami.
Większość paluchów wskaże pewnie ratusz.
"Jebać drania!" i takie tam.
Wyborcy chcą odpowiedzi.
Dobrze byłoby je mieć, co?
- Odpowiedzi? - Tak.
Jakie?
Choćby prawdę.
Sofia Falcone posłała do tunelu
wóz wypełniony materiałem wybuchowym.
I bum!
Dlaczego to zrobiła?
Bo...
to była największa fabryka prochów w Gotham.
Prowadzona przez niezłego spryciarza.
Salvatore’a Maroniego.
Rozprowadzał Bliss.
Skąd o tym wiesz?
Próbuję trzymać się z dala,
ale to ciągle
ta sama wojna Maronich z Falcone.
Maroni zabili brata Sofii, a jej odbiło.
Spaliła żonkę i syna Sala i wysadziła mu interes.
Ma dziewucha rozmach.
- Niezła historia. - Wiem.
Coś z tego jest prawdą?
Pewnie!
Kiedy gliniarze rozkopią dziurę,
znajdą tam resztki auta Sofii,
a obok trupy Falcone i Maronich, w tym samego Salvatore.
Jest tak, jak wygląda.
Wiesz, bo to twoja działka.
Stuknięta babka wyrwała się
z wariatkowa i zabija.
A ty, panie radny, masz szansę dać ludziom wroga.
I...
nowego ulubieńca.
Sebastian Hady,
gość, który włączył światła w Crown Point.
Przywrócił ludziom godność.
Zamknął ostatnią z rodziny Falcone, zakończył wojnę,
która od dziesięcioleci niszczyła miasto.
Jak to brzmi?
Nieźle.
Nieźle, draniu?
Ten wiatr może cię ponieść na szczyt.
A w zamian?
W zamian?
Dobrze byłoby móc się pojawiać w takich miejscach.
Poznać twoich kumpli.
Może nawet wpaść na Bellę Réal?
Masz kłopoty, Oz.
Réal powołuje komisję do walki z korupcją.
Będą ścigać gliny, urzędników...
- Dobrze! - Mają listę współpracowników Carmine’a.
Ciebie też wezwą.
Chcesz być dobrze widziany,
stwarzaj pozory...
czystego.
Jak pieprzona łza, kolego.
Szukają ocalałych. Mamy za mało środków.
Liczę na was.
BURMISTRZ
Oz?
Co to ma być?
Wsiadaj.
Panie Zhao?
Mam Oza.
- Spokojnie! - Chodź.
Przywieźć go?
Kończę pakować rzeczy.
Spotkajmy się na Goodwin International w hangarze piątym.
Gratuluję, panie Zhao.
Nawzajem.
Proszę pani?
Dziękuję, panie Zhao.
Zakończysz to tutaj, a może nad Atlantykiem przekonasz się,
czy Pingwin lata?
Zhao...
Oddaj.
Powoli.
Może ty i ja się przejedziemy?
Jak za dawnych czasów, co?
Wybierasz się gdzieś?
Miałam taką nadzieję.
Jak namówiłeś Linka do zdrady?
Na pewno...
- coś mu obiecałeś. - Tak.
Coś, czego ty i Dai Lo nie mogliście.
Szansę.
Żeby być kimś.
Miał dość bycia olewanym.
I nie tylko on.
Pomijanie, wyśmiewanie, karmienie gównem przez lata i wmawianie, że to czekolada.
To niszczy
i budzi chęć niszczenia.
A myślałem, że akurat ty to załapiesz.
Ale ty...
Tak się zajęliście napychaniem kieszeni,
że nie zauważyliście, że wszyscy wokół głodują.
Nie masz pojęcia, jak to jest urodzić się z niczym.
Uśmiechać się do właściciela buta na twoim gardle.
Mieć nadzieję, że spojrzy w dół, zauważy cię i odpuści.
Wiesz, co ludzie zrobią, żeby się wyrwać?
Wszystko!
Żeby już się tak nie czuć.
Myślisz, że nie rozumiem?
Jasne.
To bez znaczenia.
Oswald Cobb.
Czempion zwykłych ludzi.
Zgadza się.
Musisz w to wierzyć.
Jesteśmy.
Nie przystawisz mi spluwy?
Nie zrobisz przedstawienia?
Ty nie uciekniesz.
A jak mama?
Powiedziała ci już, że cię kocha?
Odwróć się.
Miałeś rację.
Ja cię nie przejrzałam,
ale ona tak, od samego początku.
Zawsze byłeś potworem.
Nigdy nie odnajdziesz spokoju.
Jesteś kompletnie popieprzona!
Pójdziesz do piekła, kochanie.
Zajmę ci miejsce.
Na ziemię!
Ręce za plecy!
Ale już!
Podnieście ją.
Jest i ona! W porządku, mamo?
Daj kubki.
Opijemy to whisky!
Zrobiłem to! I to jak!
- Właśnie mówią! - Koniec z korupcją,
która pozwoliła bogaczom takim jak Sofia Falcone...
KAT ARESZTOWANY ZA WYBUCH W CROWN POINT
- ...szerzyć chaos! - To ja!
Łyknęli bzdury, którymi ich nakarmiłem!
I co?
Co...
myślisz?
Mamo?
Dziękujemy radnemu Hady'emu, za jego służbę.
Mamo?
Spójrz na mnie.
Patrz!
Mamo?
Jezu, kurwa!
Vic, trzeba jej pomóc.
Ściągnij kogoś! Lekarza!
- Spójrz na mnie. - Pomocy!
Spójrz na mnie, mamo.
- Spójrz, mamo. - Pomóżcie.
Mamo.
- Proszę. - Tak?
Coś z nią niedobrze. Nie reaguje.
Nie mogliśmy pana znaleźć.
Czemu nie rusza gałami?
Miała poważny udar.
Co?
Przykro mi.
Co jest grane?
Znajduje się w stanie wegetatywnym,
a biorąc pod uwagę wiek i ciała Lewy’ego...
Co ty pieprzysz? Że niby jest roślinką?
Ma otwarte oczy!
Na coś, kurwa, patrzy!
- Przykro mi. - Przestań tak gadać!
- Proszę pana... - Kretynka!
Wołaj lekarzy!
Wołaj, kurwa! Dawaj lekarza!
Dalej, śliczna.
Spójrz na mnie.
Zrobiłem to.
Odebrałem tym kutasom wszystko.
Jak mówiłaś.
Jestem, kurwa, królem.
Kurwa!
Nie rób mi tego.
Mamo, nie rób mi tego.
Nie możesz! Proszę!
Powiedz, że jesteś ze mnie dumna!
Powiedz, proszę!
Choć raz powiedz, że jesteś dumna,
że dobrze się spisałem!
Powiedz!
Wszystko to dla ciebie!
Wszystko!
Twój syn jest jebanym królem!
Tego chciałaś.
Tego. Choć raz, mamo.
Nie smakuje, jak powinna.
Nie.
Wcześniej nic jej nie było.
Wszystko robiłem dla niej.
A na koniec...
Sam nie wiem.
Wiedziała o tym.
Na pewno.
Myślisz, że mi wybaczy?
Co?
Nie wiem.
Różne rzeczy.
Nic z tego nie było łatwe.
Ciągle o nich myślę.
Na kogo wyrośliby moi bracia, gdyby dostali szansę?
Co by o mnie myśleli?
Teraz.
Tak.
Też o tym myślę.
O rodzinie.
Tęsknię za nią.
Tak. Naprawdę tęsknię.
Tak.
Masz, dopij.
Wiesz, że bez ciebie bym tego nie zrobił?
Wiesz?
Nie pomyślałem, że przekabacisz Linka, a...
to było mądre.
Dobra robota, młody.
Dzięki.
I dzięki, że...
że dałeś mi szansę.
Że mnie przygarnąłeś.
Jesteś...
dla mnie...
jak ro... jak rodzina.
Kurwa.
Kurwa, Vic!
Ty i ja.
Tyle zostało.
A nie wierzę w kismet ani nic.
Ale dobrze, że się spotkaliśmy.
- Tak. - Tak.
Widziałeś mnie w dole, widziałeś mnie z mamą.
Byłeś tam.
Zawsze przy mnie.
Ale posłuchaj.
Ja...
tym razem nie mogę cię zabrać.
Jak to?
Jak to z rodziną.
Oz?
Daje ci siłę...
- Oz, co ty...? - ...ale też czyni słabym.
- Już tego nie zniosę. - Oz.
Już tak nie mogę.
Oz.
- Oz, proszę. - To za wiele.
- Za wiele! - Proszę.
Oz.
- To za wiele. - Proszę.
- Za wiele. - Oz.
Przykro mi.
Jesteś dobrym człowiekiem, Vic.
Masz dobre serce.
Ale było warto.
Przyniosłem ci pocztę.
To, co zwykle.
Wyzwiska, wiersze, propozycje małżeństwa.
I coś innego.
Przeczytaj.
Nazywa się Selina Kyle.
Jest ponoć twoją przyrodnią siostrą.
Sofio.
Jak się dziś mamy?
Lepiej? Tak wyglądasz.
Wiem.
To wszystko, czego chciałaś.
Oto jest!
Oswald?
Wyglądasz pięknie.
Zatańcz ze mną, kochanie.
Powiedz, że mnie kochasz.
Kocham cię, Oswaldzie.
Że jesteś ze mnie dumna.
Jestem z ciebie taka dumna!
Zrobiłem to, mamo.
Prawda?
- Powiedz, że tak. - Zrobiłeś.
Najwyższe piętro, apartament,
nikogo na górze ani obok.
Wiedziałam, że ci się uda.
Mój piękny chłopak.
Gotham jest twoje, skarbie.
Nic cię już nie powstrzyma.
Żebyś wiedziała.
Tekst polski: Wojtek Stybliński