Deixa todo fóra e larga!
Quen matou a Nitti puido matalos.
Por que non avisaron as autoridades?
Tras a morte de Carlo Pancaldi, arquivou o caso.
Para que iamos avisar?
A que hora atoparon o corpo?
Sobre as seis.
Si.
E antes vimos
alguén marchar na nosa carruaxe.
Sería o sicario.
Por que pensas que é un sicario, Lidia?
Disparou unha vez directo á fronte.
Non é un afeccionado.
Como sabía onde iamos quedar con el?
Non o sei.
Podo saber de que falan?
Nitti vendéralle a Brusaferro documentos secretos.
Prometérame revelar que contiñan.
Por iso viñemos.
Pero alguén chegou antes ca nós ao encontro.
E os documentos onde acabaron?
Están dentro dun libro raro.
É unha edición do S. XVII das Confesións de santo Agostiño.
Buscámolo na casa de Attila, pero non o atopamos.
Magnífico.
Tamén entraron nunha vivenda precintada. Xenial, parabéns.
E pregúntase por que non avisamos as autoridades?
Abonda, Jacopo.
Ten razón.
Si, ten razón el.
Pensabamos que faciamos ben.
E fixestes mal, Lidia.
Que facías na metade da noite con Jacopo
no miradoiro Vitozzi?
Sempre estivo aí?
- O que? - Ese couso horrible.
O "couso horrible" é un reloxo de péndulo da antiga fábrica Schwarzenberg.
Só hai oito en toda Italia.
Menos mal.
Deumo o senador Cravero como mostra de estima.
- Vasme responder? - É un miradoiro.
Que facía? Pois admirar as vistas da cidade de Turín desde o alto.
- Xenial. - Fermoso.
- Debemos ir xuntos. - Si.
- É especial. - Iremos.
Lidia.
Miña querida irmá.
Si.
Presenteime ao Parlamento por ti.
Xa o sei.
Provoqueime gastrite.
Perdoa, tes razón.
Fomos aló para quedar con alguén.
Esperabamos…
descubrir por que motivo mataron a Attila Brusaferro.
A este paso logo investigarei o da túa morte.
Esaxerado.
Avogado? O senador Cravero ao teléfono.
Están os resultados.
Bo día, senador.
Entendo.
Grazas.
E ben?
25 231 votos.
E?
Ganei.
Copas!
- Grazas. - Primeiro vostede.
Tome, perdoe.
Cando leas estas liñas, querida Lidia, xa terei marchado.
Sei que é unha despedida estúpida,
pero eu tamén.
E se cadra Roma axúdame nese sentido.
Teu, Jacopo.
Onde van todos?
Espero que buscando traballo. Imos pechar.
Que dis?
O señor Costa aceptou con entusiasmo a miña proposta.
Nuns días marcho para Roma.
E fundarei un novo xornal socialista.
Pensaba dicircho para que te unises.
Non, grazas.
E o meu irmán?
A investigación e todo.
Cesare, Nitti está morto.
A fiscalía abriu unha investigación.
O máis sensato é deixalos investigar en paz.
Fixemos o que puidemos.
Debemos confiar… na fiscalía.
Ah, logo é iso?
Que?
Estás celoso?
Do fiscal?
- Eh? - Que dis de celoso?
- Podiamos buscar o asasino. - Fixémolo.
- Non tal. - Si tal.
- Podemos facelo nós. - Intentámolo todo.
Agora depende do fiscal, non podemos meternos.
- Cesare, non hai nada… - Vale, Jacopo, entendido.
Que investiguen en paz.
Non lembro o nome do chofer nin como era a carruaxe.
Estaba cunha señorita
e o seu compañeiro levounos ao miradoiro Vitozzi.
Se me pode axudar…
É esa señorita?
Sempre asomando o fociño.
Como di?
Nada, non digo nada.
Claro. Entendo que non pode facer excepcións,
pero agora non teño.
Pode levarme e cando chegue á casa…
Lidia!
Que fas aquí? Pensaba que estarías a celebrar a vitoria de Enrico.
Pois non.
Tivemos a mesma idea.
E cal é?
Déixasme 40 céntimos?
Podo saber para que?
O señor Giovanni dicíame que onte,
tras deixarnos no miradoiro, levou o noso amigo fóra da cidade.
Por 40 céntimos lévanos onda el, pero non teño cartos.
Se sodes dous, son 50.
Cincuenta.
Ten el.
Quen lle deu permiso para entrar?
É a miña casa.
A vivenda está precintada.
Viñemos facer un rexistro.
Se busca as Confesións de santo Agostiño, perde o tempo.
Ah, claro.
Non cuestiono o seu método, señor Brusaferro,
pero coido que a xustiza pode contribuír, non?
Adiante.
Tenente Galli, busque a fondo.
Se está o libro, hai que atopalo.
Procedan.
O tío deuchos sen dicirche nada?
Deixoume esta nota.
"Sobriña, usa isto para ser o que queres ser."
É a metade dos cartos que lle deron cando vendeu a nosa vila.
Un bonito regalo, a verdade.
Papá mandarame devolverllo todo.
Falo eu con teu pai.
Se o tío quere regalarchos, non pode impedirllo.
- Sabes que facer con eles? - Teño que falar con Paolo.
Claro, ides ser unha familia.
Meu amor!
Non imaxinas o que che vou dicir.
Es ministro de Xustiza.
Non esaxeremos. Por que, cres que é posible?
Non sei, Enrico, dime que pasou.
Acaba de chamar o senador Cravero.
Quere presentarme directamente o presidente Depretis.
Mañá estará en Turín,
e antes da cea de gala quere que organicemos un aperitivo aquí.
- Aquí? - Si.
Pensaba nun chocolat chaud. Que dis?
Non, papá, ten 190 anos, daralle unha indixestión.
Marianna, non sexas descortés.
Albertina! Temos todo para o chocolat chaud?
Chocolat chaud pour le président!
Xa era así cando casastes?
Igualiño.
Namoreime a primeira vista.
Coma ti con Paolo.
Igualiño. A primeira vista.
POUSADA
Boas.
- Boas. - Boas.
Coñac?
Aquí temos só viño ou augardente.
Augardente de Nebbiolo?
Dous augardentes. Así perfecto.
Catro céntimos.
Claro.
Cáiolle ben.
Perdoe, aquí só se serven bebidas ou tamén se pode durmir?
Están perdidos?
Non, estamos onde debemos.
Si.
Temos un cuarto.
Custa unha lira a noite.
Unha lira e dez céntimos se queren roupa de cama.
Non se pode ser agarrado. Aquí ten.
E debemos firmar nalgún rexistro de hóspedes?
Síganme.
Temos un plan?
Nada, fiscal.
Que esperaba? Que agochase o libro nas paredes?
Esa cheminea sempre estivo tapada?
Nunca a usamos.
Confesións.
Segundo volume.
Jacopo.
Très bien.
- O sicario durmiu aquí. Ben. - Si.
Se quedou aquí sabemos que non vive na cidade.
Puido deixar unha tarxeta de visita.
Podería preguntarlle canto custa matar un fiscal.
Eh, vale. Perdoa.
Non sabía que fose tan serio.
Non o sei nin eu.
Só sei que non me fai sentir inadecuada.
Quen te fai sentir inadecuada, Lidia?
Veña, vamos.
Non imos atopar unha carruaxe, querida.
Sinto dicircho,
pero terás que sentirte inadecuada sequera ata mañá pola mañá.
Si.
Se nos preocupásemos cada vez que desaparece miña cuñada
morreriamos de hipertensión.
Debo admitir que non pensaba que fose ganar, avogado.
A Depretis téñenlle alta estima neste país.
Estou contento de poder servir a nación.
Cando vaia a Roma ten que coñecer o meu primo.
- Espera por vostede. - Claro.
Marianna, estás ben?
Está un pouco nerviosa, a data xa está preto.
Amor, imos un momento ao outro cuarto?
Non.
Debo dicir algo.
Paolo…
Es estupendo.
Estou namorada de ti desde que te vin.
E aínda o estou, máis ca nunca.
Pero non podo casar contigo.
Por que?
Non pode facer isto.
- Duque, non é o momento. - Avogado,
vai permitir este capricho?
Papá, por favor. Marianna.
Fale coa súa filla e arranxe isto.
Non é momento de ter dúbidas.
Tranquilo, xa nos encargamos nós.
Non, Enrico, Marianna ten dereito a ter dúbidas.
Aínda que fose o día da voda.
Senta.
Fai algo.
Sabes que non tes que casar á forza.
Se cambiaches de idea, só tes que dicilo.
Señora, que di?
Non ve que é a rabecha dunha malcriada?
Modere o ton, por favor.
Non pode falar así na nosa casa.
- Xa está, marcho. - Marchen.
Lémbrolles que o meu marido é deputado!
Fun electo, pero aínda non investido.
Precisamente.
Pero estou de acordo coa miña muller.
Moi ben.
Paolo.
Nuns días marcho para Roma.
Propúxenlle ao señor Costa
un novo xornal.
E el…
aceptou?
Ata lle gustou o nome.
Il Martello.
É bonito.
Quería dicircho.
Fixeches ben, estou…
moi contenta por ti.
Mereces o mellor.
Agora merezo un augardente.
Por que trouxo a señorita a un sitio así?
Como?
Non a coñece.
Tróuxome ela.
Está casada cun peixe gordo, pero non o ama.
E eu non a dou esquecido.
Pensabamos que atopáramos unha forma de librarnos do seu marido.
Por iso viñemos.
Quedarades con alguén?
Un home…
podería quitar do medio o noso…
problema.
Entende, non?
Dixo que se chamaba Giulio e en teoría quedaramos aquí.
Pero parece que nos tomou o pelo.
Chámase Mario.
Non Giulio.
PARA LIDIA
Querida Lidia:
Gustaríame escribirche unha despedida sincera,
pero só me veñen imaxes á mente.
O vaso que tiraches ao retrato de teu pai
a noite en que te coñecín.
- Quen es? - Son Jacopo Barberis.
O armario de Dargène, onde nos agochamos na espera do marqués de Clermont.
Apostamos?
Ti mais eu xuntos na miña bicicleta.
Ou ti sentada na soleira da fiestra.
Ti na miña cociña a medianoite.
Cando leas estas liñas, querida Lidia, xa terei marchado.
Sei que é unha despedida estúpida,
pero eu tamén.
E se cadra Roma axúdame nese sentido.
Teu, Jacopo.
Que?
Que fixeches? Seducir a pousadeira?
O noso sicario chámase Mario Garrone.
Vive en Grugliasco,
nun casal no bosque.
Creo que agora é momento de avisar as autoridades.
Si.
Estás ben?
Débolles unha desculpa.
Sobre todo a vostede, Barberis.
O seu amigo Brusaferro metera as mans nunha mina de información.
Onde o atopaches?
Estaba ben agochado.
Son recibos de varios depósitos bancarios de cifras astronómicas
por unha operación secreta chamada "15 de marzo".
Corrupción?
Podería ser, pero para estar seguro
necesitamos saber de quen son estas contas.
Claro.
Unha é de Juvara certo.
Necesitamos tempo.
Pero xa lle enviei varias instancias ao xuíz Genovesi.
Mira.
De aquí a aquí.
E esta tamén.
Mira.
Denunciamos a súa desaparición?
É moi pronto.
E que facemos?
Non podo facer nada.
Debo recibir o presidente Depretis con este nó na gorxa.
Espero que morrese. Se está viva, mátoa eu.
Hai novas da tía?
Non, rula.
Volverá cando menos o esperemos.
É impredicible.
Queres comer algo, amor?
Non teño moita fame.
Podo facerche unha pregunta, Marianna?
Non te preocupes.
Non vou casar con Lorenzo.
Non me preocupaba.
Lévoo pensando desde que falei coa tía.
Xa me estrañaba que a tía non opinase nada.
E co tío, cando me escribiu que debería ser quen eu queira.
Deime conta de que non sei quen quero ser.
Necesito estar soa.
Para descubrir se teño unha vocación, un talento, unha ambición.
Descubrirémolo xuntas, amor.
A iso me refiro. Quero descubrilo soa.
Ela soa, Teresa.
- Coidado! - Que fas?
- Abaixo! - Abaixo!
- Volve. - Quero falar con el.
Non. Deterémolo,
interrógoo e logo falas con el.
Coidado!
Non disparedes! Quéroo vivo. Non disparedes!
- Estás ben? - Si.
Estás ferida?
Pensa que non ten nada que perder.
- Se me deixas falar con el… - Lidia, ponte a salvo.
Non a coñece ben.
Lidia!
- Sóltame! - Lidia!
Fala comigo, Garrone.
Podes matarme se queres, pero faime caso, aínda podes salvarte.
Mataches por cartos, non si?
E que farás con eles cando morras?
Ou cres que os teus mandantes te protexerán?
Creo que nos necesitas máis que nós a ti.
Déixame entrar e falamos.
Podes gardar a pistola?
Non? Vale.
Se me dis quen che pagou para matar a Nitti…
o fiscal verao coma arrepentimento.
Pedirá unha redución de pena no xulgado.
A partir dese momento
protexerate de quen te queira matar.
Es un testemuña problemático, xa ti o sabes.
Non necesito protección.
Eu creo que si.
Se non, non me terías deixado entrar.
Non?
Non é unha persoa soa.
Hai varios, e non os coñezo todos.
Pero un deles é Antonio Juvara, non si?
E…
que tiña que ocultar que era tan comprometedor?
Non podo axudarche se non falas comigo.
Que é a operación 15 de marzo?
Es data non che di nada?
Os Idos de marzo? Non o sei.
É un exame ou que?
Non, señorita.
Un golpe de Estado.
Un golpe de Estado?
Exacto.
Benvido a Turín, presidente.
É sempre un pracer, senador.
Invitaron a Depretis a cear esta noite na casa do senador Cravero.
Farana voar polos aires.
E isto? Quen o pediu?
Un regalo para o senador do Banco de Turín.
Xa comezamos cos regalos.
Culparán os anarquistas.
Pono aí, xa o beberemos á noite.
Tomarán o goberno.
Chegaremos a tempo, Lidia.
Tranquila.
Filippo. Grazas.
Non vén contigo o presidente?
Mandeino á casa de Enrico Poët.
Quería que se coñecesen.
Xa se ían coñecer na cea.
Falando da cea,
vai todo ben, non?
Si.
Fiscal.
Trouxo o exército.
Por desgraza, non veño de invitado.
Que sucede?
Temos motivos para crer que hai un explosivo agochado.
- Que? - Un explosivo na nosa casa?
Pídolles que marchen de inmediato, hai que evacuar.
Farémolo coa máxima discreción.
Por favor.
Será unha falsa alarma.
Vamos.
Quere probar o chocolate? É denso, como lle gusta.
Dóeme velo preocupado pola súa irmá, avogado.
Ou prefire "deputado"?
Non te pases, Albertina. "Avogado" está ben.
Xa chegou!
- Xa chegou! - Xa chegou!
Ben.
Aos vosos postos.
Albertina, a porta.
- Marianna, espera no comedor. - Si.
Veña, soségate!
Si!
Teresa, comigo.
Sempre.
Sairá todo ben.
Presidente, é un grandísimo honor.
O honor é meu, avogado.
Esta é a miña muller, Teresa.
Presidente.
Sígame, por favor.
- Esta é a miña filla, Marianna. - Un pracer, presidente.
Boa tarde.
Sente, por favor.
Que ben recende. Que é?
Tomei a liberdade de prepararlle un chocolat chaud.
Quere que morra de indixestión?
Nunha hora temos a cea de gala.
Claro. Algo máis lixeiro daquela.
- Pasemos ao té. - Deseguida.
Desculpe, necesito falar un momento co senador.
Laméntoo, pero o fiscal deu ordes precisas.
Jacopo, dilles ti algo tamén, por favor.
Lidia, que queres? Estou lendo.
Nunca tiven diante as contas dun golpe de Estado.
- Nin eu. - Vale.
Levan tres anos planeándoo, gastaron unha fortuna en hoteis,
restaurantes de luxo, unha carruaxe.
Dous cabalos árabes! Non sei para que os querían.
Hai de todo!
Hai un Schwarzenberg e viños selectos.
- O custo é exorbitado. - Que?
Viños incribles!
Non, antes diso.
Un Schwarzenberg, un reloxo de péndulo moi caro.
Haberá dez en Italia.
Non, só oito.
Oito, dez, tanto ten. Como o sabes?
Un reloxo de péndulo de Schwarzenberg.
Lidia!
Deumo o senador Cravero como mostra de estima.
É de admirar o seu compromiso por loitar contra a discriminación das mulleres.
El di o que pensa.
Os amantes do progreso e da liberdade votarían por vostede.
Preguntámonos: "Quen é a persoa máis achegada a Lidia Poët"?
- Acabouse. - Que se acabou? Acaba de empezar.
Attila quedou co teu marido dous días antes do asasinato.
Sei que investigan o asasinato do xornalista.
Deixade de buscalos ou virán por vós tamén.
Ese merdeiro regaloulle un Schwarzenberg a Enrico.
É cómplice de Juvara.
Jacopo, hai que correr. Que corras, hostia!
Vale, vou!
Esperaba ver a súa irmá.
O noso último debate foi moi cativador.
Miña irmá non sabía que viña de visita.
Colleu unhas vacacións.
Encántalle dar paseos longos.
O val Germanasca, o val Chisone.
Sabía que o apelido Poët é un dos máis antigos do Piemonte?
Aínda que a pronuncia leva a forza no "e", pero…
- Enrico! - Albertina!
- Aí está. - Albertina!
- A miña irmá. - Non estaba no val Chisone?
- Non. - Que oportuna.
- Obviamente… - Grazas a Deus.
- Tedes que saír! - Lidia!
- Saúda… - Estades en perigo!
Saúda o presidente.
Non hai tempo para iso, alguén quere matalo.
Ese reloxo pode explotar.
Que dis? O Schwarzenberg é un regalo do senador.
- Por iso! - O senador é parte da conspiración!
Axúdame.
Desculpe este comportamento vergoñoso.
Miña irmá tivo moito estrés emocional ultimamente…
- Veña. - Que facedes? Parade!
Enrico, quieto!
- Non sexas un rompecollóns! - Perdoe, presidente.
- Enrico, fainos caso! - Deixade o meu reloxo!
- Enrico! - Sóltao!
- Deixádeo vós! - Fíate de nós!
- Veña, unha, dúas, tres! - Deixádeo! Perdoe!
Sequera descubrimos que non había ningunha bomba
e que o senador Cravero foi calumniado inxustamente…
- Poët! - Todos ben?
Perdiches o siso?
- Papá? - Estou ben.
Mamá?
Señora.
Dicías algo?
Estás ben?
- Si, ti? - Si.
Parece que lle debo a miña vida, letrada.
E non só eu.
Deben entender que causaría un escándalo na opinión pública
se se soubese que atentaron contra a miña vida.
Rógolles que me prometan a máxima discreción.
Claro.
E…
que pasará co senador Cravero?
Atoparemos a forma de castigalo sen crear un escándalo.
Avogado, se non é moito problema,
gustaríame probar o chocolat chaud que me prometeu.
Abofé.
Chocolat chaud.
Pour tout le monde.
Si.
"Lerán na cuarta ou na quinta páxina dos xornais
que o senador Cravero estivo implicado nun pequeno caso de corrupción
xunto co señor Juvara e outros compañeiros de varios partidos políticos.
Tamén lerán que Cravero dimitiu de forma voluntaria.
E logo de lelo,
esquecerano.
Só no noso xornal lerán
en primeira páxina a verdade absoluta.
Cravero, a instancia do Banco de Turín,
conspirou contra o presidente Agostino Depretis.
A conspiración foi frustrada
grazas á tenacidade do noso amigo Attila Brusaferro,
á honestidade do fiscal Pierluigi Fourneau
e, sobre todo, á intelixencia da avogada Lidia Poët,
quen esperamos
que se converta pronto nun exemplo a seguir
e non unha anomalía que combater."
Señor Barberis, síntoo moito.
Teño ordes de requisar todo o material para a imprenta.
Laméntoo.
Si.
Tiña que telo matado eu.
Antes de que o detivesen.
Non o diga nin en broma, Anna.
Intente centrarse no futuro.
Cre que teño futuro?
Coido que si.
De feito,
se lle digo a verdade,
sería un honor que fose a miña conselleira en Montecitorio.
Por que ri?
Pregúntamo xusto a min?
Logo de que case o fago voar polos aires?
De que fala? Non é culpa súa.
Ao contrario, foi a primeira que confiou en min,
axudoume a descubrir que tiña talentos.
Non o podo esquecer.
Sen os seus consellos estaría perdido.
Temos a grande oportunidade
de cambiar unha lei inxusta e facer progresar o país.
Non facelo sería un crime máis atroz
que o que frustramos.
Desta vez nin se emocionou.
Iso é un si?
Digamos que por agora…
é un grazas.
E…
prométolle que o pensarei.
Detidamente.
Xa te decidiches.
Vas a Roma con teu irmán?
Penseino,
pero aquí temos un bufete que atender, así que…
Claro.
É o único motivo?
Queres que che diga que quedo por ti?
- Por min? - Si.
Ben,
gustaríame, si.
Estrañaría moito o teu mostacho de schnauzer.
Lidia, grazas.
Por que?
Grazas.
A onde vas?
Se lle podo preguntar, fiscal,
por que cambiou de idea?
A resposta máis antiga do mundo, doutor.
Unha muller.
E esta muller sabe o da operación?
É unha amizade importante,
pero non quero que cargue con isto.
Desculpen.
Jacopo!
Lidia.
O condutor dixo que teño cinco minutos.
- Que pasou? - Nada, quero falar contigo.
Dime.
Sei que te espera o teu novo xornal e unha nova vida,
e alégrome por ti.
E emocióname ver o lonxe que chegaches desde que te coñezo.
E…
Eu tamén me alegro por ti, pero non entendo…
Non, ese non é o tema.
Se cadra deiche a impresión de que non me importa que marches.
Pero non é certo. De feito…
Lidia,
que foi?
Estráñote, Jacopo.
Cando non estamos xuntos, estráñote.
Pero cando estamos xuntos,
non sei por que,
síntome inadecuada, moléstame e apártote,
logo estráñote outra vez e entro nun círculo vicioso sen fin.
Lidia, vale, enténdoo.
Pero as despedidas deprímenme.
Por moi doloroso que sexa,
por favor,
baixa.
Baixa.
Doe de carallo.
Seino, Lidia, a min tamén me doe.
- Adeus. - Adeus.
- Adeus, boa viaxe! - Ata máis ver!
Volvede pronto!
Boa viaxe!
Subtítulos: María Suárez Seijas