Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ostatni raz.
Robisz to specjalnie.
No, ale po co ćwiczyć?
Potrzymaj.
Cały czas mi spadają.
To musiał być jakiś grubas.
- Boję się. Nigdy nie występowałam. - Ja też nie.
- Ale przecież wszystko umiesz. - Ale ty nie.
Będziemy milionerami. Filip o ciebie zadba.
- Zaraz umrę... - A ja razem z tobą!
[Jidysz] Pospiesz się.
Kocham cię.
- Spóźnimy się. - Uspokój się.
Kocham cię, rozumiesz to?
- Chodź. - [Jidysz] Szybciej.
[Jidysz] Co tak powłóczysz nogami?
[Jidysz] Wybaczcie.
[Jidysz] To mój kolega, Zygmunt.
- [Jidysz] Pracuje ze mną w szwalni. - [Jidysz] Dzień dobry.
[Jidysz] Mama, tata, moja siostra Ewa, mój brat Filip.
[Jidysz] A to Sara -
[Jidysz] jego dziewczyna...
[Jidysz] a może...
[Jidysz] Żona?
[Jidysz] Wiesz, że Zygmunt chce handlować z Afryką kawą?
[Jidysz] No, nie teraz, oczywiście...
[Jidysz] My już tutaj. Do zobaczenia.
[Jidysz] Trzymajcie za nas kciuki.
[Jidysz] To ty trzymaj za nas.
[Jidysz] Umieram z nerwów.
[Jidysz] Kocham cię.
[Jidysz] Powodzenia, synu.
Chodź.
[piosenka w jidysz]
Tu jest więcej miejsca, niż na strychu,
więc zrobimy jeden krok w przód i dwa na boki.
Boję się, Filip.
Mam coś dla ciebie.
Miałem ci to dać po występie, ale nie wytrzymam.
Będziesz moją żoną?
- Zwariowałeś? Teraz? - A kiedy?
Jak nie, to nie.
[Jidysz] Powitajcie ich równie wielkim brawami.
[Jidysz] Młodość, radość, wdzięk.
[Jidysz] Po występach w Monte Carlo, Londynie, Brukseli,
- po raz pierwszy w naszym kabarecie. - Coś ty mu nagadał? Wszystko kłamstwa.
- [Jidysz] „Sara i Fil”! - Później. Później cię pocałuję.
[Niemiecki] Stać, stać!
[Niemiecki] No, zastrzel ich!
[Jidysz] Uciekaj!
[Jidysz] Słyszysz?!
[Jidysz] Uciekaj!
[Jidysz] Chodź!
Wam to się już w dupach przewraca.
Trzeba was wszystkich powiesić.
Nas?
Was.
Obcych.
Ale wszyscy wasi chłopcy wyjechali i giną na froncie.
Macie tylko nas.
Nie miałabym nic przeciwko temu,
żeby wszystkich cudzoziemskich kelnerów powiesić na latarniach.
Za mękę, jakiej doznajemy patrząc na wasze spasione pyski.
Śmiejesz się?
Coś się stało?
Dostałam skierowanie do pracy w fabryce.
Wyobrażasz sobie mnie przy maszynie?
Nawet nasi ministrowie pracują w fabrykach amunicji.
- Jakaś krewna królowej też... - No i bardzo dobrze.
A mnie, póki mam takie nogi i tyłek...
nikt nie zmusi do stania przy maszynach.
Ani Ministerstwo Pracy Rzeszy, ani Gestapo.
Musisz uważać, teraz za uchylanie się ostro ścigają...
Ty jesteś Duńczyk, Holender czy coś takiego...?
- Belg. - Tak mówiłam...
Zresztą co za różnica. Leo?
Nie Leo, Pierre.
Świetnie. Pierre.
A on?
- Czech? - Francuz.
Ale Francesco mówił, że on nie taki całkiem Francuz.
Tak mówił?
Co mnie to obchodzi...
Francesco to bardzo miły chłopak...
- ...Prawda, że jest ładny? - Ładna to ty jesteś.
Muszę się wysikać.
Nie podglądaj, bo nie wrócę.
Lubię ją.
Ma w sobie coś innego...
I to mi się podoba.
- Podoba ci się i już. - Tak.
Jutro będę w Kassel,
potem w Dortmundzie, a później pojadę do Stuttgartu.
Dupa mnie już boli od tego siedzenia w pociągach.
Ale za to nigdy mnie nie dorwą.
Robotników przymusowych na terenie Rzeszy obowiązuje zakaz:
opuszczania Frankfurtu;
utrzymywania kontaktów intymnych z obywatelami Rzeszy,
posiadania kosztowności,
futer, wełnianych koców, książek, czasopism...;
posiadania kartek odzieżowych,
rybnych, mięsnych, na czekoladę, kawę, owoce i na mleko...
- A o winie nie piszą? - Nie.
No to w porządku.
Czyli z przyjemności dla nas zostaje:
rewizja, tortury, więzienie,
obóz pracy, obóz koncentracyjny...
i... i... i co...?
Pewna, pewna...
śmierć.
Niedługo przyjdzie czas na niemowlaki.
Blanka, rasa panów głównym,
służba do chlewika.
Pamiętaj, pierwsze piętro. Privat.
I powiedz w recepcji, że idziesz pocieszyć wdowę, panią Stein.
- Pokój 109. - Pokój 109, wiem.
Francesco...
Słuchaj...
Zrobimy tak.
Zostań z nami chwilę. Ale nie za długo.
Jak przejdę do akcji, pójdziesz sobie.
Zgoda?
Gdzie ona jest? Powinna już być.
Może się zgubiła...
Wreszcie.
Z raju do piekła.
Witamy w piekle.
Cześć. Dzień dobry. Zapowiadają gorący wieczór.
- Będzie gorąco. - Kwadrans, nie dłużej!
Może ściszę tego Churchilla?
Za to też wieszają.
Nie.
Jego głos mnie uspokaja...
Jak chcesz.
Gorąco...
Wreszcie świetny pomysł.
Nie macie więcej?
Pić mi się chce.
Zaraz skombinuję coś z dołu.
Co byś chciała?
- Może Schloss Johannisberg? - Uwielbiam...
Naprawdę?
Masz dobry gust.
Żeby było słychać kroki.
Tak myślałam.
Co?
Pasujemy do siebie.
Wieję stąd.
Nie mam sumienia mu tego powiedzieć... Jest taki miły.
I taką ma na mnie ochotę.
Za godzinę mam pociąg.
Widzimy się... po wojnie.
I pamiętaj, że za sypianie z takimi jak ja gestapo goli loki.
Jednak to nie plotki.
Co...?
Że jesteś Żydem.
Musiałam sprawdzić.
Widzimy się...
Dzień dobry, Fil.
Heil Hitler!
Heil Hitler Fil!
Fil! Kawa dla pana Eisslera!!
Kawa dla pana Eisslera! Przyjąłem!
Bohumil, gdzie ta kawa dla pana Eisslera?
Fil się tym zajmuje.
Dzień dobry, panie Brutsch, zaraz będzie kawa.
Ruszcie tyłki.
Bohumil, trzeba szybciej nakrywać stoły. Za chwilę 7:00.
- Jupp! Pośpiesz się! - Odwal się.
Chcesz w mordę? Dawno już nie spuściłem cię ze schodów?
Nie teraz, Fil.
Zamiast się gapić mógłbyś mi pomóc.
Widziałeś, żeby francuski kelner pomagał niemieckiemu pomywaczowi?
Fil! Gdzie jest śniadanie dla pana Eisslera!
Śniadanie dla pana Eisslera!
Gdzie ta kawa?!
Francesco.
Dzień dobry i smacznego.
- Chłopaki, szybciej. - Mnie to już przestaje bawić...
Laszlo?
Nie mogę.
Honor kelnera mi nie pozwala.
Jeszcze ja.
I za Laszlo.
Na zdrowie.
Dosyć, bo się za bardzo rozwodni.
- Jeszcze trochę... - Nie, Eissler to dobry człowiek.
- Sztućce! - Już podaję, szefie!
Patrz, Blanka i Francesco tak się kochali.
A teraz Francesco „obsługuje” żonę generała na pierwszym piętrze.
- Robi karierę. - Najwyraźniej.
Nadal myślisz o Blance?
Nie pasujecie do siebie. Zostaw ją.
Przestańcie mówić po francusku! I zanieś wreszcie tę parszywą kawę!
Witajcie chłopcy! Znów widziałam szczura.
Trzeba coś z tym w końcu zrobić.
Drzwi!
- Dzień dobry, panie dyrektorze. - Dzień dobry.
W naszym hotelu, w naszej sytuacji,
wszystko powinno odbywać się szybciej.
Najmocniej przepraszam, panie dyrektorze.
Kocham kawę... Tylko trochę zimna.
Masło, śmietanka i porcja wyśmienitych konfitur z buraka.
Smacznego, panie dyrektorze.
Tak, tak. Dziękuję. Oczywiście.
Fil, ty dziś obsługujesz miasto?
- Chwilowo jestem zajęty na sali. - „Chwilowo jestem zajęty na sali.”
Lepiej rusz tyłek i goń do niej...
Znowu dwa ciastka kremowe do „Schwarze Rose”.
Będziesz musiał mi odpalić butelkę za to, że sam jej nie przelecę.
Ciastka do „Schwarze Rose”? Mają obok świetną cukiernię.
Klientka mówi, że nasze smaczniejsze.
Prawda, Fil?
Idę.
Nie potrafię być sama.
Johanna,
jest szansa,
puszczą z tej Rosji za cztery miesiące.
Bardzo za nim tęsknię.
Po latach
odkryją jego ciało w jakimś rosyjskim rowie i powiedzą
„Oj, znów jakiś Niemiec.”
Przysypią i pójdą dalej.
Filip!
Nie opowiadaj mi bajek o Johannie.
Nie jestem męską kurwą. Nie płacisz mi.
Przepraszam.
Filip, nie odchodź.
Filip, proszę.
Proszę zostań.
Nie odchodź.
Smakowało?
Poproszę precla.
- Dzień dobry. - Proszę podejdźcie, posłuchajcie!
Panie...
Panowie...
Proszę o chwilę uwagi!
Mam radosną wiadomość.
Wkrótce odbędzie się w naszym hotelu uroczystość o znaczeniu państwowym.
Będziemy gościć Obergruppenführera Joachima Guksta.
Sturmbannführer Baumüller został wyznaczony do nadzorowania uroczystości.
Cieszymy się...
Czy chciałby pan coś dodać?
Nie.
Choć...
może chciałbym poznać wasz personel.
Proszę bardzo.
Oto wszystko, co podbita Europa ma najlepszego,
creme de la creme.
Proszę.
Helga, nasza kasjerka jest Niemką,
Bohumil starszy kelner, jest Czechem,
Francesco - Włochem,
Ilie jest Rumunem,
Lucas... to...
Holender.
- Jestem Holendrem. - Doprawdy?
Byłem kiedyś w Amsterdamie.
Brzydkie miasto i lało.
Artur, także Holender...
Laszlo...
Węgier, nasz sommelier.
Filip - Francuz,
Pierre - Belg,
i Jupp, dziecko Schwarzwaldu...
Jak będzie miał siedemnaście lat, pójdzie na front...
A ty ile masz lat?
Dwadzieścia.
Dziękuję.
Można wracać do pracy.
Słyszeliście, do pracy.
Wygląda na bydlę.
Żydki!
Zdajesz sobie sprawę, co ty zrobiłeś?!
Chcesz, żebyśmy wszyscy pod ścianę poszli?!
Za parę śrubek?!
Ja złodziejstwa nie toleruję!
A jak się nie podoba, to won.
A jak wam źle tu, u Niemca, to zawsze możecie zdechnąć w obozie,
i ja razem z wami.
Do roboty, powiedziałem!
Proszę, proszę,
jaśnie pan w naszych progach.
- Dawno cię nie było. - Ja do Staszka.
No, jak cię przyjmie.
Tylko uważaj, niczego nie dotykaj, bo jeszcze się ubrudzisz.
Ładne butki, może oddasz?
Kto to jest?
Nie znam cię.
Przykro mi. Szef mówi, że cię nie zna.
Nie wejdziesz.
Wchodź.
Trzy tygodnie cię nie było.
- Wiśniówki się napijesz? - Pewnie.
- Pomyślałem, Francuzik mnie unika. - No co ty.
A nie?
Francuza z ciebie zrobiłem.
Lewe papiery załatwiłem. Tutaj przywlokłem.
- A ty mnie unikasz. - Haruję od rana do nocy.
Przecież wiem, że wszystko ci zawdzięczam.
Dwa burgundy i dwa mozelskie.
- Co, nie idą już tak? - Idą nie idą.
Wino im starsze, tym droższe.
Sam mówiłeś.
Będzie większy zysk, nie. Masz.
Mam do opylenia tonę herbaty I dwie tony cukru. Może coś chcesz?
Przecież to za dużo. Nawet nie policzyłeś.
Bierz, jak dają. Jesteś moim przyjacielem, co nie?
Siadaj.
Ty wiesz, mam pod sobą stu Polaków, a tylko ciebie lubię.
Ja osobiście Żydów nie lubię, a ciebie lubię.
Jak byłbyś moim bratem, albo synem.
No. Żyjesz, bo mnie spotkałeś.
- Tęsknisz do Polski? - Nie.
No widzisz. A ja tęsknię.
Chłopaki tam walczą, giną. A my co?
A my gówno.
A ty wiesz, że w Polsce wszystkie getta polikwidowali? Popalili.
Żydów u nas już nie ma. Tylko ty się ostałeś.
Masz tu kogoś? Oprócz mnie, oczywiście.
Nie, nie mam.
Ja mam.
Co noc z inną. Za pieniądze.
- Chcesz, zafunduję ci. - Nie, no co ty.
- Nie, nie chcesz? - Może kiedyś.
A co ty byś chciał? Co ty w ogóle lubisz?
Nic. Na dworzec lubię chodzić.
Co?
Parowozy?
Pamiętasz?
„Białe bzy”.
Słuchaj, ja już nie mogę.
Nie mogę już tak.
Nie wiem, co robić z forsą.
Ja wiem, że zarabiać na wojnie to grzech. Ale zarabiam.
Mam wszystko.
Mam trzy garnitury. Mam buty. Mam dziwki jakie chcesz, rozumiesz.
Forsa, żarcie, kawior, koniaki, wszystko.
No i co?
No i nic.
Czekaj.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Fremden-pass.
Miałem twoje zdjęcie, no to wyrobiłem i tobie.
Teraz masz przydział tylko na Frankfurt.
A tutaj masz cały obszar Rzeszy.
Cała Europa. Bezpaństwowiec.
Kozacki numer, co?
Masz, zobacz.
Widzisz, jak ja o tobie myślę.
Tylko, że...
ja nie chcę wyjeżdżać.
Zarabiam, pracuję.
Będziesz potrzebował, wtedy przyjdziesz.
Spierdalaj.
Czekaj.
Ty, a może pistolet chcesz, co?
Nie.
- Weź. - Nie.
- No weź. - Nie.
No weź.
- Nie. - Weź go.
Nie.
- Weź. - Nie, nie, nie, nie!
Moja siostra zakochała się w nowym listonoszu.
Mamie się to nie spodobało.
Słuchasz mnie? Zostaw te brednie o Żydach. Masz obsesję.
Matka wściekła się, poszła na pocztę
i poprosiła, żeby zmienili mu rewir.
Może być za późno... Jak się zakochała, to i tak go znajdzie.
Nie?
Masz rację.
A twoi nadal nic nie piszą?
Nie.
Całe szczęście.
Umówiliśmy się, że będą pisać tylko, jak stanie się coś złego.
Czyli dobrze.
Dobranoc.
Już nigdy tam nie wrócę.
Do Polski?
Wrócisz.
Jeśli Polska będzie, oczywiście. Ale trzeba wierzyć...
Co robisz?
Znowu idziesz biegać?
Idź spać!
Znowu wrócisz za godzinę, narobisz hałasu, obudzisz mnie.
- Idź spać. - Nie mogę spać.
Wszystko mnie wkurwia.
Nie cierpię tego, co robię, jak wyglądam,
jak oddycham, jak mówię, jak myślę!
Powtarzasz się.
Znam to na pamięć.
Zaraz będzie po Hitlerze i nareszcie będziemy żyć spokojnie.
Ja nie chcę żyć spokojnie!
I przede wszystkim nie chcę myśleć.
Ja chcę się ruszać, zmęczyć,
żeby się działo, a nie żyć, żyć, żyć...
- A teraz po prostu gniję. - Ciągle to powtarzasz.
Pomyśl, masz co jeść. Masz co pić. Czego jeszcze chcesz?
Tu naprawdę jest lepiej niż w... Dachau czy Auschwitz.
Święte słowa. Amen.
Chodź.
Czy to nie piękne?
Dla mojej księżniczki.
Piękne.
Uderzyłem się w kolano.
- Na co patrzysz? - Na nic.
- Piękny kwiatek... - Z wzorowej faszystowskiej rodziny.
Tak sądzę.
Co robisz?
Nie boi się pani krokodyli?
Mogłam się utopić.
Czyli uratowałem pani życie.
Nie, mogłam się utopić przez pańską głupotę!
Chciałem panią uratować.
Czyli z reguły to działa?
Co działa?
Głupi uśmiech i parę żałosnych tekstów. To wystarcza?
Panu się płaci?
Ma pani za małe kieszonkowe.
Z daleka wyglądała pani na milszą.
Zaręczam, że to działa.
Działa bardzo dobrze.
Bardzo przepraszam, chciałem delfinem popływać.
Nic się nie stało.
Przyniosę suchy ręcznik.
Nie trzeba.
Pójdę się przebrać.
Jeszcze raz przepraszam... panno...
Pani.
Jestem mężatką.
Elsa.
Dobrze mówisz po niemiecku.
Co tu robisz?
Pracuję w hotelu, w kuchni.
Kucharz?
Nie,
pomywacz.
Ma pani dzieci?
Jeszcze nie.
Dlaczego pytasz?
Mąż jest muzykiem,
a teraz jest oficerem gdzieś tam w Polsce i pilnuje swoich żołnierzy,
żeby nie złapali trypra od tych polskich kurew.
Brzydzę się Polakami...
Są brudni, prymitywni, głupi.
I śmierdzą.
Moja matka była Polką.
Znasz polski!
Powiedz coś!
Masz obrzydliwe ciało.
Starzejesz się.
Więdniesz.
A czas ucieka.
Co to znaczy?
Masz obrzydliwe ciało.
Starzejesz się,
więdniesz.
A czas ucieka.
Już niedługo nikt cię nie dotknie,
bo nie będzie już niemieckich mężczyzn.
Nie wrócą z frontu.
Twój mąż zginie w tej śmierdzącej Polsce.
I nie będziesz miała dzieci.
To mógł być twój ostatni raz.
Voila!
Wynoś się.
Wezwę policję.
To czekamy razem.
Niemka - cudzoziemiec.
Znasz przepisy.
Byłoby żal.
Masz takie mocne włosy.
O, Fil!
Pierre!
Właśnie się dowiedziałem, że Polki są brudne,
prymitywne, głupie i śmierdzą.
Co on mówi?
Cudzoziemska hołota.
Nie ma chwili spokoju.
Mój syn jest na froncie, a wy zatruwacie powietrze.
Uważajcie na Polaków.
Oni śmierdzą, oni śmierdzą.
I zarzynają waszych dzielnych synków.
Wynocha!
Tu się mówi po niemiecku albo wcale, rozumiesz?
- Tak jest. - Cudzoziemcy won!
Fajnie było?
Z tą nie będzie tak łatwo.
- Z którą? Nie nadążam... - Z pięknym kwiatkiem.
A, z nią będziesz potrzebował więcej finezji.
Najpierw rozkocham ją w sobie do szaleństwa,
- a potem ją skurwię i wyrzucę na śmietnik. - Świetnie...
Taka nowa forma zemsty na narodzie niemieckim.
Nowa?
Nie robisz nic innego niż „wydymać Niemrę i upokorzyć”.
A może ona wyjątkowo na to nie zasługuje?
No to tym lepiej.
Założysz się?
O co?
Że
mi się uda.
To się źle skończy.
Boisz się przegrać.
Może zmieniła pani zdanie na mój temat?
Słońce...
Proszę?
Zasłania pan słońce.
I co?
Udały się?
Zaloty. Udały się?
To zależy.
Od czego?
Czy zrobiłem na pani wrażenie.
Już zaczynałem mieć nadzieję, a pani ucieka?
Śpieszę się do pracy.
A gdzie pani pracuje?
To tajemnica?
Nie.
W Instytucie Doświadczalnym Techniki Fotograficznej.
Ach tak...
A czym się pani zajmuje?
Opisuję odczynniki do emulsji światłoczułych.
Jak pani na imię?
- Lisa. - Filip.
Jestem kelnerem w Park Hotelu.
Jak się skończy wojna, jeszcze wróci pan na studia.
Skąd pani przyszło do głowy, że studiowałem?
Tak po prostu...
Co pan studiował?
Jestem kelnerem i nikim innym.
A co pani robi dziś wieczorem?
- Dziś wieczorem? - Tak, dziś wieczorem.
- Jestem zajęta. - Czym? Narzeczony chyba na froncie?
- Jestem zajęta i tyle. - To jutro.
Jutro też jestem zajęta.
- Czyli nic z tego. - Nic.
Do widzenia.
Serwus.
Nie znam cię.
Filip.
Marta. Od kogo jesteś?
Jesteś bratem Luise...?
Nie. Jestem robotnikiem przymusowym w hotelu.
- Lubię jazz. - Witaj.
Napijesz się czegoś?
To klasowa prywatka.
Pięć lat od matury.
Wielu chłopaków już nie ma albo walczą na froncie.
Kilku wróciło, ale się zmienili.
No tak, Wielkie Niemcy wymagają wielkich ofiar.
Nie żartuj.
Rozgość się.
Zmienię płytę.
Duke Ellington!
Chyba na nas nie doniesiesz...!
Znacie go?
Nie.
Co to za palant?
Kto to jest?
Filip.
Nikt.
Jestem waszym cudzoziemskim parobkiem.
To spierdalaj stąd.
Wynocha.
Zostaw ją.
Przestań.
Dziękuję.
Proszę.
- Chodź, napijemy się! - Już będę szedł.
Wiesz, to o czym mówił Eissler...
to wesele kuzyna tego Obergruppenführera, tego... Guksta...
Podobno lubi dupczyć.
- Będziemy mieć konkurencję. - Tak, tak, oczywiście.
Kuzyn Guksta żeni się pewnie z córką Göringa...
I ona na pewno będzie twoja, a może Göring będzie twój?
Göring już był mój.
Tak mało...
Ale i tak dziękuję.
Na tę kartkę mogłem tylko tyle podać.
Mogę się już urwać?
Nie bądź bezczelny,
bo doniosę, że jako robotnik przymusowy sypiasz z Niemkami.
Widzieli cię tu z jakąś blondyną.
Dobra, zanim wyjdziesz obsłuż tylko tę kobietę.
Dzień dobry. Czym mogę służyć?
Filip?
A co ty tu robisz?
Pani wybaczy, ale nie rozumiem.
Rozumiesz doskonale.
Ale jak wolisz.
Marlena Adler.
Mój ojciec miał fabrykę obrabiarek w Warszawie.
Nie pamiętasz?
Poznaliśmy się...
Pani z pewnością mnie z kimś myli.
Byłeś u mnie nawet na imieninach.
Ale żeby Żyd...
pchał się do Frankfurtu?
Ale nie bój się.
Nikomu nic nie powiem.
Póki co.
Co u Sary?
Co mogę pani podać?
Proponuję pyszne naleśniki z dżemem z buraka.
Doprawdy?
Thomas,
dobrze że jesteś...
Ty wiesz, kim jest ten młody człowiek?
Nie uwierzysz...
wegetarianinem!
Kelner jarosz z wyboru...
Czy to nie piękne w czasach wojny?
Interesujące.
Zamówimy coś?
Służę uprzejmie.
Przyniosę kartę.
W pierwszej chwili jej nie poznałem.
W szkole była chuda i pryszczata.
A teraz?
Teraz jest ładna.
I pieprzy się z jakimś esesmanem.
Myślisz, że może ci narobić kłopotów?
Nie wiem.
Przecież nie powieszą cię za to, że jesteś Polakiem.
Nie panikuj. To jeszcze nie po nas.
Jeszcze nie.
Zostawcie mnie.
Proszę natychmiast skontaktować mnie z generałem Kurtem von Waldstein,
moim mężem! Co pan robi?
Gdzie jest Francesco, ten Włoch?
Proszę za mną.
To jest hotel! Tu są goście.
Doigrał się.
Mamy tolerować sabotaż wysiłku produkcyjnego Rzeszy?
Proszę za mną.
Rozumiem, ale nalegam.
To z nami koniec.
Włoski żigolak sypia z żoną niemieckiego generała.
To jest chyba pohańbienie rasy.
I co,
opłacało się zdradzić Mussoliniego?
Gdzie jest tylne wyjście?
Patrz.
Trzęsę się cały. Nie mogę pracować.
Jakby mi ktoś naciskał na klatkę piersiową, nie mogę oddychać.
Nic nie powiesz?
Wszystko w porządku?
Powiedz coś.
Co się tak tam gapisz?!
Hej, Ilie!
Chcesz?
Dziękuję.
Muszę wracać.
Wszyscy tak skończymy!
Oni nas tu wszystkich wymordują!
Ciebie też!
- Trudno! - Trudno?
Jak możesz tak mówić? Oni zabiją Francesco!
Tak. Potem zabiją mnie.
Albo nie. A może zabiją ciebie albo nie.
Kogo to obchodzi. Ważne, że się dzieje.
Interes się kręci. Kapujesz?
Nie śpij. Trzy damy chcą zamówić.
To damska toaleta.
Już się pani za mną stęskniła?
Nie. Mój ojciec ma urodziny.
To był jego pomysł.
Jeśli nie wyjdzie pan za chwilę, zacznę krzyczeć!
A potem powiem wszystkim, że wpadł pan tutaj i zaczął się do mnie dobierać.
Raz, dwa, trzy... Ratunku!
Jutro przy kościele św. Stefana o piątej.
Mogę dopiero w piątek.
Tylko nie mów, że to była Niemka.
Błagam, nie zaczynaj od nowa.
Możesz mnie spuścić ze schodów...
Tylko powiedz, jaka była?
Fil!
Masz gości.
Kto?
Filip Junot.
Świetnie.
Skoro już się poznaliśmy,
teraz chciałbym się dowiedzieć, od jak dawna sypia pan z Blanką Brandt?
- Z kim? - Z Blanką Brandt.
Nie znam, nie słyszałem.
A może jednak?
- A co zrobiła ta pani Brahms? - Brandt...
Niestety, regulamin.
Nic, puszcza się z cudzoziemcami i uchyla od pracy.
Nic mi o tym nie wiadomo...
Filip, wiemy, że spała z tym włoskim koleżką.
Ale był jeszcze ktoś.
Kogoś jeszcze odwiedzała. Jeszcze komuś lizała ptaszka...
- Naprawdę nic nie wiem. - Siadaj.
W hotelu mówią, że lubisz się dużo i często ruchać.
Ale nie załatwiam tego z Niemkami.
A z kim?
- Z kim? - Z Czeszkami, Polkami.
Przy dworcu...
tam je zapoznaję.
I oczywiście nie znasz ich nazwisk?
Nie.
Biegasz we fraku przy najlepszym żarciu,
opalasz się,
chodzisz na dziwki i jeszcze się tym chwalisz?
A ja dzień w dzień muszę oglądać wasze bezczelne mordy.
Tak ma wyglądać wojna?
A może ja chciałbym się z tobą zamienić?
Pomyślałeś o tym?
Ja też mam dosyć.
Już, podpisz.
Żebyś o mnie nie zapomniał...
Idź już.
Dzień dobry.
Kto pana tak urządził?
Śliska brzytwa...
Piękna teczka...
Podoba się panu?
Mnie też.
- To dokąd idziemy? - Wszystko jedno.
Kawiarnia? Kino? Spacer?
Spacer.
Będzie deszcz.
- Może do „Café Wien”. - Nie.
Tam mogą być moje koleżanki z pracy.
Więc jednak nie chce pani pokazywać się z obcym.
- Mogę przecież udawać Niemca. - Nie.
Nic nie musi pan udawać. To żadna hańba nie być Niemcem.
Tylko mam dosyć koleżanek,
które plotą cały czas o wielkim zwycięstwie i panowaniu nad światem.
Dlaczego stoimy?
Jak ty to dziwnie robisz...
Dziwnie...
Zupełnie inaczej...
Inaczej niż...?
Bardzo dobrze.
Po prostu inaczej, niż to sobie wyobrażałam.
Dzisiaj może być nalot.
Taki niski pułap chmur.
Skąd wiesz?
Mój ojciec był lotnikiem.
Powiedz w końcu, kto ci tak przyłożył?
Pewien Untersturmführer pozazdrościł mi uśmiechu.
Lipy.
Lubię kiedy kwitną. Pięknie pachną.
Cały czas jesteś jakiś spięty.
Ja to czuję.
Wtedy na basenie też.
Niby wyluzowany, a jakbyś z każdej strony spodziewał się ataku.
I dziś też taki...
Taki...?
- Jakby... - Przyszłaś z litości, tak?
- Co? - Pomyślałaś sobie:
ubiorę się wytwornie,
facet będzie miał przyjemność,
że raz sobie posiedzi w kawiarni
z taką z okładek żurnali, z rasy panów.
Niech na chwilę zapomni o śmierdzących knajpach i zabiedzonych,
niedomytych, zawszonych słowiańskich pomywaczkach, z którymi się pieprzy.
Błagam cię, proszę.
Chyba nie doniesiesz, że się do ciebie dobierałem?
Bo przyznasz, że przyjemniej jest być pomiatanym w „ParkHotelu”
niż czekać na śmierć w Dachau?
Przed wojną
studiowałem architekturę,
miałem budować miasta,
a dzisiaj jestem parszywym niewolnikiem i tak ma być.
Mieszkam niedaleko.
To...
do widzenia...
Nie odprowadzaj mnie.
Obraziłaś się.
Kiedy się znowu spotkamy?
Nie wiem.
Ale mogę do ciebie zadzwonić?
W domu mamy odcięty telefon.
Może do tego instytutu? Chyba można zadzwonić w czasie pracy?
Cześć.
Dzień dobry panu. Wszystko w porządku?
Chcesz się napić?
Dziękuję.
A ja się napiję.
Jesteś zadowolony.
Twoja Lisa nieźle ci dogodziła po przesłuchaniu.
I ta Polka wszędzie cię szukała.
Chce cię koniecznie zobaczyć.
Może rusz tyłek i idź do niej.
Będzie z głowy.
Zresztą rób, co chcesz.
Cisza!
Rozstąpić się!
Zrobić przejście!
Teraz zobaczycie,
co czeka wszystkich,
którzy utrzymują kontakty intymne z niemieckimi kobietami.
Oto widzicie waszych kolegów skazanych na karę śmierci.
Plugawi zdrajcy, za chwilę zawisną za swój haniebny proceder.
Jestem mu winien butelkę mozelskiego.
Co?
Jestem mu winien butelkę mozelskiego.
... zakaz kontaktów intymnych z obywatelkami Niemiec.
Nie ważcie się nawet spojrzeć na niemieckie kobiety.
Który z was się tego dopuści czeka go ta sama kara. Śmierć.
Nasza niemiecka krew jest i pozostanie czysta.
W imię narodu niemieckiego, wykonać wyrok.
Wykonać.
Instytut Doświadczalny Techniki Fotograficznej, słucham.
W jednej ręce ledwo próbuje nieść walizki,
a drugą trzyma się tak dziwnie, kurczowo za pas spódnicy.
I widać, że strasznie się z czymś męczy.
Może coś zgubiła i już chciałam podejść, zapytać, czy mogę jej pomóc...
Ale podjechał pociąg...
wszyscy ruszyli i gdzieś mi zniknęła.
Pociąg odjechał i na środku peronu zostały wielkie damskie majtki!
Co?
Hrabina zgubiła gacie!
Chciałeś usłyszeć głupią historię, to masz!
Po prostu nie mogę się nadziwić.
Czemu?
Jaka jesteś piękna.
Mogę ci pokazać moje zdjęcia?
I co?
Spodziewałem się raczej kwiatów,
pięknych sukni i kobiet w kapeluszach...
Jak pani nie wstyd?
To jest cudzoziemiec.
Nie może pani poczekać na naszych chłopców?
To zwykła kurwa. Tak nie zachowują się Niemki.
Ja chcę z tobą chodzić do kawiarni.
Nie podobają ci się zdjęcia?
Wręcz przeciwnie...
Mam cholerną ochotę cię pocałować.
Kiedy się zobaczymy?
- W czwartek. - Gdzie?
U mnie w domu.
Rodzice wyjeżdżają z braćmi do rodziny... ojciec kończy urlop...
Nie powiedziałam ci, że mam młodszych braci, bliźniaków?
Wiem.
Będę sama. Chyba się nie boisz?
Filip!
- Wpadłam w straszne gówno. - Dobry wieczór.
Za parę godzin mam pociąg do Chemnitz.
Byłem na gestapo,
cały hotel był...
Nikt nie sypnął, ale musisz stąd iść.
Wiem.
Tylko się umyję.
Dasz mi coś do jedzenia?
Jasne, mam trochę pieczeni i chleba.
Ładne zdjęcia, dlaczego mnie na nich nie ma.
Proszę bardzo.
Jesteś cudny.
Cieszę się, że pobędziemy chociaż trochę razem.
Najpierw się przekąpię. Daj klucz.
Nie. Przyniosę ci wodę tutaj.
Nie przesadzaj.
Znam hotel, wiem, gdzie pryskać, jakby co.
Nie gniewaj się na mnie...
Nie jestem święta, ale daleko mi do kurwy.
Przestałam mieć szczęście.
Kiedyś bawiło mnie mieć włoskiego kochanka
i kiwać tych durniów z gestapo.
Ale odkąd Francesco wpadł...
Filip...
Ucieknijmy razem.
Przecież wiem, że też tego chcesz.
Jesteś świnią.
Jesteś parszywą świnią!
Przez ciebie czuję się jak kurwa.
Wielkie dzięki!
Będziesz żałował.
Nareszcie.
Zapraszam.
Wejdź.
Lisa...
Tak. Przyjmuję oświadczyny.
Chodź.
To dla ciebie. Wszystkie.
Podoba ci się?
Nie wiesz, jak bardzo.
Nie. Nie lubię.
Co się dzieje?
Nie wiem...
Dawno nie byłem w takim pokoju...
I ciągle się boję,
że ktoś przyjdzie.
Nikt nie przyjdzie.
Nie myśl...
Nie myśl przez chwilę o niczym, proszę.
Nie jestem Francuzem.
Jestem Żydem z Polski.
Z Warszawy.
Jak się dowiedzą, ogolą ci głowę...
albo zabiją.
Boję się o ciebie.
Tak bym chciała,
żebyś kiedyś
był szczęśliwy.
Filip!
Nie śpię przez twoje wariactwa...
Zazdrościłem i martwiłem się... Nie słyszałem, jak wróciłeś.
Zerżnąłeś ją chociaż?
Nie bądź wulgarny.
O, kolega już nie żartuje.
Czyli jakaś poważna sprawa? Zakochałeś się?
Zamknij się.
Szkoda, że się wtedy z tobą nie założyłem.
Rozkochać i skurwić. Kto by pomyślał...
Zamknij się.
A, ta Polka cały czas cię szuka.
I załatw to raz na zawsze, proszę cię!
Chciałaś się ze mną widzieć.
Tak, wczoraj.
Wejdź.
Zjesz ze mną?
Nie.
Będziesz żałował.
Gestapo?
Mogło być gorzej.
Wtedy, w restauracji...
Przepraszam cię za tego Żydka.
Powiedziano mi, że w Park Hotelu pracuje pewien Polak.
Ale nie wiedziałam, że to będziesz ty.
Potrzebuję twojej pomocy.
I cieszę się, że zacząłeś mówić po polsku.
Chcą mnie przenieść do innego pokoju.
A mnie jest tu dobrze.
Rozpakowałam się, czuję się świetnie.
Szykuje się jakieś ważne wesele
i opróżniają całe piętro.
Załatwisz, żeby mnie nie przenosili, co?
Kilka dni. Nic więcej.
W niczym ci nie pomogę.
Pomożesz.
A ja będę milczeć.
A przecież mogę nie milczeć.
Prawda?
W szkole byłaś taką fajną dziewczyną.
To jest dla mnie naprawdę ważne.
Muszę tu zostać.
Co ty w ogóle mówisz?
Co ty sobie myślisz? Co? Co?
Zjawiasz się, grozisz mi i znikasz?
Jeszcze kurwisz się z tym szwabskim bydlakiem.
I teraz dasz mi dupy, bo co? Bo chcesz głupi pokój.
Nie chce mi się tego rozumieć.
Nie mam siły tego rozumieć. Wiesz co ja rozumiem?
Kawa z mlekiem, czy bez.
Kawa z mlekiem, czy bez, to rozumiem.
Błagam cię.
Ja muszę...
Nie chcę wiedzieć, co musisz i dlaczego. Załatwię ci ten pokój.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Jaki ładny pokój ma Baumüller. I co tam robisz?
Co cię to kurwa obchodzi?
A ja się pytam, co ty robisz?
- Odpierdol się. - Ilie...
Zapomniałeś.
- Dobranoc... - Dobranoc.
Staszek u siebie?
To ty nic nie wiesz?
Mówił ci coś ostatnio? Byłeś u niego, pamiętasz?
On się po tym zupełnie zmienił. Mówił, człowiek jest głupi,
myślał, że ma brata, a potem się okazuje, że gówno.
Słuchaj, co ty mu zrobiłeś, co?
Tyle forsy zostawił. Jezus Maria, tyle forsy...
Kto by pomyślał, że Staszek...
Jeszcze to wino. Co on z tym winem... Przecież on nigdy wina nie pił.
Niemcy, jak się dowiedzą to... to zaczną węszyć.
Co my mamy teraz zrobić, co?
My żeśmy nic tutaj nie dotykali. Wszystko żeśmy zostawili tak jak było.
On umiał z tymi Szwabami gadać. Może ty mógłbyś za niego.
No powiedz coś, człowieku.
No zobacz ile nas tutaj jest. Przecież oni nas inaczej wywiozą!
Zabiją nas, rozumiesz! Błagam cię, proszę...
Ty jesteś jego przyjaciel, proszę...
Popatrz.
Philippe Junot,
przynależność państwowa nieokreślona...
Pociąg dziś wieczorem. 11:20.
9.00 rano w Paryżu.
Przyszedłeś się pożegnać?
Jedziemy razem!
Chcę być cały czas z tobą, przeżyć tę wojnę i nie zwariować.
Zgódź się.
Powiedz, że się zgadzasz...
Powiedz coś...
Lisa?
Zaufaj mi. Będziemy szczęśliwi...
i wolni.
Filip...
Nie mogę tak wsiąść do pociągu
- i wszystko zostawić. - Zostawimy cały ten bajzel.
Tylko ty i ja.
Ale może ja nie chcę niczego zostawiać.
Chcesz!
Ja wiem, że rodzina...
ale czasem trzeba wszystko zmienić w jednej chwili.
No...
i...?
Paryż,
11:20, tak? Wieczorem, tak?
Kto kupuje bilety?
Na pewno do mnie?
- Niestety nie do mnie. - Philippe Junot, słucham?
Co się stało?
Mogę się u was umyć?
I zostać do rana?
Pracuję do północy.
A Pierre?
Też.
Szkoda.
Jestem sławna...
Wszyscy chcą wiedzieć, z kim sypiam.
Mam nadzieję, że nie jesteś zły.
Nie, dlaczego?
Bydło.
Jutro wielki dzień dla nas.
Czasu na przygotowanie mamy niewiele, a wydarzą się
w naszej restauracji i hotelu rzeczy niezwykłe...
Znikam dzisiaj z Lisą.
Duże zamieszanie, prędko nie pokapują.
O nic nie pytaj, odezwę się.
Blanka jest u nas. Ogolili ją.
Przez cały czas uroczystości jesteście dokładnie obserwowani
i najmniejsza nieprawidłowość w waszych ruchach
lub w waszym wyglądzie może się dla was smutno skończyć...
Może jej zaniosę jakieś wino?
Jak chcesz.
Ja już nie mam.
Mam dwie butelki.
Dzięki.
Zaopiekujesz się nią, mimo wszystko?
W kuchni panowie z hotelu Imperial,
natomiast na zmywaniu panowie z hotelu Koloseum.
Reszty nie potrzebuję mówić tak wybitnym fachowcom...
Wierzę, że się na was nie zawiodę.
Dziękuję. Proszę się rozejść.
- Byłeś już u Blanki? - Jeszcze nie.
Obergruppenführer Gukst przyjechał!
Obergruppenführer Gukst już jest!
Bohumil, bądź w gotowości, jak wejdzie do sali, podasz szampana.
Proszę usiąść, Panie Obergruppenführer.
Siadajcie ze mną. Przecież nie będę jadł sam.
- Przynieście jeszcze dwa nakrycia. - Wedle życzenia.
Przepraszam...
Nie wiesz nawet, co za bajzel dziś mamy.
To dla ciebie.
Schloss Johannisberg...
I zjedz coś.
Jesteś dla mnie dzisiaj taki wspaniały.
Dlaczego?
Wiem, że jest ci źle.
Nie rozczulaj się nade mną.
Żyjesz, to się liczy.
Chcesz papierosy?
Weź...
Istotne jest to, że w żaden sposób nie popierałaś tego gówna.
Po wojnie to będzie ważne, najważniejsze.
Mam to w dupie.
Wyobraź sobie,
że nie ma tego syfu,
że jesteś tu na wczasach
i spotykasz mnie,
bo ja też tu jestem w jakiś bardzo ważnych służbowych sprawach i śpię w tym hotelu.
I mamy krótki szalony romans.
- Dlaczego krótki? - A potem, może nawet ślub.
Muszę lecieć.
Filip...
Wyjeżdżam.
Sam?
Zakochałeś się.
Jak będziesz wychodzić,
nie przejmuj się drzwiami.
Nigdy nie zamykamy.
Niech pan ucieka, alianci atakują. Rozwalą nas.
Myślałam, że to już koniec.
Dochodziłam już do dworca i nagle zaczęło się...
Pojedziemy jutro.
Chcę już zawsze być z tobą.
Nigdy więcej nie zostawiaj mnie samej.
Już nigdy nie chcę się o ciebie bać.
Filip!
Przyjacielu, znów razem, nie zdążyłeś na pociąg...
Jutro się uda! Albo za tydzień. Też dobrze.
Zadowolony?
Widziałeś, jak walili?
Wreszcie ruch!
Dzieje się.
Twoje marzenie się spełnia.
Prawdziwa wojna. Ludzie umierają.
My też niedługo zginiemy. Genialnie.
Musisz być zadowolony. Lubisz to.
Tak się o ciebie bałem.
Nie mogłem spać przez te twoje wariactwa.
Ty to masz szczęście. Masz Lisę i mnie.
Naprawdę. To bardzo dużo.
Taka dama nie może się nudzić sama we Frankfurcie...
Jest pan prawdziwym dżentelmenem, panie Obergruppenführer.
Do zobaczenia.
Przywiozłem zamówienie dla pana.
Widziałeś tę kobietę, z którą rozmawiałem?
- Wiesz coś o niej? - Nic nie wiem...
Poza tym, że to bardzo piękna kobieta... Mogę podać?
Skoro nic nie wiesz, to podawaj.
I kup mi prezerwatywy, potem ci zwrócę.
Oczywiście.
Co to byłby za skandal,
gdyby się okazało, że elita cudzoziemskich kelnerów kradnie.
Że dochodzące do mnie plotki są prawdziwe...
Co to jest?
Chleb.
- Skąd to masz? - Z mojego przydziału.
Godna pochwały zapobiegliwość.
Tak naprawdę, po co wam te szafki, jeżeli nic ciekawego w nich nie trzymacie?
Wystarczyłaby wam jedna...
Czyja to szafka?
Moja.
Schloss Johannisberg...
znakomity gust.
To dobry rocznik?
Pytam, czy to dobry rocznik?
Nie wiem.
Nie piłeś jeszcze Schloss Johannisberg rocznik '39?
Nie, nie piłem.
Otwórz.
Wiem, że z butelki się nie powinno...
Ale czasy mamy trudne.
Jupp, wyjdź!
Zamknij drzwi.
Pij.
No już, pij!
Szybciej!
Masz 5 sekund.
Pięć,
cztery,
trzy,
dwa,
jeden.
Co to jest?
Buty.
A to?
Rysunki.
Twoje?
- Tak. - Słabe.
Zabijcie mnie!
Jestem Żydem!
A może jest Murzynem albo Eskimosem?
Jestem Żydem!
Jestem Polakiem.
Dzień i noc pierdolę wasze szwabskie kurwy!
Wasze klacze rozpłodowe!
Zabijcie mnie!
Ty bydlaku, ty skurwysynu,
ty jesteś gówno, ludzkie gówno!
Strzelaj!
No szybciej.
Szybciej.
Błagam.
Niech to się skończy!
Niech to się wreszcie skończy!
Zostawcie go.
Oszalał, ale ja to rozumiem.
Prawdziwy przyjaciel.
To jest prawdziwy przyjaciel.
Cenię taką przyjaźń.
Zaprowadźcie go do pokoju niech się uspokoi.
Podnieście go.
Odsuńcie się.
Filip?
Co się stało?
Powiedz, co się stało?
Nie jedziesz ze mną.
Żartujesz?
Nie żartuję!
Nagle nie chcesz jechać?
Nie musimy jechać dziś.
Nie musimy jechać wcale...
Nie rozumiem...
- Właśnie. Nic nie rozumiesz! - To mi wytłumacz!
To proste. Ja wyjeżdżam. Ty nie.
Nie wyjdziesz, dopóki mi nie powiesz, co się stało!
Pierre nie żyje.
Francesco nie żyje.
Staszek też!
Sara, moja rodzina...
Ich nie ma.
Filip...
Znudziłaś mi się.
Nie potrzebuję cię.
Rozumiesz?
Nie jesteś mi do niczego potrzebna...
Nie myślisz tak... Przecież się kochamy! Ja cię kocham.
To nie jest czas na miłość!
Dlaczego kłamiesz?
Nie kłam.
Skurwiłem cię,
a teraz wyrzucam na śmietnik...
Bo taki właśnie miałem plan,
skurwić i upokorzyć.
Od pierwszego momentu,
jak zobaczyłem cię na basenie.
Pierre był świadkiem.
To był tylko zakład.
Taki żart.
To tyle.
Zostaw mnie. Brzydzę się tobą.
Dlaczego kłamiesz?
Filip!
- Będzie mi ciebie brakować. - Jak to brakować?
Ruszamy się, panowie. Goście idą.
Co za krowy...
Stop! Do hymnu!
Wrócę, jak się zaczną tańce.
Panie i Panowie!
A teraz!
Specjalnie dla Państwa,
Frankfurt Express!
Filip!
Uciekaj natychmiast. Oni będą pamiętać kto załatwił mi pokój.
Zrobiłeś dla Polski więcej niż gdybyś był na froncie.
- To był rzadki skurwysyn. - Do zobaczenia w Warszawie.
Idziemy do wujka podziękować za wesele. Na pewno się ucieszy.
Bilety!
Dokumenty!
Bilety!
Dokumenty!
Zaraz mam pociąg.
- A bagaż? - Nie mam.
Spóźnię się.
Muszę kupić bilet.
Paryż, jedenasta dwadzieścia.
Do Paryża.
[żołnierze śpiewają]
Na front.
Do Paryża.