Dr Cotter.
On umrze. Ona umrze. Mama umrze.
Ja umrę. Wszyscy umierają.
Nie chcę Ja
Nie udało mi się z nim porozmawiać,
nie odpowiada na pytania.
Mówi tylko to.
Tak. Rozumiem.
Dzięki, Dan.
Ona umrze. Mama umrze. Ja umrę. Wszyscy umierają.
Ona się nie liczy. On się nie liczy. Mama się nie liczy.
Ja się nie liczę. Nic się nie liczy.
Ja się nie liczę. On umrze. Ona umrze.
On umrze. Ja umrę. Wszyscy umierają.
Ona się nie liczy. On się nie liczy.
Wszyscy umierają. Ja umrę. Nikt się nie liczy.
Ona się nie liczy.
Mama się nie liczy. Ja się nie liczę.
Ja umrę Ja umrę Ja umrę Ja umrę
Ona Ona Wszyscy Ja
Ja się nie liczę. Ja Ja
Cześć, Carl.
Co się dziś dzieje?
Umieram.
Nie.
Nie sądzę.
Przechodzisz epizod maniakalny.
Nie
Nic nie mów.
Nie rozumiesz.
Czuję to blisko, dusi mnie.
Boję się.
Wiem, że to, czego doświadczasz, wydaje się realne.
Ale to cię nie skrzywdzi.
Obiecuję.
On umrze. Ona umrze. Mama umrze. Ja umrę.
Wszyscy umierają. Nikt się nie liczy.
Hej, Wanda.
Chcę poobserwować Carla Renkena przez kilka dni. Jest niegroźny.
Niech ktoś do niego zajrzy co parę godzin.
- Dopilnuję tego. - Dzięki.
Dr Desai pani szukał.
Dziękuję.
Nie! Nie! Proszę!
Proszę! Nie rozumiecie! Nie mogę tam iść!
Nie! Nie! Proszę!
Proszę wejść.
Skierowałaś wczoraj pacjentkę
Sarah Marquet na leczenie szpitalne?
Tak. Cierpi na manię i uzależnienie od środków odurzających.
Była już u nas kilka razy.
Ona nie ma ubezpieczenia.
Ale potrzebuje leczenia.
Zarząd się wścieka, że ma płacić
za kolejne łóżko szpitalne.
Może powinni spróbować zrozumieć sens naszej pracy.
Nie kwestionuję tej decyzji.
Ale uprzedzaj mnie o takich przypadkach.
- Zgoda? - Tak.
Przepraszam.
Czyżbyś tkwiła tu od wczorajszej nocnej zmiany?
Dr Cotter.
Laura Weaver, lat 26. Studentka.
Policja zgarnęła ją za zakłócenie spokoju.
- Przywiozło ją pogotowie. - Zdiagnozowana?
Jest tylko raport policji
o zdarzeniu z jej udziałem w zeszłym tygodniu.
Co to było?
Profesor na jej uczelni zatłukł się młotkiem na śmierć.
Była przesłuchiwana jako jedyny świadek.
Młotkiem?
Cześć.
Lauro?
Jestem dr Cotter. Psychoterapeutka.
Może usiądziesz?
Dobra.
Wiem, że się denerwujesz.
To nic złego.
Chcę tylko pogawędzić.
Zaufaj mi, to bezpieczne miejsce.
Nie dla mnie.
Dlaczego?
Podejdź tu. Usiądźmy.
Proszę.
Będę ci zadawać pytania, które może uznasz za głupie.
Jaki mamy dzień tygodnia?
Czwartek.
Jaki miesiąc?
Październik. Nie zwariowałam.
- Nikt tak nie twierdzi. - Musi pani zrozumieć.
Jestem doktorantką. Nie jestem chora psychicznie.
Weź głęboki oddech i powiedz mi, co się dzieje.
Widzę coś,
czego nikt poza mną nie widzi.
Wiem, jak to brzmi.
Ale to jest Nie umiem tego wyjaśnić.
Co konkretnie widzisz?
Wygląda jak człowiek, ale nie jest osobą.
Nie za bardzo rozumiem.
Upodabnia się do ludzi. Różnych ludzi.
Czasem udaje kogoś znajomego.
Czasem to przypadkowy nieznajomy. Czasem
wygląda jak mój dziadek, który zmarł na moich oczach, gdy miałam siedem lat.
Ale to jest stale to samo. To
To jest Jest jak
To coś używa ludzkich twarzy jak maski.
Dobrze. Widzisz to w tej chwili, tutaj?
Co się dzieje, kiedy to widzisz?
To się do mnie uśmiecha.
Ale nie przyjaźnie.
To najgorszy uśmiech, jaki w życiu widziałam.
Kiedy go widzę, ogarnia mnie potworne uczucie,
że zdarzy się coś naprawdę strasznego.
Jeszcze nigdy się tak nie bałam.
Lauro, czy ty albo ktoś z rodziny
doznał kiedyś halucynacji?
To nie halucynacje.
Pani nie rozumie. To oddziałuje na mnie.
Dzieją się różne rzeczy.
To przejęło kontrolę nad moim życiem, myślami i
mówi mi różne rzeczy.
Powiedziało mi, że dziś Dziś jest
Dziś jest ten dzień, w którym
Dobrze. Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Wiem, że to, czego doświadczasz, wydaje się bardzo realne.
Czasem, kiedy coś nas przytłacza emocjonalnie
albo doświadczamy silnej traumy, nasz umysł chce
Pani mnie nie słucha.
O mój Boże.
Ja tu, kurwa, umrę i nikt mnie nie wysłucha.
Lauro, już dobrze.
O Boże.
Już dobrze, Lauro.
Możesz na mnie spojrzeć?
Wszystko dobrze.
Spójrz na mnie.
O mój Boże. Nie!
Nie! To jest tutaj!
- Odejdź! Nie! - Tylko my
- tu jesteśmy. - Nie!
- Nikogo tu nie ma. - Nie!
Nie!
O mój Boże.
Jestem z pacjentką w dwójce. Proszę natychmiast przysłać personel.
Pospieszcie się.
Lauro?
UŚMIECHNIJ SIĘ
Czy panna Weaver była już w tym szpitalu?
Nie.
Czy można powiedzieć, że była typowym przypadkiem?
To pogotowie psychiatryczne.
Tu nie ma typowych przypadków.
Jasne. Ale była czubkiem?
Problem z głową?
Chcemy usłyszeć pani opinię na temat stanu jej psychiki.
Możliwe, że cierpiała na ostrą psychozę pourazową.
Miała urojenia paranoidalne.
Jakiego rodzaju?
Była przekonana, że prześladuje ją jakaś złowroga istota.
O ja cię.
Musimy się skontaktować z jej rodziną
i wyjaśnić im, co się wydarzyło.
Szukamy jakiegoś w miarę sensownego wyjaśnienia.
Każdy dodatkowy szczegół może w tym pomóc.
Przed śmiercią
uśmiechała się.
Typowa szajbuska.
Rose.
Wybacz. Wystraszyłem cię?
Nie słyszałam, że wchodzisz. Kurczę.
Cześć.
Co tam?
Nic. Przepraszam.
Coś się stało.
Pacjentka dziś zmarła.
Moja pacjentka.
Chodź tu.
Przykro mi.
Stało się to na moich oczach.
To było straszne.
Tak mi przykro. Co mogę zrobić?
To na razie wystarczy.
Może powinniśmy odwołać kolację.
Nie możemy.
Holly wynajęła opiekunkę do dziecka.
Da nam popalić, jeśli nie przyjdziemy.
Niemożliwe. Holly nie zrozumie?
Hej.
Ty mówisz, że jesteś zmęczona?
Jackson jest w pierwszej klasie. Codziennie wstaję o 6 rano,
żeby mu zrobić śniadanie i spakować lunch.
Kto wie, jakie nieekologiczne świństwa dają im w stołówce.
Potem go wiozę do szkoły.
Nie mam czasu na własne sprawy.
Od tygodni nie byłam na pilatesie. Zapuściłam się.
Potem jadę odebrać go ze szkoły
i zawieźć na piłkę nożną,
pływanie, karate lub warsztaty aktorskie.
A teraz zaczął hiszpański.
Czasem mnie to po prostu przerasta.
Będziesz w sobotę, tak?
Co?
Przepraszam, co jest w sobotę?
Żartujesz?
Siódme urodziny Jacksona. Z pięć razy ci o tym mówiłam.
Nie mogę. Pracuję.
- Jak to? W sobotę? - Pracuję w sobotę.
Właśnie dlatego musisz zostawić ten ohydny szpital
i otworzyć prywatną praktykę.
- Nie jest ohydny. - Pracować jak ludzie.
Na pewno jest dość świrów,
którzy ci zapłacą za twój czas.
Dziękuję za dobrą radę, Greg. To urocze.
Po co być lekarzem, jeśli nie możesz być obrzydliwie bogata?
Żartujesz.
Rose kocha tę pracę. Robiłaby to za darmo.
Co do marnowania potencjału finansowego,
- mogłybyśmy sprzedać dom. - Nie teraz.
Nikt z niego nie korzysta.
Wychowałyśmy się w tym domu.
To ruina. Ale można wziąć kasę za parcelę.
Możecie się zamknąć?
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Na to czekałem.
ALARM WŁĄCZONY TRYB NOCNY
Wszystko w porządku?
Tak.
Dzień dobry, pani doktor.
Dzień dobry.
Cześć. Ta wczorajsza pacjentka, Laura Weaver
Przyszedł raport z policji ze zdarzenia
z jej udziałem.
- Możesz mi go przesłać? - Oczywiście.
Druga rzecz, miałam mieć sesję z Jane Park.
Tak. W nocy wyrwała sobie z głowy garść włosów
i je połknęła.
Wzięli ją na oddział na płukanie żołądka.
Cholera.
Rose.
- Co Co ty tu - Miałem w pobliżu wezwanie.
Pomyślałem, że
Nie mieliśmy okazji pogadać wczoraj, poza tą całą sprawą.
Chciałbym, żebyś wiedziała, że kiedy nas wezwano,
nie miałem pojęcia, że ty tu będziesz.
Przepraszam, że tak wyszło.
To twoja praca. Rozumiem.
Jak się czujesz?
Joel, po co przyszedłeś?
Miałem w pobliżu wezwanie.
Pomyślałem, że
wpadnę sprawdzić, co u ciebie.
Po wczorajszym pewnie nie jest ci łatwo.
Dziękuję. Nie musisz sprawdzać, co u mnie.
Racja.
Tak, to znaczy Przepraszam.
Muszę wracać do pracy.
- Jasne. - Do zobaczenia.
Wie pan, że się zaręczyła?
Tak.
Ja jestem wolna.
ZEZNANIE ŚWIADKA LAURA WEAVER
„Weaver zeznała, że Muñoz podszedł do niej z młotkiem,
a następnie sam się nim pobił.
Muñoz uśmiechnął się do niej”
- Halo. - Cześć.
Chciałam cię przeprosić za wczoraj.
Nie powinnam się tak nad tobą pastwić.
Nie, ja
To ja powinnam przeprosić.
Mam parę problemów.
Nie byłam zbyt towarzyska.
Jasne. Jeśli nie możesz przyjść na urodziny,
przynajmniej daj mu prezent.
Jeśli nie masz pomysłu, uwielbia elektryczne modele pociągów.
Masz dziwny głos. Wszystko w porządku?
Tak, w porządku.
Cześć, Carl.
Jak się dziś czujesz?
Carl.
Carl?
Ona umrze. Ja umrę.
- Wszyscy umierają. - Spójrz na mnie.
Ty umrzesz.
Ty umrzesz. Ty umrzesz.
- Ty umrzesz. - Pomocy!
Pomocy! Pacjent do izolatki!
Trzeba go unieruchomić!
Nie! Nie!
Nie!
Nie! Nie! Nie! Nie!
Nie! Nie!
Nie!
Był agresywny.
Miał zaburzenia psychotyczne.
Carl Renken był u nas kilkanaście razy
i nigdy nie wykazywał choćby cienia agresji.
- Myślisz, że zmyślam? - Nie.
Ale wczoraj pacjentka popełniła samobójstwo na twoich oczach.
Może kwalifikując Carla Renkena jako niebezpiecznego,
reagowałaś na wczorajsze zdarzenie?
Być może źle zinterpretowałam sytuację i przesadziłam.
Rozumiem.
W takim razie zrobimy tak.
Weźmiesz tydzień płatnego urlopu.
Morgan, to nie jest konieczne.
Od kilku miesięcy pracujesz po 80 godzin tygodniowo.
Martwi mnie, że się nie wysypiasz.
Nie pomożemy pacjentom, jeśli sami mamy problem ze zdrowiem.
W interesie oddziału jest to,
żebyś wzięła tydzień wolnego i odpoczęła.
Odpocznij i wróć w dobrej formie, OK?
Trevor Wybacz, utknąłem w pracy.
Obyś dziś miała dziś lepszy dzień
Szlag!
- Halo? - Firma ochroniarska First Line.
Mogę prosić o nazwisko i hasło?
Rose Cotter.
„Acapulco”.
Odezwał się alarm.
Tak tylne drzwi domu są otwarte.
Czy jest pani w domu sama?
Tak.
Jest pani pewna?
Słucham?
Na pewno nie wpuściłaś nikogo do środka, Rose?
Obejrzyj się.
Cholera.
Halo?
Firma ochroniarska First Line.
Mogę prosić o nazwisko i hasło?
Przeszukaliśmy dom i posesję. Nikogo tu nie ma.
A co z tylnymi drzwiami?
Czy jest możliwe, że ostatnim razem nie zostały zatrzaśnięte?
Nie wiem. Może.
Nie przejmowałbym się. Ciągle mamy fałszywe alarmy.
Jeśli coś panią zaniepokoi, proszę dzwonić.
Dobrze.
Dobry wieczór.
Co się stało?
Wąsik?
Coś się stało, że włączyłaś alarm?
Nie pamiętam, żebym to robiła.
Musiałam go włączyć niechcący.
Niechcący?
Przepraszam.
Mam dziś niezrozumiałe, straszne i odjechane myśli.
Miałam dziwne zdarzenie w pracy, a potem
szef kazał mi wziąć
Przepraszam.
- Wszystko w porządku. - Na pewno?
Tak. Po prostu odreagowuję.
Jasne.
Rozejrzysz się za Wąsikiem?
Nie mogę go znaleźć.
Jasne.
Znów rozbiłaś kieliszek?
Wąsik?
Chodź tu, kotku.
Proszę cię.
Wąsik.
Przypomina ludzi. Różnych ludzi.
Czasem udaje kogoś znajomego.
Czasem to przypadkowy nieznajomy. Czasem
wygląda jak mój dziadek, który zmarł na moich oczach, kiedy miałam siedem lat.
Ale to jest stale to samo. To
To się do mnie uśmiecha. Ale nie przyjaźnie.
To najgorszy uśmiech, jaki w życiu widziałam.
Na jego widok ogarnia mnie potworne uczucie,
że zdarzy się coś naprawdę strasznego.
O mój Boże. Nie! Nie!
Nie! To jest tutaj! Proszę!
Odejdź! Proszę! Nie!
Jestem z pacjentką w dwójce. Proszę natychmiast przysłać personel.
Lauro?
Rose.
Lauro?
Rose!
Rose?
Rose! Spokojnie!
Co się dzieje? Rose, odłóż nóż!
Rose!
Cześć.
Rose?
Jaka niespodzianka.
Nie chodzi mi o krew.
Chodzi o
jej twarz.
Wyraz jej twarzy.
Jak się poczułaś?
Przerażona, oczywiście.
Bezradna.
Winna.
Winna?
Była moją pacjentką.
Była młodą kobietą z problemami. Poznałaś ją 10 minut wcześniej.
Tak. Ja po prostu
Nie umiem sobie z tym poradzić.
Bez przerwy o tym myślę.
Nie sądzisz, że może się to jakoś wiązać
z samobójstwem twojej matki?
Wciąż masz poczucie winy?
To
Obecnie nie próbuję się zmierzyć z tą częścią mojego życia.
O czym chciałabyś porozmawiać?
Czy dostanę receptę na Risperdal?
Od tego
zajścia mam
przywidzenia
i omamy słuchowe.
To na pewno objawy pourazowe.
Unikajmy autodiagnozy.
Jakie masz przywidzenia i omamy?
Echa tego, co się stało z pacjentką.
To chwilowe halucynacje wywołane stresem.
Ale kiedy się zdarzają, są tak
realne i niepokojące.
Moim zdaniem nie masz urojeń ani zaburzeń.
I z pewnością nie masz psychozy.
Mam wrażenie, że doświadczenie z pacjentką
wyzwoliło stare lęki spotęgowane stresem i niedosypianiem.
Twoje rany nigdy się w pełni nie zagoiły.
Możliwe, że nigdy się nie zagoją. Taka jest natura urazu.
Ale możesz się nauczyć to kontrolować.
Czy teraz, gdy się z tym zmagasz,
nadal przyjmujesz pacjentów?
- Nie. Mam krótką przerwę. - Dobrze.
Radziłabym ci wykorzystać ten czas i zrobić coś innego.
Coś, co odwróci twoją uwagę od myśli, które wywołują stres.
Myślę też, że pomógłby ci
powrót do regularnych sesji.
Jasne.
A co z Risperdalem? Po prostu No wiesz.
Nad wyborem leku zastanowimy się w przyszłym tygodniu.
Tymczasem możesz do mnie dzwonić.
Jasne.
To miał być szprycer na białym winie. Jezu.
- Przyszłaś! - Cześć. Niespodzianka.
Wchodź.
Myślałam, że pracujesz?
- Postanowiłam wziąć popołudnie - Super.
Greg. Co robisz? Prosiłam, żebyś ich jeszcze nie wyjmował.
Jezu.
Dziewczyny, idę ogarnąć mojego gamonia.
Pokażecie mojej siostrze bufet dla dorosłych?
Jasne. Mamy metę w kuchni. Chodź.
Czekaj. Jesteś tą terapeutką, tak?
Tak.
Cudownie. Mogę cię prosić o radę?
Ale super.
Gracias, Harper. Gracias, mamo Harpera.
To od cioci Rose.
Otwórz!
Rozerwij!
Co dostałeś, skarbie?
Nie
- O mój Boże. - Nie, nie. Wąsik.
- Co z tobą nie tak, do cholery? - To się nie dzieje.
WĄSIK
Nie. Nie, nie. Przysięgam, to nie ja.
To nie ja. Przysięgam.
Musicie mi uwierzyć, proszę.
Niech ktoś mi uwierzy, do cholery.
Czym ty, kurwa, jesteś? Zostaw mnie w spokoju!
Widzicie ją. Musicie ją widzieć.
Proszę, Holly, powiedz, że ją widzisz.
Proszę.
- Cześć, Rose. - Cholera.
Usłyszałem, że jesteś na izbie przyjęć.
Jak się czujesz?
W porządku.
To był wypadek. Dziękuję.
Podobno miałaś atak paniki.
Będę szczery, jestem zaniepokojony.
Mówię to jako przyjaciel.
Myślę, że powinnaś z kimś porozmawiać.
Jesteś w trakcie terapii?
Rose, słuchasz mnie?
SKALA BÓLU Brak bólu
Zaczekaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Musisz uwierzyć, że nie zwariowałam, jasne?
Jasne.
Coś się ze mną dzieje.
Trudno ci będzie w to uwierzyć.
Może powinniśmy wejść do środka.
Nie. Wysłuchaj mnie!
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Dobrze
Coś mi zagraża.
Jakiś zły duch czy energia.
Nie wiem, co to jest, ale
Myślę, że to zabiło moją pacjentkę.
Bo miała takie same odczucia, zanim zmarła.
A teraz to coś przyczepiło się do mnie.
I
Boję się, że stanie się coś złego.
Powiedz coś, proszę.
Co mam powiedzieć?
Chcę, żebyś mi uwierzył.
Rose, do cholery, mówisz o duchu.
Nie. To nie jest
To nie duch.
To coś innego.
Dobrze.
Wybacz mi.
Nie mogę.
Nie dam rady.
Nie. Trevor.
Stój, czekaj. Nie odchodź.
Potrzebuję cię. A ty mnie nie słuchasz.
Dobra, Rose. Co mam ci, do cholery, odpowiedzieć?
Czy ty siebie słyszysz? Bredzisz jak obłąkana.
Nie zwariowałam!
Przepraszam.
Masz to w genach, prawda?
Co?
Chorobę psychiczną.
Można ją dziedziczyć po rodzicu. Sprawdziłem.
Po co miałbyś to sprawdzać?
Ponieważ
Chciałem wiedzieć, z kim się wiążę na całe życie.
To nie w porządku?
Idę do domu.
Nie. Proszę, Trevor. Coś mi zagraża.
Rose.
- Zabiłaś Wąsika? - Nie!
To nie ja. Nie ja go zabiłam.
Więc powiedz mi, co mu się stało?
To było to coś.
Trevor, proszę.
Proszę cię.
Proszę.
ZEZNANIE ŚWIADKA LAURA WEAVER
Gabriel Muñoz w bibliotece college’u
Gabriel Muñoz Saint Agatha College
Samobójstwo profesora
Profesor St. Agatha College popełnia samobójstwo na oczach studentki
Rose.
Chodź tutaj.
Rose.
Skarbie
Pomóż mi, proszę.
- Mamusia zrobiła błąd. - Nie, nie, nie.
Nie, nie, nie.
Rose!
- Patrz, gdzie leziesz. Odbiło ci? - Przepraszam.
Pani Muñoz?
Najpierw zauważyłam drobne zmiany w zachowaniu.
Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko.
Stał się nerwowy.
Przewrażliwiony.
Budził się w środku nocy z krzykiem.
Nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby krzyczał.
Potem w ogóle przestał spać.
Zauważyłam, że rozmawia sam ze sobą.
Miał przywidzenia.
Robił dziwne rzeczy, a potem tego nie pamiętał.
Któregoś dnia wyszedł rano.
Wieczorem zadzwonili z policji. Powiedzieli, że nie żyje.
Poprosili o zidentyfikowanie zwłok.
Jego twarz.
Dwadzieścia pięć lat małżeństwa,
a zapamiętałam tylko ten widok.
Przykro mi.
Czy Gabriel opisał kiedyś te przywidzenia?
Pokażę pani.
Powinnam to wszystko pozdejmować,
ale unikam tego miejsca.
Gabriel mówił, że to właśnie widzi.
Powtarzał, że to chce nim zawładnąć.
To jego brat.
Zginął w wypadku.
Dwadzieścia lat temu.
Gabriel nigdy się z tym nie pogodził.
Kiedy to się zaczęło?
Kiedy wrócił
z tej przeklętej dorocznej konferencji.
Tam zobaczył tę okropną kobietę, która popełniła samobójstwo.
Ale nikt o tym nie mówi.
Widział, jak ktoś popełnia samobójstwo?
Tak.
- Myślałam, że pani wie. - Jak ona się nazywała?
Nie pamiętam. Musiałabym poszukać.
Czy on kiedyś
powiedział, dlaczego to się dzieje?
Czy znalazł jakieś wyjaśnienie?
Pani jest dziennikarką?
Pani Muñoz, pani mąż nie zwariował.
Te przywidzenia są prawdziwe.
Ja też to widzę.
- Kim jesteś, cholerna świrusko? - Co?
Jakąś fanatyczką patologii? Jak śmiesz?
Nie, proszę.
To, co przytrafiło się pani mężowi, spotkało również mnie.
Proszę wyjść stąd w tej chwili.
Proszę mi tylko podać to nazwisko!
Wynoś się z mojego domu!
Cholera. Szlag.
Tak?
Cześć.
Zapraszam.
W końcu wywaliłeś tę okropną żółtą kanapę.
Co tam?
Sądząc po tym, jak mnie ostatnio potraktowałaś,
raczej nie przyszłaś spytać, co u mnie.
Muszę cię o coś prosić.
Ale nie zadawaj żadnych pytań.
Super. Zamieniam się w słuch.
Dziewięć dni temu
człowiek o nazwisku Gabriel Muñoz popełnił samobójstwo.
Muszę wiedzieć, czy figuruje w jakimś innym raporcie policji.
Możesz to sprawdzić? Tutaj. Dla mnie.
Daj spokój. Chyba żartujesz.
Mam wolny dzień. Idź na komisariat.
Joel, proszę.
Dobra.
Cholera.
Jeszcze raz. Jak się nazywał?
Gabriel Muñoz.
Widzę raport na temat jego śmierci.
Było inne zdarzenie tydzień wcześniej, z okręgu
na północy stanu.
Co to było?
Zeznawał jako świadek.
Był w hotelu, w którym zabiła się kobieta.
Jak ona się nazywała?
Angela Powell.
Agentka nieruchomości.
Co to jest?
- Cholera. - Co tam jest?
Jej zdjęcie.
- Pokaż. - Nie.
- Pokaż mi. - Nie.
Nie chcesz tego widzieć. To dowód w sprawie.
Co mi tam. Patrz.
O cholera.
Mówiłem, że jest okropne.
Dobra.
Teraz sprawdź raporty na jej temat.
Tej Angeli.
Powiesz mi, o co tu chodzi?
Obiecałeś, że nie będziesz o nic pytać.
Nie, to ty mówiłaś, żebym nie pytał.
Joel, musisz mi pomóc.
Dobrze?
Proszę.
Jest raport ze zdarzenia cztery dni przed jej śmiercią.
Dziwny zbieg okoliczności. Też zeznawała w sprawie samobójstwa.
Co to jest? Nagranie wideo?
Nagranie z monitoringu.
- Włącz to. - Chwila. Ładuje się.
Co to, kurwa, jest?
A miałem taki dobry dzień.
- Możesz cofnąć? - Serio?
Puść jeszcze raz.
Zatrzymaj.
Czy on się uśmiecha?
Rose, kim są ci ludzie?
Muszę iść.
Dokąd idziesz?
Rose, dokąd idziesz? O co w tym chodzi?
- Nieźle mi namieszałaś. - Mogę cię jeszcze o coś prosić?
Masz drukarkę?
Trevor, jesteś tu?
Cześć.
Cześć, Rose.
Co to ma być? Co ona tu robi?
Chciałam sprawdzić, co u ciebie.
Pytałam narzeczonego.
Zadzwoniłem do niej.
Po co?
Zachowywałaś się jak niezrównoważona.
- Ja nie - Nie wiedziałem, co mam robić.
Kpisz sobie ze mnie?
Przyszłam do ciebie, jak do kogoś, komu mogę zaufać,
i powiedziałam ci, że jestem przerażona.
I że cię potrzebuję.
A ty mnie nie wysłuchałeś.
Więc dlaczego do niej zadzwoniłem?
- Próbuję ci pomóc. - Nie!
Po prostu nie chcesz mieć z tym do czynienia.
Wszystko gra, dopóki jest łatwo i przyjemnie.
Ale nie daj Boże, żeby coś się stało albo pojawiły się trudności.
Ty po prostu
Myślisz o tym, jak to spieprzy twój idealny plan na życie.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Skoro tak sądzisz, to dlaczego jesteśmy razem?
- Sama nie wiem. - Może powinniśmy ochłonąć.
Lepiej sprawdź, czy cię nie ma w domu, do cholery!
Rose, naprawdę wychodzisz?
- Greg. - Rose, co tu robisz?
- Muszę pogadać z Holly. - To kiepski pomysł.
Chcę rozmawiać z siostrą, do cholery.
Tak się do mnie zwracasz?
Holly, możemy porozmawiać?
- Nie - Porozmawiajmy.
To zły pomysł. Serio.
- W porządku. - Holly.
- Idź do środka - Nie sądzę Dobra.
Jezu.
W porządku, w porządku.
Jak się masz?
Otworzyły mi się oczy.
Ktoś rzucił na mnie klątwę.
Albo sama ją na siebie ściągnęłam.
Przez pacjentkę.
Wisiała nad nią, a po jej śmierci przeszła na mnie.
A teraz zagraża mi ta ta istota.
- Istota? - Coś, co zabiło Wąsika.
To coś było wczoraj na przyjęciu, ale ty tego nie widziałaś.
Nikt tego nie widzi poza mną.
Jezu Chryste.
Zaczekaj. Wiem, że trudno w to uwierzyć.
Mnie z początku też było trudno.
Ale popatrz Spójrz na to.
Boże, Rose. Dlaczego trzymasz coś takiego?
To się przydarzyło innym osobom.
I wszystkie nie żyją.
I ja będę następna!
Klątwy nie istnieją.
Przeżywasz coś w rodzaju
załamania nerwowego.
Co? Nie, nie, Holly.
Nie słuchasz.
- Nie słuchasz. - Rose.
Dokładnie tak samo było z mamą.
Mówisz tak samo jak ona.
Skąd to wiesz, do cholery?
- Słucham? - Nie było cię, kiedy jej się pogorszyło.
Gdzie byłaś, kiedy umarła?
Nie wiesz, co mówisz.
Byłam starsza i jej choroba dotknęła mnie najbardziej.
Musiałam się wynieść z domu. Tylko tak mogłam przeżyć.
Przepraszam,
że cię zostawiłam, że to ty musiałaś ją znaleźć.
Wiem, że to cię rozwaliło i
To nie w porządku. Żałuję, że nic nie mogę zrobić.
Tak bardzo się starałam żyć normalnie
i uwolnić się od tego wszystkiego.
Ty nie możesz pogodzić się z faktem,
że mama postradała zmysły i się zabiła.
To określa całe twoje życie i karzesz mnie, bo postępuję inaczej.
Przepraszam, że próbuję pomagać ludziom
zamiast być cholerną kurą domową,
która zadowolona z siebie żyje w stworzonej przez siebie bańce!
- Dobra. - Nie chciałam tego powiedzieć.
Wiesz co, wystarczy. Nie będę z tobą rozmawiać.
Jackson jest przez ciebie w szoku.
Nie możesz tu przychodzić w takim stanie.
Szlag.
Holly?
Szlag!
Pieprzony skurwiel!
Joel?
Dlaczego nie powiedziałaś mi o innych podobnych przypadkach?
- Co - Sprawdziłem parę rzeczy.
Od pewnego czasu powtarza się ten sam schemat.
Wyśledziłem 20 przypadków, w tym 19 samobójstw
bezpośrednio ze sobą powiązanych.
To, co ci ludzie sobie robią, Rose Cholera jasna
Powiedziałeś 20 przypadków, ale tylko 19 samobójstw.
Jeden się wyłamał. Robert Talley, księgowy.
Wspólnik się zabił na jego oczach.
Cztery dni później Talley
zamordował nieznaną sobie kobietę.
Zupełnie bez powodu.
Ale słuchaj, tydzień później
świadek morderstwa popełnia samobójstwo.
Schemat się powtarza.
- Więc on żyje? - Tak.
Zapuszkowany w Altoona.
Muszę z nim porozmawiać.
- Powiedz coś. - Dobra.
Po prostu
Daj mi chwilę, Jezu
Myślałem, że powiesz,
że to durny kult samobójców albo łańcuszek szantażystów.
- Ale to? - Hej, Joel.
Dobra.
Odłóżmy na bok rozważania,
czy może istnieć jakaś przedziwna złowroga moc.
Z tego, co mówisz, to coś przeskakuje
z człowieka na człowieka, zmuszając ludzi do samobójstw.
A może to nie są samobójstwa.
Nie rozumiem.
Moja pacjentka była przerażona, ale nie miała myśli samobójczych.
Ale potem coś się zmieniło.
Jakby osoba, z którą rozmawiałam, zniknęła.
Jakby coś nią zawładnęło.
Tak też było z tym facetem.
- Na nagraniu z monitoringu? - Właśnie tak.
Rany, co to za kurestwo?
W przypadkach, które znalazłeś,
ile czasu minęło między zgonami ofiar?
Nikt nie przeżył dłużej niż tydzień.
Czasem nie minęły nawet cztery dni.
Dziś był mój czwarty dzień.
Hej.
Nieważne, jak było z nimi. Z tobą się tak nie stanie.
Obiecuję ci.
Strażnik proszony do trzeciej bramki.
- Dziękuję. - Przepuść ich. Mogą wejść.
ZAKAZ ROZMÓW W HOLU
Zrewanżuję się, Doug.
Macie szczęście, że posłał w diabły wszystkich prawników.
Wiesz, za co siedzi, tak?
Dr Cotter opracowuje profil psychologiczny
w podobnym przypadku.
Talley ma nierówno pod sufitem.
Powodzenia.
Macie tylko dziesięć minut.
Bez nakazu sądowego nie mogę zrobić nic więcej.
Dziękuję.
ZAKAZ KONTAKTU FIZYCZNEGO PODCZAS ODWIEDZIN
Panie Talley, jestem dr Rose Cotter.
Mam nadzieję, że zechce pan odpowiedzieć na kilka pytań
Skończyłem z pytaniami. Przyznałem się.
Nie interesuje mnie, o co pana oskarżono.
Chcę wiedzieć, czego pan doświadczył
w dniach poprzedzających to zdarzenie.
Mam pacjentkę
młodą kobietę.
Cztery dni temu pewien mężczyzna popełnił samobójstwo na jej oczach.
Od tej pory kobieta ma przywidzenia.
Coś podszywa się pod innych ludzi.
Mężczyzna, którego śmierci była świadkiem,
też twierdził, że ma takie same przywidzenia.
Czego, kurwa, ode mnie chcecie?
- Co to jest? - Nie wiem.
Nie wiem.
Dlaczego wszyscy, którzy to widzieli, nie żyją, poza panem?
Dlaczego? Proszę.
Pan może jej pomóc. Rozumie pan?
Proszę.
Niech glina wyjdzie.
Nie ma szans, kolego.
Niech on wyjdzie, a odpowiem na pani pytanie.
Joel, proszę.
Będę za drzwiami, OK?
Wszędzie szukałem informacji na temat tego czegoś.
Zdarzały się już takie łańcuchy zdarzeń.
Znalazłem jeden sprzed paru lat. W Brazylii.
Mężczyzna się uratował,
zabijając sąsiada i przekazując to jego żonie.
Pani pacjentka umrze,
jeśli kogoś nie zabije.
To jedyny sposób, żeby się uwolnić.
Jedyny sposób.
Musi to zrobić na oczach świadka, bo to coś
potrzebuje traumy, by się przenieść.
Uraz daje mu moc.
Pacjentka musi to zrobić w spektakularny sposób.
Niech użyje jakiejś broni.
To powinno wyglądać strasznie.
Nie potrafię zabić!
To pani?
Pani to ma?
Nie, nie, nie. Kurwa, po co tu przyszłaś?
Nie przekażesz mi tego.
- Wynoś się stąd! Wynoś się! - Przepraszam.
Zabierzcie ją stąd!
Zabierzcie ją!
Hej.
Hej! Zaczekaj.
- Co się tam stało? - Nic.
Co powiedział?
Nic.
Nic?
On jest chory psychicznie.
Terapeutka
Możesz wrócić?
Musimy pogadać jesteś w domu?
Cholera.
Co tu robisz?
Przepraszam za wczoraj.
- Pewnie poczułaś się nieswojo. - Tak.
- Powinnaś stąd iść. - Rose,
obydwie wiemy, że mam obowiązek powiadomić władze,
jeśli zagrażasz komuś lub sobie.
Przekonaj mnie, że tak nie jest.
Trevor wspomniał, że mówiłaś o duchu.
Nie użyłam słowa „duch”.
Złe istoty. Paranormalne.
Powiedziałam mu, że mam przywidzenia.
To samo powiedziałam tobie.
Ale to już nieaktualne. To był skutek stresu i niewyspania.
Zwierzyłam mu się i najwyraźniej to był błąd.
Ale to wszystko.
W porządku? Rozumiemy się?
Jak się dziś czujesz?
Niech pomyślę
Mój narzeczony myśli, że oszalałam.
Siostra nie chce mnie znać.
A teraz
moja była terapeutka nachodzi mnie w domu,
żeby sprawdzić, czy nikomu nie zagrażam.
Ale poza tym wszystko dobrze.
Powinnaś odebrać?
Czego?
Rose, tu Madeline.
Cały ranek próbuję się do ciebie dodzwonić.
Martwi mnie, jak się wczoraj rozstałyśmy.
- Rose? Jesteś tam? - Nie.
Halo?
- Nie. - Rose?
Nie. Nie.
Już niedługo, Rose.
Czym ty jesteś, do cholery?
Proszę.
Nie.
Pani doktor?
Nie ma pani wolnego?
Przyszłam wziąć coś z gabinetu.
Carl. Cześć.
- Nie. - Już dobrze.
Nie, nie, nie.
- Wszystko dobrze. - O Boże.
Nie, nie, nie.
- Spokojnie. - Nie! Nie, nie!
Zamknij ryj.
Uspokój się, dobra?
Rose.
Co tu robisz?
Nie wiem.
Nie możesz przebywać z pacjentami.
Jasna cholera! Rose!
Rose, co tu robisz?
Nic.
Nie wiem.
Nie wiem, dlaczego
Wejdziesz do środka? Porozmawiamy?
Nie!
To nie jest bezpieczne.
Rose, nie powinnaś być teraz sama.
Muszę być sama.
Przepraszam. Muszę jechać.
Nie powinnaś nigdzie jechać.
Odpręż się. Zadzwonię w jedno miejsce.
Rose, nigdzie nie jedź.
Zaczekaj, proszę.
Proszę, nigdzie nie jedź. Dobrze?
Rose, czekaj! Rose!
Joel.
Wysłano za tobą list gończy, bo stwarzasz zagrożenie.
Co się stało?
- Już wiem, co zrobię. - Co?
To coś, żeby przeżyć, potrzebuje kolejnej osoby.
Jeśli nikogo przy mnie nie będzie, nie przeniesie się.
Dopóki będę sama, nie dostanie tego, czego potrzebuje.
To nie ma sensu. Chcesz do końca życia unikać ludzi?
Nie będę wiecznie uciekać.
Muszę się z tym zmierzyć.
Jadę do ciebie. Gdzie jesteś?
Rose.
Skarbie
Pomóż mi, proszę.
Mamusia zrobiła błąd.
Weź telefon.
Wezwij pomoc.
Rose!
Rose.
Już dobrze, skarbie.
Chodź tutaj.
Tak mi przykro.
Ja Nie byłam dobrą mamą.
Chcę być dobra. Naprawdę się staram,
ale czasem to wszystko mnie przerasta.
Jest we mnie coś potwornego.
- Nienawidzę siebie. - Przestań.
Wstydzisz się mnie?
Nie.
Czemu pozwoliłaś mi umrzeć?
- Nie uratowałaś mnie. - To nie moja wina.
- Mogłaś wezwać pomoc. - Przestań.
- Ale tego nie zrobiłaś. - Przestań.
- Chciałaś, żebym umarła. - Bałam się ciebie!
Miałam dziesięć lat
a ty byłaś potworem.
Wiem, że to nie w porządku. Ty
Potrzebowałaś pomocy.
Ale ja nie umiałam pomóc.
Przez całe życie
dźwigam ciężar winy.
Teraz muszę go zrzucić.
To się nie dzieje naprawdę.
Ale, Rose,
twój umysł sprawia, że to się dzieje naprawdę.
Czym ty jesteś?
Dlaczego mi to robisz?
Bo twój umysł
sam się o to prosi.
Nie możesz uciec przed swoim umysłem, Rose.
To
To mój umysł.
Ty też nie możesz przed nim uciec.
Rose!
O cholera.
Nic ci nie jest?
- Mogę wejść na chwilę? - Jasne.
Gdzie byłaś?
Przepraszam.
Przepraszam, że wciągnęłam cię w to bagno.
Przez większą część życia
nie pozwoliłam nikomu zbliżyć się do mnie.
Bo bałam się
że nie spodoba mu się to, co zobaczy.
Dlatego zbudowałam wokół siebie mur i trzymałam wszystkich na dystans.
A potem
spotkałam ciebie
i ten mur zaczął się powoli kruszyć.
I to mnie cholernie przeraziło.
Dlatego
podjęłam egoistyczną decyzję. To nie było w porządku wobec ciebie.
Tak mi przykro.
A teraz Znów jestem egoistką, prosząc cię
Myślisz, że
mogłabym tu zostać i po prostu
spać?
Mógłbyś
zostać tu ze mną, kiedy będę spała?
Proszę.
Oczywiście, będę przy tobie.
Zostanę z tobą na zawsze.
Nie.
Nie, nie.
Nie.
Rose.
Nie, nie, nie!
Rose!
Rose, otwórz drzwi!
Otwórz drzwi.
Rose!
Rose.
Nie!
- Nie! - Szlag.
Czekaj. Idę!
Nie!
Rose!
Nie!
Rose.
Rose?
Napisy: Agata Deka