W poprzednich odcinkach:
B i B,
opowiedziałam wam bajkę o dziewczynie bez rodziny ani przeszłości.
Ale to oczywiście nie jest moja bajka.
Co robicie?
Nie! Proszę!
Naprawdę sądzisz, że tata chciałby wiedzieć wszystko?
To pomyłka. Nie jestem adoptowana.
Eleanor była pani biologiczną matką.
Nie przyszło wam do głowy, że mogłabym chcieć to wiedzieć?
Nie powiedzieliśmy ci pewnych rzeczy z tych samych powodów,
dla których nie powiedziałaś Gio całej prawdy o jego ojcu.
Nie mogę sam walczyć z rasizmem.
Nie potwierdzasz słów czynami.
Potrzebujesz mnie, Benny.
Miałaś szansę stać się kimś i to zaprzepaściłaś.
Dla mnie przynajmniej byłaś kimś!
Dotarłam do końca mojej bajki.
Wiem, że zostawiam was z tyloma pytaniami bez odpowiedzi.
Szczególnie dotyczącymi mojego ślubu.
Mama nie zabiła Maluszka.
To szaleństwo.
Moja córka, twoja główna podejrzana, nie żyje. Sprawa zamknięta.
Sprawa jest wciąż otwarta. Nigdy nie była jedyną podejrzaną.
A skoro jest za granicą, używając panieńskiego nazwiska matki.
Nie chcesz życia pełnego tajemnic.
Wszyscy mamy tajemnice.
Policja sądzi, że wiedzą, kto otruł Maluszka.
Spróbujcie zrozumieć, że nic tej nocy nie było proste.
Ale ostatecznie... trzeba to było zrobić.
Pearl!
Pearl.
Mathildo, jestem tu.
Oddychaj.
I przyj.
Dasz radę.
Jeszcze raz.
Udało ci się.
To dziewczynka.
Spójrz na te włosy.
Czarne i proste, jak u twojego taty.
Jestem tutaj.
Mamusia tu jest.
Mój słodka Coventino.
Coventina?
Bogini wody.
Pearl...
tylko tobie tak ufam, by powierzyć ci opiekę nad nią.
Zawsze będę się nią opiekować.
Jako jej matka chrzestna?
Będę zaszczycona.
To cię będzie chronić i odpędzi złe duchy.
No proszę.
Gałka muszkatołowa.
Rozgniotę ją i wetrę jej trochę w pępek, aby szybciej się zagoił.
To nie gałka muszkatołowa. Przyjrzyj się.
Dobry Boże, to owoc drzewa śmierci.
Jest toksyczny.
Strasznie przepraszam.
Czarny Tort
Mogę ci pomóc, mamo?
Nie możesz.
To mój ostatni tort.
Muszę to zrobić sama.
Proszę.
No to dajesz.
Dziękuję.
Mamo.
Za ten rok.
Byłeś mi darem.
Przesuń się. Mieszasz, a masz to zakładać.
Ja to zrobię.
No idź.
Jakby co, będę na górze.
Byronie?
Mam nadzieję, że kiedyś będziesz to robić z własnymi dziećmi.
Chciałbym być tu, by je nauczyć, ale...
...zawsze będziesz mieć to.
To twoje dziedzictwo.
Pilnuj go.
B i B, w zamrażalniku zostawiłam wam mały czarny tort.
Nie wyrzucajcie go.
Usiądźcie razem i podzielcie się nim we właściwym czasie.
Będziecie wiedzieć.
Kocham was, mama.
Dobrze.
Gotowi?
Co to jest, do diabła?
Mama i tata z czasów, gdy żyli na Jamajce.
Spójrz jacy byli młodzi.
A ta dziewczyna?
„Benedetta, Bunny, Pringle”.
Bunny miała na imię Benedetta.
To po jej najlepszej przyjaciółce.
Pomagałem mamie upiec ten tort.
Jak mogłem to przegapić?
Oboje wiele przegapiliśmy.
Pewnie bardzo się napracowała, by to wszystko przed wami ukryć.
Tak.
Jeśli mogę, wrócę do hotelu.
Muszę wykonać kilka telefonów.
Nie możesz teraz.
Ignoruję telefon, odkąd tu się pojawiłam.
Jeśli zaraz nie wrócę,
moja rodzina może zgłosić zaginięcie.
Dobrze, ale proszę: nie wyjeżdżaj bez pożegnania.
Do zobaczenia na pogrzebie.
Odprowadzę cię.
Pa.
Hej.
Etta to nie tylko lokalna dziewczyna, która się wybiła.
Ona podbiła świat po jednym wyścigu pływackim na raz.
Benedetta „Bunny” Pringle to Etta Pringle.
Ta sławna pływaczka.
Mama miała na jej punkcie obsesję.
Tak, pamiętam.
Myślałem, że to jamajska duma.
Po wygraniu pierwszego wyścigu portowego
Etta pobiła mnóstwo rekordów w pływaniu długodystansowym.
Jako pierwsza czarnoskóra kobieta na świecie przepłynęła kanał La Manche,
cieśninę Magellana w Chile i lodowate wody wybrzeża syberyjskiego.
W dalszym ciągu ani trochę nie zwalnia.
Mama pilnowała Etty.
Tak jak tata mnie.
DLA BUNNY
Dla Lucy, ETTA P
- Przyjemnej lektury. - Dziękuję.
Kto następny?
KSIĘGARNIA WILKERSONA: SAN DIEGO
Cześć, Bunny.
Mój Boże.
Przez tyle lat myślałam, że Covey zginęła w tej katastrofie kolejowej.
Nie rozumiem.
Jeśli śledziła moją karierę, czemu się nie odezwała?
W ostatniej wiadomości
powiedziała, że jedna osoba zna prawdę
o jej nocy poślubnej.
Myślisz, że zabiła Maluszka?
Nikt by jej nie winił,
ale nie rozumiemy, po co by nam to wszystko mówiła,
a o tym nie wspomniała.
Na pewno miała swoje powody. Pewnie chciała was chronić.
A co z naszym tatą?
- Mógł to zrobić? - Nie wiem.
Jeśli tego nie powiedziała,
zapewne nie chciała, żebyście wiedzieli.
Musimy to wiedzieć.
Nie obchodzi mnie to.
Wybacz, że nie interesuje mnie, co się stało z Maluszkiem.
Przez 50 lat myślałam, że najlepsza przyjaciółka nie żyje.
Teraz chcę się dowiedzieć, jak mogła żyć dalej,
nie dając mi znać, że przeżyła.
To już ci powie mama.
DLA BUNNY
Wpadnij, jak wysłuchasz wiadomości.
Porozmawiamy po pogrzebie.
Nie. Nie przyjdę.
Ciężko pracowałam, by zostawić to wszystko za sobą.
Bardzo mi przykro, ale muszę wyjść.
- Pani Pringle, proszę... - Benny, zostaw ją.
To nie może być koniec bajki mamy.
Nie mamy wyboru.
Jeśli nie chce mówić,
to może po pogrzebie powinniśmy polecieć na Jamajkę?
Na Jamajkę?
- I co tam robić? - Pytać.
O ślub, dziadków.
- Mathilda zniknęła. - Tak.
A jeżeli zaczęła nowe życie?
Albo miała więcej dzieci?
Nie chcesz wiedzieć, czy mamy gdzieś rodzinę?
W tej chwili mogę znieść tylko jednego nowego członka rodziny.
Tak wielu rzeczy wciąż nie wiemy.
A niektórych nie dowiemy się nigdy.
Moja najdroższa Bunny, od czego mam zacząć?
Wiesz lepiej niż inni, że niewypowiedziane historie kształtują ludzkie życie...
...wówczas, gdy je ukrywamy i gdy zostają ujawnione.
Nie potrafię wyrazić, jak wspaniale było móc śledzić cię w wiadomościach.
Tak wiele razy chciałam się z tobą skontaktować...
...więc wybacz, że proszę cię o tę ostatnią przysługę.
Chodzi o moje dzieci.
Rozchmurz się.
No ale... spójrz na mnie.
Wyglądasz uroczo.
Chyba masz na myśli absurdalnie.
Jeśli przez to się nie uśmiechniesz, to nie wiem, co robić.
Nic nie możesz zrobić, Bunny.
Byłyśmy głupie, myśląc, że można opuścić tę wyspę.
Jesteśmy dziewczynami.
Mówią nam, jak mamy chodzić, mówić, gdzie pływać i kogo kochać.
Czemu myślałyśmy, że dla nas będzie inaczej?
Bo jesteśmy inne.
Kiedyś tak myślałam.
Ja wciąż tak myślę.
Bo dla ciebie jest jeszcze nadzieja.
Za rok weźmiesz udział w wyścigu portowym
i wyjedziesz do egzotycznego kraju na stypendium pływackie.
Obiecaj, że to zrobisz.
Obiecuję.
A ty będziesz przy mnie.
Nie.
Będę z Maluszkiem.
Przestań.
Twój tata się spisze.
Skąd wiesz?
Bo zawsze tak było.
Prawda?
Bo cię kocha.
Wejdź.
Gdzie byłeś?
Co ty tu robisz?
Zapytam ponownie.
Gdzie byłeś podczas planowania tego durnego wesela?
Daleko. Covey tak chciała.
Już wystarczy tej nieobecności.
Covey wciąż wierzy, że jej ojciec zapobiegnie ślubowi,
ale oboje wiemy, że nie może.
Co więc zrobisz?
Ja?
Wyjeżdżam na studia.
Porzucasz ją. Tak jak jej mama.
A teraz też i tata. To zrobisz?
Co mam zrobić?
Maluszek zabije nas oboje. Tego chcesz?
Po ślubie już nigdy jej nie zobaczymy.
- Tego chcesz? - Oczywiście, że nie.
Więc jak możesz ją zostawić?
- Myślałam, że ją kochasz. - Kocham.
Udowodnij.
Chyba nie chcesz wygłosić tej mowy, którą napisałeś?
A co mam powiedzieć?
Nie wiem.
Coś o jej życiu jako Covey...
...by uhonorować, kim naprawdę była.
I by uznać Mabel.
Nie możemy uznać Mabel bez niszczenia jej całego świata.
Pójdziesz tam i będziesz kłamać, jak mama i tata?
- Nie tego mama chciała. - Ależ tak.
Ona to zaplanowała.
To pogrzeb Eleanor, nie Covey.
Muszę to dokończyć.
Uhonorować życie, które pokazywała światu.
Prawda jest dla nas.
Za kilka dni wrócę do domu i omówimy kwestię szkoły z internatem,
ale teraz to zły moment.
A kiedy będzie dobry moment?
Zawsze jesteś między lotami i wywiadami,
i odprawami celnymi.
Gdzie jesteś?
W Kalifornii.
W Stanach? Dlaczego?
Mamy tu kilka przystanków w trasie promującej moją książkę, więc...
Jeszcze jej nie odwołali?
- Giovanni. - Żartuję.
Czemu mi nie powiedziałaś? Wyjechałaś bez pożegnania.
Masz rację. Przepraszam.
Trochę się pogmatwało z dziadkami.
Opowiesz mi, co się stało?
To nic takiego. Uśmiejesz się, jak ci powiem.
Nie martw się tym, dobrze?
Za kilka dni wrócę do domu i wszystko wtedy wyjaśnię.
- OK, kochanie? - Jasne. Jak chcesz.
Dobrze. Kocham cię. Pa.
Twoja dziewczyna.
Dogonię Mabel. Widzimy się na miejscu.
Tak.
Hej.
Doceniam, że przyszłaś.
To oczywiste. Wiesz, że ją kochałem.
Co by powiedziała na twoją triumfalną mowę?
- Słyszałaś. - Wszyscy o tym mówią.
Jestem dumna.
Zrobiłem to na tym panelu częściowo
dlatego, że niby nie popieram słów czynami.
Daj spokój. Porozmawiaj ze mną.
Pogadamy za kilka dni.
- Pogrzeb twojej mamy... - Nie.
- ...to zła pora. - Nie chcę czekać.
- To nie jest dobry moment. - Lynette.
Nie pozwolę ci znowu ode mnie odejść.
Powiedz mi.
Jestem w ciąży.
OK? Dowiedziałam się w Illinois.
Chciałam ci powiedzieć, ale twoja mama zmarła.
A były te nagrania i Benny.
Przepraszam.
Nie.
Będziemy mieli dziecko.
To świetna wiadomość.
Tak?
Co to znaczy?
Kiedy rozmawialiśmy o dzieciach?
Zawsze to sobie wyobrażałem.
Myślenie o byciu rodzicem i bycie nim, to coś innego.
Lynette, wiem o tym.
Nie mogę sobie wyobrazić życia z dzieckiem.
Co ty mówisz?
Że nie chcesz dzieci?
Czy że nie chcesz mieć ich ze mną?
Mówię, że nie wiem.
A więc...
...co robiliśmy przez te wszystkie lata?
Bawiliśmy się w dom?
To nieuczciwe.
Powiedz, czemu myślałem, że budujemy przyszłość,
a ty jesteś w zupełnie innym miejscu.
Może taką bajkę sobie wmawiałeś.
- „Bajkę”. - A może oboje
ją sobie wmawialiśmy.
Nie wiem.
Skłamałabym, mówiąc, że na pewno tego chcę.
Przepraszam.
WSCHODZĄCA GWIAZDA, #TERAZONA
Nie spodziewałam się otwartej trumny.
Myślisz, że dlaczego siedzę aż tutaj?
- O Boże. Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Moje kondolencje.
Nie mogłam się zebrać, by pójść na pogrzeb ojca.
Ale jestem tutaj. Córka marnotrawna we własnej osobie.
Mnie nie pozwolono przyjść na pogrzeb mojego męża.
A raczej na mszę zamówioną przez jego rodziców, więc...
- ...wygrałam. - Twojego męża?
Przepraszam. Nie wiedziałam, że umarł.
Nie szkodzi. To było 16 lat temu.
Wciąż byłam w ciąży z Gio.
Nigdy nie poznał ojca?
Niestety nie.
Czemu jego rodzice zabronili ci przyjść na pogrzeb?
To bajka na inny dzień.
- Wychodzę. - Co?
To koniec.
Z czym?
Kłamaniem.
Miałaś rację.
Już nie mogę.
Dzień dobry.
Eleanor Bennett urodziła się jako Eleanor...
...Douglas i...
Każdy z nas znał Eleanor Bennett...
...na inny sposób.
Matka.
Wolontariuszka.
Przyjaciółka.
I partnerka.
Gdy zmarła moja żona...
...chciałem zniknąć razem z nią.
Potem zadzwoniła do mnie Eleanor i powiedziała:
„Jeżeli chodzi o tożsamość, Charlesie...
...Charlesie...
...jest historia twojej rodziny i jest to, jak postrzegasz siebie...
i jest to, co inni widzą w tobie”.
O rany...
Będę tęsknił za tym, jak na mnie patrzyła.
A więc zmieniłaś zdanie?
Twoja mama nalegała.
No jasne.
Byłam w takim szoku, gdy powiedziałeś, że zmarła,
że zapomniałam zapytać, kiedy do tego doszło.
Dziewięć dni temu.
Miałem miesiące, by się przygotować.
Aż do dzisiaj myślałem, że mi się udało.
Jak można opłakiwać kogoś, kogo się nie znało?
Nie chodzi tylko o mamę.
Mój tata był takim tatą, przy którym inni źle wyglądali.
Takim tatą, jakim myślałem, że chcę być.
Ale teraz...
...zastanawiam się, czy coś z tego było prawdziwe.
Jesteś do niego bardzo podobny.
Uwielbiał twoją mamę.
Wiem.
To jedyne, co wiem, że jest prawdą.
Jak, na Boga, udało im się odnaleźć?
Opowiadali bajkę, że mama zemdlała przy ruchliwej ulicy w Londynie,
- a tata podbiegł jej pomóc. - Tak.
Rycerz w lśniącej zbroi.
Powinienem wiedzieć, że to tylko bajka.
Kłamstwo, jak wszystko inne.
Rozumiem, że jesteś zły.
Każdy inaczej przechodzi żałobę.
Jak ty sobie radziłaś?
Gdy lata temu usłyszałaś, że zmarła?
Przestałam o niej myśleć. Musiałam.
Nie było ciała...
...nie było grobu...
...nie uczciliśmy jej życia.
Czyli nie byłaś w żałobie.
Czy rodzice opowiadali ci o karaibskiej tradycji? Dziewiątej nocy?
To rytuał żałobny w dziewiątej nocy po śmierci.
Nasze nabożeństwo żałobne.
Jeśli pogrzeby twoich rodziców to pożegnanie z Eleanor i Bertem,
powinniśmy odprawić rytuał dziewiątej nocy,
by pożegnać Covey i Gibbsa.
Dobra, oddawaj.
Masz być tu obecny ciałem i umysłem.
Tylko tak można prawidłowo odprawić dziewiątą noc.
To co mamy robić?
Nie uważałaś?
Musimy uwolnić złego cienistego ducha Covey.
No tak. Oczywiście.
Bez żartów. Wszyscy jesteśmy Jamajczykami?
Chyba tak.
Wierzymy, że człowiek składa się z trzech części: ciała, ducha i duppy.
Złego cienisty ducha, który zostaje w ciele.
Jeśli po dziewięciu nocach nie odejdzie, może tam pozostać na zawsze,
przynosząc pecha reszcie rodziny.
Stąd rytuał dziewiątej nocy, by go uwolnić.
Nie będzie to tradycyjny rytuał,
ale będziemy jeść, opowiadać historie, a na koniec rozpalimy ognisko
i spalimy symbole z przeszłości Covey i Gibbsa,
uwalniając ich na dobre od ich żalów i błędów.
Dobrze. Chyba to ogarniam.
Powiesz nam kiedyś, co mama powiedziała na nagraniu?
To sprawa między mną a Covey.
A mówiła, że żałuje,
- jak cię potraktowała? - Mnie?
Powiedziałaś, co do niej czujesz,
a ona cię odtrąciła.
Nigdy się z tym nie pogodziła.
Tak. Rzeczywiście mnie zraniła, ale mi to wynagrodziła.
Jak?
Podjechała pod mój dom skradzionym motocyklem i zabrała mnie
na przejażdżkę.
Wasz dziadek wygrał go w walkach kogutów. Upił się wtedy do nieprzytomności
i chciała mnie zabrać na przejażdżkę, nim się obudzi.
Był to prezent na zgodę.
Przepraszam, że wcześniej cię zbyłam.
Wiem, że to musiało być trudne.
Dobrze, że mnie uciszyłaś.
Takie zakochanie jest niebezpieczne.
Prawda?
Gdy powiedziałam, że to niebezpieczne, nie mówiłam, że to coś złego.
Co to w ogóle znaczy?
Nie wiem.
Nie chcę, żebyś czuła, że musisz udawać kogoś, kim nie jesteś.
Nie przy mnie.
Więc mam udawać...
...przy innych?
Nie wiem.
- Chciałabym znać odpowiedzi, ale... - W porządku.
Nie musimy o tym rozmawiać. Ja...
...nie powinnam była nic mówić.
Szczerze, to nawet nie wiem, co mówiłam. Ja...
...wiem tylko, co czuję.
- Co czujesz? - Boję się.
Nie mogę na zawołanie uczynić świata lepszym dla ciebie,
ale zrobię, co mogę, by zapewnić ci bezpieczeństwo.
Przynajmniej tyle mogę zrobić...
...bo zawsze należałaś do mnie.
Waszą matkę można przeróżnie opisywać.
W swoim życiu doświadczyła ogromu cierpienia i oczywiście straty,
ale było też wiele dobrych rzeczy.
Była niezwykłą kobietą.
W domu nie było nikogo, kto pozwalałby mi być sobą, tak jak Covey.
Gdy wyjechała do Londynu, nie wiedziałam, czy sobie poradzę sama.
Ale gdyby nie wyjechała, mogłabym całe życie spędzić w jej cieniu.
Tam było łatwiej się ukryć.
Ja kryłam się w twoim.
I w cieniu mojej dziewczyny, Joanie.
I Steve’a.
To okropne, że czułaś, że musisz się ukrywać.
Przez długi czas tylko Steve we mnie wierzył.
Nie.
Sprawił, że tak myślisz.
Zawsze w ciebie wierzyliśmy.
Chyba muszę się nauczyć, jak wierzyć w siebie.
Tak, jak zrobiłaś to ty, Etto, gdy mama wyjechała.
Szkoda, że mi o tobie nie opowiedziała.
Może wtedy bym nie uciekła.
Gdyby ci o mnie opowiedziała,
musiałaby ci opowiedzieć wszystko o swoim poprzednim życiu.
Wszystko albo nic.
Moi rodzice pewnie też tak sądzili.
Nie chcę, by to się skończyło.
Co takiego?
My tu, wszyscy razem.
Wrócicie do pracy i rodzin.
- Znów zostanę sama. - Nie.
- Nie będzie tak. - Nie będziesz sama.
Czy to Rzym, czy Londyn, wciąż będziesz mieć mnie.
Będziesz mieć nas wszystkich.
I swoją sztukę, i muzykę.
Czym tym jestem? Moją sztuką i muzyką?
Bo jeśli tak, to mam przejebane.
Nie stworzyłam nic nowego od lat. Nie bez partnera.
Gdy próbuję coś stworzyć, myślę: „To jest wtórne. Nie jest gotowe”.
To syndrom oszusta. Wszyscy go mamy.
Tak, ale ciebie to nie powstrzymuje.
Jesteś słynnym guru kulinarnym.
Na granicy wycancelowania.
Dopóki nie powiesz światu, że jesteś czarna...
a ktoś odgrywający ciebie wygra kiedyś Oscara.
Tylko się droczymy, Mabel.
Jestem oszustką.
Nie mówię synowi, czemu tu jestem.
To nie jest pierwsze kłamstwo...
...ani najgorsze.
Boję się, że jeśli powiem mu prawdę o jego ojcu i jak się poznaliśmy...
...już nigdy mi nie zaufa.
Chcesz, żeby Gio dowiedział się od kogoś innego,
- jak ty o swojej adopcji? - Oczywiście, że nie.
Ale gdy dowiadujesz się, że ludzie,
którym najbardziej ufasz, okłamywali cię,
wracasz do rzeczy, których w pełni nie rozumiałaś
i zaczynasz myśleć o kłamstwach wmawianych sobie przez te wszystkie lata.
Wszystko się zmienia i nie można tego odepchnąć.
To przerażające.
Mabel...
...twój sekret to twój duppy.
Musisz go uwolnić teraz lub później.
Nie jestem jeszcze gotowa na wypuszczenie mojego duppy.
Ja jestem.
To Steve.
Ale już go odpuściłaś.
Nie.
- Przyszedł, gdy byłeś na panelu. - Co?
- Złamał zakaz zbliżania? - Nie wiedziałam, co robić.
Dzwonisz na policję lub do mnie.
Wybacz, ty też nie mówisz mi wszystkiego.
Nie powiedziałeś mi o Lynette ani o swojej pracy.
A gdy zapytałam cię o ten awans, skłamałeś.
To nie to samo.
Niby jak?
Nie, proszę, przestańcie.
Nie widzicie, jak te tajemnice wam ciążą?
Musimy uwolnić nie tylko waszych rodziców.
Was też.
Inaczej zrobicie to samo swoim dzieciom.
Wiem, jak to jest.
Noszę to brzemię od 50 lat.
Dowiedziawszy się, że Covey spędziła życie z Gibbsem,
który zobaczył, jak rozkwita...
...i staje się tym, kim wiedziałam, że może być...
...obudziło uczucia, o których nie wiedziałam.
Uczucia odnośnie... decyzji podjętych przez naszą trójkę
w noc ślubu Covey.
Nie zmieniajcie zdania o swoich rodzicach,
zwłaszcza o swoim ojcu...
...ale to była trudna sytuacja dla nas wszystkich.
Nadeszła pora, byście poznali całą historię.
Dwa tygodnie przed ślubem...
...poszłam do waszego ojca
i błagałam go, by wymyślił plan, jak to powstrzymać.
Gdy w końcu nadszedł dzień ślubu,
miałam nadzieję i modliłam się, by po wejściu do apartamentu panny młodej
Covey tam nie było.
Ale nie mogłam jej znaleźć.
Widziałaś Covey?
Co to?
Chodź.
To owoc z drzewa śmierci.
Jego sok jest trujący.
Nie rozumiem.
To wyjście dla Covey.
Pan młody zarezerwował na dziś apartament dla nowożeńców.
Po weselu
młodej parze zostanie przesłany uroczysty kieliszek przed snem.
Maluszek wypije drinka, zaśnie i już się nigdy nie obudzi.
Co?
Nie możemy wysłać Covey z nim do tego apartamentu.
Wiesz, co zrobi.
Na weselu wypełnimy go winem,
więc będzie zbyt pijany.
A jeśli nie będzie zbyt pijany?
Masz lepszy plan?
Przemyślałam to.
To jedyny sposób.
Jak ją stamtąd wyciągniemy?
Zaczekam, aż wino zostanie wysłane do apartamentu.
Spakowałam dla Covey torbę ze wszystkim, czego potrzebuje by dotrzeć do Londynu.
W tym miejsce, gdzie się zatrzyma.
Ale żeby móc bezpiecznie wydostać ją z tej wyspy,
nie możemy jej nic powiedzieć.
Jeśli Maluszek będzie mieć jakiekolwiek podejrzenia, będzie po nas.
Ubierz się, bo się spóźnisz.
W tamtych czasach uczono nas, że mężczyźni i chłopcy mają nas ratować,
więc liczyłam na Gibbsa, ale nie mogłam powiedzieć Pearl ani Covey.
Nie mogłam nikomu powiedzieć.
Musiałam udawać, aż pojawi się Gibbs z lepszym planem.
Po prostu...
nie myśl o niczym.
Nie wiedziałam, co innego powiedzieć, by pomóc jej przetrwać ten dzień...
...ale gdy ujrzałam efekty mojej rady, od razu jej pożałowałam.
Panie i panowie, za moją żonę.
Moja najlepsza przyjaciółka znikała, udawała,
ukrywała swoje prawdziwe uczucia i prawdziwą siebie.
To uczucie było tak znajome, a czas uciekał.
W miarę upływu czasu zrozumiałam, że nie mogę czekać na Gibbsa.
Chociaż kochał Covey, nie miał jak jej uratować...
w przeciwieństwie do mnie.
W tamtych czasach nie było kamer.
Jeśli udawałaś niewiniątko, ludzie ci wierzyli.
Tak właśnie zrobiłam.
I nigdy tego nie żałowałam.
Sądziłam, że gdy wyjeżdżała, myślała, że zrobił to jej ojciec
i nie czuła się porzucona.
Musiała wiedzieć, że to ja zrobiłam.
Dlatego trzymała dystans...
...by cię chronić.
Rozmawiałam o tej nocy tylko z Pearl.
Odebrałam życie...
...i nigdy...
...tego nie przyznałam przez 50 lat.
Jesteście żywym dowodem, że dobrze zrobiłam.
To byłoby jak piękny sen,
gdyby Covey żyła i mogła to zobaczyć.
My wszyscy razem.
Żałuję, że nie pożegnałam się z nią na pogrzebie, gdy miałam szansę.
Ja też.
Po prostu...
nie byłam gotowa.
Nikt z nas nie był.
Skoro teraz jesteśmy, może się nam to uda.
Co się stało?
Jeśli mamy przejść dalej, musisz o czymś wiedzieć.
Byłem na twoim przyjęciu weselnym.
Przyszedłem dla ciebie,
myśląc, że będę potrzebnym ci bohaterem.
Nie wymyśliłem, jak obejść Maluszka,
więc postanowiłem improwizować,
mając nadzieję, że będziesz sama
i porwę cię w mrok.
Ale...
...potem cię pocałował...
...a ty się uśmiechnęłaś...
...i bałem się, że chcesz żyć beze mnie.
Nie.
Gibbs, nie rozumiesz.
Odgrywałam moją rolę, by przetrwać.
Tylko tyle mogłam zrobić.
Teraz to rozumiem.
Naprawdę.
Byłem wtedy tchórzem.
Przepraszam.
Wybaczam ci.
Jeśli mamy przejść dalej, ty musisz wybaczyć sobie.
Mamo...
...jestem tu.
Mamy takie same ręce.
Widzimy się tam, Covey.
Cześć wam.
Dawno nie publikowałam, ale już jestem.
To dla mojej babci, Mathildy Brown.
Gdziekolwiek jesteś.
♪ Zaśpiewaj piosneczkę ♪
♪ To zajmie chwileczkę ♪
♪ Śpiewaj, jak potrzeba ♪
♪ Raz czy dwa ♪
♪ O mój Panie ♪
♪ Czyż nie tańczyłam pięknie? ♪
♪ Zastawiłam wszystko, co posiadałam ♪
♪ Zastawiłam zegarek ♪
♪ Zastawiłam łańcuszek ♪
♪ Zastawiłam wszystko, co tylko miałam ♪
♪ O mój Panie ♪
♪ Czyż nie tańczyłam pięknie? ♪
♪ Zastawiłam wszystko, co tylko miałam ♪
Doktorze Bennett...
...kiedy po raz pierwszy doświadczył pan
dyskryminacji rasowej w instytucie?
♪ Wszystko, co miałam w życiu ♪
♪ O mój Panie ♪
♪ Czyż nie tańczyłam pięknie? ♪
♪ Zastawiłam wszystko, co tylko miałam ♪
♪ Zastawiłam fotel ♪
♪ Zastawiłam łóżko ♪
♪ Nie mam gdzie spocząć ♪
♪ O mój Panie ♪
♪ Czyż nie tańczyłam pięknie? ♪
♪ Zastawiłam wszystko, co tylko miałam ♪
Och, Mabel, jest tyle spraw, o których chciałam ci powiedzieć...
...tyle rzeczy, których nie mogłam cię nauczyć przez te lata.
Całe życie zastanawiałam się, co stało się z moją własną matką
i chcę, byś wiedziała to, co i ja, w tym nazwisko twego biologicznego ojca.
Ale ostrzegam cię, że ktoś może ucierpieć.
Widziałaś, jak to się rozgrywa w naszym nowoczesnym świecie...
ale on jest częścią twojej bajki.
To, co zrobisz z tą informacją, zależy od ciebie.
Napisy: Szymon Cegiełka