W poprzednich odcinkach...
-Szlag! -Co?
Mickey wrócił, musisz iść!
Jak kiedyś.
Zgadza się, Wielbłądy.
Mamą Emy Winslow
jest supergwiazda, Angelica Wyatt!
Chcę ekshumacji ciała taty.
Mickey wątpi.
Chcesz wykopać brata?
Chcę wam wszystkim podziękować, że przyszliście.
Wiem, co zrobił ci z okiem.
Nie!
Dylan?
Poprosiłaś Kena o rozwód?
Powiem ci to, czego nie mogłam powiedzieć wtedy.
Kocham cię, kurwa!
Ashley już nie pomożesz. Trafiła do lochu.
Gdzie?
Tam, gdzie trafiają sprzedane dziewczyny.
Przyszedł uratować swoją dziewczynę.
Jestem z Abeony. Wyciągnę cię stąd.
Okłamałaś mnie!
Nie podoba ci się to,
ale załatwię to szybko.
Nie!
Brad?
Halo. To ja, Lizzy. Brad!
Brad?
Brad.
Brad!
To ty?
Czy to ty?
Brad, czy to ty?
HARLAN COBEN: SCHRONIENIE
Zabiję go.
Naprawdę go zabiję.
Co on robi w rzece w Pensylwanii?
Zainstalowałeś nam aplikacje szpiegujące.
To aplikacje dla przyjaciół.
Czasem trzeba stalkować przyjaciół.
Nie jesteś przeciw naruszaniu prywatności?
Jestem. Byłem. Trudno powiedzieć.
Może za bardzo was kocham.
-Gdzie on powinien być? -Tu.
-Mickey! -Mickey!
Mickey! Co...
-Co? -Szlag.
Telefon Mickeya. Ema.
Mickey!
Łyżka.
Mickey!
CZY ROZBIŁAM ZWIĄZEK?
10 OZNAK ROZBICIA ZWIĄZKU
HANNAH Mam formularze ekshumacji.
Mogę przyjść?
Dzięki. Jasne.
Pójdę do piekła.
Hej, Troy. Wejdź.
Zastałem Bolitara?
Nie tego, którego szukasz.
To dla niego.
To miłe z twojej strony.
To nie ode mnie, każdy nowy taką dostaje.
Na pewno będzie wdzięczny.
Moja mama jest mamą drużyny, miała dostarczyć bluzę,
ale ostatnio jest w rozsypce.
Przykro mi to słyszeć.
Na pewno jest zajęta restauracją.
Tak. Albo unikaniem taty.
Przekażę bluzę Mickeyowi.
O czym rozmawiała pani z moim tatą przed nabożeństwem?
O tym, że znaliśmy Dylana
i że smutno było nam...
Shira.
Trzymaj się z dala od mojego taty. I mojej rodziny.
Kurwa.
Halo?
Zaraz tam będę.
To dla mnie wiele. Nie wiem.
-To straszne. -Tak.
Boję się o niego.
A jednocześnie jestem na niego zły.
Co on wczoraj robił?
Powinien był powiedzieć.
Powinien był nam powiedzieć.
Wiesz, co myślę?
Myślę, że to wina Nietoperzycy. Ona za tym stoi.
Może znajdziemy jej lepszą ksywę.
-Zamknij się. -To ważne.
-Nie. -Masz rację.
Wszystkie ślady prowadzą do niej.
Raszpla prawie go zabiła.
Nie będę wytykać ageizmu. Chrzanić ją.
Chodźmy.
Pomyślisz, że oszalałam, jeśli powiem ci, że go słyszałam?
Zawsze uczyłaś mnie, że martwi powinni zostać martwi.
Zmarło już tyle osób. A nigdy nie słyszałam...
Dlaczego Brad mnie nawiedza?
Może z powodu syna.
Myślisz...
Myślisz, że to wiadomość zza grobu?
Może sama wysyłasz sobie wiadomość.
Jaką?
Żebyś zostawiła Mickeya.
Na to już za późno.
Mamy gości.
Dla nich też już za późno.
„Pracujmy, by serce rosło.
Im jesteśmy starsi,
tym gałęzie dębu dają nam większe schronienie.
Tu spoczywa E. S. Oddała swe dzieciństwo innym dzieciom”.
Przerażające.
No nie? Może tu leżą jej zwierzątka.
Tak myślałem, kiedy się pojawicie.
Przez ciebie Mickey leży w szpitalu.
Skończ z tymi pojebanymi gierkami.
Musisz przestać.
Strasznie przeklinacie.
Głucha jesteś, panno Nietoperzyco?
Mickey leży w szpitalu.
-Wiem o tym. -Wiesz?
Więc dlaczego mu nie pomogłaś?
Pomagam. Choćby teraz.
Zapraszając was tu. Panno Emmo, panie Spindell.
Skąd nas znasz?
Kolejne zagrywki Nietoperzycy.
Z ostatniej chwili. Ja jestem Łyżka, a to Ema.
Wiem wszystko o zmianie imion.
Nazwałam się Nietoperzycą,
żeby dzieci się mnie bały.
A z tego, co rozumiem...
Boisz się mnie, panie Łyżko.
Ty też, panno nieśmiała Emo.
Ale być może to wy
jesteście najodważniejsi ze wszystkich.
Co to ma niby znaczyć?
-Serio! -Pomyśl!
Cholera! To twój grób.
Tak.
Części mnie.
Mojego dzieciństwa.
Teraz jestem Nietoperzycą.
-A wy musicie iść. -Dokąd?
Mickey rozpoczął misję.
Ale myślę, że wy macie ją dokończyć.
Jeśli nie, ona umrze.
-Ashley. -Tak.
Co mamy zrobić?
Jest nas tylko dwoje.
Nie. Troje.
Mickey jest w szpitalu.
Nie chodzi o niego.
Cześć.
Rachel Caldwell?
Wy kazaliście mi tu przyjść?
Nie. To musiała być...
Zniknęła.
Chwila, to nagrobek?
Mogę jakoś pomóc?
Po prostu...
Powinnam była tam być.
Ale byłam zbyt zajęta swoimi problemami.
Nie ochroniłam go.
Może moja mama ma rację.
Może nie mam instynktu macierzyńskiego.
Chodziło mi raczej o kawę.
Dlatego nigdy nie widuję was na lunchu.
No.
Rachel, przypomnij mi,
obserwowaliście ten klub, tak?
Wiedziałam, że Mickey tam pójdzie.
-Powinnam była go powstrzymać. -Wiedziałaś?
-Więc tak, powinnaś. -Nie byłam pewna.
Mickey by jej nie posłuchał.
Tylko ty tam byłaś. Jak to wyglądało?
Jak klub, ale nie wiem, co to było.
Tam działo się coś złego,
naprawdę złego.
Trzeba tam iść.
Jeśli oni za tym stoją...
Jeśli mają Ashley.
Skołowałem plany z SDW.
Te drzwi prowadzą do bocznej uliczki.
A ten otwór wentylacyjny prowadzi do tego pomieszczenia.
Cofnijmy się więc.
Ktoś musi wejść tędy.
I przeczołgać się, by nas wpuścić.
Ja chcę. Brzmi fajnie.
Chwila, nie wiem, czy nie mam klaustrofobii.
Nie, nie mam.
Nie mam klaustrofobii.
Mam cię wepchnąć do szafki?
A może ja wepchnę cię w dupę.
Mamy plany, adres i broń.
To dla nas dużo.
Zrobimy to.
Do roboty.
Potrzebujemy tylko sztosowych ciuchów i podwózki do Pensylwanii.
Ja prowadzę.
Ema, nie było tańszej opcji?
To tańsza opcja.
Boże! Sexy fura.
Uwielbiam wycieczki.
Mam przekąski i napoje.
Uwielbiam kokosowy.
Serio? Boże, jest najlepszy.
-Zgadzam się. -Ludzie!
Nie ma ruchu, będziemy tam za godzinę.
-Jesteście gotowi? -Tak.
No jasne, kurwa! Do dzieła.
Pora skopać bandziorom tyłki.
Martwiliśmy się o ciebie, młody.
Musisz mnie stąd wydostać.
Ashley jest w tym strasznym miejscu.
Posłuchaj mnie.
Krótko po moim zaginięciu
twój ojciec był u Nietoperzycy. Znasz tę historię?
Twoja ciotka Shira i jej kumple mu kazali.
-Brad! -Shira!
Otwórz drzwi!
Przepraszam, Brad. Proszę, wyjdź.
Nie uciekł stamtąd...
bo zobaczył mnie.
A potem...
Ją.
Wytłumaczyła mu wszystko.
To, że zostałem uratowany.
Że zabierze mnie w bezpieczne miejsce.
Brad wiedział, jaki jest mój ojciec.
Pamiętam dzień meczu, ten sam dzień, w którym mój ojciec...
zrobił mi to.
Brad udzielił mi kilku rad.
Nie pomogły podczas meczu.
Trzeci strike!
Ale w życiu, owszem.
Rozmawialiśmy, twój ojciec słuchał i rozumiał.
Obiecał, że nigdy nikomu nie powie.
Zanim wyszedł, Nietoperzyca kazała nam się pożegnać.
Powiedziała, że choć nigdy już się nie spotkamy,
będziemy ze sobą związani.
Dziękuję, Brad.
Jesteś taki młody.
A mimo to rozumiesz,
że poświęcenie bywa konieczne, by chronić bezbronnych.
Takich jak nasz Dylan.
Abeona cię wzywa.
Wpadnij, kiedy będziesz gotów.
Należała do twojego ojca.
Trzymałem ją przez te wszystkie lata.
On twoją też.
Twój tata pomógł mnie uratować.
Uratował wiele dzieci, Mickey.
Teraz twoja kolej.
W przyjaźni tkwi siła.
Razem możemy więcej.
Musisz zaufać tym, którzy na to zasługują.
Jak ci idzie, Łyżka?
Jednak mam klaustrofobię, zabawne, co?
Jest kilka tuneli, co teraz?
Co mam robić?
Skręć w prawo, a potem znowu.
Co?
W prawo, potem znów w prawo, a na koniec w dół.
Nie słyszę. Jeszcze raz.
...znajdziesz drzwi do bocznej alejki.
Mam zejść?
-Nie, Łyżka. -W dół?
-W prawo. -Brawo? Okej.
-W prawo. -Schodzę.
Idź w prawo.
Zabawne.
Którędy do łazienki?
Coś ty za jeden? Nie ruszaj się.
Ja tylko szukam łazienki.
Łyżka.
Może stracił zasięg na chwilę.
Zostaw mnie. Szukam tylko łazienki.
-Kieszenie. -Jasne.
Spodnie. Co jeszcze tam masz?
Bardzo dobrze.
Dokąd to?
Stój tu albo powybijam ci te śliczne ząbki.
Myślisz, że są śliczne? Mam kompleksy,
-bo moi koledzy... -Morda.
Twarzą do ściany.
-Tej ściany. -Pieprzony głąb.
Nie ma problemu.
O co tu chodzi?
Dzieciak nie chce powiedzieć, co tu robi.
Mam telefon.
Daj.
Musi mieć związek z tym wczorajszym.
Dowiedz się.
Nie odwracaj się. Szukasz Ashley?
Tylko się rozglądam.
Naprawdę tu jest?
Nie jesteś z Mickeyem?
-Nie odwracaj się. -Przepraszam.
Skąd wiesz, że go znam?
Kolejny nastolatek w ciągu dwóch dni?
Oczywiście, że jesteś z Mickeyem.
-Gdzie on jest? -W szpitalu.
Spróbuję ci pomóc.
Spraw, by zaczął gadać.
Byle nie tu. Zabierz go.
Jasne.
Moje koleżanki są w alejce. Miałem je wpuścić.
-Łatwo mi się robią siniaki. -Nie wątpię.
Spoko.
Daj mi broń, wejdę tam.
Nie możesz.
Mogę. On tam zginie.
Ema! Nie.
Spokojnie.
-Znam Mickeya i Ashley. -Znasz Mickeya?
-Ashley tu jest? -Tak.
-Mają waszego kumpla. -Łyżkę?
-Co możemy zrobić? -Nic.
Jeśli was z nim zobaczą, zginie. Wy też.
-Nie zostawimy tego. -Serio?
Ja się nim zajmę. Wy skupcie się na Ashley.
-Gdzie ona jest? -W lochu.
Facet, który ją kupił, będzie tu za godzinę.
Jeśli dotrze do niej przed wami, przepadnie na zawsze.
Loch? Co to za miejsce?
Piekło. Jesteśmy w piekle.
Jak dostać się do lochu?
Buddy ma kod w telefonie.
-Buddy? -Tak. Buddy.
Pewnie jest w sekcji dla VIP-ów.
Aplikacja ma pomarańczową ikonę
z narysowaną kłódką.
Co kilka minut generuje nowe hasło.
Super! Nie do wiary.
Jak zdobyć jego telefon?
Wejdźcie od frontu.
Nie przejmujcie się tymi przy drzwiach.
Jesteście młode i ładne, nie sprawdzą was.
Żadnego kontaktu wzrokowego z klientami.
Nie zatrzymujcie się.
Jak zauważą strach, to koniec.
Przejdźcie przez parkiet do najdalszego rogu.
Buddy wciąż może tam być.
Ma na sobie błękitną koszulę i cuchnie wodą kolońską.
Jeśli go nie będzie, to znaczy, że jest w sekcji dla VIP-ów.
Wtedy zaczną się schody.
Udawajcie, że to dla was codzienność.
Napotkacie na paskudnego bramkarza.
Wpuści was, o ile Buddy mu pozwoli,
w co wątpię.
-Gotowa? -Tak.
Powiesz mi, dokąd jedziemy?
Dowiesz się, śliczna buźko.
Najpierw komplementujesz moje zęby, teraz twarz.
-A co sądzisz o włosach? -Są do dupy!
Co ty...
Twoje koleżanki są w środku.
Dziękuję, Candy.
-Dzięki, Candy. -Drobiazg.
Ja cię chyba kojarzę.
Nie wiem. Może mam jedną z tych twarzy.
Co tu robisz? To niebezpieczne.
Dla ciebie też.
Dlatego cię stąd wyciągnę.
-Cześć. -Przepraszam.
Ja i moja dziewczyna
jesteśmy zainteresowane waszymi tancerkami.
Właśnie. Jesteśmy lesbijkami.
Przepraszam.
Wiesz, kim ja, kurwa, jestem?
Jestem córką Angeliki Wyatt.
Tak, tej Angeliki Wyatt.
A jeśli to nie czyni mnie VIP-em,
to nie wiem, co, kurwa, miałoby to zrobić.
Wpuść je.
-Proszę. -Dziękuję.
Dziękuję.
Tak jest! Szlachta się bawi!
Ślicznie wyglądacie.
Poproszę whisky.
Dla mnie martini.
Reszty nie trzeba.
Naprawdę jesteś córką Angeliki Wyatt?
Była świetna w tym filmie o delfinie.
Tak. Naprawdę.
Powiedzieć ci coś?
Nie umiała pływać.
Delfin ją nauczył.
Zalewasz!
Naprawdę masz na imię Candy?
Nie. Ale mów mi tak.
Sama wybrałam to imię. Chociaż tyle mogłam zrobić.
Miałaś rację.
Czuję, że już cię widziałem.
Czy to taki podryw, na który odpowiadasz „w moich snach”?
Nie. Grozi nam śmierć.
To nie czas...
Nie.
Wybacz.
Nie jestem przyzwyczajona do tego, że chłopcy traktują mnie jak człowieka.
I tak byłabym dla ciebie za stara.
Daj spokój. Jesteśmy rówieśnikami.
No dobra. Ile masz lat?
Trzydzieści sześć.
Cholera!
Tak. Wybacz. Nie.
Mam 21 lat.
-Dzięki. -Luz.
Asbury Park.
-Znasz Asbury? -Tak.
Moi dziadkowie mają tam dom, jeździłem tam na wakacje.
Siedziałaś przy fontannach
pod pomarańczowym parasolem.
Cholera! Tak.
Zawsze byłaś z tą wysoką kobietą w kapeluszu w paski.
Pamiętam, że chciałem taki kapelusz.
To była moja mama.
Boże, tak. Dawne dzieje.
Nie masz 21 lat.
Mam 16 lat.
Ja też.
Jak się tu znalazłaś?
Wyciągniemy cię stąd.
Ja, Ema i Rachel. Rachel ma broń.
Skupmy się na ucieczce.
-Dobrze? -Tak.
Co ci zrobią, jak mi pomożesz?
Candy, nie. Musisz uciec.
Ale ty jesteś słodki.
Nie. To znaczy tak. Ale poradzę sobie.
Mam pomysł.
Jesteś wielkim fanem Angeliki?
Tak.
Za dzieciaka miałem na suficie jej fotki w bikini.
Tuż nad łóżkiem.
Może zrobię wam wspólne zdjęcie?
Pewnie!
Daj telefon.
Spoko.
Uśmiechnijcie się.
Ja się nie uśmiecham.
Więc rób, co chcesz.
Dużo stukasz.
Wybieram wszystkie opcje.
Nie chcę stać z tej strony.
Zamieńmy się.
UWIERZYTELNIANIE
KOD WAŻNY PRZEZ: 3 MINUTY
Super! Proszę.
Proszę.
Ślepa jesteś? To gówniane foty!
-Pogadamy? -Szukałem myszoskoczka.
-Stul ryj! -Okej.
Posłuchaj uważnie.
Najpierw przestrzelę ci rzepkę,
a ty powiesz mi, co tam robiłeś.
Rety! To było super!
Candy?
I weź tu ufaj ładnym szonom.
Podoba ci się, co?
-Rachel? -Cześć.
Ktoś ty?
Jestem Ema.
Mickey nas przysłał.
Będzie dobrze.
Miło cię poznać, Ashley.
-Musimy spadać. -Okej.
Ruchy!
Nic ci nie jest?
Nie. Ale musimy się spieszyć.
-Musimy... -Łyżka!
-W porządku. -Łyżka.
-Już dobrze. -Łyżka.
-Już. Już. -Łyżka.
Tylko nie...
Po prostu bądź tu ze mną.
Nie, Candy, będzie...
Nie smuć się.
Przestań.
Będzie dobrze.
Możemy wrócić do Asbury?
Jasne. Pojedziemy tam.
Chcę przejść się po deptaku
i odwiedzić muzeum ping-ponga.
Tak. Pójdziemy tam.
Chcę znów zobaczyć mamę.
Co jeszcze?
Na co jeszcze masz ochotę?
Candy, już dobrze.
Po prostu mnie trzymaj.
Oczywiście. Nie puszczę cię.
Candy?
Candy.
Wszystko gra?
Chodź.
Gdzie Łyżka?
-Musimy znaleźć... -Rzuć broń, kurwa.
-Już. -Dobrze!
-Nie rób jej krzywdy. -Wybacz.
To tak nie działa.
Ashley, do auta. Kupiec czeka.
Nie. Ona nigdzie nie pójdzie!
Nie.
Więc twoja koleżanka dostanie kulkę.
Przestań.
Nie.
Ashley, nie!
Ema, w porządku.
Nie pozwolimy ci odejść.
Ja nie żartuję!
Ashley, chcesz, żeby żyła czy nie?
Chcesz, żeby żyła czy nie?
Zepsuj to, a zobaczysz, jak ginie.
Ona i tak mnie zabije.
Ema, nie. Nie.
Ema, nie.
Ashley, zaczekaj.
-Wszystko w porządku. -Możemy zaczekać?
Proszę, nie!
Czy możemy... Proszę, nie.
Szlag!
Ashley! Zostaw ją, gnido!
Ema! Nic ci nie jest?
Mickey.
Chryste!
Proszę.
Jaja sobie robicie.
Mickey! Hej.
Jak nas znalazłeś?
Dzięki apce Łyżki. Działa w obie strony.
Łyżka?
Łyżka!
Hej, Łyżka.
Łyżka.
Wszystko gra?
Już dobrze.
Już dobrze. Tak.
-Powiedz, co się stało. -Ej!
-Boże! A to złamas! -Zaczekaj. Nie!
-Dlaczego? -Co?
Jest po naszej stronie. Jest z Abeony.
Jak twój tata, Mickey.
Tutaj. Już!
Już!
-Wszyscy! -Ognia!
Tato, wszystko w porządku?
Tak.
Wiem, że nie układa ci się z mamą.
Mama chce rozwodu.
Dlaczego?
Wszystko się zmieniło, odkąd przyjechała Shira.
A najbardziej twoja mama.
Dokąd idziesz? Troy!
Wszystko gra?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Dostałam wiadomość od przyjaciół Mickeya,
że wyciągnęli go ze szpitala do kina.
Co? Brzmi jak kłamstwo.
Tak myślisz?
Troy był tu dziś rano.
Troy tu był?
Myśli, że spotykam się z Kenem
i kazał mi trzymać się od was z daleka.
Nie chcę rozbić waszej rodziny.
Wróciłam tu tylko dlatego,
że braciszek poprosił mnie,
bym zajęła się Mickeyem. Moim bratankiem.
A teraz nawet to spieprzyłam!
Nie. Wcale nie.
Proszę, nie.
Nie uciekaj po raz kolejny.
Nie masz pojęcia, jak to na mnie wpłynęło.
Nie mogę znowu przez to przechodzić.
Powiem Kenowi. Co zechcesz.
Tylko ciebie kiedykolwiek kochałam.
Muszę iść.
-Ale dopiero... -Wiem, Mickey.
Dokąd?
Nie wiem.
Tak to działa.
Poczułem coś, kiedy się poznaliśmy.
-Nie wyjaśnię tego. -Ja też.
Choć już wcześniej cię widziałam.
-Co? -Twój tata.
Próbował mnie uratować, zanim mnie tu przywieźli.
Ostatnia misja twojego ojca.
Były problemy.
Uciekłam, ale poszłam za nim do waszego obozu.
Widziałam ciebie i twojego tatę.
Pocieszał cię, mówiąc...
To, że postępujesz słusznie, nie uodparnia cię na zło tego świata.
Tak.
Ludzie Kylie mnie śledzili i złapali.
Już byliśmy ze sobą związani.
W pewnym sensie zawsze będziemy.
Chciałbym, żebyś została.
Ja też.
Musimy się spieszyć.
Nie mamy wiele czasu.
Chodźmy.
Jedź z nimi. Też są z Abeony.
Dokąd ją zabierają?
-Czeka ją lepsze życie. -Ale gdzie?
Nawet ja nie wiem. Tak będzie bezpieczniej.
Ruchy.
Będę myśleć, co mogłoby się stać.
Ja też.
Może kiedyś się dowiemy.
Mam nadzieję.
Agent robi tylko zmywalne tatuaże?
Ośmiornica na twarzy to za dużo nawet dla mnie.
Ale spełniła zadanie.
Wzięli mnie za psychopatę.
Mnie to mówisz?
Co?
Ostatnio widziałem cię, jak byłeś mały.
Dobrze znałeś mojego tatę?
To najbardziej lojalny i odważny facet, jakiego znałem.
Rozumiem, skąd masz tę siłę, odwagę...
I prawy sierpowy.
Chciałbym wiedzieć więcej o nim i Abeonie.
Powinieneś to wziąć.
To wszystko o tobie.
Hej, Mickey.
Poradzisz sobie dzisiaj?
Tak.
Poradzę.
Po prostu nie mogę uwierzyć,
że pojechaliście tam beze mnie.
Teraz wiesz, jakie to uczucie.
Postąpiliście słusznie, uratowaliście ją.
Dziękuję.
Ty uratowałeś mnie.
Możesz na nas liczyć, Mickey.
Zawsze.
Zajmiesz się nim?
Tak.
To dobrze.
Widzimy się w szkole.
Tak.
Drogi Antoine,
to zabawne, że dziecinny żart odmienił moje życie.
Gdyby Shira nie kazała mi tam wejść,
nie dowiedziałbym się o Abeonie i nie poznałbym Kitty.
Nie mielibyśmy Mickeya.
Dzieci, którym pomogliśmy, są ważne,
ale Mickey jest najważniejszy.
Kitty i ja chcemy opuścić Abeonę.
Dlatego proszę cię o pomoc,
obaj wiemy, jak trudno jest odejść.
Mam nadzieję, że Abeona się zgodzi.
Boję się, co może się stać, jeśli nie.
Zabiłaś go!
Nie chciałaś, żeby opuścił Abeonę.
Wysłałaś za nim tego ratownika?
Dlatego tyle o mnie wiesz!
Dlatego wmawiałaś mi, że mój tata wciąż żyje!
Mickey, nie zabiłam twojego ojca.
Nie pozwoliłabyś mu odejść.
-To byłaś ty. -Wiesz, że to nieprawda.
-Od dawna. -Posłuchaj głosu serca,
wiesz, że go kochałam. Ale ludzie umierają.
Teraz ty też o tym wiesz.
Ale spójrz na siebie.
Uratowałeś Ashley.
Razem z przyjaciółmi.
Uratujecie więcej dzieci.
To twoje dziedzictwo.
Rozejrzyj się.
Spójrz na twarze tych, których uratowaliśmy.
Twój ojciec,
on też ratował dzieci...
w tym Luthera.
-Tak ma na imię? -Tak.
Według Dylana to mój Rzeźnik.
Tak.
A mimo to mój ojciec go uratował.
Tak powiedziałaś. Opowiedz mi o tym.
To...
To straszna historia.
Opowiedz mi.
Otwórz drzwi! Otwieraj!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski