W poprzednich odcinkach...
Nie uciekaj po raz kolejny.
Nie chcę rozbić waszej rodziny.
Dowiedział się, że kupiłam obserwujących.
Powiedział, że mnie wyda.
Nie chcę z tobą więcej rozmawiać.
Zmarło już tyle osób.
Dlaczego Brad mnie nawiedza?
Mickey!
Obserwowaliście ten klub, tak?
Mamy plany, adres i broń.
Zrobimy to.
Mają waszego kumpla.
-Łyżkę? -Co możemy zrobić?
Ja się nim zajmę. Wy skupcie się na Ashley.
-Łyżka. -Candy?
Ashley! Zostaw ją, gnido!
Mickey!
Uratowałeś Ashley.
Twój ojciec, on też ratował dzieci.
W tym Luthera.
Otwórz drzwi! Otwieraj!
Otwieraj!
-Zostaw mnie. -Nie.
-Ratuj się. Idź. -Nie zostawię cię.
HARLAN COBEN: SCHRONIENIE
Znaleźli już jakieś ciała?
Nie.
A co z Lutherem? Jakiś ślad?
Nie.
Pieprzona raszpla.
Na pewno to nie ona podpaliła dom?
Na pewno. Była zbyt zajęta obrywaniem nożem.
Może udało jej się uciec.
To niemożliwe.
Ogień był wszędzie. Było już za późno.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Miała powiedzieć mi coś o tacie.
Co takiego?
Nie wiem. I już się nie dowiem.
Odeszła.
-To moja wina. -Mickey.
Przestań.
Przepraszam, ale muszę iść.
Mama Troya panikuje, pyta mnie, gdzie on jest.
Będę cię informować.
Dobrze.
-Cześć. -Pa.
No to...
Powinniśmy chyba wracać do domu.
Shira pewnie mnie szukała.
Tak.
Napisała do mnie, powiedziałem jej,
że jesteśmy na maratonie Zmierzchu.
Chodźmy kiedyś na taki.
W takim razie wracamy.
Tak.
Do domu.
Boże, Rachel! Dotarłaś.
-Wiesz, gdzie jest Troy? -Tak, tam.
-Okej. -Zaczekaj.
-Przyjaźnisz się z Emą, prawda? -Tak.
Nienawidzi mnie? Za ten numer z Buckiem?
To ty mu powiedziałaś?
Czyli mnie nienawidzi. Pogadasz z nią w moim imieniu?
Nie wtrącam się w wasze sprawy.
Hej. Zaczekaj.
Ja ją chyba kocham.
Tak traktujesz kogoś takiego?
Whitney, spierdoliłaś.
Odpuść. Nie zasługujesz na nią.
-Tak jest. -Napierdolisz się.
-Do dna. -Pijemy.
Dobrze!
Troy.
Hej, Ray!
Przypał!
Przestań. Gdzie twoja koszulka?
Koszulka? Zapomniałem.
Masz przesrane, ziom.
Twoja mama do mnie pisze. Martwi się o ciebie.
Chrzanić tę zołzę.
Co z tobą?
Chodź.
Jedziemy.
Co się dzieje? Nienawidzisz picia.
Teraz już lubię. To moje mleczko.
To ja.
Powiedz, co się dzieje. Proszę.
-Niech ci będzie. Zawijam. -Nie.
To był komplement. Ej!
Co?
Zrywasz ze mną?
Pogadamy, jak wytrzeźwiejesz.
Nie, chuj z tym. Z nami koniec.
Może udało jej się uciec.
O mój Boże.
Szlag!
STRAŻ POŻARNA
Dzięki, że przyszliście.
Tu się zaprzyjaźniliśmy.
Minus Rachel. Z nią dopiero w lamborghini.
Jestem zaszczycona.
Tu też całowaliśmy się z Emą.
Czyli dobrze, że wszystko spłonęło.
Całowaliście się?
Co tu robimy?
Muszę wam coś pokazać.
Dwa razy przy 46-40 Paradise. Kod czwarty.
To wejście do tuneli.
Cholera.
Tak wchodzili i wychodzili.
Nietoperzyca, Dylan, kurierzy.
Nikt nie widział, jak wchodzi lub wychodzi.
Auto wjeżdżało do garażu, zamykały się drzwi i...
-Tak powstał mit Nietoperzycy. -Właśnie.
Masakra.
Czekaj! A jeśli tam jest Luther?
Właśnie.
Zapomniałam dać wam prezenty.
Kupiłam je koleżankom z drużyny.
Pod koniec sezonu o 16 jest już ciemno.
Wybierzcie kolory.
Dzięki, ale mamy telefony.
Jasne. Wciśnij przycisk na dole.
Co, do chuja?
Sześćdziesiąt milionów woltów.
To legalne?
Tak, w Nevadzie.
Nie chcę wam mówić,
że coś się może stać,
ale powinniście wiedzieć...
Że coś się może stać.
Gotowi?
Gdzieś powinna być wajcha. Mają tu światło.
SCHRON PRZECIWATOMOWY
Ludzie.
Żałuję, że Ashley nie zostawiła mi pistoletu.
Nietoperzyca musiała uciec.
Albo ktoś ją zabrał.
Coś tam jest.
Ktoś tu niedawno był.
Film.
Mają daty.
Co to?
Chwila.
Co jest na tym filmie?
Przerażające.
Nie podoba mi się to.
Cholera, to Luther.
On krwawi.
Doktor rzuci okiem na twoją twarz.
Nie dotykaj mnie. Chcemy wrócić do domu!
Nie pozwolimy, aby tobie, twojemu bratu,
czy komukolwiek z was stała się krzywda.
Dlaczego miałbym ci wierzyć? To jego wina.
Z parapetu wystawał gwóźdź.
Rozumiem.
Wiem, że się boicie.
Ale jesteście bezpieczni. Wszyscy.
Ktoś idzie.
Policja.
Zatrzymam ich.
Zaprowadź dzieci do dźwiękoszczelnego schronu.
Szybko.
Nigdzie nie idziemy.
No już!
Idziemy.
-Nigdzie nie idę! -Chodź!
O mój Boże.
Co się stało?
To mój tata.
Oficjalne info.
Nie mogę dzisiaj grać.
Lekarz mnie nie puści.
Oczywiście, że nie. Pół dnia temu byłeś w śpiączce.
Wszystko gra?
Whitney wrzuciła na uDOu coś porąbanego.
Same fakty. Spieprzyłam i to ostro.
Sprzedałam duszę, by utrzymać to, co powiem, w tajemnicy.
Kupiłam swoich pierwszych obserwujących.
Pierdyliard.
Za pieniądze, które ukradłam bratu.
Dowiedział się i zagroził, że wygada,
o ile nie pomogę mu z dziewczyną, na której mi zależy.
Naprawdę mi zależy.
Teraz nie chce mieć ze mną nic wspólnego i słusznie.
Nie byłam dobrą osobą.
A skoro już o tym mówię,
przelizałam się z kumplem mojego brata
chwilę po tym, jak zerwał z dziewczyną.
Tak. No to cześć.
Boże, Rachel, ona mówiła o Troyu?
Chyba tak.
Rozstaliście się?
Powiedzmy.
Albo wiecie co? Tak, rozstaliśmy się.
Przykro mi, Rachel.
Wszystko gra.
Wróć, jednak nie.
Ale poradzę sobie.
A ty? Wszystko w porządku?
Tak.
Co ten Troy sobie myślał?
Nie wiem.
To kretyn.
Spotykaliście się długo, jakieś cztery lata?
W chuj długo. Odkąd tu mieszkam.
Narobił mi wstydu na imprezie.
Przelizałam się z kumplem mojego brata
chwilę po tym, jak zerwał z dziewczyną.
Tak. No to cześć.
Z moją siostrą?
Wybacz, stary.
Byłem narąbany.
Nieważne.
To wciąż dziwne, bo to moja siostra bliźniaczka.
To się więcej nie powtórzy.
Nie chcę o tym ani mówić, ani myśleć.
Po prostu...
Skupmy się na meczu, kapitanie.
Skąd masz mój numer?
Ona czeka.
Przykro mi z powodu Whitney.
Mam to gdzieś.
Z Rachel jest gorzej.
Była z Troyem od lat.
Czas to nie wszystko, jeśli chodzi o relacje.
Łyżka.
Jak sobie radzisz po tym, co spotkało Candy?
Nie wiem.
Była urocza i naprawdę dobra.
Miała mamę, której nie mogę nic powiedzieć.
Nikomu nie mogę nic powiedzieć.
Nikt nie wie.
I nikogo to nie obchodzi.
Nic się nie zmieniło. A ja nie mogę...
Nie...
Jakim cudem nic się nie zmieniło?
Uratowała mi życie, zasłużyła na to, by żyć.
Niestety nie udało się.
Nie wiem nawet, co z jej ciałem.
A jeśli poszedłem za wcześnie
i zabrał ją przypływ?
Co jeśli ona tam pływa?
Co jeśli jest samotna?
Uratowała mi życie.
A ja cieszę się, że padło na nią.
Cieszę się, że nie umarłem.
Cieszę się, kurwa.
Musimy iść na mecz.
REKORDY WSZECHCZASÓW 1. SHIRA BOLITAR
NAPRZÓD, WIELBŁĄDY
-Prawie się spóźniłeś. -Cicho.
Naprzód, Wielbłądy!
-Do dzieła! -Tak jest!
Pokonajmy ich!
Witamy na otwarciu sezonu,
przed wami nasze cudowne Wielbłądy z Kasselton...
...i nasi arcyrywale, Westbridge Westies.
Hau, hau, bu.
Troy Taylor i większość drużyny wraca w tym roku,
kibice mają wielkie oczekiwania wobec tej ekipy.
Zgadza się.
Wielbłądy popędzą do finałów.
Ale czy wygrają dzisiaj
bez swojej nowej gwiazdy,
Mickeya Bolitara z koszykarskiej szlachty?
Nie wiem, Jim.
A właśnie, zmieniając nieco temat,
myślisz czasem o tym, że wszyscy kiedyś umrzemy?
Bo ja ciągle.
Chyba chodzi ci o to, że umrzemy z emocji!
Taylor zdobywa piłkę.
Podanie do Buckleya Renny.
To brat bliźniak największego szona w Kasselton,
Whitney Renny,
która spiknęła się wczoraj z Taylorem.
Nadążasz, Jim?
Nadążam. Ostro.
Wielbłądy!
Westies przejmują piłkę.
Tak się dzieje,
kiedy kręcisz z siostrą przyjaciela.
Oto głupi początek głupiego meczu.
Ktoś dziś szaleje.
Obrona!
Świetne przejęcie!
Fantastyczne podanie do Troya.
Każdy, kto ma choć odrobinę talentu, powinien to ogarnąć.
Że co? Troy nie trafił. Masakra!
Plotki okazują się prawdziwe.
Troy jest nikim bez swojej byłej, Rachel Caldwell.
Czas!
Szybciej, panowie.
W porządku.
Troy, skup się. Potrzebuję cię.
Dobra? Potrzebuję was wszystkich.
Na 110%, jasne?
WIELBŁĄDY 10 GOŚCIE 36
Westies masakrują nasze kochane Wielbłądy,
w pierwszej połowie mamy 36 do 10.
Zastanawiamy się teraz,
czy z Mickeyem Bolitarem byłoby inaczej?
Nie wiem,
ale na pewno nie byłoby gorzej.
Przykro mi, że przegapisz mecz.
Nie jest teraz taki ważny.
-Co? -Możesz się nim przejmować.
Ratujemy innym życie, by mogli się nim cieszyć.
Też potrzebujesz radości.
Chwila, na którą czekaliśmy. Bez urazy, panowie.
Cheerleaderki pod wodzą kapitan Rachel Caldwell!
Tak!
Hollaback Girl.
Nieźle dają.
-To jest to -To jest to
...to...
...R-A-N-E
To jest posrane
Tak!
Dziesiątki dla was wszystkich.
Niesamowity występ. Zabójczy.
Chcę zobaczyć, jak tańczą nasi zawodnicy.
-Gdzie wygrywamy? -Na boisku!
Do dzieła! Raz, dwa, trzy.
-Mistrzowie! -Naprzód!
Co z tobą?
Pilnuj swojego nosa.
Nie dąsaj się. Nie teraz.
Troy, a ty dokąd?
Co jest? Nie jesteś sobą.
Ja? Chyba kurwa żartujesz?
Troy. Co jest?
Wiem.
Co ty wygadujesz?
Wiem o tobie i ciotce Bolitara.
Nie mam pojęcia...
„W tej rodzinie nie kłamiemy”?
Widziałem was. U Shiry.
-Troy, ja... -Jak mogłaś?
Co się dzieje?
Zadałem ci pytanie, synu.
Muszę ci coś powiedzieć.
Witamy w drugiej połowie.
Wielbłądy 23 punkty, a ci cholerni Westies
-mają 53. -Tam.
Naprzód, Wielbłądy!
Do tyłu!
Jest coś wesołego w tym,
kiedy widzisz, że ci, których znasz,
nie radzą sobie z tym, co tak kochają.
Żenujący mecz trwa,
a tym razem to nie z nas się śmieją!
Naprzód!
WIELBŁĄDY 33 GOŚCIE 69
Westies wygrywają 71 do 33.
Nie wiem, jak wy, ale ja mam to gdzieś.
Wielbłądy napiły się za dużo meliski.
Bo to była porażka.
Leżą i robią pod siebie.
Chaos, kompromitacja.
Nie rozumiem, co tu w ogóle robimy.
Jestem zawieszony, a wszyscy mają to gdzieś.
Przejmują się wyłącznie meczem.
Dzisiaj mamy wolne.
-Dosłownie... -Niech rządzi chaos.
Byłeś fajniejszy niż cały ten mecz.
Zagrożenie egzystencjalne.
Ema. Łyżka.
To była kompromitacja.
Rachel, ten taniec. Możliwe, że odmienił moje życie.
Jak słodko, Łyżka.
Nauczysz mnie, jak...
-Ten ruch. -Ten?
-Pasuje mi. -Ruszaj ramionami.
Jesteś super. Czemu wcześniej się nie kumplowaliśmy?
Do niedawna chodziłem do szkoły w pelerynie.
Cześć.
Kupiłam Mickeyowi tort. Koszykarski.
Zanim, no wiecie,
dowiedzieliśmy się, że nie zagra,
ale myślę, że chciałby go spróbować.
Tort.
Pomyślałam, że może...
Wpadniecie do nas na imprezę?
-Jasne. -Pewnie.
Super. Może o 19?
-Spoko. -Brzmi dobrze.
Super. Wielkie dzięki.
Będą napoje.
Rachel, twój taniec był niesamowity.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
-Pa. -Pa.
Miałam iść do Agenta, ale pójdę jutro.
-Do Agenta? -To mój tatuażysta.
Chcę się tego pozbyć.
Tak, motyl. Dlaczego?
Z powodu tego, co robią. To nie jest w porządku.
Ratują dzieci. My ratujemy dzieci.
Więc o co chodzi z tym filmem?
Nie mogę wyrzucić go z głowy.
To było powalone.
Ale pomyśl o Ashley i Dylanie. Abeona ich uratowała.
A Candy?
Co z Candy?
Dlaczego uratowaliśmy Ashley, a nie Candy?
-Przepraszam. Nie chciałam... -W porządku.
Tak... Tylko pytam.
Do zobaczenia u Mickeya.
Nie. Łyżka, dokąd idziesz?
To nic. Widzimy się później.
Przepraszam, Łyżka.
Żyjesz.
Trudno mnie zabić.
Powinni o tym wiedzieć.
Mickey, uratowałeś mnie.
Upuściłem cię.
Wyciągnąłeś mnie z płonącego pokoju, a Dylan zrobił resztę.
Tunele.
Tak.
A skoro o tym mowa, masz coś, co należy do mnie.
Mój ojciec jest na tym filmie. Należy też do mnie.
Ale musisz wiedzieć, co dzieje się na końcu.
Co się wydarzyło potem.
Ewakuowaliśmy sześciu chłopców z rodziny zastępczej.
Luther dość wycierpiał.
Ale potem oprawca
zaczął interesować się jego młodszym bratem, Rickym.
Luther nie chciał iść,
ale twój ojciec w pośpiechu wypchnął chłopców przez okno,
a ostry gwóźdź
przeciął Lutherowi policzek.
Krzyczał.
Zrobiło się zamieszanie, oczywiście ktoś wezwał policję.
Poszłam na górę, by z nimi porozmawiać,
ale twój ojciec już ukrył chłopców w schronie.
Idziemy.
Mieli racje żywnościowe. Umywalkę, toaletę, łóżka.
Ale najważniejsze, że schron był całkowicie dźwiękoszczelny.
Policja mogła przejść tuż obok
bez świadomości, że ktoś jest w środku.
Twój ojciec odpowiadał za tę operację.
Ile miał lat?
Twój ojciec? Był w twoim wieku.
Co się stało później?
Kiedy zamknęliśmy chłopców w schronie, by ich uratować,
nie zdawaliśmy sobie sprawy, że Ricky ma astmę.
I...
Oczywiście dostał ataku, nie miał przy sobie inhalatora.
No już.
Proszę, niech mu ktoś pomoże!
Pomóżcie mu. Nie może oddychać.
Zanim pozbyliśmy się policji
i otworzyliśmy drzwi, Ricky...
już nie żył.
Zaspawaliśmy drzwi.
Postanowiliśmy umieszczać ocalone dzieci
w innych domach tymczasowych.
-Tak było z Ashley. -Zgadza się.
Załatwiliśmy jej tożsamość Ashley Kent
i postanowiliśmy ukryć ją na widoku, dopóki czegoś nie znajdziemy.
Jednak Luther był zrozpaczony
i o wszystko obwiniał twojego ojca.
Pragnął też zemsty.
Czekał więc.
Czekał, aż twój ojciec wróci do Stanów.
Chciał, żeby twój ojciec cierpiał jak Ricky.
Ale jak on to zrobił?
Ukradł karetkę.
Inny wróg Abeony ją prowadził.
Dlatego pokazałam ci zdjęcie Rzeźnika.
Nie tylko po to, by ocenić reakcję.
Ale by cię ostrzec.
Że to mój Rzeźnik.
Zgadza się, Luther to twój Rzeźnik.
Czemu powiedziałaś, że mój ojciec żyje?
Straciłam tak wiele osób.
Wszystkich, których kochałam.
A moim przekleństwem jest to, że wciąż żyję.
Ale śmierć to śmierć. Nie ma odroczenia.
Nikt z moich bliskich nigdy mnie nie nawiedzał.
Nigdy nie widziałam duchów ani nie słyszałam głosów.
Z wyjątkiem twojego ojca. Jego słyszę.
Głos pośród nocy. Woła mnie.
Aż nagle pojawiłeś się ty.
To nie był przypadek, Mickey. To przeznaczenie.
Więc on naprawdę nie żyje?
Niestety.
Ale ty żyjesz.
Abeona istniała na długo przed moimi narodzinami
i będzie trwać długo po mojej śmierci.
Przekazano mi pałeczkę.
A pewnego dnia dostanie ją któreś z was.
Któreś z nas?
Wybacz, ale muszę iść.
Luther jeszcze z nami nie skończył.
Zobaczymy się jeszcze?
Nawet ja nie odpowiem na to pytanie.
GRATULACJE, MICKEY!
Mickey?
Odszedł. On naprawdę odszedł.
Tak bardzo chciałem, żeby to nie była prawda.
Wiem.
Ja też.
Bardzo za nim tęsknię.
Przykro mi.
Byłby z ciebie cholernie dumny.
Co ja bez niego zrobię?
Poradzimy sobie. Obiecuję.
Więc...
Życie toczy się dalej, czy ci się to podoba, czy nie.
Wszystko gra?
Tak.
Uderzyłam cię w twarz?
-Serio? -Tak.
-Proszę. -Dzięki.
O mój Boże.
-Czy ten talerz... -Boże.
O mój Boże.
Za duży.
-Raz... -Serio?
-...dwa, trzy. -Nie!
Robią dokładnie to samo!
Tak, to jest posrane P-O-S-R-A-N-E
Przepraszam.
Patrz, jak porusza biodrami.
Uwielbia tę piosenkę.
Gwen Stefani, gwiazda pokolenia.
Gdzie byłeś podczas meczu?
Jutro wam powiem.
Dziś zapomnijmy o wszystkim, skupmy się... na tym.
Oczywiście.
Dzięki.
Podasz mi napój?
-Jasne. -Dzięki.
Orientuj się.
-Grejpfrut czy limonka. -Poproszę limonkę.
To jest posrane
Mam to, co ty.
P-O-S-R-A-N-E
To jest posrane P-O-S-R-A-N-E
Tak, to jest posrane P-O-S-R-A-N-E
To jest posrane
-Co to za dźwięk? -Nauczyciele.
Ta rura prowadzi do umywalki w pokoju nauczycielskim.
Słyszę niezły szajs.
Słyszę jego głos w nocy. Woła mnie.
Chciał, żeby twój ojciec cierpiał jak Ricky.
Hej, Mickey?
Mickey?
Dokąd on idzie?
-Zaczekaj. -Chodźmy za nim.
Super.
Halo!
Halo?
Cześć, Hannah.
Odezwał się kuzyn Rob.
Co powiedział?
Wykopali trumnę Brada.
Co takiego?
Jest w kostnicy. Otworzą ją rano.
Nie. Jadę tam.
Nietoperzyca słyszała tatę.
O czym ty mówisz?
Dlatego powiedziała mi, że żyje.
Nigdy nie słyszy głosów zmarłych,
ale jego słyszała.
Bo nawet tutaj,
nawet w dźwiękoszczelnym pokoju, są rury.
Rury przenoszące dźwięk
jak w kotłowni, gdzie słychać nauczycieli.
Luther nie chciał jedynie zabić mojego ojca.
Chciał, żeby cierpiał jak Ricky.
W tym pokoju umarł Ricky.
Jasna cholera.
Ta spoina wygląda na nową.
Tato.
Halo?
Tato!
Cholera.
Tato.
Mickey?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski