Downloaded from YTS.MX
FILM NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wakacje…
Kupiłam dużo zupek instant.
Co mam od jutra robić?
Mogę zostać przeklęty.
Co? Jak to?
Bo widziałem tu ducha dziecka.
Akurat teraz, gdy mamy to zburzyć?
- Spójrz! - Co?
Co by tu zjeść?
Co? Zaraz, czyli to było kłamstwo?
Podobno kierownik go widział.
Ale to moje pierwsze miejsce pracy.
Masz szczęście.
Dziadek Yasuji…
Jakieś 60 lat temu zbudowano osiedle Kamonomiya.
Czasem nazywają je nawiedzonymi blokami, ale to dom.
To był nasz ukochany dom. Mój i Natsume.
NATSUME: CHODŹMY JUTRO DO DZIADKA YASUJIEGO!
KOSUKE: PRZEPRASZAM.
NASTĘPNYM RAZEM PÓJDZIEMY DO DZIADKA.
PRZYJDŹ DO KLUBU PIŁKARSKIEGO ODPISZ
PRZECZYTANE
NATSUME? SMUTEK
POŁĄCZENIE GŁOSOWE
Kosuke!
Obiad!
Co robisz?
Odróbcie lekcje wcześniej,
jeśli chcecie nacieszyć się ostatnimi wakacjami w podstawówce!
Tylko nie zróbcie sobie krzywdy!
Zobaczymy się na festiwalu. Pa!
Powstać! Uwaga! Ukłon! Do widzenia!
Natsume, nic ci nie jest?
Nic mi nie jest! Do zobaczenia, pa!
Pa!
Kumagaya! Co?
Reino, przepraszam!
Reino! Nic ci nie jest?
Reina, nic ci nie jest?
Rany, co ty wyprawiasz?
- Auć! - Sorki.
Natsume, to!
- Co? - Twoja praca z plastyki?
Co to za śmieci?
Reino!
Nie ma sprawy. Już dobrze!
Ja mam sprawę do Kumagayi, nie do ciebie.
Kumagayo!
Za dwa dni jadę na Florydę. Mamy jedno wolne miejsce.
Co?
Mogę pożyczyć Kumagayę, prawda?
Nie musisz mnie o to pytać. Możesz zabrać tego malucha.
Land na Florydzie! Jeśli nie masz nic przeciwko, może pojedziemy…
Natsume, tu jesteś!
Jutro idziemy do nawiedzonych bloków!
Co? Dlaczego?
Wakacyjny projekt badawczy! Szczegóły są tajne!
Idziesz z nami, prawda, Kosuke?
Chwileczkę! Rozmawiam z Kumagayą!
Co?
My, klub piłki nożnej z podstawówki Kamo, wszystko robimy razem!
Co?
Razem?
Zamknij się, kurduplu!
Sama jesteś kurduplem!
Co? Jesteś ostatnią osobą, która może tak do mnie mówić.
Te bloki…
są niebezpieczne. Będą wyburzane, więc nie idźcie tam.
Co? Ale i tak!
Ona ma rację, Taishi.
I tak możemy iść!
Widzisz? Więc przekażcie Kumagayę…
Ale wy jesteście głośni! Ja też nie idę!
Czekaj, Kosuke!
Na razie!
Kumagayo!
Nie wolno biegać!
Tak jest.
Jezu, chłopcy!
Co?
Gdyby tylko Natsume wróciła do klubu.
W przyszłym tygodniu mamy sparing z podstawówką Naka.
Jesteście najlepszymi graczami i braćmi!
Nie jesteśmy braćmi.
Nawiedzone bloki! Tam jest duch! Wszyscy tak mówią!
Hej, Taishi!
Wcześniej to był dom Kosuke i Natsume!
Hej.
Chcecie pograć w Smash Bros. w moim nowym domu?
Tak.
Ostatni dostanie tani kontroler!
Nie! Ja chcę dobry kontroler! Nie chcę taniego!
Wróciłam!
Witaj w domu.
Ale tu bałagan.
Boże.
Przepraszam.
Chciałam zrobić coś dla ciebie,
ale nie mam siły po pracy z domu.
Zainteresuj się joggingiem.
Może.
Przy okazji…
Co?
Zburzyli już stare bloki?
Co? Kto wie? Nie wiem.
Naprawdę? Ale to trochę smutne.
Spędziłaś tam sporo czasu.
Z Yasuko i z dziadkiem Yasujim.
Chciałam im odpowiednio podziękować.
Proszę!
Dalej!
Resztę posprzątaj sama.
Jak tak dalej pójdzie, znów zamówimy jedzenie.
Może znów zjem sukiyaki z Gusto.
Zjedz ulubione sukiyaki dziadka.
No idź już!
Co za utrapienie.
Co u Nacchan?
Nie wiem.
Wcześniej byliście nierozłączni!
Satoko też. To do niej podobne.
Wraca i od razu ją zabiera! Prawie bez słowa!
Bez Nacchan jest ponuro. A ty jesteś taki oschły.
- Dzięki za jedzenie. - Już zjadłeś?
Znowu zostawiłeś grzyby shiitake!
ROZMOWA WIDEO
NATSUME
Jutro idziemy do nawiedzonych bloków!
Naprawdę? Tylko nie mów, że ten projekt ma związek…
Jak myślisz, co to? Dowiesz się na miejscu!
KOTSUKE: NIE IDĘ
Co tak długo?
Kosuke!
Hej!
Co robimy?
Operacja Pułapka na duchy!
Co?
Mówi, że go złapiemy i zbadamy.
To nasz projekt badawczy!
Zrób to dla niego, Kosuke.
Co jest?
Za mną, chłopaki!
Tak!
Po co nam to? Użyjmy smartfonów.
Jak u ciebie?
Kto tam jest?
Czekaj. Nie rób mi tego. Proszę, nie.
To wszystko jego wina! Daj spokój.
Tutaj!
Taishi, idioto! Co robisz?
- Hej! Auć. - Ty…
Tu też jest zamknięte.
Co?
Dotarliśmy do starego domu Kosuke.
Hej! Tutaj!
Założę się, że te są otwarte!
- Chodźmy już, nie da rady… - Rany!
Otwarte! Super! Gdzieś tu musi być.
Pogromcy duchów!
Przeprowadzisz egzorcyzm?
Nie otwiera się!
Oczywiście, że zamknięte.
Otwarte!
Co? Serio?
Hej, Taishi! Zdejmij buty!
O rany!
- Kosuke… - Super!
Taishi wszedł do środka w butach!
YASUJI, TOYOKO KUMAGAYA
Gdzie jesteś?
I tak już tu nie zamieszkam, więc nie szkodzi.
Ty tutaj? Jasne!
Przepraszamy za najście!
Gdzie jest? Wychodź!
Mieszkałeś piętro wyżej, prawda Kosuke?
- Tak. - Więc to mieszkanie twojego dziadka.
Ej, przestań!
Chodźmy!
Wiem, że tu jesteś!
Co się dzieje, Taishi?
Duch.
Co?
To Natsume.
- Chodźmy do domu. - Co?
Natsume!
Zamknij się, ty draniu!
Ale mecz!
Co?
Noppo?
Co wy tu robicie?
Chcielibyśmy zapytać cię o to samo!
Ucięłam sobie drzemkę.
To widać.
Poza tym…
Kim jest Noppo?
Taishi i Yuzuru, przepraszam, ale nie pójdę do klubu.
Też z nami jesteś, Natsume?
Chyba z drużyną.
Nie, bo Noppo ciągle jest na górze.
Do dzieła!
Widzicie?
Można wejść na górę? Jak otworzyłaś właz?
Był otwarty.
To przeznaczenie!
Noppo, jesteś tu?
Super!
Ale wysoko.
Taishi, uważaj, żebyś nie spadł!
Tu jest namiot! Natsume, biwakujesz tu?
Coś w tym stylu.
Naprawdę!
Noppo ciągle tu przychodzi, więc rozstawiłam dla niego.
Super!
Kim jest ten Noppo?
Chyba wcześniej tu mieszkał.
Mogę wejść do namiotu?
Jasne!
Jest w podstawówce?
Tak, jest tego wzrostu.
Dlatego mówią na niego Noppo?
Właśnie!
Nie chce podać swojego imienia i chyba nie chce wracać do domu.
Może to on jest duchem!
Co ty mówisz? Wcale nie.
To gdzie on jest?
Co?
Mówisz tak, bo chcesz tu zostać.
Pewnie sama otworzyłaś zamek.
Nie mogłam zignorować tego chłopaka.
Nie kłam.
Nie kłamię!
Jak się zobaczy Land w Stanach, nie ma odwrotu.
Ten japoński jest trochę… No wiecie.
Wylatuję jutro pierwszym samolotem,
więc dajcie znać, jeśli chcecie jakieś pamiątki!
Patrzcie!
Tu jest namiot!
Nie są z naszej klasy?
To nawiedzone bloki.
Bawią się w takim miejscu?
Chłopcy to prawdziwi neandertalczycy. Banda idiotów.
Chodźcie, idziemy.
To Kumagaya.
Co? Gdzie?
Co? Nie widzę go.
Gdzie on jest?
Reino!
„Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje”.
„Korzystaj z okazji, która się nadarza”.
Co?
Tak mówi moja siostra.
Nie o to chodzi!
Jestem zirytowana, bo wczoraj mnie zignorował!
Idę się mu poskarżyć.
Co? Pójdziesz tam?
Hej!
Czekaj, Reino!
Zaraz go znajdę!
Jak bardzo kochasz to mieszkanie?
To nie tak!
Uspokójmy się! Dobrze?
Nawet nie przychodzisz do klubu.
Jeszcze nie sprzątnęłyście? Nie kłam! Minęły już dwa miesiące!
To nie kłamstwo! Moja mama…
Hej! Kurdupel!
Zamknij się. Mam sprawę do Kumagayi, nie do ciebie.
Natsume?
To ich zwykła kłótnia.
Kosuke mówi jej, żeby nie wchodziła sama.
Znowu sprawia kłopoty!
To ty kłamiesz!
Ale my też tu jesteśmy.
Przekonajmy się. I tak mnie okłamiesz.
Natsume! Wystarczy!
To nie twoja sprawa.
Męczysz Kumagayę! Nie powinno cię tu być!
Ustawiłaś to tutaj.
Nie dotykaj!
Co ty wyprawiasz?
Bawisz się tym starociem?
Nie! Oddawaj!
Puszczaj!
Masz oddać!
Auć.
Reino!
Nic ci nie jest?
Powiem nauczycielowi i tacie.
To dziadka, prawda?
To…
Szukałem tego.
Czemu kradniesz cudze rzeczy?
Nie.
Zabieram to.
Czekaj.
Dziadek nie żyje, a ty wciąż wtrącasz się w nie swoje sprawy.
Rzygać mi się chce!
Rozumiem. Tak będziesz mnie teraz traktował?
Co?
Często się razem bawiliśmy i długo razem mieszkaliśmy.
Jak możesz tak mówić?
Nie masz nic wspólnego z moim domem!
Jesteś głupi!
Cholera! Stój!
Natsume?
Masz stanąć!
Hej!
Czekaj!
- Natsume! - Natsume, to niebezpieczne!
Zejdź stamtąd!
Nie zbliżaj się! Zostaw mnie!
Zejdź!
Nie! Nie podchodź!
Daj drugą rękę!
Natsume! Natsume!
Natsume!
Wypływa!
Natsume!
Natsume, nic ci nie jest?
Natsume!
W porządku?
Tak.
Dzięki Bogu.
Niemożliwe.
Nic tam nie ma!
Co? Że niby dryfujemy?
Słona!
Miasto zniknęło w okamgnieniu!
Żartujesz! Może zmył nas deszcz.
Czyli tylko my przeżyliśmy?
Niemożliwe.
Kumagayo!
Nadpływa statek!
- Co? - Poważnie?
Ale szaleństwo! To jakieś ćwiczenia?
Przypłynęli nam na ratunek!
Szybko!
- Och! Nie pchać się! - Szybko!
- Auć! - Głupek!
- Jesteś ciężki! - Auć!
O mały włos!
Hej!
- Pomocy! - Co to? Czekajcie!
- Czekajcie! - Czekajcie!
Nie ignorujcie nas! Hej!
Odpływa!
Hej, tu jesteśmy! Hej!
Zaczekajcie na nas! Hej!
Taishi!
Odpływa.
Niemożliwe!
Dlaczego?
Nie może się połączyć!
Tak czy siak, to wygląda jak ocean.
Czy to w ogóle jest Japonia?
Dryfujący dom!
- Co? - Jak to możliwe?
Poradzisz coś na to? Czy to nie twoja wina?
Co?
To wszystko dlatego, że tu byłaś!
Ale ja też nie wiem.
Nie kłam!
Reino…
Ja tylko…
Tylko co?
Noppo tu był…
Kto? Nikogo tu nie ma!
Kłamczucha!
Nie kłamię!
To nam go pokaż!
Przestań! Mamy dość do roboty poza kłótniami.
Co takiego?
Natsume, cały czas tu byłaś. Naprawdę nic nie wiesz?
Cóż…
Nie.
Nie wiem.
Podejrzane.
A właśnie.
W pokoju na dole może być jedzenie! Pójdę sprawdzić.
Podejrzane.
To naprawdę moja wina?
Chipsy Sayaendo!
Naprawiła pracę z plastyki.
Co tu robiła?
Mówiła, że tu biwakowała.
Neandertalczyk.
- Możemy to wziąć? - Kumagaya?
- Zapytajmy Natsume. - Hej!
Och!
Co? To bez sensu.
Chcesz się napić?
Co z nią?
Ktoś się o ciebie martwi.
Chociaż bądź ze mną szczera. Nie uciekaj.
Już wiem!
To musi być żart! Nie ma co się przejmować!
- Co? - Żart?
To niemożliwe.
Statek, który widzieliśmy, pewnie nas monitorował!
Rozumiem!
Skoro tak, to cieszmy się tym do oporu!
Racja!
Prawda, Kumagayo?
Niemożliwe, żeby tak było!
Pewnie doszło do katastrofy!
Przysięgam, że dotrzemy do domu!
Ale jak, Kumagayo?
Po prostu… zostawcie to mnie!
Kumagayo…
Mieliśmy zostawić to tobie.
SOS, radio, fajerwerki,
wypatrywanie przez lornetkę…
wszystko na nic.
Może będziemy musieli zbudować tratwę i uciec.
Nie chcę! Nie ma mowy!
Jak nie znajdziemy wyspy, to zrobi się bardzo niebezpiecznie.
To prawda.
Mam już dość! Jestem spocona, a tu nie ma prysznica!
Chcę do toalety.
Zrób do oceanu.
Wykluczone!
Jezu! Co ona robi? To wszystko jej wina!
Reino, uspokój się!
Ale tu ciemno!
Kumagayo, dokąd idziesz?
Do pokoju 101, bo był czysty.
Co z Natsume?
Nic jej nie będzie.
- Reino. - Ktoś tam jest.
Ach, to tylko ona.
Co robiłaś? Rany.
Czekaj.
- Reino, pospiesz się! - Wiem!
Czekaj!
Duch naprawdę istnieje! To nie jest żart!
Pewnie on nas tu przeniósł!
Otwierać.
Zabije nas!
Nie! Nie chcę umierać!
Ja też nie!
Rany! Światło!
Co to? To złowieszczy rytuał! Pułapka!
Tam jest!
Hej!
Natsume? Co robisz?
Już jesteście? Gdzie Noppo?
Zaczekaj na mnie. Kumagayo, pomóż mi.
Czekaj.
Ten chłopak to Noppo. Dawno temu mieszkał w tym mieszkaniu.
Więc on naprawdę istnieje.
Chyba jest większy od Yuzuru.
Chodzisz do gimnazjum?
Podstawówka? Gimnazjum? Klub?
Nieważne! Gdzie jest jedzenie?
Poza tym, co to jest?
Olej, którego użyto na budowie. Przyda się w nocy, nie?
Myślałem, że to złowieszczy rytuał.
Ale jest ładny i relaksujący.
Jedzenie też jest.
O! Przyjęcie z zupkami instant!
Są też przekąski!
I napoje!
Impreza z wodą!
I colą!
Ty to wszystko przyniosłaś?
To za mało, więc gotowałam deszczówkę na piecyku Noppo.
Fuj, ale brudny.
Możesz się umyć.
Co? Prysznic? Mogę wziąć prysznic?
O ile umyjesz się wodą morską, a spłuczesz deszczówką.
Noppo, Natsume, jesteście niesamowici!
Dziś śpimy tutaj!
- Cola! Cola! - Co? Niemożliwe!
Posłuchajcie.
Co?
Szczerze mówiąc, już tu kiedyś byłam.
Przypłynęłaś tu… na statku?
Nie, w tym mieszkaniu.
Byłam w tym mieszkaniu i kilka razy wylądowałam na morzu.
Czemu nam nie powiedziałaś?
Przepraszam. Nie mogłam po prostu powiedzieć.
Ale spokojnie! Zwykle gdy zasnę, budzę się w domu!
To pewnie tylko sen!
Co?
Naprawdę? Ale to jest takie realistyczne.
Przestań gadać głupoty!
Nie martwcie się! Nawet gdy zostałam tu na noc,
w domu czas stał w miejscu.
Naprawdę? Więc nic nam nie będzie?
Nie wierzę. Ale skoro tak mówisz, wierzę ci!
Niemożliwe!
Ja też, Natsume!
Co?
To obóz na jedną noc!
Jak coś jest obozem, od razu jest ekscytujące!
Dlatego chłopcy…
Kosuke?
To nie może być sen.
Masz głowę w chmurach od zamykania się tu na tak długo?
Kosuke, nie bądź uparty.
Pogódźcie się.
To nie tak!
Powinniśmy coś zrobić,
zamiast mówić, że to sen albo coś głupiego!
Na przykład co?
Będę stał na czatach na górze.
Pomoc nadejdzie. Najważniejsze, żeby stąd uciec!
Rety.
No i poszedł. A chciałem grać w karty.
Gdzie jest toaleta?
Niemożliwe.
To się dzieje naprawdę?
Śniło mi się, że jadłem w McDonaldzie.
ZUPKA INSTANT
Pierwszy raz czuję głód we śnie.
Reino?
To nie sen.
Nigdy nie będziemy mogli wrócić.
Smartfony nie działają. Jestem głodna i nie ma nic do jedzenia.
Czekamy na śmierć.
Przykro mi.
Na pewno możemy wrócić do domu.
Nienawidzę tego twojego fałszywego uśmiechu.
Reino!
Natsume, zaczekaj!
Kosuke.
Proszę. Choć to niedużo.
To tylko ty.
Nie jestem głodny, więc nie potrzeba…
Czy to…
Mam kilka pomysłów.
Chcę poznać twoje pomysły, Kosuke.
Mogę się nimi podzielić.
W ciągu tych czterech dni widzieliśmy inne dryfujące budynki.
Nie wiemy, kiedy wrócimy,
a jeśli tu zostaniemy, przyda nam się jedzenie.
Nie możemy złowić ryb, więc musimy zdobyć jedzenie.
Dlatego, gdy następnym razem się zbliżą, przeskoczę na nie!
A ta lina?
Połączyłem kable z dachu. Były dołączone do anteny.
Użyję jej jak tyrolki.
Kosuke, to wspaniałe.
Wcale nie. Będę się bał to zrobić.
Co?
Kosuke, dołącz do nas. Wszyscy czekają.
Teraz? A po co?
Natsume trzyma się sama.
Natsume?
Natsume się martwi.
Nie powie tego, ale czeka na ciebie, Kosuke. Natsume…
Natsume to, Natsume tamto. Skąd tyle o niej wiesz?
Nawet ja nie potrafię jej zrozumieć.
Wiem, że Natsume cię potrzebuje, Kosuke.
Jak możesz tak mówić?
Hej!
ZUPKA INSTANT ZIELONA HERBATA
Co?
Czy to nie…
Ups!
Cholera.
Tak!
Co?
Kosuke.
Do dzieła!
Auć!
To przecież pływalnia Narahara.
Co to było?
Co robisz?
Czemu…
Ty draniu! Specjalnie narobiłaś hałasu!
Co? O co tu chodzi?
Co?
Jesteś w Naraharze po jedzenie, tak?
Tak. Chwila, po co przyszłaś za mną?
Bałabym się, gdybyś poszedł sam.
Pomogę ci! Przestań zaglądać do szatni i się pospiesz!
To męska szatnia, jasne?
Czekaj!
Pamiętam te zdjęcia. Może inne sale też zostały!
Tędy!
Jak u ciebie?
Nic nie ma!
Może gdzieś są zapasy…
Jak to możliwe?
Naraharę zburzono, kiedy byliśmy w trzeciej klasie.
Zostaw to i pospiesz się!
Wiem! Ale ciekawość jest normalna.
Rany, w takiej chwili?
Nic na to nie poradzę!
Też jesteś głodna!
Tak! Przypomniałam sobie coś!
Na górze nie było automatów z jedzeniem?
Faktycznie!
Pospieszmy się!
Znalazłam!
Serio?
Rany! Czekaj! To niebezpieczne!
W porządku. Widzisz?
Kosuke, chodź!
To niebezpieczne!
Natsume!
W porządku?
Nic mi nie jest…
Jak to nic? Poczekaj chwilę.
Sama mówię, że to sen… Ale strasznie boli.
To musi być prawda! Dlatego ci mówię, głupia!
Głupia…
Gotowe.
Straciliśmy czas. Pospieszmy się.
Kosuke.
Zaczekaj tam!
Cholera.
Rety, powinienem był przyjść sam.
W czasie meczów zawsze uciekasz sama i się ranisz!
Nawet jeśli zdobywasz więcej punktów ode mnie, na nic zdadzą się ranni, głupia!
Ty!
Nie ruszaj się!
Byliśmy napastnikami, bo byliśmy razem!
Sam nie umiesz kopnąć piłki, mięczaku!
Zamknij się! Nawet bez ciebie dobrze sobie radzę!
Przyszłam tu ci pomóc i tylko tyle masz do powiedzenia?
Milcz!
To nic takiego!
Zostaw to mnie!
Dlatego kiedy jesteś sam…
Poradzę sobie!
Widzisz? Dlatego musimy współpracować, smarkulo!
Nie zachowuj się jak moja siostra! Dam radę!
Niby jak? Jesteś bachorem, więc nie rozumiesz uczuć innych!
Co to za smarkula zamknęła się w mieszkaniu?
Martwiłem się o ciebie!
Zajmij się swoimi sprawami!
To mój tekst.
Nieważne…
Do dzieła!
Nic z tego. Cholera.
Kosuke!
Natsume!
- Ach, jak zwykle. - Szybko!
Wracajcie szybko!
Odpływacie!
Czas minął! Nie mamy jak wrócić!
Nie!
Natsume!
W tym tempie wszyscy…
Spokojnie, później zajmiemy się jedzeniem.
Dobrze?
Wróćmy razem do mieszkania!
Kosuke, nie musisz mi tego mówić.
Wiem!
Przestań!
Chciałem tylko powiedzieć, że…
Jest tam kto?
Co?
AWARYJNA TORBA Z JEDZENIEM
Natsume!
Kosuke!
Użyjcie tego, żeby wrócić!
- Kumagayo, wszystko w porządku? - Nic ci nie jest?
KLUB PŁYWACKI NARAHARA
Ale super!
Co to?
Ale łupy!
Wygląda smakowicie.
Otwórz.
Skąd to macie?
Cóż…
- Imprezka z ryżem! - Oj…
Prawie przeterminowane.
To się przeterminowało, ale na pewno można zjeść.
Wypróbuj ją, kurduplu.
- Że co? - Reino!
- To była Narahara? - Tak.
Nie zburzyli jej przed naszą czwartą klasą?
Ją też woda porwała?
Natsume, jak twoja noga? Krwawi.
Potknęłam się, ale nic mi nie jest! Nic mi nie jest!
Cieszę się. Natsume, jesteś taka fajna.
Nie brak ci odwagi! Prawda, Reino?
Co? Mnie nie pytaj!
Pewnie Kumagaya odwalił całą robotę.
Nie, ja…
To wszystko dzięki Kosuke.
Zatem pogodziliście się?
Nie, nie pogodziliśmy się ani…
Kosuke.
Kumagaya!
Kumagayo, chodź tutaj. Zapomnij o niej.
Reino!
Natsume, ty też dobrze się czujesz?
Kosuke, chodź do tego pokoju.
Pewnie.
O tak! Kosuke, dokonaliśmy wielkiego odkrycia!
Znaleźliśmy je wcześniej! Widzisz, prawda?
Tam są wieże ciśnień! To nasze miasto!
Prawda?
Poważnie?
Wracamy do domu.
Jeśli popłyniemy tędy, to na pewno.
Dobra!
Rany! Spadamy!
Co to ma być?
Nie mogę oddychać!
Kumagaya trochę śmierdzi.
Co?
- Miasto nie zniknęło. - Oby rodzice nie byli źli.
Byłoby miło, gdybyśmy mogli ich uspokoić.
Kosuke!
Co?
Kosuke, proszę.
Ty…
To od dziadka Yasujiego.
Co?
Chcieliśmy, żeby twój prezent urodzinowy był niespodzianką.
Moje urodziny… Wtedy?
Marzyłeś o tym, prawda?
Zaplanowaliście to razem.
To miało być twoje cenne wspomnienie,
ale weszłam między was.
A nawet nie jestem rodziną.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Co?
Ja…
Wtedy…
Kosuke?
Nie! Nie wiem. Nic!
Czekaj!
Powinieneś przyjąć prezent!
Czekaj, Kosuke!
NA MORZU PRZEZ
NATSUME 11 KOSUKE 11
Co? Zawsze byliście razem, ale nie będziesz spać z Natsume?
Tak było w młodszych klasach!
Kumagaya, gdzie ty spisz?
Jeszcze nie wiem.
Możesz tu spać.
Idę siku.
Zamknij drzwi.
Co się stało?
Muszę siku!
Rozumiem.
Nie sądziłem, że nadejdzie dzień, w którym zjemy chwasty.
Jak długo mamy jeszcze jeść tak małe posiłki?
Lepiej dmuchać na zimne.
Co?
„Lepiej nie igrać z ogniem”?
Co to znaczy? To nie to samo?
Noppo… Czym ty w ogóle jesteś?
Co masz na myśli, Kosuke?
Widziałem wczoraj twoje ramię.
Coś na nim rosło.
Rosło?
Mówiłeś, że kiedyś tu mieszkałeś,
ale ja też tu mieszkałem, więc bym cię znał.
Zwłaszcza przy takim wzroście w szortach.
Kosuke, nie komentuj strojów innych.
Zawsze byłem w tym mieszkaniu.
Zawsze?
Odkąd zostało zbudowane.
Mieszkało tu mnóstwo ludzi, mieli dzieci.
Zawsze było tu mnóstwo dzieci.
Ale stopniowo wszyscy wyjechali.
A ja nadal trzymam wartę.
Nie rozumiem, co mówisz.
Ile masz…
Roślinny potwór!
Właśnie, duch! Noppo jest duchem tego mieszkania!
Żartujesz.
- Reino! - Fuj! Nie zabijaj nas!
Ty draniu!
Ty! Nie wiem, czy jesteś duchem, czy co,
ale wiesz, co tu się dzieje, prawda?
Czemu jesteśmy na morzu? Hej!
Wiem tylko o sobie.
Przepraszam.
Na pewno? Może to twoja wina…
Kosuke, Noppo naprawdę nic nie wie.
To nie jego wina.
Poza tym jest jednym z nas i to z nim mieszkaliśmy aż do teraz.
Jest jednym z nas? Mówisz poważnie?
Co?
To nie jest normalne. To potwór!
Nie mów tak!
A to całe „mieszkanie razem”? To dla ciebie zabawa w dom?
Chyba pamiętasz, że jesteśmy tu przez ciebie,
bo zamknęłaś się w tej ruderze.
To twoja wina.
Może i wkrótce wrócimy do domu, co nie znaczy, że ci wybaczyłam!
Jak to „mieszkaliśmy razem”?
- To okropne, brudne miejsce… - Reino!
Nie mów tak!
Boli?
Może wcale się nie boję.
Noppo jest duży, ale jest całkiem w porządku.
Rany…
Co jest? A co ze mną?
Yuzuru też jest dobry!
Boję się strasznych rzeczy, ale ty masz łagodne oczy.
Noppo nie jest zły.
Jest jak wszyscy, prawda?
Tak.
Kosuke.
Naprawdę nic nie wiesz?
Przykro mi.
Koniec tajemnic, dobrze?
Dobrze, jedzmy!
- Mój ryż! - Możesz go zjeść! Zasada trzech sekund!
Mam podgrzać?
- Tak. - Neandertalczyk.
Na co się gapisz?
Pokaż.
Och! Dawaj!
Nie biegamy po szpitalu!
Przepraszamy!
Masz urodziny, prawda? Może coś dostaniesz od dziadka Yasujiego.
A to co? Pewnie knujecie coś z dziadkiem.
To tajemnica.
Wcześniej byłaś przerażona, a teraz nic ci nie jest.
Wiem, że dziadkowi Yasujiemu nic nie będzie!
Kosuke, ty też się bałeś!
Zamknij się! Pewnie nadal się boisz.
Zamknij się.
YASUJI KUMAGAYA
A więc nadal się boisz.
To i tak nie twój dziadek, więc nie bój się.
Racja. W końcu to twój dziadek.
Mój…
Hej, Natsume?
Kosuke!
Dziadku.
- Idź i przeproś. - Co?
Szybko! Przeproś!
Kosuke.
Natsume.
Niemożliwe!
Masz jakieś wspomnienia z tym pluszakiem?
Tak.
Gdy byłam mała, dziadek Yasuji mi go kupił.
Bardzo go chciałam, ale nic nie mówiłam.
Nie wiem, jak się dowiedział, ale kupił mi go na urodziny.
Dziadek Yasuji zawsze chciał mnie zaskoczyć.
Dlatego to jest mój skarb.
Natsume, naprawdę kochasz dziadka Yasujiego.
Tak.
Był dla mnie jak ojciec.
To trochę dziwne, skoro był czyimś dziadkiem.
Byłabym już na Florydzie z tatą i mamą.
Reino, uwielbiasz parki rozrywki, prawda?
Uważasz, że jestem dziecinna?
Czemu nie? Wszystkie moje wspomnienia stamtąd pochodzą.
To pewnie to samo.
Co?
Myślę,
że dla Natsume to cenne miejsce, bo tu są jej wspomnienia.
Chyba żartujesz. Nie dla nas.
Chciałam cię przeprosić, Reino.
Co? Co?
To tylko słowa, wiesz?
Zawsze chowam się za tobą, bo umiesz być bezczelna.
Bezczelna?
Przepraszam za to, co powiedziałam. Poprawię się.
Juri.
Obiecajmy sobie, że wrócimy do domu. Zabiorę cię na Florydę.
Dobrze!
Kiedy wrócimy do domu?
Jesteśmy coraz bliżej?
Jestem taki głodny! Jestem taki głodny!
Sto Big Maców i dziesięć nuggetsów! Happy Meals to za mało!
Będziemy jeszcze bardziej głodni.
Zamknij się, kurduplu! Obudziłeś mnie!
Kosuke, daleko jeszcze?
Nie, jest pochmurno i nic nie widzę.
Co?
Co to?
Hej!
Udało się?
Naprawdę?
Tak szybko?
Co? Gdzie?
Tam!
Co? To nie miasto!
Co? Rany.
Co to?
McDonald's?
Niemożliwe… Wygląda staro.
- Dom towarowy. - Co?
Coś nie tak?
Kosuke, nie płynie na nas? Jak wtedy, gdy pojawiła się Narahara.
Tak.
- Spróbuję. - Co?
Mamy mało jedzenia, prawda? Tym razem mi się uda.
Ja też.
Też chcę iść.
Ja też.
Ma park rozrywki na dachu.
Na dachu jest Taishi! Pospieszcie się!
Dobrze. Dzwońcie, gdyby coś się działo.
Jest. Nie możemy długo zostać.
Hej, Natsume!
Co?
Co się stało? Coś się stało?
Nic mi nie jest. Chodźmy!
Dobrze.
Myślałam, że coś tu znajdziemy, ale…
Jest zbyt zdewastowany.
Jak u ciebie?
Nic.
- To. - Co?
FESTIWAL DZIĘKCZYNNY 2016!
Sześć lat temu?
Niemożliwe…
Moment!
Co się stało?
Zaczekaj…
Co? Znowu?
Ktoś tam jest?
Hej! Pospieszmy się!
Czekajcie! Co?
To…
Co? Co to?
Natsume!
Gdzie się podziałaś? Hej!
Tu jesteś!
Ktoś tu był?
Jeśli nie, to pośpieszmy się i chodźmy!
Co?
Co się dzieje? Dziwnie się zachowujesz. Hej!
Co za okropne miejsce.
Co?
ZABAWKOWY RAJ
Przyjechaliśmy tu kiedyś po prezent urodzinowy,
ale rodzice się tu pokłócili.
W efekcie nic nie dostałam.
Zupełnie o tym zapomniałam.
Przepraszam. Chodźmy!
Kosuke! Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz!
Co? Co się dzieje, Taishi?
W końcu cię słyszę! Szybko, uciekajcie!
Co?
Taishi, co tu się dzieje?
Kosuke, płyniecie prosto na nas!
- To chyba źle! - Zderzymy się!
Wejdźmy do środka!
Niedobrze!
O rany!
Zderzymy się!
Niedobrze! Woda wlewa się do środka!
Natsume, wszystko w porządku?
Tak.
Noppo, a u ciebie?
Nic mi nie jest.
- Wynośmy się stąd! - Tak.
Co to jest? Czy to nie dziecko?
Cholera!
Natsume, nie mamy czasu, chodźmy!
Natsume!
- Hej! To katastrofa! - Yuzuru!
Przyciągnijcie nas!
- Kosuke! Dobrze! - Yuzuru!
Ja też pomogę!
Dobrze!
Taishi!
Tam!
- Taishi? - Pomocy!
- Taishi! - Pomóżcie mi!
Ja pójdę!
Juri! Ja też!
Idźcie po Taishiego.
- Oj… - Wszystko w porządku?
Tak, nic mi nie jest!
Taishi!
Juri!
Wszystko będzie dobrze!
- Co robiłeś? - Reino!
Na mój znak!
Dobrze!
Uwaga, ciągnij!
Całe szczęście.
Znów sprawia kłopoty.
Juri, Reino, bardzo wam dziękuję!
Hej. Auć!
W porządku, ja to zrobię.
Co?
Hej, Juri!
Juri!
- To Juri! - Co?
Juri!
Yuzuru, zaraz pomożemy! Przepchnij nas!
Dobrze!
Już idę, Juri!
Trzymaj się!
Juri!
Natsume!
Kosuke! Natsume!
Juri…
Noppo!
Obudź się…
Juri!
Auć!
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam!
Nie dotykaj jej!
Ty! To wszystko twoja wina!
Co?
Co zrobisz, jeśli Juri umrze?
Zaczekaj, Reino! Jeśli Natsume by jej nie uratowała, Juri mogła zostać zmyta…
Mam to gdzieś!
Juri to moja najlepsza przyjaciółka! Ale ty…
Przepraszam.
Mam już dość! Pewnie już nie wrócimy!
Wszyscy zginiemy!
Przestań!
Reino… Proszę, przestań.
Przyniosłam jedzenie.
Wszystko dobrze z twoją stopą?
To przeze mnie. Przepraszam.
Co?
Wiem, że przez ciebie, Kosuke! Co robisz? Odejdź!
Zaczekaj! Pomyślałem, że posłucham twojej opowieści.
Co? Nie dotykaj cudzych rzeczy bez pytania!
Rety, jesteś beznadziejny!
Już od małego byłeś dla mnie jak młodszy brat.
Gdy się dąsałeś, dziadek Yasuji kupował ci, co chcesz.
Hej.
- Nigdy nie będę taka jak ty. - Hej!
Co?
Ty…
dziwnie brzmisz.
Co? Co?
Wiem, że płakałaś.
Wcale nie.
Nie powstrzymuj się. Dlatego przyszedłem cię wysłuchać.
Ja…
jestem beksą.
Przecież wiesz. Miałam straszną rodzinę,
więc zawsze płakałam.
Ale…
Nieważne, ile płakałam,
nic się nie zmieniało i wszystko się rozpadło.
Dlatego wtedy nic nie chciałam.
Myślałam, że tak będzie łatwiej.
Ale…
gdy zdecydowano, że się przeprowadzę, a dziadek Yasuji mnie przyjął,
byłam chyba naprawdę szczęśliwa,
bo czułam się tu jak w prawdziwej rodzinie.
Uśmiech!
- Poza tym… - Za co to było, Natsume?
…mogłam wszystko powiedzieć
i wolno mi było płakać.
Nie sądziłam, że tak mnie to ucieszy.
Ale dziadek Yasuji już nie żyje.
Mieszkanie zniknęło, a wszystko znowu runęło.
Im bardziej nienawidziłam pożegnań, tym ciężej mi było…
Ale nawet gdybym powiedziała o tym mamie, nie mogłaby nic zrobić.
Dlatego musiałam tu przyjść.
Przepraszam. Nie chciałam cię martwić, Kosuke.
To moja wina, że się rozczulam.
Nieprawda.
To moja wina, że wszystkich tu ściągnęłam.
A teraz mówię takie rzeczy. Jestem okropna.
Wypadek Juri to też moja wina.
Ja jestem gorszy.
Dlaczego? Nie…
Wiedziałem, że masz kłopoty,
ale nie mogłem nic zrobić.
Do tego mówiłem niemiłe rzeczy i cię zraniłem.
Ten maluch… gdy dziadek Yasuji mi go dał, nawet mi się nie spodobał.
Co?
Bo przypomniały mi złe wspomnienia.
Ale gdy się z tobą bawiłam, ten maluch zawsze był z nami,
dlatego stał się moim skarbem.
Dzięki tobie, Kosuke.
To nie wszystko.
Chodziliśmy razem do szkoły i graliśmy razem w piłkę.
Było fajnie.
Już samo to sprawia, że cieszę się, że byłam z tobą, Kosuke.
Dobrze! Koniec historii.
Już mi lepiej.
Sama sobie poradzę z problemami.
Możesz bardziej polegać na innych…
Dziękuję. Trochę za dużo powiedziałam.
Kosuke.
Wróćmy razem do domu.
Ja…
Co?
Co to?
Kosuke, spójrz w dół!
Co to?
Co to za dźwięk?
Rany!
To gorsze niż dom towarowy.
Kosuke, niebo!
Czy to nie…
Droga Mleczna?
To światło…
Kosuke.
Minęło już dość czasu. Nie powinniśmy dotrzeć do miasta?
Kurczę, jak my tam wrócimy?
Ludzie!
- Obudźcie się! - Co się stało?
Na dole! Na dole jest woda!
Żartujesz!
W czasie zderzenia musiała powstać dziura. Co robimy?
Chyba musimy opuścić to miejsce.
Nie…
Zbierz wszystkich.
Dobrze.
Brakuje Noppo?
W takiej chwili…
Ten chłopak… nadal coś ukrywa?
Tam jest!
Noppo! Dobrze, że nic ci nie jest. Pospieszmy się.
Noppo… Mów wszystko, co wiesz.
Mieszkanie tonie. Nie dotrze do miasta.
Nie wiemy, co robić. Nie ma innego sposobu?
Noppo…
Nie mogłem zostawić Natsume samej
w tym mieszkaniu, które wszyscy już opuścili.
Kosukego też nie.
Co?
Cały czas się wami opiekowałem.
Ja i mieszkanie to jedność.
Tutaj jest moje miejsce.
Dlatego zawsze byłem z wami.
Wyobrażałem was sobie śmiejących się razem.
Nie mogłem przestać o tym myśleć.
Kiedy odeszliście, zrozumiałem.
ZAKAZ WSTĘPU
Lubiłem widzieć, jak się uśmiechacie.
Dlatego…
Ocean był miejscem, w którym miałem być tylko ja.
Chyba to ja was tu sprowadziłem.
Co? Jak to?
Sprowadziłeś nas tutaj?
Chyba żartujesz. I co na to poradzisz?
Reino… Noppo…
Przymknij się.
Reino!
Hej! Czemu nas w to wciągnąłeś?
Hej! Wyjaśnij mi to.
Reino…
Jak możemy wrócić?
Przykro mi, ale nie wiem, jak wrócić.
Wybacz nam. Zrobię wszystko.
Reino!
Juri!
Juri.
Myślałam, że nie żyjesz.
Po co dramatyzujesz? Sama zdołałam wejść na górę.
Na pewno? Na pewno?
Wybacz, Juri!
- Juri. - Reino…
Tak się cieszę! Wszystko w porządku?
Tak.
Nie płacz, Reino. Przecież jedziemy razem na Florydę.
Ale teraz…
Nie martw się. Razem damy radę wrócić do domu!
- To moja wina, Juri! - Wcale nie.
- Nic mi nie jest. - Moja też! Przepraszam, Juri!
- Nie przejmuj się, Natsume. - Tak się cieszę, Juri!
Powiedz nam, proszę. Naprawdę nie wiesz, jak wrócić do domu?
Przykro mi.
Powinniście się pospieszyć i uciec stąd tratwą.
Nie martwcie się już o mnie.
- Zostawiam to wam. - Dobrze.
Następne.
Tak.
Skończyli?
Jeszcze trochę.
Natsume, skończyli?
O tak.
Natsume?
Noppo też wejdzie na tratwę, prawda?
Ale to wszystko jego wina.
Nie możemy go tak zostawić.
Jeśli budynek zatonie, Noppo też zginie!
Nie jest człowiekiem, prawda? Nie!
Ale…
A jeśli nie możemy wrócić, bo jesteśmy z nim?
Co?
Bo to on nas tu sprowadził.
Jeszcze tego nie wiesz.
Przestań wreszcie.
Kosuke, Noppo zawsze był z nami.
Nie tylko teraz. Był z nami od bardzo dawna!
Oczywiście nie mogę go zostawić.
Poważnie…
Jeśli nie wrócimy razem, nie chcę stąd odchodzić.
Co ty…
Nie mów tak!
To nie znaczy, że musisz umrzeć razem z nim!
Przestań się zamartwiać!
To prawda.
Znów za dużo myślę, co?
Chwila. Rozumiem, co mówi Reina, ale…
Ale! Nawet jeśli dotrzemy do domu, zostawiając Noppo tutaj,
to nie w porządku!
To zbyt okrutne.
Nie mówię tego, bo tego chcę!
Kłótnia to teraz najgorsze, co możemy zrobić.
Nie wiemy, czy to wina Noppo.
Ale…
Będę przy tobie, Reino.
Wybaczcie.
Nie ma czasu na myślenie. Ucieknijmy wszyscy razem.
Czy to…
Wszyscy wsiadają, tak?
Mamy dość czasu?
Zajmę się tym.
Co do wcześniej…
Nie, przepraszam.
Nic już nie mówię.
Natsume…
Co? Tu jest woda.
- Szybko! - Noppo!
- Pokój się przekrzywił. - Co to?
Tratwa?
- Jeszcze trochę! - Nasze rzeczy?
Trochę zostało.
Szybko, skończmy to!
Kosuke.
Tratwa jest gotowa!
To już ostatni!
Pospiesz się!
Już idę!
Co? Ty idiotko!
Jeszcze tu jesteś? Chodźmy.
Pokój dziadka Yasujiego…
Nic mi nie jest.
Chodźmy, Kosuke!
- Noppo! - Noppo!
Nie możecie tu umrzeć!
Szybko!
Pospieszcie się!
Wszystko gotowe?
Możemy odpłynąć!
Chodź, Noppo!
Szybko, wsiadaj!
Noppo!
Noppo, dlaczego?
Podoba mi się to mieszkanie.
Przykro mi.
Nie chcę…
już więcej… pożegnań!
Czekaj!
Natsume!
Natsume. Ty idiotko!
Wracaj, Natsume!
Nie! To nierozważne!
Cholera!
- Kumagaya! - Taishi!
- Wracamy! - Tak!
Wracajcie!
Natsume!
Noppo!
Nie powinnaś tu być!
Szybko, Noppo!
Natsume!
Nie wrócimy!
Kumagayo, wracaj!
Reino, lina! Ja pójdę!
Mówiłeś, że wrócimy razem…
Po co wskoczyłeś? Ty idioto!
Kosuke!
- Pociągnij nas. - Natsume…
Nie! Musimy wrócić!
Natsume!
Nie martw się, Noppo! Jeszcze możemy zdążyć!
Noppo?
Nie możesz tego robić! Zapomnij o mnie!
Nie mogę!
Nie zostawię cię. Musi być jakieś wyjście!
Jakoś przetrwamy tę burzę.
Razem dotrzemy do domu.
Wracaj…
To na nic.
To niemożliwe!
Cholera.
Cholera!
Natsume…
Co… Co mam zrobić?
Świeci się!
Co to?
Poruszamy się!
Co się dzieje?
Wracamy tam, skąd przybyliśmy?
Co?
Mama… wszyscy…
Wracamy do domu, prawda?
Tak.
Taishi, my…
Tak.
Co?
Natsume…
Nawet jeśli wrócimy do domu, Natsume już tam nie będzie.
Natsume!
Chodź tutaj.
Natsume!
Hej.
Czekaj! Czemu idziesz w tamtą stronę?
Mieliśmy wrócić razem!
Natsume!
Nie!
Puszczaj! Natsume!
Kumagayo!
- Nie odchodź! - Kosuke!
Natsume!
Królik?
Nie chcę tego. Nie wrócę tak do domu.
Nagadam tej idiotce. Przysięgam…
Co to?
Przecież to…
YASHIMA
Chciałem tylko żebyś się uśmiechała, Natsume.
To wszystko.
Ale…
Wyszło tak.
Niedługo przetrwamy tę burzę.
Co by zrobiła moja mama, gdybym nie wróciła?
Pewnie byłoby jej łatwiej.
Zgadza się.
Przecież to przeze mnie wszystko się rozpadło.
Kosuke też. Dlatego, że byłem samolubna…
SZPITAL KAMONOMIYA
…nie mógł się pożegnać z dziadkiem Yasujim.
Przez cały ten czas wpraszałam się do cudzego domu.
YASUJI KUMAGAYA
Dlatego, że…
Lepiej…
jeśli po prostu zniknę.
Ale…
Boję się.
Hej!
Natsume!
Natsume! Noppo!
Natsume!
Dobra! Połączone, Kosuke!
Dobre podanie!
Kosuke.
Teraz ja!
Czemu przyszedłeś?
Z drogi!
Co chcesz zrobić?
Diabelski młyn pociągnie linę!
Dobrze! Połączone!
- Udało mu się, Taishi! - Kosuke!
Kumagayo!
Reino!
Przepraszam.
Pamiętam cię.
Zawsze przychodziłaś z tatą, prawda?
Idź!
Ty idioto! Dlaczego to zrobiłeś?
Nie prosiłam, żebyś mnie ratował.
Nic mi nie było.
Przestań to ciągle powtarzać. Ile jeszcze zamierzasz kłamać?
- To nie kłamstwo! - Zamknij się!
Po co przyszedłeś? Wszyscy teraz zginą!
Bo się tu zamknęłaś!
Nienawidzę tego starego mieszkania!
Przypomina mi, jak się chowałaś i płakałaś, a ja udawałem, że nie widzę!
Mam ochotę sobie przywalić!
Mówiłem, że nie masz nic wspólnego z moją rodziną, ale to nieprawda!
Nie wtrącałaś się w cudze sprawy!
To też twój dom! Ale musimy go zostawić!
Bo inaczej nie będziemy mogli wrócić razem do domu!
Chcę zostać z tobą
bardziej niż Noppo!
Wybacz, Kosuke.
Też chcę z tobą zostać. Chcę wrócić do domu!
Ale w tym tempie…
Nie martw się. Razem na pewno damy radę.
Co zrobisz, gdy ci przekażę?
Jest tylko jedna rzecz.
Pamiętasz, ile ćwiczyliśmy?
Strzelać.
Właśnie! To zadanie napastników!
Tak.
Hej, Noppo. Idziesz z nami do domu!
Jasne?
Tak.
Przetrwamy tę burzę!
Idzie!
Wciąga ją!
Dobra!
Kosuke, udało się!
Damy radę, jak się postaramy!
Rany! Jest bardzo splątana!
Ten kabel biegnie wzdłuż gondoli do mieszkania.
Jeśli lina zostanie przerwana,
nie uratujemy tych dzieci.
Słuchajcie…
Przywiązana!
Po tej stronie też!
Zwiążę jeszcze jeden!
Dziękuję! To będzie ostatni!
- Zatrzymało się. - Udało się!
- Pomogę! Nie martw się! - To niebezpieczne!
Co się stało?
- To coś! - To ty!
Wrócimy do domu wszyscy razem!
Jak wrócimy, poczęstuję wszystkich krokietami mamy!
Ja też!
Chcę z wami zagrać w Smash Bros.!
Ja też! Jadę na Florydę z Kumagayą!
Ze mną też, prawda?
Juri!
Uratujmy ich razem!
Wszyscy…
Dalej!
Szkoła Podstawowa Kamo, do boju!
O nie! Rozdzielamy się!
Nie!
To niebezpieczne!
Jeśli puszczę, Kumagaya…
Reino!
Nic ci nie jest?
Nie martw się o mnie.
O nie!
Zaczyna wirować!
Nie ruszaj się!
Nie kręć się!
Cholera!
Taishi!
Niemożliwe…
Wyciągam cię!
Natsume!
Kosuke!
Czekaj! Ja…
Cholera! Nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. To nic takiego.
Ty…
Złap się mocno Natsume.
Natsume, druga ręka.
Nie przemęczaj się i nie idź sama.
Wszystko jedno, jeśli będę jedynym napastnikiem, a ty mnie znienawidzisz!
To niemożliwe w pojedynkę, Kosuke!
Bez moich asyst nawet nie przejdziesz!
- Powtórz to jeszcze raz! - Auć!
Będzie dobrze!
Kosuke, wiem, że też się boisz.
Co? Wcale nie. Ty mała…
Natsume… Kosuke…
Zatrzymałem tych dwoje…
i wszystko się popsuło.
Nieważne, że nie da się cofnąć czasu.
Nieważne, co będzie ze mną.
Ale tych dwoje, Natsume i Kosuke…
żyją!
Chcę, żeby żyli
i się uśmiechali!
Gdzie jesteśmy?
Burza minęła.
Przeżyliśmy?
Tak.
Tak!
Cieszę się, naprawdę!
- Zgrywałeś luzaka. - Ale się bałem!
Kosuke, ty mięczaku!
Zamknij się!
To wyspa.
Więc to nie nasze miasto.
- Tak. - Hej!
Hej!
- Kosuke! - Kumagayo!
YASHIMA
Tak.
O co chodzi?
Yashima…
to pierwszy park rozrywki, do którego zabrał mnie tata.
Wiele razy jeździłam na tym diabelskim młynie.
Tak.
Uwielbiałam to.
Tak.
Reino!
Musimy się zbierać.
Wiem, ale…
Jesteś córeczką tatusia i beksą, ale poradziłaś sobie.
Tak, bardzo się starałam.
Musisz już iść.
Tak.
Dziękuję, że spędziliście tu tyle czasu i że bardzo wam się podobało!
Dziękuję. Dziękujemy!
Dziękuję!
Do widzenia!
O rany!
Pięknie tu.
Co? Ktoś tam jest!
Co? Masz rację. Hej!
Spojrzeli tu! Zejdźmy na dół!
Tak.
Ja też!
Nie.
Co?
Tylko ja mogę iść.
Co? Wszyscy wysiadają.
Jak to?
Już rozumiem.
Ja i te dzieci jesteśmy tacy sami.
To tutaj powracamy.
Jeśli pójdziecie z nami, nie będziecie mogli wrócić do domu.
To dlatego
nie mogę z wami popłynąć.
Przykro mi.
Natsume?
Więc to jest pożegnanie.
Ty…
Ale z ciebie beksa.
Pewnie martwisz się, czy wrócimy do domu. Nie martw się.
Nie o to chodzi! I nie płaczę!
A ja tak się starałam…
Znowu to samo! Mam już dość!
Ja też nie mogłam się wykąpać!
Właśnie! Śmierdzisz!
Nie mów tak!
- Ty też! - Zamknij się!
Natsume już nic nie będzie, prawda, Kosuke?
Tylko nie ty, Noppo…
Co to?
To taki blask jak poprzednio.
Spokojnie. Te maluchy zaraz was stąd zabiorą.
Te maluchy?
Noppo!
Rusza się!
Noppo!
Na razie, Noppo!
Uważaj na siebie!
Żegnaj, Noppo!
Będzie dobrze! Będę pracować z Kosuke!
Super!
A gdzie tamta dwójka?
Tam.
Naprawdę wracamy do domu.
Natsume?
Ładnie.
- Natsume. - To twój dom.
Witaj.
Kosuke, Natsume.
Dziadek Yasuji…
Dziadek…
Proszę.
- Natsume! - Kosuke!
Kosuke, wróćmy razem do domu.
Dobrze, Natsume!
Pa.
Natsume?
Natsume!
Gdzie byłaś? Tak się martwiłam! Dzięki Bogu!
Nic ci nie jest? Jesteś ranna?
Natsume?
Mogę z tobą zostać, mamo?
Oczywiście! Jesteś moją córeczką!
Mogę przy tobie być dzieckiem?
Oczywiście, że tak. Przykro mi…
Możesz się zachowywać, jak tylko chcesz.
Więc, mamo…
Koniec z zamawianiem jedzenia.
Co? Co?
Ugotujmy coś razem, mamo.
Witaj w domu, Natsume.
Jakieś 60 lat temu powstało osiedle Kamonomiya.
Czasem nazywa się je nawiedzonymi blokami, ale to wciąż dom.
To był drogi dom mój i Natsume.
LETNI FESTIWAL
Spędzaliśmy razem tyle czasu, ale powiedziałam jej coś okropnego.
I nie przeprosiłem.
Nawet gdy dziadek mi kazał…
Przepraszam.
Gdy wróciliśmy, wszystko było tak jak dawniej.
CZEKOLADA FLORYDA
Nadal nie wiemy, co się wtedy stało.
Wszystko jest zamazane.
Tak jak powiedziała Natsume, zastanawiam się, czy to był sen.
Ale… to niemożliwe.
To, co się wydarzyło w tym mieszkaniu, było prawdziwe.
Dzięki temu, co się wydarzyło, mogę znowu rozmawiać z Natsume.
Dziadku.
Nasz dom był niesamowity.
Dlatego z Natsume…
Dzięki.
Kosuke, czy ty mówisz to do mnie?
O rany! Przestraszyliście mnie! Nic wam nie jest?
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink