Downloaded from YTS.MX
‎(ภาพยนตร์จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ปิดเทอมหน้าร้อนสินะ
‎ซื้อบูตะเม็งมาเพียบเลย
‎พรุ่งนี้เริ่มทำอะไรก่อนดีนะ
‎หรือว่ามีคนแช่งฉันนะ
‎เอ๊ะ ทำไมล่ะครับ
‎ก็ฉันเห็นผีเด็กตนหนึ่งที่นี่น่ะสิ
‎ฮะ มาเห็นตอนจะทุบทิ้งอยู่แล้วเนี่ยนะ
‎- เฮ้ย นั่นไง ‎- เอ๊ะ
‎เอาเถอะ กินอะไรดีนะ
‎เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้หลอกกันเหรอครับ
‎ได้ยินว่าผู้จัดการเป็นคนเจอ
‎สยอง ไซต์งานแรกของผมแท้ๆ
‎ดวงดีจริงๆ
‎ยาสึจิ…
‎แฟลตคาโมโนมิยะแห่งนี้สร้างขึ้นราวๆ 60 ปีก่อน
‎บางคนเรียกที่นี่ว่าแฟลตผีสิง ‎แต่มันก็ยังเป็นบ้านของบางคน
‎ที่นี่คือบ้านแสนรักของผมกับนัตสึเมะ
‎(นัตสึเมะ: พรุ่งนี้ไปเยี่ยมยาสึจิกัน)
‎(โคซูเกะ: โทษที)
‎(คราวหน้าไปหาคุณปู่กันนะ)
‎(มาที่ชมรมฟุตบอลสิ ตอบข้อความด้วย)
‎(อ่านแล้ว)
‎(ว่าไงนัตสึเมะ เศร้าใจ)
‎(โทรด้วยเสียง)
‎โคซูเกะ
‎ข้าวเย็นพร้อมแล้วนะ
‎มัวทำอะไรอยู่
‎ปิดเทอมหน้าร้อนครั้งสุดท้ายของชั้นประถมแล้ว
‎ถ้าอยากจะไปเที่ยวเล่น ‎ก็รีบทำการบ้านให้เสร็จเร็วๆ ล่ะ
‎แต่ยังไงก็ระวังอุบัติเหตุกันด้วยนะจ๊ะ
‎ไว้เจอกันตอนเทศกาลฤดูร้อนนะ กลับได้จ้ะ
‎- ลุกขึ้น ทำความเคารพ สวัสดีค่ะคุณครู ‎- สวัสดีครับคุณครู
‎นัตสึเมะจังไหวไหม
‎ไม่เป็นไรๆ ไว้เจอกันนะ บ๊ายบาย
‎- บ๊ายบาย ‎- บ๊ายบาย
‎คุมะกายะ เอ๊ะ
‎เรนะ ฉันขอโทษ
‎เรนะจัง เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เรนะ ไม่เป็นไรนะ
‎โธ่ อะไรเนี่ย
‎- เจ็บจัง ‎- ขอโทษนะ
‎นัตสึเมะจัง นั่นน่ะ
‎- อะไรน่ะ ‎- ผลงานคาบศิลปะไม่ใช่เหรอ
‎อะไรเนี่ย อย่างกับขยะ
‎เรนะจัง
‎แค่นี้เอง ไม่เป็นไรๆ
‎ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุมะกายะ หลบไปเลย
‎คุมะกายะ
‎อีกสองวันฉันจะบินไปฟลอริดา ‎แต่เรายังมีที่นั่งว่างอีกหนึ่งที่
‎หา
‎ฉันขอยืมคุมะกายะได้ใช่ไหม
‎ไม่เห็นต้องถามฉันเลย ‎พาหมอนั่นไปได้เลยตามสบาย
‎เราจะไปเที่ยวสวนสนุกแลนด์ ‎ในฟลอริดา เราไปด้วยกัน…
‎นัตสึเมะอยู่นี่เอง
‎พรุ่งนี้ไปแฟลตผีสิงกันเถอะ
‎เอ๊ะ ไปทำไม
‎โครงงานวิจัยช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ‎ส่วนรายละเอียดเป็นความลับ
‎เฮ้ย โคซูเกะก็จะมาด้วยใช่ไหม
‎เดี๋ยวก่อนสิ ฉันคุยกับคุมะกายะอยู่นะ
‎อะไรกัน
‎พวกเราชมรมฟุตบอลโรงเรียนประถมคาโม ‎รวมพลังเป็นหนึ่ง
‎หา
‎รวมพลังเป็นหนึ่งเหรอ
‎เงียบไปเลยเจ้าเปี๊ยก
‎เธอนั่นแหละยัยเปี๊ยก
‎หา ย้อนคนอื่นไม่ดูตัวเองนะยะ
‎แฟลตนั้นน่ะ…
‎อันตรายนะ จะทุบทิ้งแล้ว อย่าไปเลย
‎แต่ว่านะ
‎จริงด้วย ไทชิ
‎ไปได้น่า
‎เห็นไหม ยกคุมะกายะให้…
‎โว้ย หนวกหูกันจริง ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ
‎เดี๋ยวสิ โคซูเกะ
‎แล้วเจอกัน
‎อ้าว คุมะกายะ
‎อย่าวิ่งตรงทางเดินสิ
‎- ครับ ‎- ครับ
‎เชอะ พวกผู้ชายนี่
‎อะไร
‎นัตสึเมะก็น่าจะแวะมาที่ชมรมสักหน่อยเนอะ
‎อาทิตย์หน้าเรามีนัดอุ่นเครื่อง ‎กับโรงเรียนประถมนากะ
‎นายเก่งสุด ‎แล้วก็เป็นบราเธอร์ของพวกเราเลยนะ
‎บราธ่งบราเธอร์อะไรล่ะ
‎ใช่แล้ว แฟลตผีสิง ‎เขาลือกันให้แซ่ดว่าตึกนั้นมีผีอยู่ตนหนึ่งแหละ
‎เดี๋ยวเถอะ ไทชิ
‎นั่นบ้านเก่าของโคซูเกะกับนัตสึเมะนะ
‎นี่
‎พวกนายน่ะ ‎ไปเล่นสแมชบราเธอร์ที่บ้านใหม่ฉันไหม
‎- อือ ‎- อือ
‎ใครไปถึงที่โหล่ต้องใช้จอยขี้กาก
‎- ไม่เอา ฉันขอจอยโปร ไม่เอาจอยขี้กาก ‎- รอด้วยสิ
‎กลับมาแล้วค่ะ
‎อ้าว กลับมาแล้วเหรอ
‎โธ่ๆ
‎เละเทะเหมือนเดิมเลย
‎โธ่เอ๊ย
‎ขอโทษนะ
‎แม่ก็อยากดีไอวายให้นัตสึเมะ
‎แต่ทำงานที่บ้านเสร็จก็เล่นเอาหมดแรงเลย
‎ไม่ออกไปวิ่งล่ะคะ
‎นั่นสินะ
‎จริงด้วยสิ…
‎หืม
‎เขาจะทุบแฟลตนั้นแล้วใช่ไหม
‎เอ๊ะ ถามหนูเหรอ ไม่รู้หรอก
‎นั่นสิ แต่ใจหายเหมือนกันเนอะ
‎ลูกอยู่ที่นั่นมาตั้งนาน
‎กับยาสึโกะ แล้วก็คุณยาสึจิด้วย
‎ยังไม่ได้หาเวลาไปขอบคุณเลย
‎นี่แน่ะ
‎เร็วสิคะ
‎ที่เหลือเก็บเองนะ
‎แบบนี้คืนนี้ต้องสั่งอาหารมากินแล้วล่ะ
‎สั่งข้าวหน้าสุกี้ยากี้ร้านกัสโตอีกดีไหมนะ
‎เอ้า ยกสุกี้ยากี้ของโปรดไปให้ปู่ด้วย
‎เร็วๆ สิลูก
‎เซ้าซี้จริง
‎นี่ๆ ช่วงนี้นัตจังเป็นยังไงบ้าง
‎ใครจะไปรู้
‎เมื่อก่อนเห็นตัวติดกันจะตาย
‎ซาโตโกะก็เหมือนเคย
‎- กลับมาถึงก็พาไปเลย ไม่คุยกันสักคำ ‎- ไม่รู้ด้วยหรอก
‎พอนัตจังไม่อยู่ บ้านเราก็หงอยเหงา ‎ลูกก็เย็นชาซะเหลือเกิน
‎- อิ่มแล้วครับ ‎- อ้าว อิ่มแล้วเหรอ
‎ไม่กินเห็ดชิตาเกะอีกแล้วนะ
‎(โทรด้วยเสียง วิดีโอคอล)
‎(นัตสึเมะ)
‎พรุ่งนี้ต้องไปบุกแฟลตผีสิงให้ได้
‎เอาจริงเหรอ อย่าบอกนะว่าหัวข้อโครงงานก็…
‎จะอะไรล่ะ เดี๋ยวไปถึงก็หาได้เอง
‎(โคซูเกะ: ฉันไม่ไปนะ)
‎มัวทำอะไรกันอยู่นะ
‎โคซูเกะ
‎เฮ้ย
‎จะทำอะไรกัน
‎ปฏิบัติการจับผี
‎หา
‎หมอนี่บอกว่าจะจับผีมาศึกษาน่ะสิ
‎หัวข้อโครงงานของเราไง
‎เอาน่า ตามใจเขาหน่อย โคซูเกะ
‎ปวดหัวจริงวุ้ย
‎ลุยเลยทุกคน
‎เออ
‎ให้ใช้ไอ้นี่เนี่ยนะ สมาร์ทโฟนก็มี
‎ฝั่งนายเป็นไง
‎ใครน่ะ
‎อย่านะ ไม่เอานะ อย่าหลอกฉันเลย
‎ให้ตายสิ เพราะรุ่นพี่นั่นแหละ ‎เห็นใจฉันหน่อยเถอะ
‎ทางนี้ๆ
‎เจ้าโง่ไทชิ ทำอะไรของนายน่ะ
‎- โอ๊ยๆ ‎- เจ้านี่…
‎ไม่ได้หรอก ปิดตายแล้ว
‎เอ๊ะ
‎มาถึงบ้านเก่าของโคซูเกะจนได้นะ
‎เฮ้ยๆ ทางนี้ๆ
‎ทางนี้แน่ๆ
‎- กลับกันได้แล้ว แววล่มมัน… ‎- โอ้โฮ
‎เปิดได้แล้ว เจ๋งโคตร ต้องมีผีในนี้แน่
‎บริษัทกำจัดผี
‎มาไล่ผีหรือไงเนี่ย
‎เปิดไม่ออกอะ
‎ก็ต้องล็อกอยู่แล้ว
‎เปิดได้แล้ว
‎- เอ๊ะ ‎- จริงเหรอ
‎นี่ ไทชิ ถอดรองเท้าด้วยสิ
‎โอ้โฮ
‎- อ้าว โคซูเกะ ‎- สุดยอด
‎ไทชิไม่ยอมถอดรองเท้าล่ะ
‎(คุมะกายะ โทโยโกะ ยาสึจิ)
‎เจ้าผีอยู่ไหน
‎ยังไงก็ไม่ใช่บ้านฉันแล้วนี่ ช่างมันเถอะ
‎อยู่ไหน เจ้าผี
‎รบกวนด้วยนะครับ
‎อยู่ที่ไหน ออกมานะ
‎โคซูเกะเคยอยู่ที่นี่แต่เป็นชั้นบนสินะ
‎- อือ ‎- งั้นที่นี่ก็เป็นบ้านคุณปู่น่ะสิ
‎นี่ พอได้แล้ว
‎กลับกันเถอะ
‎อยู่ตรงนี้ล่ะสิ
‎เป็นอะไรไป ไทชิ
‎ผี
‎เดี๋ยวนะ
‎นัตสึเมะนี่นา
‎- กลับเถอะ ‎- อ้าว
‎นัตสึเมะ
‎เงียบนะ เจ้าบ้า
‎แต่เรามีนัดแข่ง
‎อะไรกัน
‎นปโปะคุงเหรอ
‎- นปโปะ ‎- นปโปะ
‎พวกนายมาทำอะไรที่นี่
‎เราสิที่ต้องถามเธอ
‎ก็เปล่านี่ แค่งีบไปแป๊บเดียวเอง
‎อันนั้นน่ะก็เห็นอยู่
‎แต่ว่า…
‎ว่าแต่นปโปะคุงนี่ใครเหรอ
‎ไทชิ ยูซุรุ ขอโทษที่ไปชมรมฟุตบอลไม่ได้นะ
‎นัตสึเมะก็เลยมา "รวมหัว" กับเราที่นี่ใช่ไหม
‎"รวมพลัง" ต่างหาก
‎เปล่า เพราะนปโปะคุงชอบมาอยู่บนนี้น่ะ
‎เอาล่ะนะ
‎นี่ไงล่ะ
‎ขึ้นไปได้เหรอ เปิดยังไงน่ะ
‎มันเปิดอยู่แล้ว
‎โชคชะตาแน่ๆ
‎นปโปะคุง อยู่หรือเปล่า
‎สุดยอด
‎สูงเหมือนกันนะเนี่ย
‎ไทชิ ระวังอย่าให้ตกลงไปนะ
‎มีเต็นท์ด้วย นัตสึเมะมาตั้งแคมป์เหรอ
‎ก็ทำนองนั้น
‎เจ๋ง
‎นปโปะคุงอยู่บนนี้ตลอด ‎ฉันก็เลยตั้งเต็นท์ไว้ให้เขา
‎สุดยอด
‎แล้วนปโปะคุงนี่ใครเหรอ
‎ดูเหมือนว่าเขาจะเคยอยู่ที่นี่น่ะ
‎ขอเข้าไปในเต็นท์ได้ไหม
‎ได้เลย
‎เด็กประถมเหรอ
‎ใช่ ตัวสูงประมาณนี้
‎อ๋อ ถึงได้ชื่อนปโปะคุงสินะ
‎ใช่
‎เขาไม่ยอมบอกชื่อจริง ‎แล้วก็ดูเหมือนจะไม่อยากกลับบ้านด้วย
‎เขาอาจเป็นผีก็ได้นะ
‎พูดอะไรน่ะ ไม่ใช่หรอก
‎แล้วเจ้าหมอนั่นหายไปไหนล่ะ
‎เอ๊ะ
‎เธอก็แค่กุเรื่องขึ้นมาเพราะอยากมาที่นี่ใช่ไหมล่ะ
‎คนที่พังล็อกเข้ามาก็เธอนี่แหละ
‎ฉันเมินเด็กคนนั้นไม่ลงหรอก
‎เลิกโกหกได้แล้ว
‎เปล่านะ
‎ถ้าได้ไปเที่ยวแลนด์ที่อเมริกาแล้ว ‎จะไม่อยากกลับเลยล่ะ
‎ญี่ปุ่นก็ญี่ปุ่นเถอะ
‎ฉันจะบินไฟลต์แรกพรุ่งนี้
‎ถ้าอยากได้ของฝากอะไรก็บอกได้นะ
‎นี่ ดูสิ
‎มีเต็นท์ด้วย
‎เด็กห้องเราไม่ใช่เหรอ
‎แฟลตผีสิงนี่นา
‎นึกยังไงถึงไปเล่นบนนั้นนะ
‎พวกผู้ชายนี่อย่างกับหลุดมาจากยุคหิน ‎ทึ่มเหมือนกันหมด
‎เอาล่ะ รีบไปกันเถอะ
‎อ้าว คุมะกายะคุงนี่
‎เอ๊ะ ไหน
‎ไหน ไม่เห็นเลย
‎ไหนล่ะ
‎เรนะจัง
‎"ผู้หญิงเราไวกว่าได้เปรียบ"
‎"โอกาสมีไว้ให้พุ่งชน"
‎หา
‎ฉันยืมคำพูดพี่สาวมาน่ะ
‎ไม่ใช่สักหน่อย
‎ฉันก็แค่หงุดหงิดที่หมอนั่นเมินฉันเมื่อวาน
‎จะไปด่าสักหน่อย
‎เอ๊ะ จะขึ้นไปเหรอ
‎เดี๋ยวสิ
‎รอด้วย เรนะจัง
‎หมอนั่นเจอฉันแน่
‎เธอรักแฟลตนี้ขนาดไหนน่ะ
‎ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
‎ใจเย็นๆ ก่อนนะ
‎เธอไม่ไปที่ชมรมแล้วด้วยซ้ำ
‎เก็บห้องยังไม่เสร็จอะไรกัน ‎เลิกโกหกเถอะ สองเดือนเข้าไปแล้วนะ
‎ฉันไม่ได้โกหก แต่ของแม่…
‎อ้าว ยัยเปี๊ยก
‎เงียบไปเลย ฉันไม่ได้มาหานาย ‎ฉันมาหาคุมะกายะ
‎นัตสึเมะเหรอ
‎ทะเลาะกันตามเคย
‎โคซูเกะจะห้ามไม่ให้เขามาที่นี่คนเดียว
‎ยัยนี่ก่อเรื่องอีกแล้ว
‎เธอน่ะโกหก
‎เราก็อยู่ด้วยนะ
‎งั้นก็พูดมาสิ เธอโกหกตามเคยนั่นแหละ
‎นัตสึเมะ พอสักที
‎เรนะไม่เกี่ยวสักหน่อย
‎เลิกสร้างปัญหาให้คุมะกายะได้แล้ว ‎เธอไม่ควรมาที่นี่นะ
‎เอามาตั้งอะไรที่นี่ยะ
‎อย่าจับนะ
‎ทำอะไรน่ะ
‎จะเอาเศษเหล็กแบบนี้มาเล่นทำไม
‎ไม่ได้นะ เอาคืนมา
‎นี่ ปล่อยนะ
‎บอกให้เอาคืนมาไง
‎โอ๊ย เจ็บ
‎เรนะจัง
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ฉันฟ้องครูกับพ่อแน่
‎นี่ของปู่ใช่ไหม
‎นี่…
‎ฉันก็หาแทบตาย
‎ขโมยของคนอื่นไปแบบนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่
‎ไม่ใช่นะ
‎ฉันขอคืนนะ
‎เดี๋ยวสิ
‎ปู่ตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังจะมายุ่งเรื่องชาวบ้าน
‎ฉันน่ะ รำคาญเธอจะแย่แล้ว
‎อ๋อ เข้าใจแล้วๆ จะเอาแบบนั้นสินะ
‎หา ว่าไงนะ
‎เมื่อก่อนเราเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ ‎อยู่บ้านเดียวกันมาก็นาน
‎ไม่อยากเชื่อว่าจะพูดกับฉันแบบนี้
‎เธอไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านฉัน
‎เจ้าบ้า
‎บ้าเอ๊ย อย่าหนีนะ
‎นัตสึเมะ
‎บอกให้หยุดไง
‎เฮ้ย
‎อย่านะ
‎- นัตสึเมะจัง ‎- นัตสึเมะ มันอันตรายนะ
‎ลงมานะ
‎อย่าเข้ามานะ อย่ายุ่งกับฉัน
‎ลงมานะ
‎ไม่นะ อย่าเข้ามา
‎ยื่นมืออีกข้างมาเร็ว
‎นัตสึเมะๆ
‎นัตสึเมะ
‎ขึ้นมาแล้ว
‎นัตสึเมะ
‎นัตสึเมะจัง
‎นัตสึเมะ ไม่เป็นไรนะ
‎นัตสึเมะ
‎เป็นอะไรไหม
‎ไม่เป็นไร
‎โล่งอกไปที
‎โกหกกันใช่ไหม
‎ไม่เห็นอะไรเลย
‎เอ๊ะ เราลอยอยู่เหรอ
‎เค็มปี๋
‎เมืองทั้งเมืองหายวับไปเลย
‎ล้อเล่นใช่ไหม หรือว่าฝนตกหนักจนซัดเรามา
‎งั้นก็มีแค่เราที่รอดเหรอ
‎ไม่มีทาง
‎คุมะกายะ
‎มีเรือมาทางนี้
‎- เอ๊ะ ‎- จริงเหรอ
‎โอ๊ย งงไปหมด นี่มันการฝึกอะไรหรือไง
‎พวกเขามาช่วยเราแล้ว
‎เร็วเข้า
‎- โอ๊ย อย่าดันสิ ‎- เร็วเข้า
‎- โอ๊ย ‎- เจ้าบ้า
‎- หนักชะมัด ‎- โอ๊ย เจ็บ
‎เอ๊ะ โอ้โฮ อย่างใกล้
‎ทางนี้
‎- ช่วยเราด้วย ‎- อะไรน่ะ เดี๋ยวสิ
‎- เดี๋ยว ‎- รอด้วย
‎อย่าเมินเรานะ เจ้าบ้า
‎ไปแล้ว
‎เฮ้ย เราอยู่ตรงนี้ เหวอ
‎รอเราด้วย โว้ย
‎ไทชิ
‎โอ๊ย
‎ไปซะแล้ว
‎ไม่มีทาง
‎ทำไมล่ะ
‎เจ้านี่ก็เชื่อมต่อไม่ได้
‎ดูยังไงก็เหมือนอยู่กลางมหาสมุทรนะ
‎นี่ใช่ญี่ปุ่นแน่เหรอ
‎บ้านลอยได้
‎- เอ๊ะ ‎- เป็นไปได้ยังไง
‎นี่ ทำอะไรสักอย่างสิ ‎ความผิดของเธอไม่ใช่เหรอ
‎เอ๊ะ
‎ทั้งหมดก็เพราะเธอมาที่นี่
‎แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ไม่ต้องมาโกหก
‎เรนะจัง
‎ฉันก็แค่…
‎แค่อะไรยะ
‎มาเพราะนปโปะคุง
‎ใครล่ะ ที่นี่ไม่เห็นมีใครสักคน
‎ยัยขี้โกหก
‎ไม่ได้โกหกนะ
‎งั้นก็พาเขามาเจอเราสิ
‎พอได้แล้ว ตอนนี้มีเรื่องอื่นต้องทำ ‎มากกว่ามานั่งทะเลาะกันนะ
‎แล้วต้องทำอะไรล่ะ
‎นี่นัตสึเมะ เธอชอบมาขลุกอยู่ที่นี่ ‎ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอ
‎เอ่อ เรื่องนั้น…
‎ก็ไม่เชิง
‎ไม่รู้สิ
‎มีพิรุธนะยะ
‎จริงด้วย
‎ชั้นล่างน่าจะมีของกิน ฉันไปดูให้นะ
‎มีพิรุธ
‎ความผิดของเราหรือเปล่านะ
‎มันฝรั่งทอดซายะเอนโด
‎ซ่อมงานคาบศิลปะแล้วด้วย
‎ยัยนั่นมาทำอะไรที่นี่กันแน่
‎เห็นบอกว่ามาตั้งแคมป์ที่นี่
‎มนุษย์ถ้ำหรือไง
‎- กินได้ใช่ไหม ‎- คุมะกายะ
‎- ถามนัตสึเมะก่อนสิ ‎- นี่
‎โอ๊ย
‎หือ ไม่มีเหตุผลเลย
‎นี่ ดื่มนี่หน่อยไหม
‎อะไรของยัยนั่น
‎คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง
‎อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันตรงๆ อย่าหนีสิ
‎นี่ ฉันรู้แล้ว
‎มีใครแกล้งซ่อนกล้องเราแน่ๆ อย่าไปคิดมากเลย
‎- เอ๊ะ ‎- ซ่อนกล้องอะไร
‎คงไม่หรอก…
‎เรือที่เราเห็นเมื่อกี้คงมีกล้องถ่ายเราอยู่
‎อย่างนี้นี่เอง
‎ถ้านี่เป็นแผนของพวกนั้น ‎เราก็มาสนุกกันให้เต็มที่เถอะ
‎จริงด้วย
‎เนอะ คุมะกายะ
‎จะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า
‎ที่เราเจอนี่เข้าขั้นหายนะแล้วนะ
‎ฉันจะพาเรากลับบ้านให้ได้
‎แต่คุมะกายะคุงจะทำยังไงเหรอ
‎ไม่เป็นไร ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง
‎คุมะกายะ
‎ไหนว่าให้เป็นหน้าที่นายไง
‎เอสโอเอส วิทยุสื่อสาร พลุไฟ
‎ใช้กล้องส่องทางไกลมองหาทุกทิศแล้ว
‎แต่ไม่ได้เรื่องเลย
‎เลวร้ายที่สุดเราคงต้องต่อแพหนี…
‎แบบนั้นไม่เอานะ ไม่มีทาง
‎ถ้าพายออกไปแล้วไม่เจอเกาะก็จบเห่เลยนะ
‎ก็จริงนะ
‎จะบ้าตาย เหงื่อออกเหนียวไปทั้งตัว ‎แถมน้ำก็ไม่มีให้อาบ
‎อยากเข้าห้องน้ำด้วย
‎ลงทะเลไปเลยสิ
‎ไม่มีวันย่ะ
‎นี่ ยัยนั่นหายหัวไปไหน ความผิดของนางแท้ๆ
‎เรนะจัง ใจเย็นๆ ก่อน
‎มืดจังเลย
‎คุมะกายะ จะไปไหนกันเหรอ
‎ห้อง 101 ยังสะอาดอยู่
‎แล้วนัตสึเมะล่ะ
‎รายนั้นไม่เป็นไรหรอก
‎- เรนะจัง… ‎- มีคนอยู่ในนั้น
‎อ๋อ มุดหัวอยู่นี่เอง
‎ทำอะไรอยู่ล่ะ โธ่เอ๊ย
‎รอเดี๋ยว
‎- เรนะจัง เร็วเข้า ‎- รู้แล้ว
‎รอด้วยๆ
‎ผีจริงๆ ด้วย ไม่ใช่แค่แกล้งซ่อนกล้องกันแล้ว
‎เจ้านี่อาจจะเป็นคนจับพวกเรามาก็ได้
‎เปิดประตู
‎มันมาฆ่าเราแล้ว
‎ไม่เอา ฉันยังไม่อยากตาย
‎ฉันก็ด้วย
‎โน่น มีแสงไฟอยู่ตรงโน้น
‎อะไรเนี่ย พิธีกรรมปีศาจนี่นา ทั้งหมดเป็นกับดัก
‎- นั่นไงล่ะ ‎- นั่นไงล่ะ
‎เฮ้ย!
‎นัตสึเมะ มาทำอะไรตรงนี้
‎มากันแล้วเหรอ นปโปะคุงล่ะ
‎รอด้วย คุมะกายะ ช่วยฉันหน่อย
‎รอเดี๋ยว
‎เขาชื่อนปโปะคุง ‎เคยอยู่แฟลตนี้เมื่อนานมาแล้ว
‎มีตัวตนจริงๆ ด้วย
‎ตัวโตกว่ายูซุรุอีกนะ
‎อยู่ชั้นม.ต้นเหรอ
‎เรียนที่ไหน ม.ต้นเหรอ ชมรมอะไร
‎เรื่องพวกนั้นน่ะช่างเถอะ ของกินล่ะ
‎แล้วนั่นมันอะไรน่ะ
‎มีน้ำมันที่ใช้ในไซต์ก่อสร้างอยู่ ‎เราต้องเอามาใช้ตอนกลางคืนไง
‎เห็นทีแรกก็นึกว่าเล่นของ
‎แต่ดูไปก็สวยและช่วยให้ผ่อนคลายนะ
‎มีของกินด้วยนะ
‎โอ้โฮ บุฟเฟ่ต์บูตะเม็ง
‎ขนมก็เพียบเลย
‎มีเครื่องดื่มด้วยนะ
‎เครื่องดื่มไม่อั้น
‎มีโคล่าด้วย
‎นี่ขนมาเองหมดเลยเหรอ
‎แค่นี้ไม่น่าจะพอ ฉันก็เลยต้มน้ำฝน ‎จากเตาที่นปโปะคุงทำไว้
‎อี๋ สกปรก
‎ใช้เป็นน้ำอาบได้ด้วยนะ
‎เอ๊ะ อาบน้ำเหรอ ต้มให้ฉันด้วยสิ
‎อาบด้วยน้ำทะเลก่อน แล้วก็ใช้น้ำล้างขั้นสุดท้าย
‎นปโปะคุงกับนัตสึเมะจังสุดยอดเลย
‎คืนนี้เราจะนอนที่นี่
‎- โคล่าๆ ‎- อะไรนะ ไม่มีทาง
‎ฟังนะทุกคน
‎มีอะไร
‎ที่จริงฉันเคยมาที่นี่แล้วล่ะ
‎นั่งเรือมาเหรอ
‎ไม่ใช่ ตอนอยู่ในแฟลตนี้น่ะ
‎ฉันอยู่ในแฟลต แล้วรู้ตัวอีกที ‎ก็มาโผล่กลางทะเลอยู่สองสามครั้ง
‎แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก
‎ขอโทษนะ ฉันไม่กล้าเล่า
‎แต่ไม่ต้องห่วงนะ ‎ปกติหลับไปตื่นหนึ่งก็กลับบ้านได้แล้ว
‎นี่คงเป็นโลกความฝันน่ะ
‎เอ๊ะ
‎จริงเหรอ แต่นี่มันสมจริงมากเลยนะ
‎เลิกพูดเพ้อเจ้อสักที
‎ไม่ต้องห่วงนะ ฉันเคยมาอยู่ที่นี่ทั้งคืน
‎แต่พอกลับไป เวลายังหยุดอยู่ที่เดิมอยู่เลย
‎จริงเหรอ งั้นเราคงไม่เป็นไรมั้ง
‎ไม่น่าเชื่อเลย แต่ฉันจะลองเชื่อดู ‎เพราะนัตสึเมะเป็นคนพูด
‎ฝันไปเถอะ
‎ฉันด้วย นัตสึเมะจัง
‎เอ๋
‎ถือว่ามาเข้าค่ายพักแรมหนึ่งคืนล่ะนะ
‎พอได้ยินว่าเข้าค่ายก็ตื่นเต้นขึ้นมาเลย
‎พวกเด็กผู้ชายนี่นะ
‎โคซูเกะ
‎นี่ไม่มีทางเป็นความฝันแน่ๆ
‎ขังตัวเองอยู่ที่นี่นานจนสมองเจ๊งไปแล้วเหรอ
‎โคซูเกะ อย่าดื้อนักสิ
‎คืนดีกันได้แล้วน่า
‎ไม่ใช่นะ
‎เราต้องหาทางออกไป
‎ไม่ใช่มัวแต่พล่ามว่านี่เป็นแค่ความฝันไร้สาระ
‎งั้นจะทำยังไงล่ะ
‎ฉันจะขึ้นไปดูข้างบน
‎คงมีคนมาช่วยเราสักวัน ‎สำคัญที่สุดคือไปจากที่นี่ให้ได้
‎จริงๆ เลยนะ
‎ไปซะแล้ว อยากเล่นไพ่จัง
‎นี่ๆ ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ
‎ไม่จริงน่า
‎สรุปว่าเป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย
‎ฉันฝันว่าได้กินแมคโดนัลด์ด้วย
‎(บูตะเม็ง)
‎เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกหิวในฝัน
‎เรนะจัง
‎มันจะเป็นความฝันไปได้ยังไง
‎รอทั้งชาติก็กลับไปไม่ได้แล้ว
‎มือถือจับสัญญาณไม่ได้ ท้องหิว อาหารก็ร่อยหรอ
‎เราแค่อยู่รอความตาย
‎ขอโทษนะ
‎ฉันแน่ใจว่าเดี๋ยวเราก็ได้กลับบ้านแล้ว
‎ฉันเกลียดรอยยิ้มจอมปลอมของเธอที่สุด
‎เรนะจัง
‎นัตสึเมะจัง เดี๋ยวก่อน
‎โคซูเกะคุง
‎กินสิ เหลืออีกนิดหน่อย
‎โธ่ นายนี่เอง
‎ฉันไม่หิว ไม่ต้อง…
‎นั่นมัน…
‎ใช่ ฉันคิดหาทางอยู่
‎ฉันอยากฟังเรื่องที่โคซูเกะคุงคิดนะ
‎งั้นฉันจะเล่าให้ฟังคร่าวๆ นะ
‎ในสี่วันนี้ มีอาคารอื่นที่ลอยมาเหมือนของเรา
‎เราไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเมื่อไหร่
‎ถ้าติดอยู่ที่นี่นานๆ ก็ต้องมีอาหาร
‎ถ้าหาปลาไม่ได้ก็ต้องไปหาอาหาร
‎เพราะงั้นถ้าครั้งหน้ามีอาคารลอยมาใกล้ๆ ‎ฉันจะใช้เจ้านี่กระโดดข้ามไป
‎แล้วเชือกนี่ล่ะ
‎ฉันเชื่อมกับสายไฟบนหลังคา ‎ที่ปลายสุดพันไว้กับเสาอากาศ
‎ฉันจะโหนข้ามไปเหมือนโหนสลิง
‎โคซูเกะคุง สุดยอดเลย
‎ก็ไม่เท่าไรหรอก ตอนทำจริงคงกลัวน่าดู
‎อะไรเหรอ
‎โคซูเกะคุงก็มาด้วยกันสิ ทุกคนรออยู่นะ
‎ตอนนี้เหรอ ทำไมฉันต้องไปด้วย
‎นัตสึเมะกำลังสู้อยู่คนเดียว
‎นัตสึเมะเหรอ
‎นัตสึเมะเป็นห่วง
‎เขาไม่ยอมพูด ‎แต่เขารอโคซูเกะคุงอยู่ นัตสึเมะน่ะ…
‎นัตสึเมะอย่างนั้น นัตสึเมะอย่างนี้ ‎ทำไมนายรู้ดีจัง
‎ขนาดฉันยังไม่เข้าใจยัยนั่นเลย
‎ฉันรู้ว่านัตสึเมะต้องการโคซูเกะคุงนะ
‎เป็นใครมาพูดมากอยู่ได้
‎เฮ้ย
‎(บูตะเม็ง ชาเขียว)
‎เอ๊ะ
‎หรือว่านั่นมัน…
‎เกือบไป
‎บ้าเอ๊ย
‎สำเร็จ
‎เอ๊ะ
‎โคซูเกะ
‎ลุยล่ะนะ
‎โอ๊ย
‎สระว่ายน้ำนาราฮาระนี่นา
‎อะไรน่ะ
‎ทำอะไรของนายน่ะ
‎ทำไมเธอ…
‎ยัยบื้อนี่ ตั้งใจทำเสียงดังสินะ
‎เอ๊ะ พูดเรื่องอะไรน่ะ
‎หา
‎ยังไงก็เถอะ ‎นี่นายมาหาเสบียงที่นาราฮาระใช่ไหม
‎ใช่ แล้วเธอตามมาทำไม
‎โคซูเกะมาคนเดียวฉันก็เป็นห่วงน่ะสิ
‎เดี๋ยวฉันช่วยเอง มาเถอะ ‎เลิกแอบดูห้องแต่งตัวแล้วไปกันได้แล้ว
‎ฮะ นี่ห้องแต่งตัวผู้ชายนะ
‎รอด้วยสิ
‎ฉันจำรูปพวกนี้ได้ ห้องอื่นๆ ก็คงเหมือนเดิม
‎ทางนี้
‎ทางนั้นเป็นไง
‎ไม่เจอเลย
‎ขอแค่เจอเสบียงยังชีพสักที่…
‎จะมีได้ยังไง
‎นาราฮาระถูกรื้อไป ‎ตั้งแต่ตอนเราอยู่ป.สามชัดๆ
‎ช่างเรื่องนั้นแล้วรีบหาเข้าเถอะ
‎รู้แล้วน่า แต่จะสงสัยก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือไง
‎เวลานี้เนี่ยนะ
‎ช่วยไม่ได้นี่
‎เธอก็หิวเหมือนกันนั่นแหละ
‎จริงด้วย ฉันนึกอะไรออกแล้ว
‎ชั้นบนมีตู้กดน้ำใช่ไหม
‎จริงด้วย
‎ต้องรีบแล้ว
‎เจอแล้ว
‎จริงเหรอ
‎เฮ้ย เดี๋ยวสิ มันอันตรายนะ
‎ไม่เป็นไรน่า เห็นไหมล่ะ
‎โคซูเกะก็มาสิ
‎มันอันตรายนะ
‎นัตสึเมะ
‎เป็นอะไรไหม
‎ไม่เป็นไร
‎จะไม่เป็นไรได้ยังไง รอเดี๋ยวนะ
‎ฉันพูดเองแท้ๆ ว่าอยู่ในฝัน แต่เจ็บจังเลย
‎นี่มันเรื่องจริงเห็นๆ บอกก็ไม่เชื่อ ยัยบื้อเอ๊ย
‎ยัยบื้อเนี่ยนะ…
‎นี่ เสร็จแล้ว
‎เราเสียเวลาไปเยอะ ต้องรีบแล้ว
‎โคซูเกะ
‎รออยู่นั่นแหละ
‎บ้าเอ๊ย
‎เฮ้อ ฉันมาคนเดียวก็ดีอยู่แล้ว
‎เธอชอบทะเล่อทะล่าลุยเดี่ยวแล้วเจ็บตัวอยู่เรื่อย
‎ถึงจะทำแต้มได้มากกว่าฉัน ‎แต่คนเจ็บจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ยัยบื้อ
‎ไอ้หมอนี่
‎นี่ อย่าขยับสิ
‎เราเป็นกองหน้าคู่หูเพราะต้องลุยคู่ไงล่ะ
‎นายมันอ่อนหัด ยิงเองไม่เข้าสักลูก
‎เงียบไปเลย ไม่มีเธอฉันก็ไหว
‎คนเขาอุตส่าห์มาช่วย ยังจะพูดแบบนั้นอีกเหรอ
‎เงียบน่า
‎แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก
‎ฉันจัดการเอง
‎เพราะแบบนี้ไง พอนายอยู่คนเดียว…
‎ฉันทำได้
‎เห็นไหม เราต้องรวมพลังกันสิ เจ้าบ้า
‎จะทำตัวเป็นพี่สาวฉันไปถึงเมื่อไหร่ ฉันทำได้น่า
‎ทำได้อะไรล่ะ เพราะนายเป็นเด็กบื้อ ‎ถึงไม่รู้ว่าคนอื่นเขารู้สึกยังไง
‎คนที่ขังตัวเองอยู่ในแฟลตร้างต่างหาก ‎ที่เป็นเด็กบื้อ
‎เธอเองก็รู้นี่ว่าฉันเป็นห่วง
‎ห่วงตัวเองก่อนเถอะย่ะ
‎นั่นคำพูดฉัน
‎ช่างมันก่อน
‎- รวมพลังลุย ‎- รวมพลังลุย
‎เปล่าประโยชน์ ให้ตาย
‎โคซูเกะ
‎นัตสึเมะ
‎- อ๋อ พวกนั้นเอง ‎- เร็วเข้า
‎รีบกลับมาเร็วเข้า
‎นายจะลอยไปแล้วนะ
‎พอแล้ว เดี๋ยวกลับไปไม่ทัน
‎ไม่
‎นัตสึเมะ
‎ปล่อยไว้ ทุกคนก็…
‎ไม่ต้องห่วง เรื่องอาหารค่อยหาทางกันใหม่
‎เนอะ
‎กลับไปที่แฟลตด้วยกันเถอะ
‎เรื่องนั้นไม่ต้องให้โคซูเกะมาบอกหรอก
‎ฉันรู้แล้วน่า
‎หยุดนะ
‎เธอนี่ ฉันตั้งใจจะ…
‎ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
‎เอ๊ะ
‎(อาหารยังชีพฉุกเฉิน)
‎- นัตสึเมะ ‎- นัตสึเมะ
‎- โคซูเกะ ‎- โคซูเกะ
‎ใช้เชือกนี่กลับมาให้ได้นะ
‎- คุมะกายะ ไม่เป็นไรใช่ไหม ‎- เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‎(ชมรมว่ายน้ำนาราฮาระ)
‎โอ้โฮ สุดยอดเลย
‎นี่มันอะไรกัน
‎เยอะมากเลย
‎น่ากินจัง
‎แกะเลยๆ
‎ไปหากันมาได้ยังไงน่ะ
‎ก็นะ
‎- ข้าวเยอะเลย ‎- เฮ้อ
‎ใกล้หมดอายุแล้ว
‎ชิ้นนี้หมดอายุแล้ว แต่ฉันมั่นใจว่ายังพอกินได้นะ
‎เจ้าเปี๊ยกลองกินดูก่อนสิ
‎- ว่าไงนะ ‎- เรนะจัง
‎- นี่ เมื่อกี้นาราฮาระใช่ไหม ‎- เออ
‎ตอนเราอยู่ป.สี่ ที่นั่นก็โดนรื้อไปแล้วนี่
‎ถูกซัดมาด้วยเหรอ
‎นัตสึเมะจัง ขาไม่เป็นไรใช่ไหม เลือดออกด้วย
‎อือ แค่สะดุดนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรๆ
‎โล่งอกไปที นัตสึเมะจังเท่มากเลย
‎ใจกล้าสุดๆ เนอะ เรนะจัง
‎เอ๊ะ อย่ามาถามฉันสิ
‎คุมะกายะทำทุกอย่างแหงๆ
‎เปล่าหรอก ฉัน…
‎ใช่ เพราะโคซูเกะเลย
‎งั้นก็คืนดีกันแล้วสิ
‎เปล่า ไม่ได้คืนดีสักหน่อย
‎โคซูเกะ
‎คุมะกายะคุง
‎คุมะกายะ มานี่เถอะ ลืมยัยนั่นซะ
‎เรนะจัง
‎นัตสึเมะไม่เป็นไรใช่ไหม
‎โคซูเกะ มาอยู่ห้องนี้ด้วยกันสิ
‎เออ ได้อยู่แล้ว
‎ใช่ โคซูเกะ เราเจอของดีเข้าแล้ว
‎เพิ่งเจอสดๆ ร้อนๆ ดูสิ เห็นใช่ไหม
‎จริงด้วย มองเห็นหอเก็บน้ำด้วย ‎เมืองของเราเอง
‎ใช่ไหมล่ะ
‎จริงเหรอ
‎จะได้กลับบ้านแล้ว
‎ถ้าลอยไปทางนี้ต้องไปถึงบ้านแน่
‎ลุยเถอะ
‎เฮ้ย ตกแล้วๆ
‎อะไรเนี่ย
‎หายใจไม่ออก
‎คุมะกายะตัวเหม็นแล้วนะ
‎เอ๊ะ
‎- เมืองยังไม่หายไป ‎- หวังว่าพ่อแม่ฉันจะไม่โกรธนะ
‎ถ้าบอกให้ทุกคนรู้ได้ก็ดีสิ
‎โคซูเกะ
‎มีอะไร
‎โคซูเกะ นี่
‎นี่เธอ
‎กล้องนี่ยาสึจิตั้งใจจะให้นาย
‎เอ๊ะ
‎ตอนนั้นเราคุยกัน ‎เรื่องเซอร์ไพรส์ของขวัญวันเกิดโคซูเกะ
‎วันเกิดฉัน หมายถึงวันนั้นน่ะเหรอ
‎ใช่ โคซูเกะอยากได้มานานแล้วนี่นา
‎รวมหัวกันวางแผนสินะ
‎ตั้งใจว่าจะให้เป็นความทรงจำล้ำค่า ‎ของทั้งสองคน
‎แต่ฉันก็ดันเข้าไปแทรกกลาง
‎ทั้งที่ฉันไม่ใช่ครอบครัวด้วยซ้ำ
‎ขอโทษนะ
‎ไม่ต้องขอโทษหรอก
‎เอ๊ะ
‎ตอนนั้นฉันน่ะ…
‎ตอนนั้น…
‎โคซูเกะ
‎ไม่รู้ด้วยแล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ
‎นี่ เดี๋ยวสิ
‎นายต้องรับไปสิ
‎หยุดนะ โคซูเกะ
‎(กลางทะเล)
‎(นัตสึเมะ 11 โคซูเกะ 11)
‎อะไร ปกติตัวติดกันตลอด ‎แต่ไม่ยอมนอนข้างนัตสึเมะเหรอ
‎ตอนนั้นเราเด็กกว่านี้
‎คุมะกายะ จะนอนที่ไหนเหรอ
‎ยังคิดอยู่
‎มานอนตรงนี้ก็ได้…
‎ฉันปวดฉี่
‎นี่ ปิดประตูด้วยสิ
‎มีอะไรเหรอ
‎ฉันปวดฉี่
‎อ๋อ
‎ไม่คิดเลยว่าจะถึงวันที่เราต้องกินวัชพืช
‎ต้องกินทีละนิดๆ ไปอีกนานแค่ไหน
‎เรนะจัง กันไว้ดีกว่าแก้นะ
‎เอ๊ะ
‎หมายถึง "อย่าเล่นกับไฟดีกว่า" ไงล่ะ
‎- ฮะ ‎- อะไรของนาย ก็ความหมายเดียวกันนี่
‎นปโปะ นายเป็นตัวอะไรกันแน่
‎พูดอะไรน่ะ โคซูเกะ
‎เมื่อวานฉันเห็นที่แขนนายแล้ว
‎มีบางอย่างงอกออกมา
‎งอกเหรอ
‎นายบอกว่าอยู่มานานแล้ว
‎แต่ฉันก็เคยอยู่แฟลตนี้เหมือนกัน ‎ถ้านายอยู่ที่นี่ฉันก็ต้องรู้จักสิ
‎สูงโย่งแถมยังใส่กางเกงขาสั้นแบบนั้น
‎โคซูเกะ อย่าวิจารณ์การแต่งตัวของคนอื่นสิ
‎ฉันอยู่แฟลตนี้มาตลอด
‎ตลอดเลยเหรอ
‎ตั้งแต่สร้างแฟลตนี้
‎คนมากมายมาอยู่ที่นี่ มีลูกน้อย
‎แฟลตนี้มักจะเต็มไปด้วยเด็กๆ
‎แต่สุดท้ายทุกคนก็จากไป
‎เหลือแต่ฉันที่คอยเฝ้าดู
‎เดี๋ยวสิ พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลย
‎นี่นายอายุเท่า…
‎ปีศาจมนุษย์ต้นไม้
‎ใช่แล้ว ผีจริงๆ นปโปะคือผีที่สิงแฟลตนี้
‎พูดเป็นเล่น
‎- เรนะจัง ‎- อย่าฆ่าเราเลย
‎เจ้าบ้า
‎นายน่ะ ฉันไม่รู้ว่าเป็นผีหรือตัวอะไร
‎แต่นายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม
‎ทำไมเราถึงมาอยู่กลางทะเล ตอบมา
‎ฉันรู้แต่เรื่องของตัวเอง
‎ขอโทษนะ
‎แน่ใจเหรอ ทั้งหมดนี่อาจเป็นเพราะนาย…
‎โคซูเกะ นปโปะคุงไม่รู้จริงๆ
‎ไม่ใช่ความผิดของนปโปะคุงหรอก
‎อีกอย่าง เขาก็เป็นพวกเดียวกับเรา ‎ที่อยู่กันมาจนถึงตอนนี้
‎พวกเราเหรอ นี่พูดจริงใช่ไหม
‎เอ๊ะ
‎แบบนั้นมันไม่ปกติแล้ว ปีศาจชัดๆ
‎อย่าพูดแบบนั้นสิ
‎"อยู่ด้วยกัน" เหรอ ‎คิดว่าเล่นพ่อแม่ลูกกันอยู่เหรอ
‎อย่าลืมสิว่าที่เราต้องเดือดร้อนก็เพราะเธอ
‎เพราะเธอขังตัวเองอยู่ในแฟลตโทรมๆ นี่
‎นี่เป็นความผิดของเธอ
‎ถึงเราจะได้กลับบ้านแล้ว ‎ก็อย่าคิดว่าฉันจะยกโทษให้ง่ายๆ นะ
‎"อยู่ด้วยกัน" อะไรล่ะ
‎- ห่วยแตก ที่สกปรกๆ แบบนี้… ‎- เรนะจัง
‎ห้ามพูดอะไรแบบนั้นนะ
‎เจ็บไหม
‎ที่จริงฉันก็ไม่ได้กลัวเท่าไรนะ
‎นปโปะตัวโตแต่ก็นิสัยดี
‎ไอ้หมอนี่
‎อะไรกัน แล้วฉันล่ะ
‎ยูซุรุก็นิสัยดี
‎ปกติฉันขวัญอ่อนจะตาย ‎แต่นปโปะคุงมีดวงตาที่อ่อนโยน
‎นปโปะคุงไม่ใช่คนเลวร้าย
‎อือ ทุกคนก็ไม่ต่างกันหรอกเนอะ
‎อือ
‎โคซูเกะ
‎นายไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ
‎ขอโทษนะ
‎ต่อไปห้ามมีความลับนะ
‎มากินข้าวกันเถอะ
‎- ข้าวปั้นของฉัน ‎- ยังกินได้อยู่นะ กฎสามวินาที
‎อุ่นให้ไหมคะ
‎- ได้สิ ‎- พวกมนุษย์ถ้ำนี่
‎ดูอะไรอยู่
‎ขอดูหน่อย
‎นี่ เอามานะ
‎ห้ามวิ่งในโรงพยาบาลนะ
‎- ขอโทษค่ะ ‎- ขอโทษครับ
‎วันนี้วันเกิดนายใช่ไหม ‎ยาสึจิอาจเตรียมของขวัญไว้ให้ก็ได้นะ
‎อะไรน่ะ เธอกับปู่ต้องแอบวางแผนอะไรไว้แน่ๆ
‎ความลับ
‎เมื่อกี้ยังตกใจสะดุ้งโหยง ตอนนี้มาทำเป็นนิ่งนะ
‎ยาสึจิไม่เป็นไรแน่ ‎โคซูเกะก็ตกใจเหมือนกันแหละ
‎เงียบไปเลย เธอยังตกใจไม่หายแหงๆ
‎พูดมากน่า
‎(คุมะกายะ ยาสึจิ)
‎ป๊อดล่ะสิท่า
‎ไม่ใช่ปู่ของเธอสักหน่อย ไม่ต้องกลัวหรอก
‎จริงด้วย ปู่ของโคซูเกะนี่นา
‎ฉัน…
‎นี่ นัตสึเมะ
‎โคซูเกะ
‎คุณปู่
‎- ไปขอโทษซะ ‎- เอ๊ะ
‎เร็วสิ รีบไปขอโทษซะ
‎โคซูเกะ
‎นัตสึเมะ
‎เป็นไปไม่ได้
‎มีความทรงจำที่พิเศษกับตุ๊กตาตัวนั้นใช่ไหม
‎อือ
‎ยาสึจิซื้อให้ตอนฉันยังเด็ก
‎ตอนนั้นอยากได้มากๆ แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้
‎ไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไง ‎แต่เขาก็ซื้อมาให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด
‎ยาสึจิคอยทำให้ฉันประหลาดใจเสมอเลย
‎เจ้าตัวนี้เป็นสมบัติของฉันเลยล่ะ
‎นัตสึเมะคงรักยาสึจิมากๆ
‎ใช่
‎ฉันคงเห็นเขาเป็นพ่ออีกคนหนึ่ง
‎คงแปลกๆ เนอะ ก็เขาเป็นปู่ของคนอื่นนี่นา
‎ตอนนี้ฉันควรจะได้ไปเที่ยวแลนด์ที่ฟลอริดา ‎กับพ่อแม่แล้วแท้ๆ
‎เรนะจังชอบสวนสนุกมากเลยสินะ
‎จะบอกว่าฉันทำตัวเป็นเด็กเหรอ
‎ทำไงได้ล่ะ ‎ความทรงจำทั้งหมดของฉันอยู่ที่นั่นนี่นา
‎งั้นก็คงเหมือนกันสินะ
‎เอ๊ะ
‎มุมของนัตสึเมะจังน่ะ
‎ที่นี่คงเป็นสถานที่สำคัญ ‎ที่กักเก็บความทรงจำอันล้ำค่าไว้
‎เชื่อเขาเลย ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย
‎ฉันอยากขอโทษเรนะจังนะ
‎เอ๊ะ อะไรเหรอ
‎ฉันก็ดีแต่พูดน่ะ
‎ฉันมัวแต่หลบอยู่หลังเรนะจัง ‎ที่ชอบทำอะไรบุ่มบ่าม
‎บุ่มบ่ามเหรอ
‎ขอโทษสำหรับทุกคำที่พูดไปนะ ‎ฉันจะตั้งใจให้มากขึ้น
‎จูริ
‎สัญญามาว่าจะกลับบ้านด้วยกัน ‎แล้วฉันจะพาเธอไปฟลอริดา
‎อือ
‎โอ๊ย เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านสักที
‎เราเคลื่อนเข้าไปใกล้ฝั่งจริงๆ เหรอ
‎หิวจังเลยๆ
‎บิ๊กแมคร้อยชิ้นกับนักเก็ตสิบชิ้น ‎ชุดแฮปปี้มีลไม่พอหรอก
‎ร้องแบบนั้นก็ยิ่งหิวกันหมดน่ะสิ
‎เงียบไปเลยเจ้าเปี๊ยก นอนไม่หลับเลย
‎โคซูเกะ ยังไม่ถึงอีกเหรอ
‎เออ เมฆครึ้มจนมองไม่เห็นเลย
‎เอ๊ะ
‎อะไรน่ะ
‎นี่ พวกนาย
‎ถึงแล้วเหรอ
‎อะไรนะ จริงเหรอ
‎เร็วไปไหม
‎ไหน อะไร
‎นั่นไง
‎เอ๊ะ ไม่ใช่เมืองนี่
‎อะไรนะ เซ็งอะ
‎อะไรเหรอ
‎แมคโดนัลด์เหรอๆ
‎ไม่น่าใช่นะ ดูเก่าๆ
‎- ห้างสรรพสินค้า ‎- เอ๊ะ
‎นี่ เป็นอะไรไป
‎โคซูเกะ มันลอยมาทางเราใช่ไหม ‎เหมือนกับนาราฮาระ
‎ใช่
‎- ฉันจะลองไปดู ‎- อะไรนะ
‎อาหารเหลือน้อยแล้วนี่ คราวนี้ฉันจะทำให้ได้
‎ฉันไปด้วย
‎ฉันอยากไปด้วย
‎ฉันด้วย
‎มีสวนสนุกบนดาดฟ้าด้วย
‎นี่คือไทชิจากดาดฟ้าแฟลต ทุกคน เร็วเข้า
‎เข้าใจแล้วๆ มีอะไรก็วอเรียกนะ
‎นั่นไง เราอยู่นานไม่ได้นะ
‎นี่ นัตสึเมะ
‎เอ๊ะ
‎เป็นอะไรไป มีอะไรหรือเปล่า
‎ไม่ ฉันไม่เป็นไร ไปกันเถอะ
‎เอ้อ ไปสิ
‎นึกว่ามาแล้วจะมีอะไร…
‎ซอมซ่อเกิน
‎ทางนั้นล่ะ
‎ไม่เจอเลย
‎- นี่ ‎- เอ๊ะ
‎(มหกรรมขอบคุณปี 2016)
‎หกปีก่อนเหรอ
‎ไม่มีทาง
‎เดี๋ยวก่อน
‎มีอะไรเหรอ
‎รอเดี๋ยว
‎อะไร มีอะไรอีกงั้นเหรอ
‎ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
‎นี่ เราต้องรีบไปแล้วนะ
‎นี่ รอด้วยสิ เอ๊ะ
‎ที่นี่…
‎เอ๊ะ ที่นี่ทำไม
‎นัตสึเมะ
‎นี่ จะไปไหนน่ะ เฮ้ย
‎เจอตัวแล้ว
‎นี่ เจอคนเหรอ
‎ถ้าไม่เจอก็รีบไปกันเถอะ
‎ฮะ
‎เป็นอะไรไป เธอทำตัวแปลกๆ นะ
‎ฉันเกลียดที่นี่
‎เอ๊ะ
‎(แดนสวรรค์ของของเล่น)
‎ตอนฉันยังเด็ก เรามาซื้อของขวัญวันเกิดกัน
‎แต่พ่อกับแม่ฉันทะเลาะกันที่นี่
‎สุดท้ายฉันก็ไม่ได้อะไรเลย
‎แต่ฉันลืมไปแล้วล่ะ
‎ขอโทษนะ ไปกันเถอะ
‎โคซูเกะ ทราบแล้วเปลี่ยน
‎อะไรนะ มีอะไรเหรอ ไทชิ
‎กว่าจะตอบได้นะ นี่ รีบหนีเร็วเข้า
‎- เอ๊ะ ‎- เอ๊ะ
‎ไทชิ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎โคซูเกะ ตึกฝั่งนายมันลอยมาใกล้เราแล้ว
‎- ท่าไม่ดีแล้ว ‎- จะชนแล้ว
‎เข้าไปข้างในกันเถอะ
‎แย่แล้วๆ
‎กล้วยทอดแล้ว
‎ชนแน่ๆ
‎แย่แล้ว น้ำเข้ามา
‎นัตสึเมะ ไม่เป็นไรนะ
‎อือ
‎นปโปะล่ะ
‎ไม่เป็นไร
‎- รีบออกไปเถอะ ‎- อือ
‎อะไรเนี่ย นั่นเด็กใช่ไหม
‎แย่แล้ว
‎นัตสึเมะ ไม่มีเวลาแล้ว ไปกันเถอะ
‎นัตสึเมะ
‎- แย่แล้ว ไม่รอดแน่ ‎- ยูซุรุ
‎ดึงเราเข้าไป
‎- โคซูเกะ ได้เลย ‎- ยูซุรุ
‎ฉันช่วยนะ
‎อือ
‎อ๊ะ ไทชิคุง
‎ตรงนั้น
‎- ไทชิ ‎- ใครก็ได้ช่วยด้วย
‎- ไทชิ ‎- ช่วยด้วย
‎ฉันไปเอง
‎จูริ ฉันไปด้วย
‎ขอโทษนะ ฝากไทชิด้วย
‎- โอ๊ย ‎- เป็นอะไรหรือเปล่า
‎อือ ฉันไม่เป็นไร
‎ไทชิคุง
‎จูริ
‎ไม่เป็นไรแล้วนะ
‎- ทำอะไรของนายน่ะ ‎- เรนะ
‎รอสัญญาจากฉันนะ
‎โอเค
‎พร้อม ดึง
‎เกือบไปแล้ว
‎เดือดร้อนกันไปหมด
‎จูริ เรนะ ขอบคุณจริงๆ นะ
‎นี่ โอ๊ย
‎ไม่เป็นไร ฉันเอง
‎เอ๊ะ
‎(นากายะ)
‎ไม่นะ จูริ
‎จูริ
‎- จูรินี่ ‎- เอ๊ะ
‎จูริ
‎ยูซุรุ เราจะไปช่วยเอง ดึงเราไปทางนั้นที
‎ได้
‎จูริ ฉันมาแล้ว
‎จูริ อดทนไว้
‎จูริ
‎นัตสึเมะ
‎โคซูเกะ นัตสึเมะ
‎จูริ
‎นปโปะคุง
‎ตื่นเถอะ
‎จูริ
‎โอ๊ย
‎นี่ ทำอะไรน่ะ
‎ขอโทษ
‎อย่าแตะต้องเธอนะ
‎เพราะเธอ ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ
‎เอ๊ะ
‎ถ้าจูริตายไป เธอจะชดใช้ยังไง
‎ใจเย็นก่อนเรนะ ถ้านัตสึเมะไม่คว้าไว้ ‎จูริอาจจะกระเด็นตกน้ำไป…
‎ฉันไม่สนหรอก
‎จูริเป็นเพื่อนสนิทของฉัน แต่เธอ…
‎ฉันขอโทษ
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว เราคงกลับไปไม่ได้แน่ๆ
‎เราจะตายกันหมด
‎พอได้แล้ว!
‎เรนะ พอได้แล้ว ขอร้องล่ะ
‎ฉันเอาอาหารมาให้
‎เท้าไม่เป็นไรใช่ไหม
‎เป็นเพราะฉันเอง ขอโทษนะ
‎เอ๊ะ
‎โคซูเกะใช่ไหม ทำอะไรน่ะ ไปให้พ้นเลยนะ
‎เดี๋ยวสิ ฉันกะจะมาฟังเรื่องของเธอนะ
‎หา อย่าจับของรักของหวง ‎ของคนอื่นโดยไม่ขอก่อนนะ
‎นายนี่มันไม่ไหวจริงๆ
‎โคซูเกะเป็นเหมือนน้องชาย ‎มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‎พองอนทีหนึ่งยาสึจิก็ซื้อให้ทุกอย่างเลย
‎นี่
‎- ฉันเทียบโคซูเกะไม่ติดเลย ‎- นี่
‎อะไร
‎เธอน่ะ
‎ปากไม่ตรงกับใจ
‎เอ๊ะ อะไรนะ
‎ฉันรู้ว่าเธอร้องไห้
‎เปล่าสักหน่อย
‎ไม่ต้องฝืนหรอก ฉันตั้งใจมารับฟัง
‎ที่จริงฉันน่ะ…
‎เป็นแค่เด็กขี้แย
‎รู้ใช่ไหม ครอบครัวของฉันมันพังเละเทะ
‎ตอนนั้นฉันได้แต่ร้องไห้
‎แต่ว่า…
‎ไม่ว่าจะร้องหนักแค่ไหน
‎ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้วทุกอย่างก็พังลงอยู่ดี
‎ฉันเลยยั้งตัวเองไม่ให้ร้องขออะไรทั้งนั้น
‎คิดว่ามันคงจะง่ายกว่า
‎แต่ว่า…
‎พอตกลงกันว่าต้องมาอยู่ที่แฟลตนี้ ‎และยาสึจิก็ยอมรับฉัน
‎ฉันว่าฉันรู้สึกถึงความสุขจริงๆ
‎เพราะฉันถึงกับคิดไปว่าที่เป็นอยู่ตอนนั้น ‎มันยิ่งกว่าครอบครัวจริงๆ ซะอีก
‎เอ้า "ชีส"
‎- แล้วก็… ‎- อะไรกัน นัตสึเมะ
‎ฉันพูดออกไปได้ทุกเรื่อง
‎จะร้องไห้ก็ไม่เป็นไร
‎ฉันไม่เคยรู้เลยว่าอะไรแบบนั้น ‎มันทำให้มีความสุขเหลือเกิน
‎แต่ยาสึจิก็ตายไปแล้ว
‎แฟลตนี้ก็จะหายไป ทุกอย่างพังทลายลงอีกครั้ง
‎ยิ่งคิดว่าเกลียดการบอกลามากแค่ไหน ‎ฉันก็ยิ่งทำใจไม่ได้
‎แต่ถึงจะบอกให้แม่รู้ แม่ก็คงทำอะไรไม่ได้
‎ฉันก็เลยไม่มีทางเลือกนอกจากมาที่นี่
‎ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจะให้โคซูเกะ ‎ต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย
‎ฉันผิดเองที่มัวแต่นั่งซึม
‎ไม่จริงสักหน่อย
‎ฉันผิดเองที่ลากทุกคนมาที่นี่
‎แล้วยังมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้อีก ‎ฉันมันเฮงซวยจริงๆ
‎ที่จูริเป็นแบบนี้ก็เพราะฉัน
‎ฉันเฮงซวยกว่าเธออีก
‎ทำไมล่ะ ไม่ต้อง…
‎ไม่ใช่ ฉันรู้ว่าเธอมีปัญหา
‎แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย
‎แถมยังพูดจาทำร้ายจิตใจเธอ
‎ตอนที่ยาสึจิให้ตุ๊กตาตัวนั้นมา ‎ฉันไม่ได้ชอบมันเท่าไรหรอก
‎เอ๊ะ
‎เพราะเห็นแล้วทำให้นึกถึงความทรงจำแย่ๆ
‎แต่ตอนที่เราเล่นด้วยกันบ่อยๆ ‎เจ้าตัวนี้ก็อยู่ด้วยตลอด
‎มันก็เลยกลายเป็นสมบัติล้ำค่า
‎เพราะโคซูเกะนั่นแหละ
‎ไม่สิ ไม่ใช่แค่นั้น
‎การได้ไปโรงเรียนด้วยกัน เล่นฟุตบอลด้วยกัน
‎สนุกทุกอย่างเลย
‎แค่เพราะเรื่องพวกนั้น ‎ก็ทำให้ฉันดีใจแล้วที่ได้อยู่กับโคซูเกะ
‎เอาล่ะ ฉันเล่าจบแล้ว
‎ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ
‎ปัญหาของฉัน ฉันจัดการเองได้
‎เธอควรจะพึ่งพาคนอื่น…
‎ขอบคุณนะ ถึงฉันจะพูดมากไปหน่อยก็เถอะ
‎โคซูเกะ
‎กลับบ้านด้วยกันนะ
‎คือว่าฉัน…
‎เอ๊ะ
‎อะไรน่ะ
‎โคซูเกะ ข้างล่าง
‎อะไรเนี่ย
‎เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ
‎โห
‎แย่กว่าห้างนั่นอีก
‎โคซูเกะ บนฟ้า
‎นี่มัน…
‎ทางช้างเผือกเหรอ
‎แสงนี่มัน…
‎นี่ โคซูเกะ
‎นี่ก็ผ่านมานานแล้วนะ ‎เราน่าจะเข้าใกล้เมืองแล้วสิ
‎โธ่เว้ย จะกลับไปได้จริงๆ ไหมเนี่ย
‎ทุกคนๆ
‎- ตื่นเร็ว ตื่นเร็วเข้า ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎ข้างล่าง น้ำข้างล่าง
‎ไม่จริงน่า
‎คงเกิดรอยรั่วตอนกระแทก เราจะทำยังไงกันดี
‎ต้องไปจากที่นี่แล้ว
‎ไม่…
‎ไปเรียกทุกคนมา
‎อือ
‎นปโปะหายไปเหรอ
‎เวลานี้เนี่ยนะ
‎หมอนั่นน่ะ ยังปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า
‎อยู่นั่นไง
‎นปโปะคุง ดีใจจังที่ปลอดภัย เราต้องรีบแล้ว
‎นปโปะ บอกทุกอย่างที่รู้มานะ
‎แฟลตนี้กำลังจม มันไปไม่ถึงเมืองหรอก
‎เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ
‎นปโปะคุง
‎ฉันทิ้งนัตสึเมะไว้คนเดียวไม่ได้
‎เพราะทุกคนทิ้งแฟลตนี้ไปหมดแล้ว
‎โคซูเกะก็ด้วย
‎เอ๊ะ
‎ฉันคอยดูแลเธอสองคนมาตลอด
‎ฉันเป็นหนึ่งเดียวกับแฟลตนี้
‎นี่คือที่เดียวที่เป็นที่ของฉัน
‎ฉันถึงได้อยู่กับเธอสองคนตลอดมา
‎ภาพเธอสองคนหัวเราะด้วยกันอย่างมีความสุข
‎ฉันไม่เคยลบภาพนั้นออกจากใจได้เลย
‎พอทั้งสองคนจากไป ฉันก็เข้าใจ
‎(ห้ามบุกรุก)
‎ฉันคงชอบที่ได้เห็นรอยยิ้ม ‎ของทั้งสองคนมากจริงๆ
‎เพราะงั้น…
‎คนที่ควรจะมายังมหาสมุทรแห่งนี้คงมีฉันคนเดียว
‎ฉันคงเป็นต้นเหตุที่ทุกคนมาที่นี่
‎นี่ หมายความว่าไง
‎นายพาเรามาเหรอ
‎ล้อเล่นใช่ไหม คิดจะทำอะไรน่ะ
‎เรนะ นปโปะคุง…
‎หุบปาก
‎เรนะ
‎นี่ ทำไมต้องลากเรามาตายด้วย
‎นี่ อธิบายมานะ
‎เรนะ
‎เราจะกลับไปได้ยังไง
‎ขอโทษ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังไง
‎ยกโทษให้เราเถอะ ‎ให้ฉันทำอะไรก็ยอม ขอร้องล่ะ
‎เรนะจัง
‎จูริ
‎โธ่เอ๊ย นึกว่าเธอจะตายซะแล้ว
‎เธอก็เว่อร์ไป ‎ฉันไม่เป็นไรหรอก เดินขึ้นมาเองเลยนะ
‎พูดจริงๆ เหรอ
‎ขอโทษนะ จูริ
‎- จูริ ‎- เรนะจังนี่นะ
‎โล่งอกไปที ไม่เป็นไรแน่นะ
‎อือ
‎ไม่ร้องนะ เรนะจัง ‎เราจะไปฟลอริดาด้วยกันใช่ไหม
‎ใช่ แต่ตอนนี้…
‎ไม่ต้องห่วงนะ ‎ถ้าเราอยู่ด้วยกันต้องกลับบ้านได้แน่นอน
‎- ฉันผิดเอง จูริ ‎- ไม่เลย
‎- ฉันไม่เป็นไร ‎- ฉันด้วย ขอโทษนะจูริ
‎- ไม่เป็นไรนะ นัตสึเมะจัง ‎- ดีใจจังเลย โล่งอกไปทีนะจูริ
‎บอกเรามาเถอะ ไม่รู้วิธีกลับไปจริงๆ เหรอ
‎ขอโทษนะ
‎ทุกคนรีบขึ้นแพไปจากที่นี่เถอะ
‎ไม่ต้องห่วงฉันแล้วล่ะ
‎- ฝากด้วยนะ ‎- โอเค
‎โคซูเกะ ไปขนอีกอันกัน
‎ได้
‎เสร็จหรือยัง
‎อีกนิดเดียว
‎นัตสึเมะ เสร็จหรือยัง
‎อ๋อ อือ
‎นัตสึเมะ
‎นปโปะคุงก็จะขึ้นแพไปด้วยกันใช่ไหม
‎ก็ความผิดหมอนั่นไม่ใช่เหรอ
‎เราจะทิ้งเขาไว้ไม่ได้นะ
‎ถ้าแฟลตจม นปโปะคุงก็จะตายไปด้วย
‎เขาไม่ใช่คนนี่ ไม่ตายหรอก
‎แต่ว่า…
‎ถ้าเรากลับไปไม่ได้เพราะอยู่กับเขาล่ะ
‎เอ๊ะ
‎ก็เขาเป็นคนพาเรามาที่นี่
‎เรื่องนั้นไม่รู้หรอก
‎พอได้แล้ว
‎นี่ โคซูเกะ นปโปะคุงอยู่กับเรามาตลอดนะ
‎ไม่ใช่แค่ตอนนี้ แต่อยู่มาตลอด อยู่มานานมากๆ
‎ฉันทิ้งเขาไม่ลงหรอก
‎เธอนี่มัน…
‎ถ้าเราไม่กลับไปด้วยกัน ฉันก็จะไม่ไปด้วย
‎นี่ ทำอะไร…
‎อย่าพูดแบบนั้นนะ
‎ใครใช้ให้เธอต้องตายไปกับเขาด้วยล่ะ
‎เลิกซึมได้แล้ว
‎จริงด้วยนะ
‎ฉันคิดมากไปอีกแล้วสินะ
‎เดี๋ยวก่อนสิ ‎ฉันเข้าใจสิ่งที่เรนะพูดนะ แต่ว่า…
‎แต่ถ้าเราทิ้งนปโปะไว้ที่นี่เพื่อจะได้กลับบ้าน
‎แบบนั้น แบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะ
‎มันใจร้ายเกินไป
‎ฉันก็ไม่ได้พูดเพราะอยากทำนะ
‎ใช่แล้ว สิ่งที่ไม่ควรทำที่สุดตอนนี้คือทะเลาะกันนะ
‎เรายังสรุปไม่ได้ ‎ว่าเป็นความผิดของนปโปะคุงด้วย
‎แต่…
‎ฉันจะอยู่กับเรนะจังเอง
‎ทุกคน ขอโทษนะ
‎ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว หนีไปด้วยกันเถอะ
‎เดี๋ยว นั่นมัน…
‎ทีนี้ทุกคนก็ไปได้แล้วใช่ไหม
‎เรามีเวลาพอเหรอ
‎ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง
‎นัตสึเมะ เรื่องก่อนหน้านี้…
‎ไม่หรอก ขอโทษนะ
‎ฉันจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว
‎นัตสึเมะ
‎เอ๊ะ น้ำ
‎- ทุกคน เร็วเข้า ‎- นปโปะ
‎- ห้องมันเอียง ‎- อะไรเนี่ย
‎แพล่ะ
‎- ใกล้เสร็จแล้ว ‎- ของล่ะ
‎ยังเหลืออีกหน่อย
‎เร่งมือกันเถอะ
‎โคซูเกะ
‎แพพร้อมแล้ว
‎เข้าใจแล้ว นี่ชิ้นสุดท้าย
‎รีบไปเร็วเข้า
‎เดี๋ยวฉันรีบตามไป
‎เอ๊ะ ยัยบื้อนี่
‎มัวทำอะไรอยู่ รีบไปเร็ว
‎ห้องของยาสึจิ
‎อือ ฉันไม่เป็นไร
‎ไปกันเถอะโคซูเกะ
‎- นปโปะ ‎- นปโปะคุง
‎จะมาตายในที่แบบนี้ไม่ได้นะ
‎เร็วเข้า
‎ไปเร็ว
‎ทุกอย่างพร้อมไหม
‎พร้อมแล้ว
‎มาเร็ว นปโปะคุง
‎นปโปะ รีบขึ้นไปสิ
‎นปโปะคุง
‎นปโปะ
‎นปโปะคุง ทำไมล่ะ
‎ฉันขออยู่ที่นี่
‎ขอโทษด้วยนะ
‎ไม่เอาแล้ว
‎ไม่เอา ฉันจะไม่บอกลาอีกแล้ว
‎หยุดนะ
‎นัตสึเมะ
‎นัตสึเมะ ยัยบื้อนี่
‎กลับมานะ นัตสึเมะ
‎ไม่ได้นะ มันเสี่ยงเกินไป
‎โธ่เว้ย
‎- คุมะกายะ ‎- ไทชิ
‎- พายกลับไปเถอะ ‎- ได้
‎กลับมานะ
‎นัตสึเมะ
‎นปโปะคุง
‎นัตสึเมะ อย่ามาที่นี่
‎นปโปะคุง เร็วเข้า
‎นัตสึเมะ
‎พายไม่ไปเลย
‎คุมะกายะ กลับมานะ
‎เรนะ เชือก ฉันไปเอง
‎ไหนว่าจะกลับบ้านด้วยกัน
‎ทำไมถึงไม่ไป ยัยบื้อ
‎โคซูเกะ
‎- ดึงเราขึ้นไป ‎- นัตสึเมะ
‎ไม่ได้นะ เราต้องกลับไป
‎นัตสึเมะ
‎นปโปะคุง ไม่ต้องห่วงนะ เรายังไปทัน
‎นปโปะคุง
‎ไม่ได้นะ พอได้แล้ว แค่ลืมๆ ฉันไปก็สิ้นเรื่อง
‎ไม่ได้หรอก
‎ฉันทิ้งนายไม่ได้ ต้องมีสักทางสิ
‎แล้วก็นะ ถ้ารอดพายุลูกนี้ไปได้
‎เราต้องกลับถึงบ้านแน่ๆ
‎กลับไป กลับไปสิ
‎ไม่ไหว
‎ไม่ได้หรอก
‎บ้าเอ๊ย
‎โธ่เว้ย
‎นัตสึเมะ
‎ทำยังไงดี จะทำยังไงดี
‎แสง
‎อะไรเนี่ย
‎ขยับแล้ว
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เรากำลังกลับไปทางเดิมไม่ใช่เหรอ
‎เอ๊ะ
‎แม่ครับ ทุกคน
‎เรากลับบ้านได้สินะ
‎อือ
‎ไทชิ พวกเรา…
‎ใช่
‎อ๊ะ เอ๊ะ…
‎นัตสึเมะ
‎ต่อให้กลับบ้านไปได้ทั้งแบบนี้ ยัยนั่นก็ไม่อยู่แล้ว
‎นัตสึเมะ
‎มาทางนี้สิ
‎นัตสึเมะ
‎เฮ้ย
‎เดี๋ยวสิ ทำไมไปทางนั้นล่ะ
‎ไหนบอกว่าจะกลับบ้านด้วยกันไง
‎นัตสึเมะ
‎ไม่นะ
‎ปล่อยนะ นัตสึเมะ
‎คุมะกายะ
‎- อย่าไปนะ ‎- โคซูเกะ
‎นัตสึเมะ
‎นัตสึเมะๆ
‎นัตสึเมะ
‎กระต่ายเหรอ
‎ไม่เอาหรอก ฉันจะไม่ยอมกลับไปทั้งอย่างนี้
‎ฉันขอสาบานเลย ฉันจะบอกยัยบื้อนั่น…
‎อะไรน่ะ
‎นี่มัน…
‎(ยาชิมะ)
‎ฉันแค่อยากรักษารอยยิ้มของนัตสึเมะไว้
‎ก็แค่นั้นเอง
‎แต่ว่า…
‎ดันเป็นแบบนี้
‎อีกไม่นานก็ผ่านพายุลูกนี้ไปได้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
‎ถ้าฉันไม่ได้กลับไป อยากรู้จังว่าแม่จะทำยังไง
‎ชีวิตแม่คงง่ายขึ้น
‎จริงด้วยสิ
‎เพราะฉันชีวิตของทุกคนถึงต้องพังพินาศ
‎โคซูเกะด้วย เพราะฉันมันเห็นแก่ตัว
‎(โรงพยาบาลคาโมโนมิยะ)
‎เขาถึงไม่มีโอกาสบอกลายาสึจิ
‎ฉันทำตัวเป็นกาฝากอยู่ในบ้านคนอื่นมาตลอดเลย
‎(คุมะกายะ ยาสึจิ)
‎เพราะฉัน…
‎ดีแล้วล่ะ
‎ฉันหายไปก็ดีแล้ว
‎แต่ว่า…
‎ฉันกลัว
‎เฮ้ย
‎นัตสึเมะ
‎นัตสึเมะจัง นปโปะ
‎นัตสึเมะ
‎ทีนี้ล่ะ ยึดไว้แล้ว โคซูเกะ
‎สวย
‎โคซูเกะ
‎ลุยล่ะนะ
‎กลับมาทำไม
‎หลบไป
‎จะทำอะไรน่ะ
‎เราจะให้ชิงช้าสวรรค์ดึงไป
‎ดี ผูกแน่นแล้ว
‎- เขาทำได้ ไทชิ ‎- โคซูเกะ
‎คุมะกายะ
‎เรนะจัง
‎ขอโทษนะ
‎ฉันจำเธอได้นะ
‎เธอมากับพ่อตลอดเลยใช่ไหม
‎ลุยเลย
‎คนบ้า ทำอะไรของนาย
‎ใครใช้ให้มาช่วยฉัน ฉันน่ะ
‎ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย
‎เอาแต่พูดว่า "ไม่เป็นไรๆ " อยู่ได้ ‎จะโกหกไปถึงเมื่อไหร่
‎- ฉันไม่ได้โกหก ‎- เงียบไปเลย
‎มาทำไม เดี๋ยวทุกคนก็ตายกันหมดหรอก
‎เพราะเธอขังตัวเองอยู่ที่นี่ไงล่ะ
‎ยังไงฉันก็เกลียดไอ้แฟลตซอมซ่อนี่
‎เห็นแล้วนึกถึงตอนที่เธอแอบไปร้องไห้ ‎แล้วฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็น
‎มันทำให้ฉันอยากจะชกหน้าตัวเองซะ แล้วก็…
‎ฉันบอกว่าเธอไม่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของฉัน ‎แต่เธอน่ะเกี่ยวสุดๆ เลย
‎เธอไม่ได้จุ้นจ้านสักหน่อย
‎นี่ก็บ้านเธอเหมือนกัน แต่เราต้องทิ้งมันไปแล้ว
‎ไม่งั้นเราจะไม่ได้กลับไปด้วยกัน
‎ถ้าต้องเลือกนปโปะกับเธอ
‎ฉันก็อยากอยู่กับเธอนะ
‎ขอโทษนะ โคซูเกะ
‎ฉันก็อยากอยู่กับโคซูเกะ ฉันอยากกลับบ้าน
‎แต่ถ้าปล่อยไว้…
‎ไม่ต้องห่วง ถ้าเรารวมพลังกัน ต้องไปถึงแน่
‎พอฉันส่งบอลให้แล้ว เธอต้องทำยังไง
‎มีอย่างเดียวเท่านั้น
‎เราซ้อมกันหนักแค่ไหน จำได้ไหม
‎ยิงให้เข้า
‎ใช่แล้ว นั่นแหละภารกิจของกองหน้าคู่หู
‎อือ
‎เฮ้ย นปโปะ กลับบ้านกันได้แล้ว
‎เข้าใจไหม
‎อือ
‎เราจะผ่านพายุลูกนี้ไปให้ได้
‎มาแล้วๆ
‎มาแล้ว
‎ดึงมาแล้ว
‎สวย
‎ได้ผลด้วย โคซูเกะ
‎เห็นไหม ไม่ลองไม่รู้
‎แย่แล้ว พันกันยุ่งเลย
‎สายเคเบิลเชื่อมเรือกอนโดลาไปถึงแฟลต
‎ถ้าสายขาด
‎เราก็ช่วยเด็กพวกนั้นไม่ได้
‎ทุกคน
‎มัดไว้แล้ว
‎ฝั่งนี้ก็มัดแล้ว
‎ฉันจะผูกอีกเส้น
‎ขอบคุณนะ ดึงเส้นนี้หลังสุดนะ
‎- หยุดแล้ว ‎- สำเร็จ
‎- ฉันเอง ไม่ต้องห่วง ‎- อันตรายนะ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎- ไอ้นี่ ‎- นี่เธอ
‎เราต้องได้กลับบ้านด้วยกัน
‎ถึงบ้านแล้วฉันจะให้แม่ทำโคร็อกเกะเลี้ยงทุกคน
‎ฉันด้วยๆ
‎ฉันอยากเล่นสแมชบราเธอร์กับทุกคน
‎ฉันด้วย ฉันจะไปฟลอริดากับคุมะกายะ
‎ไปกับฉันด้วยใช่ไหม
‎จูริ
‎ทุกคนรวมพลังช่วยสามคนนั้นเถอะ
‎ทุกคน…
‎ลุยเลย
‎ประถมคาโม สู้ตาย
‎ไม่นะ หลุดแล้ว
‎ไม่นะ
‎อันตราย
‎ถ้าปล่อยไป คุมะกายะก็คง…
‎เรนะจัง
‎เป็นอะไรไหม
‎ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‎ซวยแล้ว
‎มันเริ่มหมุนแล้ว
‎อย่าหมุนสิ
‎แกจะหมุนไม่ได้นะ
‎โธ่เว้ย
‎ไทชิ
‎ไม่นะ
‎ฉันช่วยเอง
‎นัตสึเมะ
‎โคซูเกะ
‎รอเดี๋ยวนะ ฉันจะ…
‎โธ่เว้ย เป็นอะไรไหม
‎บอกว่าไม่เป็นไรไง แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก
‎นาย…
‎จับนัตสึเมะให้แน่นๆ
‎นัตสึเมะ ยื่นมืออีกข้างมา
‎ห้ามฝืนตัวเองแล้วถอดใจคนเดียวอีกนะ
‎ถ้าฉันกลายเป็นกองหน้าลุยเดี่ยว ‎จนเธอเหม็นขี้หน้าขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ
‎โคซูเกะลุยคนเดียวไม่ไหวหรอก
‎ถ้าไม่มีฉันคอยส่งลูกให้เธอก็ยิงไม่เข้าหรอก
‎- แน่จริงก็พูดอีกทีสิ ‎- โอ๊ย
‎เราไม่เป็นไรหรอก เนอะ
‎โคซูเกะก็ป๊อดเหมือนกันนั่นแหละ
‎เอ๊ะ ใครป๊อด ยัยบื้อนี่…
‎นัตสึเมะ โคซูเกะ
‎เพราะฉันรั้งทั้งคู่ไว้…
‎ก็เลยกลายเป็นแบบนี้
‎ต่อให้ย้อนเวลากลับไปตอนนั้นไม่ได้ฉันก็ไม่สน
‎ฉันไม่สนว่าฉันจะเป็นยังไง
‎แต่สองคนนี้ นัตสึเมะกับโคซูเกะ…
‎ยังมีชีวิตอยู่
‎ฉันอยากให้พวกเขา
‎อยู่ต่อไปด้วยรอยยิ้ม
‎เราอยู่ไหนแล้วเนี่ย
‎พายุผ่านไปแล้ว
‎เรารอดแล้วใช่ไหม
‎อือ
‎- ไชโย ‎- ไชโย
‎ดีใจที่สุดเลย
‎- เก๊กตั้งนานนะยะ ‎- กลัวแทบตาย
‎โคซูเกะป๊อด
‎เงียบไปเลย
‎เกาะนี่นา
‎ไม่ใช่เมืองเราเหรอ
‎- อือ ‎- เฮ้ย
‎เฮ้ย
‎- โคซูเกะ ‎- คุมะกายะ
‎(ยาชิมะ)
‎คือว่า…
‎อะไรเหรอ
‎ยาชิมะ…
‎เป็นสวนสนุกแห่งแรกที่พ่อพาฉันไป
‎ฉันเคยนั่งชิงช้าสวรรค์นี่ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ
‎อือ
‎ฉันชอบมากเลย
‎อือ
‎เรนะจัง
‎เรนะ ไปกันเถอะ
‎อือ แต่ว่า…
‎เธอเป็นลูกแหง่ติดพ่อแถมยังขี้แย ‎แต่ก็พยายามได้ดีมากเลยนะ
‎อือ ฉันพยายามมากเลย
‎เอาล่ะ ถึงเวลาไปแล้ว
‎อือ
‎ขอบคุณที่มาใช้เวลามากมายที่นี่และรักที่นี่นะ
‎ขอบคุณ ขอบคุณนะ
‎ขอบคุณครับ
‎ลาก่อนนะ
‎- โอ้โฮ ‎- โอ้โฮ
‎สวยจัง
‎เอ๊ะ มีคนอยู่ตรงนั้น
‎เอ๊ะ จริงด้วย ทางนี้
‎มองมาแล้ว ลงไปกันเถอะ
‎ไปกัน
‎รอฉันด้วย
‎อย่านะ
‎เอ๊ะ
‎ตรงนี้มีแค่ฉันที่ไปได้
‎เอ๊ะ ทุกคนก็ไปได้นะ
‎ทำไมล่ะ
‎ฉันเข้าใจแล้ว
‎ฉันเหมือนกับเด็กพวกนั้น
‎นี่คือที่ที่เรากลับมา
‎ถ้าไปกับเรา จะไม่ได้กลับบ้านกันนะ
‎เพราะงั้น…
‎ฉันไปด้วยไม่ได้แล้ว
‎ขอโทษนะ
‎นัตสึเมะ
‎งั้นก็ต้องลากันแล้วสิ
‎นี่เธอ…
‎ขี้แยจริงๆ
‎กลัวไม่ได้กลับบ้านสินะ ไม่ต้องห่วง ยัย…
‎ไม่ใช่สักหน่อย ไม่ได้ร้องไห้ด้วย
‎คนอุตส่าห์กลั้นไว้แท้ๆ
‎อีกแล้วนะ ฉันชักจะคันแล้วนะ
‎ฉันก็ไม่ได้อาบน้ำเหมือนกัน
‎ใช่แล้ว เหม็นชะมัด
‎ปากเสีย
‎- นายก็ด้วย ‎- เงียบไปเลย
‎นัตสึเมะคงไม่เป็นไรแล้วเนอะ โคซูเกะ
‎เดี๋ยวเถอะ นปโปะคุงก็ด้วย…
‎อะไรน่ะ
‎แสงจากเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ
‎ไม่ต้องห่วงนะ เด็กๆ พวกนี้จะพาทุกคนไปส่งถึงที่
‎- เด็กๆ เหรอ ‎- เด็กๆ เหรอ
‎นปโปะคุง
‎นปโปะ
‎ขยับแล้ว
‎นปโปะคุง
‎แล้วเจอกันนะ นปโปะ
‎ดูแลตัวเองด้วยนะ
‎ลาก่อนนะ นปโปะคุง
‎ฉันสบายมาก ‎ฉันกับโคซูเกะจะพยายามไปด้วยกันนะ
‎สุดยอด
‎เอ๊ะ แล้วอีกสองคนล่ะ
‎อยู่โน่น
‎จะได้กลับบ้านจริงๆ แล้วสินะ
‎นัตสึเมะ
‎สวยจัง
‎- นัตสึเมะ ‎- นี่คือบ้านของลูก
‎เชิญเลย
‎โคซูเกะ นัตสึเมะ
‎ยาสึจิ…
‎ปู่ครับ
‎ไปเลย
‎- นัตสึเมะ ‎- โคซูเกะ
‎กลับบ้านกันเถอะ โคซูเกะ
‎ไปกัน นัตสึเมะ
‎บ๊ายบาย
‎นัตสึเมะ
‎หายไปไหนมา แม่เป็นห่วงแทบตาย โล่งอกไปที
‎เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนไหม
‎นัตสึเมะ
‎หนูอยู่กับแม่ได้ใช่ไหมคะ
‎ได้สิ ลูกสาวสุดที่รักของแม่ทั้งคน
‎หนูทำตัวเป็นเด็กน้อยตอนอยู่กับแม่ได้ไหม
‎ได้เลยลูก แม่ขอโทษนะ
‎ลูกจะงอแงแค่ไหนก็ได้
‎งั้นแม่คะ
‎ไม่สั่งอาหารแล้วนะ
‎เอ๊ะ อะไรกัน
‎ทำอาหารเย็นกินกันเถอะแม่
‎ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ นัตสึเมะ
‎แฟลตคาโมโนมิยะแห่งนี้สร้างขึ้นราวๆ 60 ปีก่อน
‎บางคนเรียกที่นี่ว่าแฟลตผีสิง ‎แต่มันก็ยังเป็นบ้านของบางคน
‎ที่นี่คือบ้านแสนรักของผมกับนัตสึเมะ
‎(เทศกาลฤดูร้อน)
‎เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันตั้งมากมาย ‎แต่ผมก็พูดจาแย่ๆ กับนัตสึเมะ
‎และสุดท้ายก็ไม่เคยขอโทษ
‎คุณปู่เอ็ดก็ไม่ฟัง
‎ขอโทษ
‎พอกลับมาถึง ทุกอย่างก็กลับมาเหมือนแต่ก่อน
‎(ช็อกโกแลต ฟลอริดา)
‎ยังไม่มีใครอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้
‎มันเบลอไปหมด
‎อย่างที่นัตสึเมะบอก ‎ผมสงสัยว่ามันเป็นแค่ความฝันหรือเปล่า
‎แต่เป็นไปไม่ได้หรอก
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในแฟลตนั้นเป็นเรื่องจริง
‎ที่ผมคุยกับนัตสึเมะได้อย่างตอนนี้ ‎ก็เพราะเกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น
‎คุณปู่
‎บ้านเราสุดยอดไปเลยเนอะ
‎เพราะงั้น กับนัตสึเมะ…
‎ขอบใจนะ
‎โคซูเกะกำลังขอบคุณฉันเหรอ
‎โอ๊ย ใจหายใจคว่ำ ไม่เป็นไรกันใช่ไหม
‎คำบรรยายโดย: มนฐิตา เฉื่อยทอง