Wracam do Netflix, skarby.
Życie przywiodło mnie do nowego kraju.
Witamy w Arabii Saudyjskiej, Georgino Rodríguez.
Zamieszkałam z rodziną w Arabii Saudyjskiej.
Nasza wariatka.
Nowy klub przywitał nas z otwartymi ramionami.
Miałam też okazję
wziąć udział w największych modowych i sportowych wydarzeniach.
Nie sądziłam, że spotkam tylu wspaniałych ludzi.
Sześćdziesiąt procent moich modelek to debiutantki.
Denerwuję się, ale po cichu.
Udało mi się spełnić marzenie z dzieciństwa.
Decyduję o swojej teraźniejszości.
I kocham to, co robię.
Georgina!
Będę w kolejnej kampanii Guess.
- Gotowa do pracy? - Zawsze.
Wszystko robię z pasją.
Zdrowie!
Buduję własną przyszłość.
Kolejne spełnione marzenie.
Marzyłam o domu przy plaży. Villa Perla.
Wspaniały.
Moje oczy mówią same za siebie.
Inspiruję siebie i innych.
Jestem nie do zatrzymania. Jestem szczęściarą.
Jestem Georgina.
JESTEM GEORGINA
RONALDO W AL-NASSR DO CZERWCA 2025
KONTRAKT O WARTOŚCI 200 MLN EURO
RONALDO W AL-NASSR PRZEZ DWA I PÓŁ SEZONU
RONALDO W AL-NASSR
NOWY ZAWODNIK AL-NASSR
2 STYCZNIA 2023
RIJAD, ARABIA SAUDYJSKA
Gdy Cris powiedział mi o Al-Nassr,
poczułam wielką ulgę, bo chciałam się wyrwać z Manchesteru.
Wiedziałam, że czeka nas coś wielkiego. Byliśmy zmotywowani.
Wyjazd bardzo mnie ucieszył.
Nie mieliśmy domu, bo decyzja była nagła,
więc pierwszy miesiąc spędziliśmy w hotelu.
Na początku było mi ciężko,
bo nigdy nie mieszkaliśmy tak długo w hotelu.
Były dni, że nie chciałam nikogo widzieć, ale i tak byłam bardzo podekscytowana,
a ludzie wokół nas bardzo nam wszystko ułatwili.
3 STYCZNIA 2023
WITAJ, RONALDO
W dniu prezentacji Crisa
musiałam wszystko rozpakować i wybrać swoją stylizację.
Przyciemniłam nieco włosy.
Wysłałam ciuchy dzieci i Cristiana do prasowania.
Ktoś musiał kupić Crisowi koszule, bo żadnej nie zabrał.
Właściwie to ja zapomniałam o koszulach i butach.
Musiałam kogoś po nie wysłać.
Zawsze gdy pakuję Crisa, zapominam o jego butach.
Wybrałam mu szary garnitur i białą koszulę.
Pojechaliśmy na stadion.
Rządzisz, Cristiano! Jesteś najlepszy!
Cristiano Ronaldo!
Panie i panowie,
Cristiano Ronaldo!
Byłam już na boisku,
po wygranym finale Ligi Mistrzów w Cardiff.
Albo na prezentacji pucharów na stadionie Realu Madryt.
Ale wtedy uwaga nie skupiała się na mnie,
bo na boisku byli wszyscy zawodnicy, ich rodziny, puchary…
Panie i panowie,
zapraszamy na boisko rodzinę Cristiana.
Witamy w Arabii Saudyjskiej
Georginę Rodríguez, Cristiana Juniora,
Matea, Evę, Alanę i maleńką Bellę!
Tym razem czułam, że wszystkie oczy były zwrócone na nas.
Po raz pierwszy na boisku były wszystkie dzieci.
Bardzo się denerwowałam, bo nie wiedziałam, jak zareagują.
Dla mnie samej to niełatwe i bardzo się tym stresuję.
A gdy myślałam, że zrobię to z dziećmi, od razu traciłam apetyt.
Wyobraźcie sobie mnie bez apetytu!
Chodźcie, kochani.
To był zastrzyk adrenaliny.
Coś wspaniałego. Poczułam się jak zawodnicy.
Wszyscy patrzyli na mnie.
Ja i moja rodzina
pragniemy podziękować wam wszystkim za wasze wsparcie i ciepłe powitanie.
Damy z siebie wszystko. Dziękuję wszystkim.
Eva, Alana i Mateo nigdy nie byli na boisku,
więc naprawdę się stresowałam,
ale ucieszyło mnie gorące powitanie,
jakie zgotowali nam kibice Al-Nassr.
Potem szukałam domu.
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Ten dom dał nam wielką radość. Jesteśmy wdzięczni Bogu za nasze życie.
W Rijadzie jestem bardzo zajęta
i bardzo szczęśliwa.
Moja doba ma zdecydowanie za mało godzin.
Wstaję rano na kawę z Cristianem,
a potem on jedzie na trening,
a ja idę na siłownię.
Coś wam powiem: jestem sprawna, ale nadal tłusta.
Zajmuję się sprawami związanymi z pracą i domem.
Czasem muszę pobyć sama.
Mam wtedy najgenialniejsze pomysły.
Zajmuję się Bellą.
Jem w pośpiechu i jadę odebrać dzieci ze szkoły.
Szkoła!
Uważaj, Mateo. Samochód.
Nie zabrałem korków!
- Ostrożnie. - Świetnie grałem!
Strzeliłem dwa gole!
Dajcie mi plecaki.
Eva, plecak.
Jedziemy.
Cześć!
Czerwone kartki!
Zapinamy pasy.
Czerwone kartki.
Mamo, nie widziałaś jeszcze tego.
Dostałam tę naklejkę za sylabizowanie.
Były jeszcze liczby i…
- Litery. - Naprawdę?
Dali mi to.
- Mamo… - Szkoła!
Poćwiczymy balet, gdy wrócimy do domu?
Gimnastykę albo balet. Co wolisz?
Gimnastykę. Balet jest na drugim miejscu.
Dasz mi trochę pieniędzy?
To riale.
Wezmę te dwa.
- Dostaniesz je w pokoju. - Dobrze.
Włóż do portfela.
Przechowaj je, a w domu…
- Włóż je tutaj. - Dasz mi je?
Do tej przegródki. To twoje.
To wszystko moje.
- Cześć, kochani. - Cześć.
Cześć!
Zróbcie ją na bóstwo. To jedno z najważniejszych wydarzeń.
Mistrzostwa świata w boksie, wielka feta.
Wiesz już, co włożysz? Czy najpierw makijaż?
- Poszukamy? - Myślałam…
o białych platformach i Lady Dior.
- A biżuteria? - To z białego krokodyla?
I to.
Ta marynarka ze spódnicą. Albo brązowa sukienka.
Pokaż.
To będzie idealne.
Chcesz dzisiaj wyglądać seksownie.
To ważne.
- Od kiedy jesteście stylistami? - Robimy wszystko.
Włóż coś wygodnego. Spędzisz wieczór z partnerem.
Wyluzuj się.
Zero stresu.
No to postanowione.
No dobra. Kończcie, chłopaki, bo…
Zabawne. Netflix nas filmuje.
BITWA NAJOSTRZEJSZYCH FURY KONTRA NGANNOU
Georgina!
BYŁY PIŁKARZ
Cristiano!
- Co tam, stary? Miło cię widzieć. - Jak leci?
Dobrze. Miło cię widzieć.
- Moja partnerka. - Jak się masz? Miło mi.
- Przyjechałeś sam? - Z rodziną.
- Dzieci są w hotelu. - Tutaj?
Za trzy tygodnie urodzi nam się kolejny synek.
Czwarte dziecko?
- Tak. A wy ile… - My mamy piątkę.
Doganiamy was. Jesteśmy przy czwartym!
Jeszcze zobaczysz!
Zdjęcie! Jak przed walką!
No weź! Bądź poważny!
Świetnie.
- Super! Walka trwa! - Yallah!
Świetnie wyglądasz. Miło cię znów zobaczyć, Georgino.
- Może wpadnę później z rodziną. - Super.
Z Bogiem.
Zawsze świetnie się bawię na imprezach z Cristianem.
Zwłaszcza na wydarzeniach sportowych.
Miło spędzamy razem czas.
Tutaj?
DYREKTOR KREATYWNY JACOB & CO
Podczas meczu bokserskiego Cris dostał nowy zegarek.
Zdjął poprzedni i schował mi go do torebki.
Cały wieczór się stresowałam, że mam w torebce diamenty.
Spotkaliśmy też pana Tebasa,
prezesa LaLiga, który chciał się przywitać z Cristianem.
Nagle zwrócił się do mnie: „Co słychać?”.
Okazało się, że jego żona bardzo lubi mój program.
Mają dom w Graus
i odwiedzają hotel, w którym pracowałam.
- Ta starsza pani… - Pani Consuelo.
Jest najlepsza.
Może obsługiwałam pańską żonę?
- Może przyjechała wtedy na narty? - Tak, widziałem.
Kto by pomyślał? Kiedyś byłam kelnerką i sprzątaczką w Graus,
a kilka lat później spotykam prezesa LaLiga.
- Dobrze wam tutaj? - Jest cudownie.
Wszyscy wspaniale nas traktują.
- To dobrzy ludzie. - Podziwiają Cristiana.
- Jest dobrze. - Tak?
Zostawię was.
- Jesteście zajęci. - Bardzo nam miło.
Jaki ten świat mały.
Wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni.
RAPER
BYŁY BOKSER
BYŁY PIŁKARZ
ŻONA TYSONA FURY’EGO
Spotkanie z Paris było zabawne. „Oglądałam twój program!”
„A ja twój!”
Oglądałam Rodzinę Furych z Cristianem.
To wspaniała kobieta.
Utożsamiam się z nią,
bo zawsze stoi murem za mężczyzną swojego życia.
Jej partner poświęca się sportowi, a ona jemu.
Uwielbiam ją. Jest supermamą.
BOKSER
Dawaj!
- Brawo! - Dawaj!
Nie wyobrażam sobie Crisa jako boksera. To bardzo ryzykowny sport.
Przyjmuje się dużo ciosów.
Wystarczy chwila i… To niebezpieczne.
SESJA DLA FIRMY CHOPARD
Mam za sobą wyczerpujący rok pracy,
ale cieszę się, że mogę robić to, co kocham.
A przy okazji poznaję ciekawych ludzi,
którzy sprawiają, że świetnie się bawię.
Cześć!
Hej, księżniczko.
Córeczka mamusi.
Mój słodziak.
Bella ma silną osobowość.
To ona rządzi w domu. Bije rodzeństwo, gdy zechce.
Jest bardzo mądra jak na swój wiek.
To dlatego, że ma kogo naśladować.
- Patrz. - Kto to?
Dzidzia.
Śliczna. Dziewczynki mogą ćwiczyć na niej malowanie?
Miło patrzeć, jak dzieci rosną, rozwijają się
i jak bardzo są szczęśliwe.
- Mama przysłała mi zdjęcia. - Z twojego dzieciństwa?
Tak, zobacz.
To ty. Wyglądasz jak Bella.
Pokażę ci biżuterię. To jest Sport.
Happy Diamonds. Ruszają się.
Chcę czerwony. Z rubinami i diamentami.
Czerwony i ten drugi.
Czerwone paznokcie… Święta.
I ten, tylko z diamentami.
To nowoczesna tradycjonalistka.
To połączenie świetnie się sprawdza.
Georgina jest dla mnie współczesną Lady Di.
Wczoraj przez tę perukę miałam na wadze kilo więcej.
- To się nie liczy, nie? - Ile waży peruka?
Wczoraj było 65,5 kilo, a dzisiaj 64.
Najpierw stylizacja Sport, z jeansami.
Lepiej zrobić zdjęcie.
Nie przysłali tylko kolczyków.
Skupmy się na moich rękach
i mojej urodzie.
Skarbie.
To wszystko zasługa fryzury i tapety.
Co nie?
Może powinienem przyciąć włosy?
- Nie widać piersi? - Nie.
Spójrz na mnie. Świetnie.
Później ci je pokażę i zdecydujesz.
Spójrz na mnie. Raz, dwa, trzy.
Pięknie.
Tylko nie przesadź, bo Gio zauważy.
Subtelnie.
Czekaj, musimy coś zrobić.
- Ustawić 10.10. - Co?
Ustaw na 10.10.
- Tak? Ale tutaj jest logo. - Tak.
Zawsze musi wskazywać 10.10.
- Ramón. - Ramón!
Co?
Zegarek musi pokazywać 10.10.
Jestem zajęty. Rozmawiam przez telefon.
Chodź zobaczyć.
- Proszę. - 10.10.
Dobrze, że mamy tu reżyserkę.
Pomoże ci ze wszystkim.
- 10.10. - Tak.
Domykam właśnie kontrakt na milion dolarów.
- Dobrze? - Idealnie.
Dzięki.
Przyjechał do nas świetny fryzjer z Los Angeles.
Co miałem zrobić?
Taka okazja rzadko się trafia.
Chciałem, żeby mnie trochę upiększył,
i poświęciłem na to minutkę.
To była tylko chwila.
Jestem próżny.
Głowa troszkę wyżej. Pięknie.
Spójrz na mnie. Dobrze.
Dwa. Trzy.
Dzięki temu nie będę tracił czasu na wyjście do fryzjera.
I zaoszczędzę.
- Jak się czujesz w nowym kraju? - Dobrze.
- Tak? - Tak.
- Wszędzie żyje mi się tak samo. - Ja przez rok mieszkałem w Dubaju.
- To co innego. - Teraz tutaj i na Bali.
- Tak? - Na zmianę.
Pół roku tutaj, pół na Bali.
Nie chcesz makijażu?
- Nie. - Dobra.
Nie. Powiedzą mi, że wyglądam jak klaun.
Przyłapałaś mnie.
- Cały Ramón. - Znowu to samo.
Kiedy dorosnę, chcę być taka jak ty.
Ramón kocha luksusy.
Nie przeszkadza mi to, że korzysta z fryzjerów i masażystów
w godzinach mojej pracy, zdarza się.
Ale naprawdę ciężko pracujemy.
Nie przeszkadza mi to, bo go kocham. To mój przyjaciel.
Miałam dziś ochotę na chipsy octowe i Ramón mi je załatwił.
Organizuje mi sesje i chodzi na nie ze mną.
To mój agent. Jest najlepszy.
- Co studiowałeś, Ramón? - Ja? Reklamę.
Zostań modelem.
- Podoba ci się? - W naszej agencji.
- Jasne. - Nie ignoruj mnie.
Ramón odmawia mi tylko
udziałów w jego firmie.
Chociaż dzięki mnie zarabia. Ale to nic.
Nie szkodzi. Bóg widzi wszystko.
Nie udawaj Greka. To twoja specjalność.
Chociaż wyglądasz raczej nordycko.
Ty też nieźle mi dajesz w kość. Ciągle chcesz więcej.
Mamy już zdjęcia dla Happy Diamonds?
- Tak. - Tak.
- Fajnie wyszły. - Dobra.
Gdybyś był tam, gdzie miałeś być…
Chcesz zobaczyć?
Następnym razem, gdy będzie odpływał u fryzjera,
daj mu komputer, żeby widział zdjęcia.
To twoja świąteczna stylówka?
Tak. Od razu kojarzy się ze świętami.
Święta to dla mnie wyczerpujący okres.
Wszystkie marki robią kampanie na ostatnią chwilę.
Ale poczucie dobrze wykonanej pracy jest bardzo przyjemne.
Nie oddałabym tego za nic.
Nie tak ciasno.
Nie jest ciasno.
Ramón! Odetniesz mi krążenie.
Jestem trochę niezdarny, bo mam grube palce.
Co? To ręce, które nie znają pracy.
- Jak u sekretarza. - Słucham?
Ale ty tu rządzisz, szefie.
Jasne. Oboje doskonale wiemy, kto tu jest szefową.
Tak, skarbie. Pospiesz się!
Jasne, że ona rządzi.
Sam bym się chętnie porządził, ale ona mi na to nie pozwala.
A zatem…
Gio daje mi poczucie sprawczości, ale ostatecznie to ona rządzi.
Czasem…
Czasem mi dogadza, ale to nie oznacza, że jestem jej szefem.
- Zmieniłaś godzinę? - Tak, na 10.10.
Czemu tak się przy tym upierają?
Wszystkie luksusowe marki o to proszą.
Zasady luksusu. 10.10.
- To nieco seksowne święta. - Ubiorę się tak na sylwestra.
Jasne, ale…
Włożę to na Maderze. Coś krótkiego. To gorąca wyspa.
Nie kłócimy się jak kiedyś. Lubimy się nawzajem powkurzać.
Akceptujemy siebie nawzajem.
Zawsze mam problem z tymi stolikami.
Chodźcie!
- Która godzina? - 10.10.
Ramón i ja jesteśmy drużyną.
Ale to ja rządzę.
Powoli.
Chyba że wolisz prowadzić rower.
Cześć, mamo.
- Alana. - Poprawię ci kask.
Jedź powoli. Nie przewróć się.
Tędy.
Nakarmimy kociaki.
Uroczy. Przypomina człowieka.
Staruszka.
- Bierzcie puszki. Parkujemy. - Idą!
Tam jest jeden!
Patrzcie, jaki ma śmieszny pyszczek!
Patrzcie na tego malutkiego!
Chodź tu, szybko!
Powoli. Kolejny maluch.
Chcesz jeść?
- Tam jest biały. - Więcej!
Ten jest gruby. Je karmę dla maluchów.
- Otwórz to, mamo. - Zobacz.
Ten był naprawdę głodny.
Tamten biedaczek nie chce przyjść.
Nasze wyjścia do parku przypominają mi dzieciństwo.
Uwielbiam bawić się piaskiem i kamieniami.
W pobliskim parku zauważyliśmy mnóstwo kotów.
Kupiliśmy dla nich jedzenie i czasem chodzimy je karmić.
Przynosimy im też wodę.
Zawsze mam w domu pełno kotów.
W ten sposób podtrzymuję więź z moim wewnętrznym dzieckiem.
Pomóc ci?
Podlejcie je.
Dzieci przynoszą do domu roślinki, które posadziły w szkole
i musimy o nie dbać.
Uwielbiam to, ale to ogromna presja.
Zobacz, jak urosła przez dwa tygodnie.
- Podlać ją? - Tak. W ten sposób.
- Na ziemię. - Ja podleję!
Dobrze.
Uwielbiam ich prace domowe.
Rysunki mamy, serduszka…
Podlej ją.
Pewnego razu zmiażdżyliśmy w aucie plastikowy kubek.
Powiedziałam: „Jutro zrobimy nowy”.
Wrzuciłam soczewicę do kubka z bawełną, a potem ją podlaliśmy.
Gdy urosła, zabraliśmy ją do szkoły. Przesadzili ją, a córka była zachwycona.
Wszystkie podlane.
Co?
Gotowe.
W ciągu dnia
nie mam ani chwili przerwy.
Nie mam czasu usiąść na kanapie.
Chodźmy. Chcę dokończyć kolację.
Wieczorem,
gdy dzieci już śpią i jest cicho,
zjeżdżam windą do salonu
i po raz pierwszy od samego rana mogę usiąść na kanapie. Co za rozkosz.
- Skarbie. - Cześć!
- Długo jechałeś? - Nie, nocujemy blisko.
Rano nie ma ruchu. Później jest gorzej.
- Jesteś głodny? - Tak.
Za pięć minut.
Widzisz to?
To ptasia kupa?
- Ptak wleciał do domu? - Był tam.
- Przyleciał… - Co ty?
- To ponoć przynosi szczęście. - Serio?
- Dobrą energię. - Gdzie mój telefon?
To pomoże ci z tym denerwującym kamieniem.
- Ty też to widzisz, prawda? - Tak.
Mam w domu kamienną dekorację z twarzą szatana.
Zauważyłam to ostatnio, gdy jadłam sama przy stole.
Podniosłam wzrok i zobaczyłam twarz z oczami,
ramiona i rogi.
- Wygląda jak szatan. - Tak.
- Przypomina kozła. - Widzę rogi.
Ma twarz pająka. Albo brzydkiego owada.
Wygląda zupełnie jak szatan.
Mateo trafił w to piłką i powiedział:
„Dostał w oko, mamo!”.
„Kto dostał?”
- „Potwór”. - Wyraźnie widać oko.
Nie tylko ja dostrzegłam tę twarz na ścianie.
- O rany. - Wąż.
Co z tym zrobisz?
Rozważałam dwie opcje.
Mogę kupić inny kamień, ale to spory wydatek.
Usunięcie tego kamienia i instalacja nowego to kłopot.
Ja bym to zamalował.
To nie mój dom.
Wynajmujemy go i nie mogę uszkodzić ściany
farbą ani dłutem.
Ale gruby.
Na pewno nie wydam fortuny na inny kawał marmuru.
Nawet gdybym to zamalowała, wciąż miałabym w domu potwora.
Rany.
Diabeł istnieje.
Ale czuję, że Bóg się mną opiekuje.
Modlę się do niego, żeby mnie ochraniał.
O to, żeby nadal nade mną czuwał.
Kto to wymyślił?
To przerażające.
Gdyby zainstalowali to inaczej, nie byłoby widać szatana.
Upiorne.
- No dobra. - Spróbujemy.
Ach, ta sztuka.
Ronaldo!
Al-Nassr!
Cristiano!
Cieszę się, spędzając czas z dziećmi
i widząc, jak dumne są z taty.
Rodzina jest dla mnie największą motywacją.
Muszę być przy nich i dbać o ich dobro.
Są dla mnie najważniejsi.
Cristiano!
Cristiano jest szczęśliwy w Al-Nassr.
Świetnie dogaduje się z kolegami.
Wygląda na to, że w tym roku znów zostanie najlepszym strzelcem we wszystkich ligach.
To także zasługa dobrej atmosfery w całej drużynie.
Dwie kampanie w Madrycie.
Telewizyjna, dla Uber Eats,
a potem kampania Guess.
Wypuszczę też własny zapach.
- Tak? Kiedy? - Z Laverne.
„Georgina x Laverne”.
- To dobrze, prawda? - Tak.
GRATULACJE!
- Jestem wyższy. - Gol!
To twój talizman.
Z nim zawsze wygrywamy. Nie możemy o nim zapomnieć.
Przynosi szczęście.
Mateo ma talizman.
To niebiesko-żółty pączek.
To kolory Al-Nassr.
Za każdym razem, gdy miał go na stadionie,
jego tata strzelał gola.
Twoja, Mateo!
Biegnij!
Podaj, Cris!
Dzieci uwielbiają stadion.
Po każdym meczu proszą mnie, żebyśmy zeszli na boisko
i pograli w piłkę, gdy tata jest na masażu i się przebiera.
Świetnie się wtedy bawią.
Kto wie? Może Junior albo Mateo
zagrają kiedyś dla Al-Nassr.
Podaj, Cris!
Dzieci codziennie widzą ciężką pracę ich taty
i to, jak wiele czasu poświęca swojemu zawodowi.
Cieszę się, że są z niego takie dumne. To coś pięknego.
MADRYT, HISZPANIA
W branży modowej
znalezienie się na okładce Vogue’a to wielkie wyróżnienie.
Marzyłam o tym od dzieciństwa.
Dzięki Vogue Portugal to marzenie się spełniło.
- Zdjęcia wychodzą świetnie. - Tak?
Ostatecznie…
Nic dziwnego. To piękna kobieta i zawsze wyjdzie pięknie.
Chyba że fotograf jest słaby.
To było dla mnie ważne, więc Cris też wpadł.
Nie chciał tego przegapić.
To będzie fajny dzień.
- Tak się ścinają w Arabii. - Dobrze.
- Z jedną linią? - Dobrze.
Powiemy tacie, żeby zadzwonił do fryzjera.
Musimy ci zmienić kolczyk. W domu mamy dobre.
- Ramón? - Tak?
Chodź, skarbie. Zamówiłam ci śniadanie.
Zjadłem po drodze.
- Co dają w pociągu? - Kanapki.
- Przyjechałeś prosto z Barcelony? - Wstałem o piątej rano.
- Rany. - Wow.
Dla mnie to też ważny dzień.
- Wiesz? - Mój pierwszy Vogue.
- Właśnie. - Super.
- Ciężko… - Mamy dużo do zrobienia.
Ciężko na to pracowaliśmy.
To nasza pierwsza. Będzie ich więcej, ale…
Od lat próbowaliśmy się dostać na okładkę Vogue’a.
Ale w to także trzeba włożyć wiele pracy.
Takie rzeczy nie dzieją się same,
ale jeśli ciężko pracujesz, to w końcu się uda.
Wreszcie tego dokonaliśmy.
- W końcu masz Vogue’a! - Tak.
- Trochę to trwało. Gratulacje. - Dzięki. Wzajemnie.
Nie przywykłam do towarzystwa Crisa w pracy.
Trochę się przy nim denerwuję,
jak wtedy, gdy się poznaliśmy, i przychodził na zakupy.
Byłam bardzo skrupulatna, żeby o niczym nie zapomnieć.
Stawiam sobie wyższe oczekiwania, gdy Cris jest w pobliżu.
„Czy najwięcej wydajesz na biżuterię?”
Nie, na buty.
„Lubię biżuterię, ale wolę walizki albo…”
Jasne, możesz powiedzieć…
- „Lubię walizki”. - Albo torebki.
Ja wskazałbym zegarki.
Nie biżuterię. Zegarki.
„Kiedy czujesz się najpiękniejsza?”
- Gdy rano patrzę w lustro. - Wiesz kiedy?
- Kiedy? - Przy nich nie powiem.
Napisy: Aleksandra Basińska