MADRYT, HISZPANIA
„Kiedy czujesz się najpiękniejsza?”
- Gdy rano patrzę w lustro. - Wiesz kiedy?
- Kiedy? - Przy nich nie powiem.
W nocy, po ostatnim prysznicu,
gdy nakładasz balsamy i idziesz ze mną do łóżka.
- Kiedy czujesz się… - Piękna i pachnąca.
Mamy to.
Vogue Portugal nie umieści na okładce byle kogo.
Cieszymy się, że nam się udało
i że zaczynamy w kraju naszych sąsiadów.
- Tędy? - Tak.
- Dobra. - Pa!
- Pa. - Dziękuję.
- Pa. - Pa.
Uwaga na schodach.
Gratulacje.
Ona nigdy nie trzyma mnie za rękę.
A teraz, przed kamerami, chce odnowić naszą przyjaźń.
Ale z ciebie kłamczuch.
Nigdy nie otwieram jej drzwi, ale dziś to zrobię. Proszę.
Dżentelmen.
Czekaj, postawię tu kubek.
Nigdy tego nie robię?
Nie, robię to zawsze.
Wsiadaj, do cholery!
Dobra, chłopaki.
- Pa. - Na razie.
JESTEM GEORGINA
PARYŻ, FRANCJA
Przyjechałam do Paryża w Tygodniu Mody, żeby wziąć udział w pokazie Loewe.
Wszędzie było pełno moich zdjęć z kampanii Guess.
Moja twarz była w całym mieście.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Jak się masz, skarbie?
- Chodźmy. - Dobra.
Georgina, proszę!
Co za zamieszanie!
- Cześć, Fer. - Co tam?
Świetnie wyglądasz.
Francuzi też mają szynkę.
Chcieli wypełnić pokój balonami. Odmówiłem.
Tam są ciuchy. Chcesz zobaczyć?
To apartament.
A to twój pokój.
Postawili ci nawet zdjęcie na stoliku nocnym.
Fantastyczny płaszcz, co?
- Widziałaś? - Tak.
Nie ma takiego drugiego.
- Mam przymierzyć? - Tak.
Fajne buty, co?
Cudowny płaszcz.
Takie podobają mi się najbardziej, ale wszyscy w nich chodzą.
W Mediolanie widziałam mnóstwo ludzi w takich trenczach.
Dziś był pokaz Givenchy.
Od razu zauważyłam ludzi w trenczach.
Ten to co innego. Nikt takiego nie ma.
Bardzo lubię Loewe.
To jedna z pierwszych międzynarodowych marek z Hiszpanii.
A ja jestem bardziej hiszpańska niż szynka.
Super, ale nie wkładaj nic pod spód.
Dobra. Włożę to.
- Wyglądasz wspaniale. - Tak.
Skrócimy go trochę?
Lata mijają, ja się rozwijam, a moda ewoluuje,
ale zawsze jestem wierna sobie.
Dolej mi kawy, Ramoncín. Musimy obudzić to ciało.
Ja też się napiję.
Spałam…
gdy usłyszałam jakiś huk i krzyk. Słowo daję.
Zobaczyłam w pokoju złodzieja.
Wszyscy mi mówili, że w Paryżu ukradną mi zegarek.
- No i zasnęłam z tą myślą. - Nastraszyli cię.
Dzisiaj wszędzie kradną.
Tamtej nocy naprawdę się bałam.
Byłem z Sorayą na siłowni.
- Wow! - Wiem.
„Nigdy bym się ciebie nie spodziewała”.
A ja na to: „Nigdy? Serio?”.
Soraya jest moją trenerką.
Ćwiczymy razem prawie codziennie.
To ostatnia osoba, której spodziewałabym się na siłowni.
- Zapłaciłabym za ten widok. - Codziennie biegam! Wstaję o 7.30.
- Czasem rozmawiamy i… - Zrobił trzy ćwiczenia.
Czy ktoś tutaj ćwiczy?
- Zdjąć ci naszyjnik? - Tak.
Van Cleef ma fajną historię.
Tak? Jaką?
Byli pierwszą marką,
która zastosowała niewidoczne mocowanie kamieni.
To ta ci się tak podobała?
- Tak. - Zatrzymaj ją. Noś ją i…
- Poważnie? - Tak.
- Co? - Noś ją i mnie wspominaj.
- Poważnie? Dziękuję. - Jest delikatna.
- Podobała ci się, prawda? - Dziękuję. Tak.
- Proszę. - Zawsze o takiej marzyłem.
- Fer je uwielbia. - Śliczna!
Dziękuję.
Tak jest pięknie.
- W łazience jest dobre światło. - Nieładnie.
- To co? Upiąć je wyżej? - Wyglądam jak Farruquito.
Dlaczego Farruquito?
Upiąć je wyżej?
Nie wiem. Wyglądam jak w hełmie z baczkami.
Uczesz mnie…
figlarniej.
Ale to…
Nie uważam, żeby klamry do włosów wracały do mody.
Nigdy nie wyszły z mody. Kto nie ma takiej klamry w torebce?
Kto nie używa jej w domu, choćby pod prysznicem?
Ja bez klamry nie ruszam się z domu.
Trzeba się pokazywać w Paryżu,
bo to kolebka mody.
To tam wszystko się dzieje. Wszyscy tam jeżdżą.
INFLUENCERKI
AKTORKA I PIOSENKARKA
MODELKA
AKTOR
AKTORKA I PIOSENKARKA
INFLUENCERKA I MODELKA
AKTORKA
AKTOR
AKTORKA I MODELKA
DZIENNIKARKA MODOWA
Georgina!
Georgina była niesamowita na pokazie Loewe.
Miałam cudowną stylizację, prosto z pokazu.
Czułam się piękna.
Skóra Loewe rządzi.
PIOSENKARKA
- Jak się masz? - A ty?
- Świetnie. - Ja też.
Zobaczyłam Bad Gyal i zaprosiłam ją na obiad po pokazie.
- Tam? - Tak.
- Georgina! - Georgina!
Jestem bardzo zadowolony.
Nasza stylizacja zrobiła wrażenie na odpowiednich ludziach,
a właśnie na tym mi zależało.
GEORGINA PODBIJA PARYŻ
BUTY Z OWCZEJ SKÓRY
EKSKLUZYWNY TRENCZ
BIAŁE BUTY Z OWCZEJ SKÓRY
I kwota.
„Zapłacone gotówką”.
Podpisz. Może to sprzedam.
- Proszę. - Ale okazja, co?
- Cztery koszulki. - Tak.
Ramón się ze mnie śmieje i mówi swojej matce,
że mam magiczny notes, w którym wszystko zapisuję.
A potem mi mówi: „Zapłacili nam. Zapisz to w notesie”.
Co mówi o mnie twoja mama?
„Jest taka mądra”.
- To dzięki mojemu notesowi. - Tak.
Nigdzie się bez niego nie ruszam.
Wielu ludzi nie może żyć bez Excela.
Bez oprogramowania. Bez aplikacji. Ale nie ja.
Nie mogę żyć bez mojego notesu i długopisu.
Jest lepsza niż mój księgowy.
No jasne.
Notes i długopis. Nigdy mnie nie zawodzą.
Nikt mnie nie oszuka.
Dzięki. Gdzie purée ziemniaczane?
- Cześć! - Cześć.
Cześć.
- Właśnie przynieśli jedzenie. - Pachnie frytkami.
- Częstujcie się. - Co tam?
Skorzystaliśmy z okazji, żeby z nią zjeść i lepiej się poznać.
- Gdzie mam usiąść? - Tutaj.
- Spróbuj foie gras. - Mamy purée.
Proszę.
Dziękuję za wszystko. Ja podpiszę.
- Pyszne foie gras. - Prawda?
- Wygląda świetnie. - Pycha.
Jesteś jej trenerką?
I dobrze się odżywiasz.
Kiedy tylko może.
To prawda.
- Starasz się. - Zawsze.
Gdy zaczęłam ćwiczyć, jadłam za dwie.
Niektórzy mają skłonność do tracenia wagi.
Tak. A potem ci się wydaje, że źle wyglądasz.
- Co nie? - To przez media społecznościowe.
Dobrze się wybrać na pokaz i zobaczyć modelki na żywo.
Nie poznajesz ich.
To prawda. Śledzisz kogoś online, a potem widzisz go na żywo i…
Ale jest też mnóstwo pięknych ludzi.
Czasem w Tygodniu Mody widuję ich tylu, że mam już dość.
Nigdy się z nią nie spotkałam,
a w domu wciąż o niej słyszę.
Moje dzieci ją uwielbiają.
Co tam, kochanie?
Z kim jesteś?
Z Serpiente.
I Bad Gyal?
Nie wiem.
Daj mi ją. Chcę ją zobaczyć.
Pokaż mi ją.
Cześć, Alana.
Jak się masz?
Jakaś ty śliczna. Masz piękne włosy.
Alanis! Eva!
Cześć, Mateo!
- Hej! - Nie mogą uwierzyć.
Wyglądasz inaczej.
Nie.
Inaczej? Nie dostał tego, co zamówił.
Podobno lubicie moją muzykę i czasem jej słuchacie.
I śpiewają.
Śpiewacie?
Są w szoku.
Niedługo wrócę do domu.
Przyjedziesz dzisiaj?
Tak, kochanie.
Buziaki.
- Pa. - Są w szoku.
Na razie! Pa, Alano!
Ale z nich słodziaki.
Bad Gyal jest w moim domu królową.
Dzieci ją uwielbiają,
więc to, że mogłam ją wreszcie poznać,
sprawiło mi wielką radość.
To było naprawdę…
Właśnie to kochasz.
Popracować gdzieś przez dzień i wrócić do domu.
- Nie spędziłaś w Paryżu nawet 24 godzin. - Masz rację.
Ale dobrze się tu pokazać.
MADRYT, HISZPANIA
Daj mi rękę, Mateo.
- Podoba ci się? - Jak kolejka górska.
Tak.
Chcę przypomnieć Juniorowi o chwilach, które przeżyliśmy w murach Bernabéu.
Chcę też, by Mateo doświadczył
tych pięknych momentów, które było dane nam przeżyć.
W czasach Realu Madryt Cristiano był prawdziwym mistrzem.
To najtrafniejsze słowo.
Patrzcie!
Mateo jest podekscytowany.
Patrzcie na te korki.
Na te?
- W takich się kiedyś grało? - Tak.
W 1920 roku.
„Cristiano podpisuje kontrakt”.
Zobacz.
Jaki przystojniak.
- Widziałeś te na górze? - Tak.
Za kilka lat postawią tam trofea Crisa.
To trofea taty. Jego Złote Buty.
- Patrz. - To one…
Tata…
Tata.
ZŁOTY BUT RONALDO, 2014
Zaraz wyjdzie. Wyjdą od tyłu.
Nie.
Przyszła rodzina prawdziwych fanów!
- Przestraszyłem cię? - Nie.
- Co? - Nie przestraszyłeś mnie!
- Jak się masz? - Biedactwo.
- Jak się masz, Gio? - Świetnie.
Co tam, brachu?
- Czekał na zawodników. - Barwy klubu!
- Skarbie… - Na zawodników?
A przyszedłeś ty.
- Ja jestem lepszy. - Nie.
- Że co? - Nie.
Zawodnicy są na wakacjach.
To zwycięstwa w Lidze Mistrzów.
- Tu mamy Lizbonę. - Tak, w 2014.
Dziesięć lat temu.
Wtedy Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro zdobył pierwszy tytuł z Realem Madryt.
Wygrał już raz z United.
- A to… Byłaś tu, prawda? - Tak.
Pamiętasz? Twój pierwszy raz.
Tutaj tata zrobił chyba przewrotkę.
- W 2018 roku… - Na Bernabéu.
Zgadza się.
- Z Juve. - Nie, w ćwierćfinale.
- Tak. Wszyscy klaskali. - Zgadza się.
Pamiętam, że bardzo się denerwowałam.
To trochę dziwne, bo wtedy nie wiedziałam zbyt wiele o piłce
i nie cieszyłam się meczami
tak samo jak teraz.
Ale pozostały nam szczęśliwe wspomnienia i wszystkie zdobyte puchary.
- To ostatnie mistrzostwa Cristiana. - Tak.
- W Kijowie. - Przed odejściem.
- Patrz. - Co to?
Tata i Cris.
Ale fajnie.
Cris ciężko pracuje.
Często mu mówię: „Cris, masz już wszystko.
Cieszmy się życiem”.
Na co on: „Jesteście moim światem, ale futbol to moja pasja”.
To niesamowite, że do dziś
zależy mu na futbolu tak samo, jak w dniu, gdy go poznałam.
Wciąż daje z siebie wszystko.
Czasem ludzie mnie pytają, kiedy przejdzie na emeryturę.
Szczerze? Pewnie gdy skończy 50 lat.
Ile goli dla Realu Madryt strzelił Cristiano?
Trudne, co?
Czterysta trzydzieści sześć?
Nie, 450.
W 438 meczach.
Zdobył Trofeo Pichichi.
Pięć Złotych Piłek. Cztery Złote Buty.
Był królem strzelców Realu.
To wasz tata, dzieciaki.
Zawsze mówi, że…
gdyby nie ja, już dawno przeszedłby na emeryturę.
Zrób to tak.
W ten sposób. Zeskanują cię.
Wybierz jedno.
- Które chcesz? - To Bellingham i Mbappé.
Nie, dwa razy Bellingham.
Powiedział to! Nie.
Masz tatę. A ten drugi to…
- Kto? - Bellingham.
- Kłamczuch! - Mam Bellinghama.
Kłamczuch!
Cris jest wzorem dla wielu chłopców i dziewcząt na całym świecie.
Nasza rodzina jest z tego dumna.
Super. Złote monety.
Jak czekoladki.
- Skąd wypadnie? - Tam.
A teraz tutaj.
Nie nadążasz.
Dalej, Madryt!
Na niektórych jest stadion. A na innych napis: „Kocham Real Madryt”.
Tutaj jest Złota Piłka.
Dość.
Mam ci je przechować?
Są moje.
- Stamtąd oglądaliśmy mecz? - Wasza loża była tam.
- Racja. Teraz są tam trybuny. - Tak, loży już nie ma.
A loże rodzin…
- Teraz są tam. - Jasne.
Pamiętam mój ostatni raz na murawie Bernabéu.
Byłam wzruszona,
bo to był ostatni mecz Cristiana na tamtym boisku.
Cris był trochę smutny, ale także szczęśliwy,
bo Real zdobył puchary Ligi Hiszpańskiej i Ligi Mistrzów.
Wszyscy najmocniej kibicowali Crisowi.
Mówiłam mu: „Patrz, jak bardzo cię kochają i ci kibicują.
I pomyśleć, że to ostatni raz”.
Ale wiedziałam, że kibice pójdą za Crisem wszędzie.
Że zawsze będą tak samo wykrzykiwać jego imię.
Wizyta na stadionie Realu uświadomiła mi,
że gdy wygrywasz ligę, zdobywasz puchary i Złote Piłki…
Wszyscy stoją za tobą murem, gdy odnosisz sukcesy.
Ale zdałam sobie sprawę, że w gorszych czasach
tylko ja i dzieci byliśmy z Cristianem.
Mam nadzieję, że tak zostanie.
Ostatecznie możesz liczyć tylko na rodzinę, którą stworzyłeś.
- Pa. - Pa!
OFICJALNY SKLEP BERNABÉU
MORZE CZERWONE, ARABIA SAUDYJSKA
Morze Czerwone to arabski raj.
Kocham zaczynać dzień z Cristianem, przy śniadaniu.
Zapach i smak kawy
bez niego nie są takie same.
Crisa to śmieszy, ale to prawda.
Szczęśliwego Dnia Ojca!
Chcę dziś dużo buziaków.
Dzieci przybiegły z życzeniami dla taty.
- Buzi! - Patrzcie, co dostałam od zębowej wróżki!
Była u ciebie zębowa wróżka?
Alana straciła pierwszy ząb.
Nie byłam na to przygotowana.
Patrzcie, kto wyrwał sobie ząb!
- Gdzie on jest? - Cris!
- Alana wyrwała sobie ząb! - Wow, jak to zrobiłaś?
- Tato! - Powiem ci.
- Mój ząb! - Udało ci się!
Super! Nie zgub go.
- Pokaż. - Ohyda!
- Patrz. - Popraw czapkę.
Szalała z radości.
Powiedziała, że wróżka nie mogła przynieść jej nad morze czekolady
i przyniosła pieniądze, bo są lżejsze.
Ale gdy w domu zgubi kolejny ząb, wróżka przyniesie jej czekoladę.
Mnie też rusza się ząb. To ten.
Patrz.
- Widzisz? - Kłamczuch.
- Rusza się! - Nie!
Zobacz!
Rusza się!
Głuptas!
Zębowa wróżka jest dla nas bardzo ważna.
Musimy podtrzymywać tradycje.
Forsa.
- Trzymaj. - Jak masz na imię?
Bella.
- Brawo! - Bella.
- Masz. - Dzięki.
- Jak masz na imię? - Bella.
- Jak ma na imię tata? - Tata.
- Jaki tata? - Cris.
- Cris.
A mama?
Mama. „Io”.
Cieszymy się wspólnymi chwilami.
Będąc razem, ładujemy baterie i pielęgnujemy więzi.
Którą witaminę daje nam słońce?
Witaminę C.
- Nie C. - G.
Witamina C jest w pomarańczach, w kiwi…
- Witamina ze słońca. - C. D!
A witamina piękna?
Ja wiem!
- Jak się nazywa ta witamina? - Witamina G.
- Ja wiem! - To witamina miłości.
Witaminą piękna jest Cristiano.
Mamo!
- Witamina G. - Tata żartuje.
- Witamina G. - Woda.
Karma!
Widziałaś ich miny?
- Tata nie jest przystojny? - Nie.
To nic trudnego. Witamina piękna.
Karma!
Nie „karma”, tylko K2.
Gdy jesteśmy razem,
nieważne, czy na rajskiej plaży, czy w domu na kanapie,
jesteśmy sobie bardzo bliscy i świetnie się bawimy.
Cudownie mieć Morze Czerwone dwie godziny drogi od domu.
Zaraz obok.
Moczyliśmy stopy w słonej wodzie.
Poza tym to biblijne morze, pełne energii.
To jego wody rozdzielił Mojżesz.
Cris poświęcił Belli sporo czasu, ucząc ją pływać w basenie.
Biedaczka ma jeszcze problemy z pracą nóg.
Nasza rodzina świetnie się dogaduje, w wakacje i na co dzień.
Zawsze.
Przejdźmy się!
- Zobacz, mamo! - Widzę.
Ale duża!
Fale usypały z piasku grzbiet.
- Mateo, Alana, byliśmy tam wczoraj. - Chcę tam iść.
Uwielbiam kontakt z naturą.
Chodzenie boso jest bardzo zdrowe.
A słona woda bardzo rozluźnia nogi.
Zwłaszcza gdy się dużo ćwiczy albo podróżuje.
Poprawia krążenie dzieciom. Woda morska jest dobra na wszystko.
- Tutaj gra Benzema. - Muszelka!
Jaka ładna.
Gdzie gra Benzema? W Al-Ittihad.
Człowiek może się pławić w luksusach,
ale nie ma większego luksusu
niż przebywanie z dziećmi na łonie natury
i rozmowy o życiu.
- Kto w domu je najwięcej, Mateo? - Tata!
- Tata? - Mama.
- Alana. - Alana?
Kto jest najgrubszy? Tata!
Największe spełnienie przynoszą nam proste rzeczy,
poczucie bliskości i bycie razem.
- Zmoczyłam sobie szorty. - To rekin?
- Mamo, są tu rekiny? - Nie.
- A przypływają tu czasem? - Nie.
Wszystko mam mokre!
Mamo.
Wszystko mam mokre.
Woda jest dla nich za głęboka!
Spójrz na moje szorty.
- Dam radę, mamo. - Ja też.
Dwa metry od brzegu była maleńka wyspa.
Jak często można dojść na wyspę pieszo?
Woda nie zniszczy mi szortów?
Będę chodził w dresie jak mama.
- Mamo… - Woda jest za głęboka! Nie dojdą tam.
Nie. Patrz.
To…
To najmniejsza wyspa świata.
Jaka śliczna!
Wykorzystaliśmy tę szansę, by zrobić coś wyjątkowego.
Koralowiec. Wygląda jak dłoń.
- Super. - Pokaż.
Ekstra.
Patrz, co znalazłem, Alana!
Moje imię.
Zagrajmy w grę.
Cris zawsze wymyśla dzieciom jakąś grę.
- Eva! - Chodź tu!
Zobacz, spada.
Dobra, zaraz…
- Chodź tu! - Czas na grę!
Zwycięzca wygrywa masaż.
Nieważne, czy to zadanie fizyczne, czy umysłowe.
Zawsze cieszymy się każdą chwilą
i dobrze się bawimy.
- Zaczynamy? - Tak.
Najpierw Mateo.
Ile tam jest domów? Z jednego końca na drugi.
Tych pływających.
Ile ich jest?
Kto zgadnie? Ja już policzyłem.
Trzydzieści osiem.
- Szesnaście. - Trzydzieści sześć?
- Nie, 16. Jeden i sześć. - Szesnaście? Nie.
Następne pytanie.
- Jak nazywa się to morze? - Morze Czerwone!
- Po angielsku. - Co?
- Po angielsku. - Red Sea.
- Dobrze! - Też wiedziałem!
Macie po jednym punkcie, za oba języki.
Kochamy się miłością zgranej rodziny.
Pójdziemy na basen i zamówimy jedzenie?
Tak.
Każda ze wspólnych chwil jest dla nas… naprawdę wyjątkowa.
Mało dziś zjadłaś. Dużo croissantów.
Mamo, kto je najwięcej?
- Ja. - Jesz dużo croissantów!
Tak.
- Chodź, Eva. - Masz duży brzuch.
Nie, tato!
Mamo!
- Mamo! - Co?
- Nie pomogę wam! Musicie wrócić sami. - Daj mi to, bo zgubisz.
Nad Morzem Czerwonym dowiedziałam się, że Abu Zabi wybudowało własny Luwr,
taki jak w Paryżu.
Byliśmy blisko, więc postanowiłam wybrać się tam z Mateem.
Białko! Chcemy białka. Żadnych węglowodanów.
Świetnie cię znają.
To jest życie.
No wiecie…
Brakuje tylko oliwek i fuet.
Wczoraj widziałem nagranie z Crisem
przebranym za…
Bezdomnego?
Bezdomnego, który zaczyna grać w piłkę.
Świetne, nie?
Rosalía też coś takiego zrobiła. Przebrała się za kelnerkę.
To było zabawne.
My też moglibyśmy zrobić coś takiego.
Tak.
Ludzie pożarliby mnie za to żywcem.
Tylko pomyśl. Nazwaliby mnie idiotką i tak dalej.
A ja…
Moglibyśmy przebrać cię za sprzedawczynię.
Gdy pojechałam z Crisem do Disneylandu i opublikowali nasze fotki…
Moja siostra pracowała w sklepie Balenciagi.
Niektóre dziewczyny mnie obgadywały.
„Podobają mi się te trampki,
ale ta Georgina nosi takie same”. I tak dalej.
A moja siostra na to…
„Proszę pani!”
Żałuj, że nie widziałeś ludzi, którzy mnie krytykowali.
Sami mają sporo za uszami.
No wiesz…
„Rozejrzyj się, skarbie”.
Czuję się gorzej,
gdy atakują moją siostrę albo rodzinę,
niż wtedy, gdy gadają o mnie.
- Jasne. - Niech obrażają mnie.
Bo mam to w dupie.
No wiesz…
Ludzie uwielbiają gadać.
Ale byłoby fajnie.
Jak oceniasz ten rok? W skali od jednego do dziesięciu?
Ciężko pracowaliśmy, więc…
Dziesięć.
Zrobiliśmy razem świetne rzeczy.
Bardzo podobały mi się wszystkie projekty.
To coś pięknego, co? Pracujesz i…
I się tym cieszę. Nie ma nic lepszego.
To prawda.
Marzenia się spełniają.
Georgina błyszczy, jak chciałem.
Jesteśmy bardzo zadowoleni,
ale wciąż mamy dużo pracy.
Musisz mi kupić magazyny ze mną na okładce, których mi nie przysłali.
W poniedziałek.
ABU ZABI ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Cześć!
Ale gorąco!
Wow!
Boże, Georgina.
Przyjechałaś do swojego kraju.
Fajne zdjęcie.
Mama ładnie wyszła.
Przylecieliśmy do Abu Zabi,
a na lotnisku były moje wielkie zdjęcia.
Pięknie na nich wyglądam.
Przy wejściu wyświetlili mnie na wielkich ekranach.
Mateo był zachwycony.
- Pycha. Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję.
- Chcesz to zniszczyć? - A ty?
- Wypiję bez mieszania. - Dobra.
Rozpłynę się w moich ustach.
Robię dzieciom niespodzianki,
bo gdy dorosną, zawsze będą o tym pamiętać.
Sama mam cudowne wspomnienia niespodzianek, które robiła mi mama.
Dlatego teraz robię to samo dla moich dzieci.
LUWR ABU ZABI
Wiesz, że we Francji też mają takie muzeum?
Teraz przenieśli je do Abu Zabi.
Jak to zrobili?
Zbudowali tutaj takie samo.
- Ale super. - Jak ładnie.
Jakbyśmy byli we wnętrzu piłki!
Ta kopuła waży tyle, co wieża Eiffla.
- Rany. - W Paryżu.
- Piękny. - Namalował go da Vinci.
- Jan Chrzciciel. - „Leonardo da Vinci. 1508”.
Na całym świecie jest ich niewiele.
Chyba najbardziej podobał mi się obraz da Vinci.
Muzeum w Nowym Jorku było super.
Opowiem ci, co mi się przydarzyło w Nowym Jorku.
Ciągle znajdowałam monety.
- Tak? - Na lotnisku, na taśmie bagażowej…
- Jesteś spostrzegawcza. - No i potem…
- Co? - Miałam pełno monet, skarbie.
Ludzie nie doceniają monet. Mają je za bezwartościowe.
- Ja zachowuję najdrobniejsze. - Tak.
Grosz do grosza…
Garść monet to już niezła sumka.
- Tam coś jest. - Płetwa.
- To żółw! - Żółw!
Tam.
Współpracujemy z Akwarium Narodowym w Abu Zabi.
To nasz wspólny program.
Gdy żółwie zdrowieją, uwalniamy je do morza.
Opiekują się nimi.
Opiekują się chorymi żółwiami, a potem je uwalniają.
Wypuszczają je do morza, gdy już są zdrowe.
Mnie i Matea najbardziej zaskoczyły żółwie morskie.
Zachwyciły nas.
Hej, koleżanko!
Korzystajcie, dzieci. Netflix nas filmuje.
Gdzie keczup?
Chcecie być w telewizji?
- Chcecie być sławni? - Ja chcę.
- Naprawdę? - Tak.
- Jak tata? A co to jest sława? - Ja wiem. Łatwizna.
Tak? Dobra. Ty pierwsza.
- Masz dużo pieniędzy. - Nie, nie o to chodzi w sławie.
- Szukają cię. - Pracujesz.
- Nie. - Wszyscy oglądają cię w telewizji.
Ciągle cię szukają i chcą ci robić zdjęcia.
- Moje! - Cóż…
Jak jesteś sławny, to robią ci zdjęcia.
Kto jest najsławniejszą osobą, jaką znacie?
Mama.
Napisy: Aleksandra Basińska