MADRİD İSPANYA
"En güzel hissettiğin an hangisi?"
Bu…
-Uyandığım an. -Tüyo vereyim mi?
-Ne zaman? -Kamera var.
Geceleyin günün son duşunu alıp,
losyonlarını sürüp yatağa yanıma geldiğin an.
-En güzel hissettiğin… -Güzel ve hoş kokulu.
Ondan, değil mi?
Vogue Portekiz kapağını öyle her önüne gelene vermez.
Kapağı alıp açılışı komşumuzla yaptığımız için çok memnunuz.
MENAJER, ANGELS PROJECT
-Buradan mı? -Evet.
-Tamam. -Hoşça kalın!
-Hoşça kalın. -Sağ olun.
-Güle güle gidin. -Hoşça kalın.
Basamağa dikkat et.
Tebrikler.
Normalde koluma girmez veya elimi tutmaz.
Şimdi kamera var diye dostluğumuzu yeniden canlandırmak istiyor.
Çok yalancısın sen.
Eh, ben de hiç kapısını açmam ama bugün açacağım. Buyur.
Centilmen.
Dur, bardağı şuraya koyayım.
Kapısını hiç açmam.
Yok, hep açarım.
Binsene be!
-Tamam beyler. Kendinize iyi bakın. -Hoşça kalın.
BEN GEORGINA
PARİS FRANSA
Paris Moda Haftası'nda Loewe defilesine katılmak üzere
Paris'e gelip
yüzü olduğum Guess kampanyasını her yerde,
tüm şehirde görmeye başlayınca
inanmakta zorluk çektim.
Nasılsın? Çok iyi canım.
-Tamam. -Peki.
Georgina, lütfen!
Ne karmaşa ama!
-Selam Fer. -Nasılsın?
Harika görünüyorsun.
Fransızlarda da bu jambondan varmış.
Odaya balon dolduralım dediler, istemedim.
Sana kıyafetleri göstereyim mi?
Dairemiz burası.
Senin odan da burası.
Komodine senin için fotoğraf bile koymuşlar.
Pardösü harika, değil mi?
-Gördün mü? -Evet.
Satılık değil, bir eşi yok.
-Deneyeyim mi? -Dene.
Çizme de havalı, değil mi?
Bu pardösüye bayıldım.
Hatta en sevdiğim şey oldu ama bundan her yerde görüyorum.
-Bu değildir. -Milan'da bir sürü insanın üstünde gördüm.
Bugün Givenchy'nin defilesinde ilk gördüğüm şey pardösülü insanlardı.
Aynısı değildir çünkü bunun eşi yok.
Loewe'yi çok seviyorum.
Uluslararası alana açılan ilk İspanyol markalarından biri.
İber jambonundan daha İspanyol'um ben.
Bayıldım ama içine bir şey giymezdim.
Tamam, karar verdim. Bunu giyeceğim.
-Harika oldun. -Evet.
Trençkotu kısaltacak mıyız?
Yıllar geçtikçe ben dönüştüm, moda da dönüştü
ama ben hep özüme sadık kaldım.
Bana kahve koy Ramón'cuğum, bu vücudu uyandırmalıyız.
Ben de isterim.
Uyuyordum.
Yemin ederim bir gümbürtü ve çığlık duydum.
Odanın içinde biri vardı, beni soyuyordu.
"Paris'e saatini götürme, çalınır" derler ya.
-Soyulacağımı düşünerek uyudum. -Seni korkutmuşlar.
-Artık her yerde hırsızlık var. -Bilemiyorum. Dün gece korktum.
Soraya ile salona gittim.
-Vay be! -Değil mi?
"Görmeyi beklediğim son kişi" dedi. "Yapma, son kişi mi?" dedim. Şey…
Soraya benim antrenörüm.
Hemen hemen her gün beraber çalışırız.
Vay canına!
Salonda görmeyi beklediğim son kişi içeri giriverdi.
İzlemek için para verirdim.
Pardon da her sabah 7.30'da kalkıp koşuyorum ben.
-Bazen konuşuyoruz da… -Üç egzersiz yaptı.
Aramızda başka spor yapan var mı?
-Kolyeni çıkarsam mı? -Evet.
-Van Cleef'in hikâyesi çok havalı. -Öyle mi? Nedir?
Taban görünmeyecek şekilde taşları dizmeyi icat eden markadır.
Beğendiğin buydu, değil mi Fer?
-Evet. -Senin olsun. Taktıkça beni…
-Ciddi misin? -Evet.
-Kızım… -Benden sana hatıra olsun.
-Ciddi misin? Çok sağ ol. -Zarif bir zincir.
-Beğendiğin kadın zinciri bu muydu? -Sağ ol. Evet.
-Al. -Bundan hep istemişimdir.
-Fer onları çok sever. -Çok güzel!
Çok sağ ol kızım.
Bu şekilde güzel.
-Banyonun ışığı süpermiş. -Ben pek sevmedim.
-Ne diyorsun? Kabartalım mı? -Evet, böyle Farruquito'ya benzedim.
Neden Farruquito?
Daha kabartayım mı?
Bilmem. Çok şey gözüküyorum… Kask takmış gibi, bir de favoriler.
Daha şey olsun…
Hareketli.
Ha, ama şey…
Saç tokası tekrardan moda olmuyor, zaten hep modaydı.
Kim çantasında toka taşımaz ki?
Kim evde toka kullanmaz ki? Bir duş almak için bile.
En azından ben tokam olmadan evden çıkmam.
LOEWE DEFİLESİ
Paris'te boy göstermek önemli çünkü Paris modanın doğduğu yer.
Ayrıca her şeyin merkezi. Herkesin gittiği yer.
FENOMEN
OYUNCU VE ŞARKICI
MODEL
OYUNCU
OYUNCU VE ŞARKICI
FENOMEN VE MODEL
OYUNCU
OYUNCU VE MODEL
MODA EDİTÖRÜ
Georgina!
Loewe defilesinde Georgina gerçekten de muhteşemdi.
Defilenin parçası olan üzerimdeki imaja bayıldım.
Çok güzel hissettim.
Loewe'nin derileri çok iyi değil mi?
ŞARKICI
-Nasılsın? -Nasılsın?
-Harikayım gerçekten. -Güzel.
Çok iyi.
Bad Gyal'ı gördüm ve onu defileden sonra yemeğe davet ettim.
-Şu tarafta mı? -Evet.
-Georgina! -Georgina!
Cidden çok memnun kaldım.
Hitap etmek istediğimiz kişilere imajıyla hitap etmeyi başardık.
Benim istediğim de oydu.
GEORGINA, PARİS'İ FETHETTİ
KOYUN DERİSİ ÇİZMELER
LÜKS TRENÇKOT
BEYAZ KOYUN DERİSİ ÇİZMELER
Miktar şurada.
"Nakit olarak ödendi."
Bir de imzalayıver, sonra satarım belki.
-Al. -Ucuza kapattın.
-Dört tişört. -Evet.
Ramón benimle dalga geçerek annesine diyor ki
her şeyi kaydettiğim büyülü bir ajandam varmış.
Ama sonra, "Ödemeyi aldık. Ajandana yaz" diyor.
-Annen benim için ne diyor? Söyle, söyle. -"Çok akıllı kız."
-Küçük defterimden dolayı mı? -Evet.
Her yere küçük defterimle giderim.
Çoğu insan Excel olmadan yaşayamaz.
Yazılımları olmadan, uygulamaları olmadan yaşayamazlar.
Ben öyle değilim. Küçük defterim ve kalemim olmadan yaşayamam.
Muhasebecimden daha iyi kayıt tutuyor.
Herhâlde.
Defterim ve kalemim yeter. Asla şaşmaz.
Kimse bana kazık atamaz.
Sağ ol aşkım. Patates püresi nerede?
-Merhaba! -Selam.
Merhaba.
-Yemekler şimdi geldi. -Patates kızartması kokuyor.
-Buyurun, oturun. -Nasılsın?
Onunla yemek yeme ve kaynaşma fırsatına atladık.
-Nereye oturayım? -Buraya.
-Kaz ciğeri alsana. -Püremiz var.
Bu senin için.
Her şey için teşekkür ederiz. Ben imzalayayım.
Çok teşekkürler.
-Kaz ciğeri harika. -Kaz ciğeri, değil mi?
-Harika görünüyor. -Çok lezzetli.
Sen antrenörsün, değil mi?
Sağlıklı besleniyorsundur.
Fırsat buldukça.
Yok, öyle.
-İyi beslenmeye çalışıyorsundur. -Hep.
Spora ağırlık verince çok yemeye başladım.
Kilo kaybetmeye meyilliysen gerekiyor.
Evet ve hep şey görünüyorsun… Hep kötü göründüğünü sanıyorsun veya…
-Anladın mı? -Sosyal medya çok fena.
Defilelerin iyi yanı internette idolleştirdiklerini görüp
"Bu, o değil ki" demek.
Doğru, internette takip ettiğin pek çok kişiyi görüp "Vay be" diyorsun.
Ama çok güzel insanlar da görüyorsun.
"Yeter, güzel insan görmekten gına geldi" oluyorsun Moda Haftası'nda.
Yolumuz hiç kesişmemişti.
Evde sürekli bir "Alba" lafı var çünkü çocuklarım onu çok seviyor.
Nasılsın aşkım?
Kiminlesin?
Serpiente'yleyim. Evet.
Bad Gyal mı var?
Bilmem.
-Ne? -Ona ver de göreyim.
-Onu görmek istiyorum. -Merhaba Alana.
Nasılsın?
Ne güzelsin. Şu saçlara bak.
Alanis! Eva!
Merhaba Mateo!
-N'aber? -İnanamıyorlar.
Seni gördüm ben, farklıydın.
Hayır.
"Farklıydın." Ismarladığım… Gelen.
Küçük bir kuş şarkılarımı sevdiğinizi ve bazen dinlediğinizi söyledi.
Söylüyorlar da.
Söylüyor musunuz?
Şoktalar.
Yakında eve döneceğim, tamam mı?
Bu akşam mı geleceksin?
Evet aşkım.
Öpüyorum.
-Görüşürüz. -Şoktalar.
Hoşça kalın. Hoşça kal Alana.
Ne tatlı. Hepsi çok tatlı.
Bad Gyal evimizde kraliçedir.
Çocuklarım onu çok seviyor ve nihayet bizzat tanışabildiler.
Bence süper bir olaydı.
Bu defile gerçekten de…
En sevdiğin şey.
Bir şehre gelip çalışmak, sonra eve dönmek.
-Paris'te 24 saat bile geçirmedin. -Evet, 24 saat bile olmadı.
-Ama Paris'te görülmek iyidir. -Evet.
MADRİD İSPANYA
Elini ver Mateo.
Vay canına!
-Beğendin mi? -Lunaparktaki trenler gibi.
Evet.
Bernabéu'da geçirdiğimiz muhteşem zamanları
Junior'a hatırlatmak istedim.
Deneyimleme şansı yakaladığımız bütün o anları
Mateo da yaşasın istedim.
Cristiano, Real Madrid'de geçirdiği süre boyunca bir şampiyondu.
Aklıma gelen kelime o.
Bakın!
Mateo heyecanlandı.
Eski kramponlara bak Mateo.
Bunlar mı?
-Bunları mı giyiyorlarmış? -Evet.
1920'de.
Bakın. "Cristiano imza atar."
Şurada.
Babanız çok yakışıklı.
-En üstte babanınkileri gördün mü Mateo? -Evet.
Birkaç yıla da Cris'inkileri koyarız.
"En İyi" ödülleri ve Altın Kramponları.
-Bak. -Şey mi bu?
Babam.
ALTIN KRAMPON RONALDO, 2014
Şimdi çıkacak. Arkadan gelecekler.
Hayır.
Yaşasın! Real Madrid taraftarı bir aile!
SPOR MUHABİRİ
-Seni korkuttum mu? -Hayır.
Hayır, beni korkutmadın!
-Nasılsın? -Zavallıcık.
-Nasılsın Gio? -Harika.
N'aber kardeşim?
-Oyuncular çıkacak, demişler ona. -Formalarıyla.
-Aşkım… -Oyuncular mı çıkacaktı?
Sonra sen çıkınca…
-Oyunculardan iyiyim. -Hayır.
-Ne demek o? -Hayır.
Oyuncular tatilde.
Şampiyonlar Ligi şampiyonlukları.
-Şu Lizbon. -Evet, 2014.
Bu 10 yıl öncesi.
Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro'nun Real Madrid'le ilk şampiyonluğu.
United ile kazanmıştı.
-Evet. Bu… Bunda vardın, değil mi? -Evet.
Hatırladın mı? İlki.
Bu, babamın röveşata attığıydı galiba.
-2018'de şeyde… -Burada, Bernabéu'da.
Doğru.
-Juve'ye. -Yok, çeyrek finalde.
-Doğru, herkes alkışlamıştı. -Evet.
Hep çok heyecanlı olduğumu hatırlıyorum. Şey yüzünden…
Çok garipti çünkü futboldan o kadar az anlıyordum ki
o zamanki maçlardan şimdi aldığım kadar çok zevk alamıyordum.
Ama neyse, hâlâ mutlu anılarımız ve kazandığımız onca kupamız var.
-Bu, Cristiano'nun son Şampiyonlar Ligi. -Evet.
-Kiev'de. -Ayrılmadan önce. Kiev'de.
Bak.
Baban ve Cris.
Çok tatlı.
Çok çalışkan biridir.
Sık sık, "Cris, zaten her şeye sahipsin,
biraz hayatın tadını çıkaralım" derim.
"Evet ama siz her şeyimsiniz, futbol ise tutkum" der.
Futbol konusunda bugün bile
ilk tanıştığımız günkü kadar motive olması müthiş bir şey.
Sahaya her şeyini yansıtır.
"Sence ne zaman futbolu bırakır?" diye soruyorlar.
Dürüst olmak gerekirse 50 yaşında olabilir.
Cristiano, Madrid'deyken kaç gol attı?
Zor soru.
436 mı?
Hayır, 450.
438 maçta attı ufaklık.
Şampiyonlar Ligi tarihinin Pichichi'sidir.
Beş Altın Top, dört Altın Krampon.
-Madrid'in en golcüsü. -İki "En İyi".
Babanız böyle biri çocuklar.
Hep şey der zaten…
Ben olmasam yıllar önce bırakırmış.
Şöyle yap.
Şöyle. Parmağını tarayacak.
Birini seç.
-Hangisi? -Biri Bellingham, biri Mbappé.
Hayır, ikisi de Bellingham.
Kendi dedi! Hayır.
Sana baban çıktı, diğeri de… Kimdi?
Bellingham.
-Hayır. Yalancı. -Bellingham benim.
Tam yalancısın.
Cris dünya çapında birçok erkek ve kız çocuğuna ilham oluyor.
Evimizde bununla gurur duyuyoruz.
Çok havalı. Altın para.
Çikolata galiba.
-Nereden çıkacak? -Alttan.
Şimdi burası.
Yetişemiyorsun.
Bastır Madrid!
Bazılarında stadyum var. Diğerlerinde "Real Madrid'i seviyorum" yazıyor.
Bunda da Altın Top var.
Tamam.
Yeter. Sen mi tutarsın, bana mı verirsin?
Bunlar benim.
-Biz maçları şuradan izlerdik, değil mi? -Sizin locanız oradaydı.
-Doğru. Artık orası tribün oldu. -Doğru, loca yok.
Eskiden ailelerin locaları da…
-Artık localar şunlar. -Anladım.
Bernabéu'nun çimlerine bastığım en son günü hatırlıyorum.
Duygusal bir gündü
çünkü Cristiano'nun o çime son kez çıktığını biliyordum.
Cristiano biraz şeydi…
Hem üzgün hem de çok mutluydu
çünkü o yıl LaLiga'yı ve Şampiyonlar Ligi'ni kazanmışlardı.
En çok Cris'e tezahürat yapılırdı.
"Vay canına, baksana seni ne çok seviyor ve destekliyorlar.
Üstelik sahaya son çıkışın bu."
Ama nereye gidersek gidelim
ona tezahürat yapıp ismini bağırmayı sürdüreceklerini biliyordum,
aynı bugün her yerde olduğu gibi.
Real Madrid ziyaretimize şimdi dönüp bakınca fark ettim ki
ligi, Şampiyonlar Ligi'ni, kupaları, Altın Top'ları kazanıyorken…
Yaşadığı bütün o profesyonel başarılarda herkes yanındaydı.
Ama fark ettim ki yıllar geçtikçe, kötü zamanlar yaşandıkça
her daim yanında olan kişiler çocuklarıyla bendim.
Umarım bu şekilde devam eder
çünkü sonuçta yarattığın aile senin yanında olacaktır.
-Güle güle! -Hoşça kalın!
RESMÎ MAĞAZA BERNABÉU
KIZILDENİZ SUUDİ ARABİSTAN
Kızıldeniz, Arabistan'da bir cennet.
Cristiano'yla kahvaltı edip güne onunla başlamayı çok severim.
Kahvenin kokusu ve tadı "O yokken aynı değil" derim hep.
Bana hep güler ama öyledir.
Babalar Günün kutlu olsun!
Bugün bolca öpücük istiyorum.
Çocuklar "Babalar Günün kutlu olsun!" diyerek geldi.
-Öpücük ver! -Bak, Diş Perisi bana ne getirdi.
Diş Perisi mi geldi?
Alana ilk dişini düşürdü.
Ben hazır değildim, hiç beklemiyordum.
Bir kazananımız var! Dişini çekti!
-Dişin nerede? -Cris!
-Alana dişini çekti. -Vay be Alana, nasıl becerdin?
-Baba! -Söyleyeyim.
-Dişim! -Çektin mi?
Muhteşem! Kaybetme!
-Göster bakalım. -İğrenç!
-Bak. -Alana, şapkanı düzelt.
Çok heyecanlandı.
Kızıldeniz'de olduğumuz için perinin çikolata getiremediğini söyledi.
"Hafif olduğu için bana para getirdi.
Ama bir sonraki dişim düştüğünde evde olursak bana çikolata getirir."
Benimki de oynuyor. Şu dişim.
Bak.
-Gördün mü? -Yalancı.
-Hareket ediyor! -Hayır!
Bak!
-Peki. -Ediyor!
Aptalsın!
Diş Perisi
bizim evde çok önemlidir çünkü gelenekleri sürdürmemiz gerekir.
Para.
-Alsana. Para. -Adın ne?
Bella.
-Evet! -Bella.
-Bu senin. -Teşekkürler.
-Adın ne? -Bella.
-Babanın adı ne? -Baba.
-Ne baba? -Cris.
-Cris.
Annenin ne?
Anne. "Io."
Ailece vakit geçirmekten çok keyif alıyoruz.
Bu şekilde enerji yüklenip birbirimizle bağ kuruyoruz.
Güneşteki vitamin ne?
C vitamini.
-C değil. -G.
C vitamini portakalda var, kivide var…
-Güneşten gelen vitamin. -C. D!
Güzelliğin vitamini ne?
-Güzel. -Biliyorum.
-Vitamininin adı ne? -G vitamini.
-Biliyorum. -Aşk. Annenizin vitamini.
Güzelliğin vitamini Cristiano.
Anne!
-G vitamini. -Hayır, baban şaka yapıyor.
-G vitamini. -Su.
Et suyu!
Yüzlerini gördün mü? Şöyle oldular…
-Baba yakışıklı değil mi? -Hayır.
Zor değil. Güzellik vitamini.
Et suyu.
-Et suyu değil. K2. -Sen.
Ne zaman birlikte olsak,
ister cennette ister evimizin oturma odasında,
bağımız çok kuvvetli olur ve çok iyi vakit geçiririz.
Kızıldeniz'in evimizden iki saat uzakta olmasına şaşırmıştım.
Yanı başımızdaymış.
Ayaklarımız tuzlu su gördü.
İncil'de geçen bir deniz, o enerjiyi hissediyorsun.
Hz. Musa'nın ikiye yardığı deniz burası.
Cris biraz zaman ayırıp havuzda Bella'ya yüzme öğretmeye çalıştı.
Zavallıcık ayaklarını çırpmakta zorlanıyordu.
Tatillerde ailecek çok iyi anlaşırız. Hayatta da tabii. Yani her zaman.
Yürüyelim hadi!
-Anne, bak! Şuna bak! -Evet.
Amma büyükmüş.
Dalgalar kumları sürükleyip bir geçit oluşturmuş.
-Mateo, Alana. Dün şuradaydık. -Oraya gitmek istiyorum.
Doğayla bağ kurmayı çok seviyorum.
Çıplak ayakla toprağa basmak çok faydalı bir şeydir.
Tuzlu su da bacakları çok rahatlatır.
Sürekli spor yapanlara ve seyahat edenlere çok iyi gelir.
Çocuk gelişimine de. Dolaşım için.
Deniz suyu her şeye iyi gelir.
-Benzema burada oynuyor. -Kabuk!
Ne güzelmiş.
Benzema'nın oynadığı takım Al-Ittihad.
İstediğimiz kadar lüksün içinde yüzelim,
bizim sahip olduğumuz en büyük lüks
çocuklarımızla doğada vakit geçirmek,
günümüzden bahsetmektir.
-Mateo, evde en çok kim yemek yiyor? -Babam!
-Baban mı? -Annem.
-Alana. -Alana mı?
En şişko kim? Babam!
Bizi en çok tatmin eden şey
yaptığımız basit planlardır, birbirimize yakından bağlı hissetmemizdir.
-Anne, ıslanıyorum. -Köpek balığı var mıdır?
-Anne, burada var mı? -Yok.
-Hiç mi yok? -Hiç yok.
Ben bayağı ıslandım.
Anneciğim.
Anne, ıslanıyorum.
Hayatım, galiba boylarını geçiyor.
Hayır, şortuma baksana.
-Anne, boyumu geçmiyor. -Benimkini de.
Kıyıdan iki metre açıkta ufak bir ada olduğunu fark ettik.
İnsan her gün bir adaya yürüyerek geçemiyor.
-Islansalar olur mu? -Ben ıslandım.
Annem gibi eşofman giyeceğim.
-Anne, bu… -Çok yüksek, çocuklar geçemez.
Değil. Bak.
-Burası… -Evet.
Burası dünyanın en küçük adası.
Ay, ne güzelmiş!
Eşsiz bir deneyim yaşayabilmek için şansımızı denedik.
Şu mercan ele benziyor, bakın.
-Çok havalı. -Bakayım.
Müthiş.
Vay canına!
Alana, bak ne buldum.
Bak, benim adım.
Çocuklar, bir oyun oynayalım.
Cris rekabet etmeleri için hep bir oyun icat eder.
-Eva! -Gel buraya!
-Kayıyor. Bak. -Ben seni tutarım.
Hey, biz…
-Gel buraya. -Oynayalım.
Kazanana masaj var.
İster fiziksel olsun ister zihinsel,
o oyunları oynarken gerçekten çok zevk alıyoruz
ve eğleniyoruz.
-Tamam, başlayalım mı? -Evet.
Söyle Mateo.
Şurasıyla şurası arasında kaç tane ev var?
Yüzen ev.
Şuraya kadar kaç tane var?
Bakalım kim bilecek. Ben saydım, ben biliyorum.
38.
-16. -36 mı?
-Hayır, 16. Bir ve altı. -16 mı? Hayır.
Yeni soru.
-Bu denizin adı ne? -Kızıldeniz!
-İngilizce adı ne? -Ne?
-İngilizcesi. -Red. Red Sea.
-Aferin! -Ben diyecektim!
İkinize de bir puan. İspanyolca ve İngilizce.
Birbirine bağlı bir aile olduğumuzdan sevgiyi yaşarız.
-Havuza dönüp yemek mi ısmarlasak? -Evet.
Bütün bu anlar bizim için özel
ve de…
…eşsiz.
Çok az yedin. Bolca kruvasan.
Anne, en çok kim yiyor?
-Şey, ben. -Bir sürü kruvasan yiyorsun!
Evet.
-Gel Eva, gel aşkım. -Göbeğin kocaman.
Yapma baba!
Anne!
-Anne! -Efendim?
-Yardım etmek yok, herkes kendi geçecek. -Dur, onları kaybetme.
Kızıldeniz'deyken
Paris'teki Louvre Müzesi'nin Abu Dabi'ye geldiğini öğrendim.
Oraya taşmışlar.
Yakın olduğumuzdan fırsat bu fırsat Mateo'yu alıp gittim.
Protein. Protein istiyoruz. Karbonhidrat istemeyiz canım.
Seni iyi tanıyorlar.
Hayat bu işte.
Şöyle…
Bir tek zeytin ve fuet eksik.
Dün Cris'in bir videosunu gördüm.
Şey kılığındaydı…
Evet, evsiz biri.
Evsiz biri. Sonra futbol oynamaya başladı.
Süper, değil mi?
Rosalía da yapmış mesela. Garson kılığına girmiş, bildin mi?
Çok komikti o.
Evet, bence bizim de yapabileceğimiz çok komik bir fikir.
Evet.
Ben öyle bir şey yapsam beni topa tutarlar.
Düşünsene. "Ay, çok aptal. Şöyle, böyle."
Ve ben…
Ama belki seni yine satış görevlisi kılığına sokabiliriz.
Cris'le ilk çıktığımız zamanlar Disneyland fotoları yayınlandığında…
Evet.
…ben Gucci'deydim, ablam da Balenciaga'daydı.
Hakkımda atıp tutan kızlar olurdu.
"Bu spor ayakkabıları sevdim
ama Georgina da giymiş. Şöyle olunca kendini böyle sandı."
Ablam da şey demiş… "Peki hanımefendi."
Ayrıca beni eleştirenleri bir görmen lazımdı.
Önce bir kendilerine baksınlar.
Şey yani…
"Her yerdeler tatlım."
Bana değil de
ablama veya aileme bulaştıkları zaman
daha çok canım sıkılıyor.
-Doğru. -Bana sataşsınlar.
Umurumda olmaz.
Bilirsin işte.
İnsanlar atıp tutmaya bayılır.
Ama eğlenceli olurdu.
Geçirdiğimiz bu yıla 1 ila 10 arasında kaç verirdin?
Çok çalıştık.
Yani…
İş açısından 10.
Acayip havalı şeyler yaptık.
Çalıştığım bütün projelerden zevk aldım.
Bu da cabası, değil mi? Çalışmaktan…
Çalışmaktan zevk almak en iyisi.
Doğru.
Hayaller gerçek oluyor.
Georgina tam istediğim gibi öne çıkıyor.
Dürüst olmak gerekirse çok memnunuz
ama daha yapacak çok işimiz var.
Kapak çekimi yaptığım ama göndermedikleri dergileri
satın alman gerek.
Pazartesi hallederim.
ABU DABİ BİRLEŞİK ARAP EMİRLİKLERİ
Merhaba!
Sıcakmış!
Vay canına!
Tanrım. Georgina.
Memleketine geldin.
Bu fotoğraf süpermiş.
Annen çok güzel.
Abu Dabi'ye vardığımızda
havaalanında kocaman fotoğraflarımla karşılaştık.
Hepsinde çok iyi çıkmıştım.
Girişteki ekranlara devasa fotoğraflarımı koymuşlardı.
Mateo delirdi.
-Evet. Süper. Sağ olun. -Sizin için.
Teşekkür ederim.
-Bozmak ister misin? -Sen?
-Bozmadan içeceğim sanırım. -Peki.
Dudaklarımda dağılmasını istiyorum.
Çocuklarıma sürpriz yapmayı severim
çünkü büyüdüklerinde o tarz anları hatırlayacaklardır.
Küçüklüğümden en sevdiğim anılarım annemin bana sürprizleridir.
Ben de kendi çocuklarımla onun izinden gitmek istiyorum.
LOUVRE ABU DABİ
Bu müzeden Fransa'da da var, biliyor musun?
Onu alıp Abu Dabi'ye getirmişler.
İnanamıyorum. Çok çılgınca.
Nasıl getirmişler?
Yapmışlar. Buraya inşa etmişler.
-Süpermiş. -Ay, ne güzel.
-Anne, futbol topunun içinde gibiyiz. -Evet.
Mateo, bu kubbe Eyfel Kulesi kadar ağır.
-Muhteşem. -Paris'teki.
-Güzelmiş. -Da Vinci'nin eseri.
-Vaftizci Yahya. -"Leonardo da Vinci. 1508."
Dünyada sadece birkaç tane var Mateo.
Da Vinci tablosuna bayıldım. Sanırım en çok sevdiğim şey o oldu.
New York'takini çok sevmiştim.
Size New York hikâyesini anlatayım. Başıma gelenleri.
Sürekli demir para buluyordum.
-Sürekli mi? -Havaalanında, bagaj kemerinde.
-Gözün çok keskin. -Sonra…
-Sonra ne oldu? -Bir sürü demir param oldu.
İnsanlar demir parayı önemsemez, değerli görmezler.
-Ben her kuruşu saklarım. -Evet.
Kuruş kuruş…
Damlaya damlaya göl olur.
-Bir şey var. -Yüzgeç.
-Kaplumbağaymış! -Kaplumbağa!
Şurada.
Abu Dabi'deki Millî Akvaryum'la iş birliği hâlindeyiz.
Program dâhilinde burada kalıyorlar. İyileştiklerinde onları denize salıyoruz.
Onlara bakıyorlarmış.
Hasta kaplumbağalara bakıp sonra salıyorlarmış.
İyileştiklerinde denize salıyorlarmış.
Sanırım beni ve Mateo'yu en çok şaşırtan şey deniz kaplumbağasıydı.
Ona bayıldık.
Merhaba arkadaşım!
Tadını çıkarın çocuklar, Netflix çekiyor.
-Ketçap nerede? -Televizyona çıkmak ister misiniz?
-Ünlü olmak ister misiniz? -Evet.
-Öyle mi? -Evet.
-Baban gibi mi? "Ünlü" ne demek? -Ben biliyorum. Kolay.
Kolay mı? Söyle bakalım.
-Bir sürü paran olur. -Hayır, ünlü olmak öyle bir şey değil.
İnsanlar seni görmek ister.
-Hayır. -Herkes televizyonda seni izler.
Ve seni her seferinde… Hep seni görüp fotoğraf çektirmek isterler.
-Ben! -Eh işte…
Ünlü demek, şey demek… Ünlü olduğunda fotoğrafını çekerler.
Tanıdığınız en ünlü kişi kim?
Annem.
Alt yazı çevirmeni: Yurdakul Gündoğdu