MORZE CZERWONE, ARABIA SAUDYJSKA
Kto jest najsławniejszą osobą, jaką znacie?
Mama.
Tata.
Cris.
Dzieci zaczynają rozumieć,
że mama i tata są sławni.
Tata jest bardzo sławny.
Ale to sprawia, że mama też.
- Mama jest sławniejsza od taty? - Tak.
- Tata jest najsławniejszy. - Mogę tu usiąść?
- Na całym świecie? - Nie.
Dzieci często mnie pytają:
„Mamo, dlaczego ludzie robią ci zdjęcia?”.
„Bo jestem dziewczyną taty”. „Ale dlaczego?”
Mówię wtedy: „Bo jestem ładna”.
A one na to: „My też, a nam nie robią zdjęć”.
Wiesz, kto jest najbardziej znany?
- Kto? - Ty.
Powiedziałaś, że tata nie pozwala wam jeść czekolady.
A teraz jem czekoladę!
Na koniec sprawdźmy, kto jest najlepszy.
Ja!
Kto jest najmądrzejszy?
- Mateo. - Mateo.
Ale się popisuje!
- A najprzystojniejszy? - Tata!
Nie.
Tak, to tata.
A ko jest najładniejszy?
- Mama. - Mama.
Kto jest najmniejszy?
- Bella. - Bella.
Nasza mała wariatka.
Kto zostanie gimnastyczką i zdobędzie złoty medal?
- Eva. - Nieprawda.
Nie chcesz, ale mogłabyś.
Nauczyciel powiedział, że ją wytrenuje. Masz wielki talent.
Kto najwięcej mówi?
Alana.
- Kim zostaniesz, jak dorośniesz? - Nikim. Będę siedzieć w domu.
Nikim?
Musisz pracować.
Ale nie wiem, co będę robić.
Myślę…
Co?
- Że możesz być aktorką. - Nie!
- Co robisz? - Albo producentką Netflixa.
Tak!
- Chcę! - Netflix!
Dzieci chcą „być Netflixem”.
„Kim chcesz zostać?” „Netflixem”.
Pa, Netflix! Do zobaczenia w Hiszpanii!
JESTEM GEORGINA
RIJAD, ARABIA SAUDYJSKA
Zrobimy kucyka?
- Wolę koczek. - Taki jak mój?
Jeszcze raz?
Mam tu balsam do ust.
Bezbarwny.
Gotowe, kochanie.
Wciąż przypominam dzieciom, jakie mają szczęście.
Brawo, Mateo!
Dobra robota.
Możesz być ciszej, mamo?
Denerwujesz mnie.
Mateo! Przystojniaku!
Nasz strzelec!
W każdym kraju chodzą do najlepszych szkół.
- Do góry! - Alana, unieś się!
Mają tam najlepszy sprzęt.
Powtarzam im, jacy z nich szczęściarze.
Gdy ja w ich wieku chciałam popływać,
chodziłam na basen w Jace, było zimno jak w psiarni.
Zimą!
Z plecakiem, suszarką, ręcznikiem…
Oni nie muszą.
Mają baseny, wszystko. To szczęściarze.
Cris!
Nie bądź takim bucem!
Zachowuje się jak buc.
Jesteśmy bardzo dumni z tego, jak rozwija się Junior.
Bóg dał mu prawdziwy talent
i doskonałe geny do gry w piłkę.
A Cristiano mu pomaga.
- Co tam? - Jestem zmęczony.
Tak?
Trochę.
Późno się położyłeś?
Nie, ale wcześnie się obudziłem.
Dlaczego? Przez ten wiatr?
To też, ale Mateo mnie obudził.
Wstałeś wcześnie?
Tak.
- No wiesz… - To dobrze.
Cris wykorzystuje każdą chwilę z Juniorem.
Udziela mu rad we wszystkich aspektach życia.
Co dzisiaj robisz?
Poćwiczę na macie.
Jak długo?
A potem ciężary.
Najpierw ciężary, potem mata.
Przez godzinę.
A na macie?
To samo.
Trzy serie po dwie minuty. Sześć razy.
Dwie minuty…
Poćwiczymy razem. Ty na bieżni, a ja obok.
Po dwie minuty?
I 15 sekund przerwy pomiędzy.
Dwie minuty bez przerwy?
Biegania?
Codziennie dba o to, żeby młody odniósł sukces.
Doradza mu w kwestii domowych treningów siłowych.
Dzieli się swoimi sztuczkami.
Jestem tym oczarowana.
Zaraz zobaczysz.
Dobra, dawaj.
Teraz.
Raz, dwa… Jeszcze. Trzy.
Dawaj. Cztery. Raz…
Junior ma szczęście, mając ojca, który daje mu wskazówki,
które sam przez lata odkrywał.
Jego nikt nie uczył.
Dobrze. Świetnie.
Mamusia cię kocha, skarbie.
Może pójdę do szkoły godzinę później?
Jestem zmęczony, a muszę być gotowy.
Źle spałem. Tylko godzinę.
Nie.
Niewinność Juniora jest cudowna.
Nie jest już dzieckiem, a dopiero będzie nastolatkiem.
Najpierw mamy pływanie.
A ja mam alergię.
Twój nauczyciel mówił, że pływasz najlepiej.
- Ja? - Musisz być pierwszy.
Ale mam zapchany nos.
- Skarbie… Nie. - Źle się czuję.
- To tylko godzina. - Tylko jutro i pojutrze.
Później zostaną ci tylko treningi.
Ale pojutrze mam egzaminy.
Będę miał godzinę na naukę.
Jasne.
Ma 13 lat. Wiem, że 13-latkowie są teraz inni, niż w moich czasach,
ale i tak…
chcemy, żeby był wysportowany,
oddany nauce, odpowiedzialny i uprzejmy.
Właśnie mi napisali, że jutro zaczynamy później.
Tak? Sprawdzę, czy też to dostałam.
Zaraz się okaże.
Kłamczuch.
Zobacz.
Jasne.
Masz być godzinę wcześniej!
Chodźmy na kolację.
Ja musiałam przejść całe miasto, żeby dojść na basen.
Ty masz szczęście.
Zabiorę cię kiedyś do starej szkoły.
Zobaczysz, jak wygląda nauka w takiej.
Tam pewnie nie piszą do rodziców, gdy zrobi się coś złego.
Gorzej! Biją cię linijką.
Staram się codziennie im przypominać,
że mają szczęście i powinni to doceniać.
Wylądowaliśmy w Wenecji!
WENECJA, WŁOCHY
Peruka się trzyma?
Spadnie, jak ruszymy.
- Jak to? - Odleci.
- Odleci? - Mówię ci.
Będzie super!
- Mam nadzieję, że odleci. - Dupek.
- Fajnie być znów w Wenecji. - Uwielbiam ją. Jest taka romantyczna.
Pamiętasz pierwszy rok w Madrycie? Spacerowałaś Gran Vía,
gdy zaczepiła cię jakaś kobieta.
Była łowczynią talentów, namawiała cię na modeling.
- Tak. - I nic z tego?
Pracowałam i nie mogłam chodzić na castingi.
Tak. Musiałaś opłacać czynsz…
- A teraz? Jesteś twarzą… - Prosto z Turynu.
…kampanii Guess.
- Tak. - Zobaczymy cię gdzieś?
Tak, właśnie płyniemy mnie zobaczyć.
Ale super.
W drodze z lotniska do hotelu
zobaczyłam siebie na ogromnym billboardzie.
Georgina!
Patrzcie!
Pięknie wyglądasz.
- Ekstra. - Jak manekin.
To moje kolejne spełnione marzenie.
- Moja siostra! - Jaka piękna!
Tego byś nigdy nie przewidziała.
Ramón sprzedał mi newsa.
Wezmę udział w kolejnej kampanii Guess.
A ta jeszcze trwa!
Gio jest teraz u szczytu swojej kariery.
I to na skalę światową.
Jest kobietą,
która wyznacza trendy.
Osa.
Musisz ją zabić, bo kogoś użądli.
- Nie, zaraz odleci. - Zabij ją!
- La Ivana. - Leci!
- Walnij ją! - Uważaj!
Nie zabijaj jej!
Użądli kogoś!
Jest za tobą.
- Palant! - Zostaw!
- Nie! - Same sobie radźcie.
Jesteśmy bandą czubków.
Wiecie, że to miasto zniknie?
- Tak. - Coś na to poradzą.
Wszyscy znikniemy w ciągu 20 lat.
- Nie! - Tak!
Świat się skończy?
- Tak. Zapisano to w Apokalipsie. - W 2050 będzie koniec świata.
Naprawdę wierzę, że świat kiedyś pęknie
i zrobi „bum!”.
Zaleje nas ogień i wszyscy zginiemy albo coś w tym stylu.
Albo odlecimy statkiem na inną planetę.
Na szczęście możemy zamieszkać na Marsie.
Gdzie to słyszałeś?
- Badają to. - Na Księżycu.
Badają Marsa.
Kto wie? Może na Marsie jest życie?
Przekonamy się w 2030, 2040 roku.
Myślę, że koniec świata jest blisko. Zobaczymy, kiedy nadejdzie.
Statek kosmiczny przywiózł wodę z księżyca.
- Wodę? - Indyjski.
Sprawdźcie to.
Mówili o tym po arabsku, ale zrozumiałam.
- Jesteśmy tacy ukulturalnieni. - Ja na pewno.
Jestem obywatelką świata.
„Oglądam wiadomości po arabsku”.
W dodatku je rozumiem, a to niełatwe.
Znacie kogoś, kto to potrafi?
- Niewielu. - Gio!
Cześć.
- Cześć, amore. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
- A ty? - Też.
Jakie to wszystko piękne. Bellissimo.
Dwa lata temu poznałam Serpiente.
- To było coś. - Racja.
Musiałem zatańczyć i zaśpiewać, żeby mnie zatrudniła.
Byłem w Madrycie, gdy przyszedł do mnie Fer.
Powiedział, że jedzie z Georginą do Wenecji
i spytał, czy też chcę. Zgodziłem się.
Po przyjeździe wpadłem w panikę.
Moja pierwsza myśl: „Ona jest prześliczna!”.
Pamiętam, jak przyszłaś.
Myślałem, że będziesz zrobiona od stóp do głów.
Na widok twojej skóry…
Przetarłem ci twarz, ani grama makijażu.
„To jej twarz!”
Modelki są dla ciebie jak jajka Kinder. Niespodzianka!
Racja.
Mówię serio. Byłaś wspaniała.
Żadnej ściemy.
To osoba, która od pierwszej chwili
otwiera przed tobą dom i zaprasza cię do swojego życia.
Ufa ci i cię wspiera.
Przygotowując się do tegorocznego festiwalu w Wenecji,
pomyślałam o Guramie z Vetements.
W zeszłym roku inspirowałam się Śniadaniem u Tiffany’ego,
a w tym – Julią Roberts.
To zaskakująca i poszukująca kobieta.
Ma w sobie wielką ciekawość. Jej wygląd to nie wszystko.
Każda z jej sukienek ma swoją historię i inspirację.
Właśnie tak to wygląda.
Imponujący naszyjnik.
Po prostu cudowny.
Nie dotykać!
Zapraszają ją, bo robi wokół siebie szum.
Pokazują ją media na całym świecie.
A marki stawiają na rozpoznawalność.
GEORGINA BŁYSZCZY W WENECJI
JAK JULIA ROBERTS W PRETTY WOMAN
STYLIZACJA GEORGINY ODBIERA MOWĘ
Co, kochanie?
- Już jedziesz? - Tak, jedziemy do samolotu.
- Kocham was. - Wyjechaliście?
Tak, ale już wracamy do domu.
Mogłaby przejść na emeryturę i siedzieć w domu z dziećmi,
robić, czego dusza zapragnie.
Gdzie byliście?
Na sesji zdjęciowej. Później pokażę wam zdjęcia.
Ale pamięta, skąd pochodzi.
Chce wpoić swoim dzieciom etykę pracy,
a one to rozumieją i ją za to szanują.
MADRYT, HISZPANIA
SESJA ZDJĘCIOWA DLA GUESS
Jestem w Madrycie, na sesji do drugiej kampanii Guess,
w niesamowitym miejscu.
Wyglądasz przepięknie.
- Mogę już otworzyć oczy? - Tak.
Rany.
Jak Monica Bellucci, wspaniale!
Nie przypominam samej siebie.
- Ładnie by mi było w blondzie? - Tak.
Uroczo. Jak nastolatka.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Cześć.
- Jak się masz? - Spełniłam twoje marzenie.
- Ślicznie! - Prawda?
Cudnie. Ten kolor rozjaśnia ci twarz.
- Odmładza mnie? - Tak.
Nie jak Azúcar Moreno.
- Trochę się spóźniłem, ale… - Skarbie.
Byłem u fryzjera. Nie miałem czasu.
- Świetnie wyglądasz. - Tak? Ty też.
Źle to wygląda, gdy Gio przychodzi przede mną.
Ale ona mi wybacza.
Super, co? Druga kampania dla Guess.
Cieszysz się?
Ta fotografka robiła ostatnio zdjęcia J. Lo.
Tobie też popstryka bajeczne fotki.
Mam dla ciebie prezent, rozpakuj.
- Na urodziny. - Czyli nie jestem taki zły?
- Najgorszy! - Co to może być?
Coś, co na pewno ci się przyda.
- Do czego? - Do pracy. Otwieraj.
Ale ekstra.
Mój laptop to stary grat.
Ale super.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Zapomniałem, że mój komputer ma już dziesięć lat.
To dobry prezent.
A jednocześnie pułapka: Gio chce, żebym ciężej pracował.
A tak na serio… Jestem jej wdzięczny.
Kazałem ci dużo pracować,
więc w nagrodę przywiozłem ci Tajkę, która zrobi ci masaż stóp.
Nie wiem, czy mamy czas, ale… Proszę!
Wejdź, Ani!
Cześć.
Po takim masażu będę mógł cię wysłać na dziesięć sesji w tygodniu.
Wolałabym masaż dłoni.
Wymieniliśmy się prezentami.
Ramón przyprowadził mi masażystkę.
Już się odprężam.
Ciekawe, czy zasnę.
Zrelaksuj się.
Tylko bez przesady, bo będę śpiąca na zdjęciach.
Zatrudnimy Ani na stałe.
Miałam skurcz w palcu, a ona mi pomogła. Miała świetną energię.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale musimy iść.
Dokończymy później. Muszę iść na sesję.
Zobacz, przyszedł Paul. Chodźmy się przywitać.
Cześć, Paul.
- Miło cię widzieć. - Hej.
Tak się cieszę. Zobacz! Mamy listopad.
To ty przywiozłaś nam tę pogodę. Coś pięknego.
- Piękne światło. - I piękny dom.
Miło znów tu być.
Dziękuję za zaproszenie.
Bardzo się cieszę,
że nasza kampania odniosła taki sukces.
- Na całym świecie. - Nie, to my ci dziękujemy.
Nie spodziewaliśmy się tego.
- Wszędzie… - Tak.
W Meksyku, w Hiszpanii, w Peru, we Włoszech, we Francji…
- Wszędzie. - Tak.
„Georgina”.
Kochasz swoją rodzinę.
To nam się podoba. Rodzina jest najważniejsza.
- Właśnie. - To bardzo ważne.
Masz szóstkę dzieci?
- Piątkę. - To mnóstwo pracy.
Jesteśmy gotowi do pracy?
- Gotowa? - Tak.
- Poprawiłaś angielski. - Dziś i jutro. Zawsze gotowa.
Co z jej fryzurą?
Do roboty.
Dla Georginy
to sposób na pokazanie się światu.
Paul Marciano, właściciel Guess,
jest szanowaną osobistością świata mody.
To twórca wielu kultowych kampanii.
Duży kursor. Wzrok mi się psuje.
„Zmniejsz przezroczystość”…
Znowu muszę cię stąd wykopać. Przenoszą sesję tutaj.
- Zawsze mi wszystko odbierasz. - Wybacz. Przenieś biuro tam.
Cholera. Właśnie konfiguruję komputer.
Wybrałeś sobie miejsce, które podoba się Paulowi.
- No dobra. - S'il vous plait.
Rany. Na dobra, przeniosę się dalej.
Co robisz, Ani? Znajdziesz dla mnie chwilę?
- Tak. - Jestem zestresowany. Usiądź, proszę.
Sawadika.
Usiądź wygodnie.
Wygodnie? No nie wiem.
Możesz usiąść trochę dalej?
Ogarniesz to?
I jak?
- Ciężko. - Ciężko?
Cóż…
To się nazywa prezent.
W dodatku nawilżasz mi stopy. Sam o tym zapominam.
Jakiś ty zajęty.
- Przyłapałaś mnie! - To się nazywa praca.
- Mam mój komputer. - Chcę być kiedyś taka jak ty.
Co muszę zrobić?
Znaleźć sobie własną Georginę.
Ramón leżał w salonie, a Ani go masowała.
Zastanawiam się, dla kogo naprawdę był jego prezent.
- Jak wam idzie? - Dobrze. Teraz czwarty plan.
- Super. - Czwarty.
Niczym się nie przejmuj. Leż sobie tutaj.
Nie stresuj się.
- Spisuję umowy. - Jasne.
Muszę być zrelaksowany, żeby wszystko zatwierdzić.
„Użyj odcisku palca, by odblokować Maca”. O rany.
„Odblokuj palcem”.
Co jest?
DUBAJ, ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Od przyjazdu do Arabii Saudyjskiej wciąż dostajemy nagrody.
Musieliśmy pojechać do Dubaju, bo Cris otrzymał trzy nagrody.
Panie i panowie,
oto zdobywca nagrody Dubai Globe
dla najlepszego zawodnika Bliskiego Wschodu,
Cristiano Ronaldo!
Dziękuję partnerce i dzieciom za to, że muszą mnie codziennie znosić.
Czasem bywam nudziarzem,
ale utrzymywanie formy to część mojej pracy.
Dziękuję, że na mnie głosowaliście.
Wspierajcie piłkę nożną,
Al-Nassr i Cristiana.
Następnego dnia to ja wręczałam nagrodę na gali Joy Awards.
RIJAD, ARABIA SAUDYJSKA
AKTOR
ZAPAŚNIK
Georgina!
Ostrożnie.
- Tędy. - Uwaga na stopnie.
Kto to? Sandra?
- Jesteś cała? - Nic ci nie jest?
Potknęłaś się czy cię popchnęli?
To mój drugi raz na rozdaniu nagród Joy.
W zeszłym roku świetnie się bawiłam, ale też bardzo stresowałam.
Byłam nowa w kraju.
AKTOR
- Powiedz coś. - Mogliśmy poprosić o zdjęcie.
W tym roku bawiłam się wspaniale,
bo mogłam spędzić galę z Evą Longorią.
AKTORKA
To niesamowita kobieta.
Supermama i superżona.
Bardzo mnie inspiruje.
Mamy wiele wspólnego.
- Umieram. Nie jestem głodna… - Daj spokój, świetnie wyglądasz.
Dobry wieczór wszystkim.
O rany.
To ta torebka?
Cześć.
- Gotowa? - Tak.
Chodźmy.
Dobry wieczór wszystkim. Nagrodę honorową…
- Nie, brawa. - Dobra.
Nagrodę honorową…
Nie jest zainteresowany.
Dziękuję.
Georgina Rodríguez!
Nagrodę honorową otrzymuje…
piękna Najwa Karam.
Brawo!
- Widzieliście? Była urocza. - Tak.
Stresowała się.
Oto ona!
- Tak. - Było świetnie.
Georgina zadzwoniła i powiedziała nam, że pojedziemy na pustynię,
tam, gdzie była z Crisem.
To wspaniałe miejsce, pełne energii, które musimy zobaczyć.
Dzień dobry.
Kim jest ten hiszpańskojęzyczny Arab?
Jedziemy na pustynię. Zaaklimatyzowałem się.
- Świetnie. - Ładnie?
- Same niespodzianki. - Dla ciebie też mam.
- Co? - Żartuję.
Chcesz zobaczyć?
Lubię szanować tradycje krajów, które odwiedzamy.
Dostałem ten strój od Khaleda, mojego klienta.
Idealnie się złożyło.
Mogłem zaskoczyć Georginę moim tradycyjnym arabskim strojem.
Biedaczek się nie wyspał.
Jak kanarek, nie? Który ptak śpi w taki sposób?
AL-ULA, ARABIA SAUDYJSKA
Al-Ula to magiczne miejsce.
Gdy ja i Cris zobaczyliśmy je po raz pierwszy,
milczeliśmy, żeby nie zepsuć chwili.
Ta cisza!
Nie ma takiej nigdzie indziej.
Gdy przyjechałam tu z Crisem, byłam oczarowana widokiem tych skał.
- Hipnotyzujący. - Oczarowana.
Prześlicznie tutaj.
Niesamowite.
To miejsce wchłania całą twoją energię
i zwraca ci ją odnowioną.
- Nie znam piękniejszego miejsca. - Sama natura.
Spójrzcie na te skały. Ja rozkładam w całym domu onyks.
Jak moja mama.
W domu ma pełno kamieni.
Mówię jej, że wystarczy, a ona, że mają pełno energii.
Tak, jesteśmy energią.
Jestem bardzo uduchowiona.
Kierują mną wibracje, energia.
Jestem bardzo wrażliwa.
W miejscach z dobrą energią wypoczywam tak,
jakbym siedziała w jacuzzi.
Witam w moim domu.
- Dom Arabii. - Dzięki.
Wtedy też tu nocowaliśmy.
W nocy rozpalali tam ognisko.
Tak mi się podobało,
że postanowiłam przywieźć tu przyjaciół.
Chcę się tym z nimi podzielić.
Muszę jeszcze wrócić tu z dziećmi.
Jaki tu spokój.
Tutaj się nie rozmawia.
Nie przerywaj ciszy, jeśli jej nie poprawisz.
Nic jej nie poprawi.
Cisza i spokój.
Takiej ciszy nie znajdziecie na całym świecie.
Nawet w domu ciągle coś słychać.
Na wczorajszej gali było mnóstwo hałasu.
Niezłe zamieszanie, co?
Przyjechali ludzie z całej Arabii Saudyjskiej.
- Nie tylko… - Z całego Bliskiego Wschodu.
Właśnie.
I Gloria Estefan.
Jej widok mnie zaskoczył.
Nie widziałem jej.
- Bo… - Kazałam ci wtedy filmować.
To nie była ona?
- Gloria Gaynor. - Żartujesz?
Gloria Gaynor.
Nie wiedziałem, o czym mówi.
Wiedziałem, że to Gloria Gaynor.
Dlatego powiedziałam ci wczoraj,
że nie rozpoznaję jej w tej fryzurze.
I nie powiedziałeś mi, że to nie ona? Palant.
Nie zrozumiałem cię.
„Nie przerywaj ciszy”.
„Nie przerywaj ciszy, jeśli jej nie poprawisz”.
„Widziałam Glorię Estefan”.
Jak pięknie.
- Widziałaś plan? - Ogromny.
Możemy pracować tu nad kampaniami.
Tak.
Mogą przyjeżdżać tutaj, nie musimy jeździć do nich.
Jasne.
Odwiedziłam Film AlUla.
Bardzo tam czysto.
A na zewnątrz?
Widziałeś? Byłam tu z Crisem.
Tutaj nawet księżyc…
W nocy gwiazdy świecą nad pustynią.
To robi wrażenie.
To miejsce ma moc.
Odkryliśmy, że najlepsze plany zdjęciowe
są w Arabii Saudyjskiej.
Wszyscy każą nam podróżować na nagrania poza Arabią Saudyjską,
a o wiele łatwiej i szybciej
będzie ściągać ekipy tutaj.
Imponujące.
Można tu kręcić filmy.
Załatw mi jakąś rolę.
Chcę nakręcić film w Al-Uli, w tym cudownym studiu.
Królowa pustyni.
Wiesz co?
Nie zagram w reklamie marki, z którą się nie utożsamiam.
A do tego chcesz być lojalna wobec marek, z którymi pracujemy.
„Przyjaciel wszystkich nie jest niczyim przyjacielem”.
Nie podobają mi się ludzie,
którzy reklamują tysiące nieodpowiednich produktów.
Wszystko na swoim miejscu.
Ramón każe mi dużo pracować,
ale nie zgadzam się na wszystko.
Czasem nalega na pewne kampanie,
ale nie zgadzam się, gdy z czymś się nie utożsamiam.
To miejsce nazywa się Maraya.
To po arabsku „lustro”.
To największe lustro na świecie.
Jaka doinformowana. Widać, że już tu była.
- Hej… - To oczywiste.
Rany, jak tu cudownie.
Pięknie.
Ta energia sprawia, że chce mi się…
Co?
Chorały gregoriańskie? Dawaj.
Wszędzie zaczynam śpiewać.
W Al-Uli, podczas sesji, w Wenecji… Wszędzie śpiewam.
Czujesz to?
Pa, Marayo. Cudowne miejsce.
Wsiadajcie.
- Chodźcie. - Boże.
Witajcie.
- Znowu? - Uwielbiam te ciuchy.
Nie wyglądasz źle, bo jesteś przystojny.
Ale masz głowę jak kartofel.
Chcę sobie zrobić zdjęcie z tym.
Georgina porównała mnie do Pana Bulwy,
ale nie szkodzi.
Tutaj?
Witajcie.
Hej!
Dziobie mnie.
Jak zapozować?
Daj mi jakąś wskazówkę.
Skupiam się na ptaku.
Chyba jest zadowolony.
Tak, polubił cię.
To dobrze, nie?
Ładny. Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Spodobał ci się ptaszek?
- Zobaczymy… - Przynosi szczęście.
Patrzcie na Gio.
Nigdy się nie wspinała.
Że co? Jaca leży w górach.
- Cóż… - Nie schodź!
Ja odwiedzam Pireneje, chodzę na grzyby.
Grzyby? Na łące, jak Heidi.
Boże.
- Ramón! - Dobra.
Tyle ćwiczeń.
- Wy nawet się nie odzywacie. - Zmęczyłem się.
Padam z nóg.
Nowy rok, nowe życie. Teraz jesteście wysportowani.
- Tak. - Dobrze wam to zrobi.
- Jak ładnie. - Potem najemy się w hotelu.
Koniec wędrówki!
- Gratulacje! - Super!
Rozgrzałeś się! Zdjąłeś kurtkę, świetnie.
Jakie piękne domy.
- Tak. - Takie proste.
- Jak tu romantycznie. - Uroczo.
Al-Ula jest świetnie zachowana. Zwiedziliśmy miasteczko.
- Cześć! - Chcieli…
Miasto jest pięknie odnowione,
ale zachowało swoje korzenie.
- Boskie. - Mają tu swoją aleję gwiazd.
- Musisz zostawić odcisk dłoni. - Super.
Dłoń tutaj. Mocniej.
Mocniej.
Chwileczkę. Jeszcze…
Fajnie. „Georgina Rodriguez”.
W Al-Uli dostrzegli, jak bardzo podziwiam piękno miasta…
Ale mam pazury.
…i uhonorowali mnie odciskiem dłoni, który na zawsze pozostanie
na Starym Mieście.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Oddajesz to, co dostajesz.
I jesteś tym, co dajesz.
Księżyc…
Piękniej być nie może.
- Ty stawiasz? - To knajpa z gwiazdką Michelin.
A ty jesteś z nas najbogatsza.
Cóż…
Ładnie tu.
No dobra.
Za Al-Ulę.
I za zdrowie i miłość na świecie.
- Fajnie było, co? - Super.
- Warto było. - Tak.
Fajnie byłoby tu wrócić z kimś bliskim.
Serpiente może tu wrócić, z kim chce.
Za półtora miesiąca mam urodziny.
Cris będzie w Chinach. Co zrobić?
Zorganizowałam wycieczkę-niespodziankę dla przyjaciół.
- Tak? - Powiem wam.
Zrobię wam zawody.
Jak Squid Game, tylko bez umierania.
Soraya jest warta dwóch zawodników.
A wy połowę.
- Ja będę z Sorayą. - Tak.
- Zniknę. - Zmiażdży cię.
Zobaczycie.
A polecimy…
na…
Malediwy.
Napisy: Aleksandra Basińska