MALEDIWY, OCEAN INDYJSKI
Od dziecka marzyłam o podróży na Malediwy.
JESTEM GEORGINA
Morze ma tutaj barwy jak z filmu.
To światło, ta energia… Coś wspaniałego.
Jakbym unosiła się w powietrzu, niesiona wiatrem.
Czułam się jak pyłek kurzu na Oceanie Indyjskim.
Byłam zachwycona.
Ciekawe, czy przypłynie rekin!
Najmniej podobało mi się pływanie z rekinami.
Boję się!
Byłam przerażona.
Kto zabierze mnie?
Jestem zmęczona. Moje nogi…
Gdy czułam na nogach wodę, myślałam tylko o rekinach.
Nie doczekam trzydziestki, bo pożre mnie rekin.
To nie jest zwykły strach. Przeraża mnie sama myśl o rekinach.
Widzę je wszędzie. Każdy kamień przypomina mi rekina.
Tamte rekiny to podobno wegetarianie.
Nigdy o czymś takim nie słyszałam.
O nie.
Nie znoszę ich.
Widziałam tam coś dużego.
- Tam są rekiny. - Dobra.
To był rekin. Maleńki, ale rekin.
A jeśli jego matka jest blisko i zobaczy ludzi?
Mogłaby nas zaatakować.
Coś strasznego. Nie podobało mi się na kajakach.
Właściwie to utknęłam.
Dryfować też nie lubię.
Nie skaczę z łodzi.
Tam są rekiny!
Płyńcie tutaj!
Martwiłam się, bo Sergio i Serpiente płynęli z moim synem,
a ich kajak nabierał wody.
Sergio!
Czekaj.
Co za stres.
Malediwy to raj na ziemi.
Miejsce odpoczynku…
i zabawy z rodziną.
Mamo, widziałam Nemo i wielkiego żółwia!
Dzieciom podobało się pływanie z żółwiami.
Widziałem żółwia!
Pływałem z nim.
Marzyłeś o tym?
- Chcę zobaczyć rekina. - Widziałeś!
- Nie ma mowy! - Ja też!
Dzieci były zachwycone. Ale one spróbują wszystkiego.
Świetnie pływałeś.
Dobra. To samo, dalej.
Na Malediwach musiałam nagrać film dla Vogue Mexico
o tym, co mam w torebce.
Nie rozumiem.
Torebka kobiety wiele o niej mówi.
Cześć, Vogue.
Tu Georgina Rodríguez.
Pokażę wam, co mam w torebce.
Nie bądź taka sztywna.
Rozluźnij się.
- Siedzę prosto. - Przesadzasz.
Wczoraj pracowałyśmy z Sorayą nad moją postawą,
a teraz ty… Powiem jej, co robisz.
Mówiłaś do kamery w ten sposób.
Trochę tak.
- Dźwięk jest dobry? - Powiedz coś do Ramóna.
Hej, uparciuchu.
- I jak? - Ptasi móżdżku.
Świetnie. Idealnie.
- Proszę o ciszę. - Komórki!
Powitanie Gio.
Cześć, Vogue. Tu Georgina Rodríguez. Pokażę wam, co mam w torebce.
- Musisz dużo mówić. - Czekaj.
Jak oblejesz mi torebkę…
Piłam już z butelki, ale dzięki.
- Dzięki, Ramón! - Dzięki za pomoc!
Jaki troskliwy.
Dalej. Nie możemy przerywać.
To było przezabawne i chaotyczne nagranie.
Trzy, dwa, jeden. Proszę o ciszę.
Co mówi o tobie twoja torebka?
Moja torebka to dowód, że jestem gotowa na wszystko.
Nie zabrałam ładowarki. A zawsze ją mam.
- Przyniesiesz? - A bateria?
Przynieście tamtą ładowarkę!
Tamtą z napisem „Gio”.
Trzy, dwa, jeden…
Czy w twojej torebce jest coś zaskakującego?
Kilka rzeczy mogłoby was zaskoczyć, a najbardziej…
Powtórz pytanie.
Czy…
Czy w twojej torebce jest coś zaskakującego?
Kilka rzeczy mogłoby… Hej!
- Cisza. - Na przykład batoniki.
Ramón! No weź!
Irytujące.
Spieszyliśmy się, bo robiło się już późno.
Było tyle przerw, że zaraz mogło się ściemnić.
Na przykład dzisiaj…
mam przy sobie żelki.
Zamknięte, bo moje myszki jeszcze się do nich nie dobrały.
Nienaruszone.
Mój rimmel…
Nie mów tak. To inna marka.
Widzisz, jakie mam doświadczenie?
Każdy wtrąca swoje trzy grosze.
Rany, co z wami?
Te powiedzenia wiele dla mnie znaczą.
Po pierwsze…
Wyłączcie ten telefon, słychać go.
Czyj to telefon?
- Nie wiem. - Twój, tak?
Ramón jest kochany, ale potrafi dać w kość.
Dalej. Stracimy światło!
Mam tu mnóstwo rzeczy. Mam slime…
I różaniec.
Mam też swój pierwszy markowy portfel,
który kupiłam, gdy pracowałam dla Prady.
Czerwony, bo klientka z Azji powiedziała mi,
że ten kolor przyciąga pieniądze.
- Mam też… - Wkurzające te skutery.
…wstążkę Matki Bożej z Pilar, którą dał mi przyjaciel.
Tamta wyspa jest pusta, tak?
Robi, co chce.
Wyznaczam Evę Longorię. Niech nam pokaże, co ma w torebce.
Doskonale.
- Zakończ słowami: „Dzięki, Vogue”. - Dzięki, Vogue.
Mrugnij albo poślij buziaka i już.
Od początku mi przeszkadzasz.
A potem domagasz się perfekcji.
Nie jedz moich cukierków!
Poważnie?
Może pójdziesz trochę popracować?
Zdalnie.
Nie zgadniesz, czyj był tamten telefon.
Jedynej osoby, która pracuje.
Nie chcą mnie.
Nikt mnie tu nie chce.
- Kontynuujmy. - Pozdrowienia dla Vogue.
Śmiało.
W środku tego całego chaosu Ramón musiał się obrazić.
W najgorszym momencie.
Dziękuję, Vogue, że mogłam wam pokazać
wszystko, co mam w torebce.
Liczę, że wam się podobało.
Do zobaczenia.
Na razie!
- Super. - Brawo!
- Dziękujemy, Ramón! - Fajnie!
Kochamy się,
ale czasem w stresie skaczemy sobie do gardeł.
- Ramón. - Naprawdę się wkurzył.
- Mam do niego zadzwonić? - Rozłącza się.
Ale jaja.
Może coś go gryzie.
Sprawdzę, co jest nie tak.
Pracuję… Nie, pracowaliśmy.
A on nam przeszkadzał. Musieliśmy się spieszyć.
- Musi wszystko przemyśleć. - Nagle sobie poszedł.
Przebywanie z nim to wyzwanie.
Jeśli chcecie spokoju…
Czasem nas kocha, ale…
- To dobry tata. - Ma tyle wad, co zalet.
Pogadaj z nim, Gio.
- To tutaj? - Tak.
Zachowuje się jak jakaś diwa.
Gdzie on jest?
- To jego willa. - Tak, to tutaj.
Tutaj?
To jego kapelusz.
- To na pewno tutaj. - Dobra.
- Nie odbiera. - Mamy pracę,
a musimy biegać za naszym obrażonym księciem.
- Chwila, słyszę jakieś głosy. - To prywatna plaża!
- Wiemy. - Gdzie byłeś?
Ramónowi lepiej nie podpadać.
Hej! Kupiłam tę koszulkę Juniorowi.
Jestem naprawdę dumnym człowiekiem.
Chcę mieć u nich większy posłuch.
Ramón! Nie uciekaj! Coś ty taki zły?
„Odchodzę! Mam gdzieś Netflixa i Malediwy”.
Denerwujecie mnie.
Lubimy się kłócić.
Zachowujemy się jak para, choć nią nie jesteśmy.
Musisz być dla mnie milsza,
bo inaczej ludzie nie będą mnie szanować.
Drażniliśmy się z tobą.
Zdarza nam się kłócić.
Co się stało?
Co chwilę miałaś jakieś ale.
- Nie pracuję na pół gwizdka. - Mówiliśmy tylko…
Zachodziło słońce. A trudniej zacząć od początku.
Czasem chcę, żebyś użyła jak najlepszego słowa.
Szło mi dużo lepiej bez twoich podpowiedzi.
- Cóż… - Nie masz wyczucia czasu.
A twoje sposoby nie zawsze są najlepsze.
Jak na osobę, która nie lubi owijać w bawełnę,
jestem dość wrażliwy.
Kazałam ci odejść, bo zaczynałeś przesadzać.
Znam cię od lat, Ramón.
Gdy robisz się nieznośny, wysyłam cię do pracy albo na kawę.
Znamy się na wylot.
To też bardzo ważne.
Dostałem wytyczne z Meksyku. Prosili nas o konkretne rzeczy.
Kiedy coś mówię, to mam dobry powód.
Nie zmyślam niczego na poczekaniu.
Gdy człowiek dużo pracuje i dobrze nie wypocznie,
robi się nieco drażliwy.
Zdarzyło się, trudno.
Zawody jak w Torrevieja!
Ja i zawody?
Ktoś tu się postarał.
Pomysł na zawody narodził się podczas mojej sesji treningowej z Sorayą.
Gadałyśmy o Malediwach i treningu.
- Boję się zmierzyć z Sorayą! - Poważnie?
Żadnych strategii!
Inteligencja w tej grupie nie rozkłada się po równo.
- Powiemy wam prawdę… - O Malediwach!
Odkryjemy przed wami wszystkie sekrety naszych zawodów.
Trzy, dwa, jeden!
Teraz!
Ciągnij! Ja już padam z nóg.
Nasze drużyny były trochę dysfunkcyjne.
Obaj chcieliśmy być z Sorayą. To ja miałem to szczęście.
- Ty z nią byłeś. - Tak.
Ciągnijcie, dranie!
Ciągnijcie!
- Nie ciągniecie! - Mocno!
Nie ciągniecie!
Tak się zataczałam ze śmiechu, że nie mogłam utrzymać liny.
- Nisko! - Umieram!
Myślałam, że wygram, a już na początku… Bum!
Prosto w piach.
Dalej!
Pa, kochani.
- Jak to możliwe? - Nawet nie ciągnęłam! Ramón!
To wszystko moja zasługa.
Zaczęło się od żartu. „Zróbmy zawody!”
„Będzie fajnie”.
Nie spodziewaliśmy się Igrzysk Śmierci.
Czas przelać trochę krwi.
Soraya kontra Serpiente.
- Co mam robić? - Dopingujcie ich.
- Wypchnij ją z kręgu. - Dobra.
Musiałam grać ostro.
- Ostrożnie! - Dawaj, Serpiente!
Łap ją!
Trzymaj ją!
A Serpiente nie był wielkim wyzwaniem.
Trzymaj się, Serpiente!
Już prawie! Dawaj!
Trzymaj się!
- Wyleciałeś! - Hurra!
- Brawo! - To jeszcze nie koniec.
Jazda z ringu.
Teraz ja zmierzę się z tobą. Dawaj.
Nie chciałem brać udziału w żadnych zawodach.
BITWA NAJOSTRZEJSZYCH GEORGINA KONTRA RAMÓN
Jestem…
poważnym biznesmenem.
Piękny księżyc, co?
- Spokojnie! - Wyluzuj!
Nie czekałeś na odliczanie! Nie liczy się!
Ale z niego bestia! Załatwi wszystkich!
Jakiś ty ostry!
Myślicie, że mam ochotę tarzać się w piasku?
- Bierz go! - Nie ma siły!
- Dobrze! Do tyłu! - Dawaj, Gio!
Dalej!
Gdybym coś jej zrobił,
Georgina przez dwa miesiące nie mogłaby pracować.
A to dużo kosztuje.
Tyłem! Wyleci!
- Ramón wypadł pierwszy. - Remis.
Pozwoliłem jej wygrać.
Ramón.
Wspaniale się czułam, wypychając Ramóna z ringu.
Pozwoliłem szefowej wygrać.
- Zniszczyłam cię. - Wygrała.
No bo co miałem zrobić?
Jeszcze jedno?
Całe te zawody to było niezłe show.
Twoje zaraz spadnie, Soraya!
Jak w japońskim teleturnieju.
Ręce do góry!
Nie zatrzymuj się!
- Co robisz? - Wypadasz!
Jak smakuje porażka?
Potrafię przegrywać.
Ważne, że była zabawa.
Teraz!
Mistrz.
Szybciej, Helen!
- Dawaj, Sergio! - Helen!
Zrobiło nam się z tego Squid Game.
Ludzie się dusili. Napięcie sięgało zenitu.
Prawie otrułem się mąką.
Wsadziłem w nią całą twarz.
- Jakbym szukał tam złota. - Rany.
A to były oliwki.
- Wsuwa mąkę jak tort. - Dawaj!
Ja nie mogę. Mam celiakię.
Wszyscy byliśmy zwycięzcami,
bo daliśmy z siebie wszystko.
Dobrze się bawiliśmy,
a każde z nas chciało wygrać.
Od dziecka marzyłam o tym, żeby świętować 30-tkę na Malediwach.
Musiałam to zrobić.
Z Arabii Saudyjskiej to tylko pięć godzin lotu.
Patrzcie, jak ładnie wszystko przygotowali!
Świętowałam już urodziny na najróżniejsze sposoby.
Spokojnie, samotnie,
tylko z partnerem,
z dziećmi i partnerem,
z przyjaciółmi.
Chodź tu, Gio, mamy dla ciebie prezent!
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje Georgina
Niech nam żyje sto lat
- Cudownie! - A teraz…
Dziękuję, kochanie.
Dziękuję Bogu i losowi za urodziny spędzone z bliskimi
i za wymarzone życie.
Uważajcie, dzieci!
- No nie wiem. - Dawaj.
Kto by nie chciał czteropiętrowego tortu?
- Mocniej. - Łatwizna.
Dalej!
Pękniemy, jak to wszystko zjemy.
Dawaj.
Gio lubi zamieszanie.
- Biszkopt. Pycha! - Ze śmietaną.
Za to ją kochamy.
Przyjaciele podarowali mi cudny prezent.
- Poważnie? - Tak, to złoty różaniec.
Rany. Takiego jeszcze nie mam.
Przepiękny.
Złoto nie rdzewieje.
Zawsze będzie ze mną.
- Chyba trafiliśmy. - Tak.
Trzeba mnie dobrze znać, a wy znacie mnie doskonale.
Zawsze trafiacie.
Rety, jaka śliczna!
Może nie widać, ale ma piękne detale.
Tak, przepiękna twarz. Nawet nos.
Lubię figurki Matki Boskiej i różańce.
Przynoszą mi spokój i łączą mnie z Bogiem.
Potrzymam.
Cholera, Ramón!
- Rany. - Jest podejrzanie cichy.
Poza tym uwielbia Bottegę.
- Cudny. - Ekstra.
- Portfel. Mówiłaś, że takie… - Przyciągają pieniądze.
To zasługa czerwieni.
To na pieniądze.
Włóż coś do niego.
Dziękuję wam.
- Teraz toast. - Za ciebie.
- Za Giorgi. - Zdrowie Giorgi.
- Za nas wszystkich. - Za 30 lat.
Za zmianę cyfr.
Wszyscy trafili, bo doskonale mnie znają.
Podoba mi się, że myślą o tym, co mnie uszczęśliwia
i może mnie zaskoczyć.
No to chlup w ten głupi dziób!
Zdrowie!
Jak cudownie!
Zawsze okazujecie mi swoją wdzięczność. Jesteście moją rodziną.
Dziękuję, że jesteście tu ze mną. Kocham was.
A my ciebie.
- Powiedziałabym coś, ale nie mogę. - Ramón.
- Powiedz coś, Soraya. - Nie mogę.
Zrobiło się poważnie.
Soraya się wzruszyła.
- Jest taka wrażliwa. - Soraya!
Gio jest odważna i waleczna.
To wspaniała matka i przyjaciółka.
A do tego…
- Jak miło. - To prawda.
Gdybym powiedziała wszystko, co naprawdę o niej myślę,
to chyba nikt by mi…
nie uwierzył.
Ona…
wkłada we wszystko tyle miłości i pasji.
Chciałabym, żeby wszyscy mogli choć trochę ją przypominać.
Musielibyście ją poznać.
- Wiesz, że mają tu kino na plaży? - Tak, słyszałam.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, GEORGINO
- Helen, ale super! To kino! - Ekstra! Niespodzianka!
Boże!
Cześć, dzieciaki! Gio!
Sto lat, kochanie!
Bella, poślij mamie buziaka. Powiedz: „Sto lat!”. Buziak!
Miłej zabawy!
Tatuś bardzo was kocha! Kocham cię, Gio!
Poślij mamie całusa. Pa!
W urodziny zawsze czekam na kwiaty od partnera.
Ja też daję mu kwiaty na urodziny.
Ale tamtego dnia nie dostałam żadnych kwiatów.
Pomyślałam sobie, że jest jeszcze czas. No i przyszły!
Wyjazd na Malediwy był punktem zwrotnym mojego życia.
Myślę o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
Jestem dumna i wdzięczna za moje życie i za to, kim się stałam.
Za moją rodzinę i moich dobrych przyjaciół.
RIJAD, ARABIA SAUDYJSKA DOM RODZINNY
Zaczęłam brać lekcje angielskiego.
Długo szukałam nauczycielki,
z którą złapię wspólny język.
Obcinamy paznokcie?
- Na krótko? - Tak.
- Bardzo krótko? - Bez przesady.
- Nie za krótko? - Krótko, ale…
Jasne.
Manicure i pedicure zabierają mi mnóstwo czasu.
Wykorzystuję go na lekcje albo organizację sesji.
Zadzwonię do nauczycielki.
Nie marnuję czasu na bzdury, gdy robię sobie pazury.
Zrymowało się!
Nie marnuję czasu na bzdury, gdy robię sobie pazury.
Cześć.
Nie mogę żyj…
Nie mogę żyć.
Nie mogę żyć…
bez idealnego manicure’u.
Dzisiaj usuwamy.
Paznokcie muszą być „idealnie” na 29.
Dobrze. Czego najbardziej nie możesz się doczekać?
Mam problem ze składaniem zdań.
Znam dużo słówek,
ale gdy próbuję je poskładać, wszystko mieszam.
Nie mogę się doczekać…
Zaprosiłam przyjaciół…
na…
Spędzimy dzień w Paryżu.
„Na wspólny dzień w Paryżu”.
Na wspólny dzień w Paryżu.
Świetnie.
Zrozumiałam, że jeśli chcę rozmawiać po angielsku,
muszę zacząć myśleć po angielsku.
A żeby myśleć po angielsku,
muszę się na jakiś czas w nim zanurzyć.
Wkładam w naukę dużo wysiłku.
W tym tygodniu szykuję mój pierwszy…
Na wybiegu.
Znakomicie.
Jestem podekscytowana.
Tak, to ekscytujące.
Nasze lekcje to świetna zabawa.
Czasem tylko rozmawiamy,
a czasem nauczycielka zadaje mi ćwiczenia.
Już mnie rozgryzła i wie, że musi mnie motywować.
Świętowaliście razem Walentynki?
Zjadłam z chłopakiem śniadanie. Musi grać.
Mam wyjątkowy prezent. Bardzo ładny.
Dla mnie każdy dzień to Walentynki,
bo żyję z miłością.
- Ale z ciebie romantyczka! - Tak.
To dobrze.
Wiem, że robię duże postępy.
Ale muszę ćwiczyć,
bo czasem godzina to za mało.
Wielkie dzięki.
- Dziękuję! - Do jutra. Pa!
- Pa. - Pa.
Przepraszam, że…
Wybaczcie, że angielski słabo znam
Ale znam angielski pół na pół
Przed świętami zadzwonił do mnie Guram, projektant Vetement.
Rozmawialiśmy o moim marzeniu: wyjściu na wybieg w Paryżu
w Tygodniu Mody.
Jestem tym bardzo podekscytowana. Nie mogę się doczekać.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Ręce do tyłu. Pięć, sześć.
Zamiast wskazywać palcami, unosimy ręce.
Byłam w Arabii, gdy usłyszałem bachatową piosenkę.
Od razu złapałam bakcyla.
Napisałam do mojej nauczycielki, Leo,
czy ma wolne i może wpaść.
Obrót i opuszczamy ręce.
Pięć, sześć, siedem.
I kończymy kółkiem.
- Raz, dwa, trzy. - Tak?
Zbliżał się pokaz Vetements w Paryżu,
więc uznałam, że muszę rozluźnić się tańcem.
Nawiązać kontakt z kobiecą Gio, Gio-Latynoską.
Siedem. W tył.
Dwa, trzy, cztery, w tył.
Sześć, siedem, ręce, osiem i krok podstawowy.
To mnie zresetowało.
Przywróciło mi kobiecość i język ciała, który lubię i z którym się utożsamiam.
Taniec łączy mnie psychicznie z moim wnętrzem.
Łączy mnie z Georginą.
Jak u kogoś, kto potrzebuje przyrody,
żeby dotrzeć do własnego wnętrza.
Na mnie tak działa taniec.
Jedziemy do centrum handlowego.
Robimy szalone rzeczy.
W pracy dużo się śmiejemy.
Ale chyba najbardziej lubimy spędzać czas z dziećmi.
To działa na nas ożywczo.
Mają moje dwumetrowe zdjęcie z kampanii Guess.
Tak?
- Patrzcie. - Kto to?
Patrzcie!
Patrz, Alano. Przejedziemy się.
Czym?
Chyba się posram.
- Chodźmy. - Ja też mogę?
Mają tu świetne centra handlowe,
do których można się wybrać całą rodziną.
Można tam zrobić wszystko: pójść na randkę, pobyć ze znajomymi…
Chodź, Ramona!
Nie umieraj, proszę!
- Boję się. - Nie umieraj!
- Patrzcie, wysiadają! - Boże. Gotowi?
Nie!
- Nie ma się czego trzymać. - Hej!
Boję się.
Patrzcie, to mama!
W razie czego mamy robić tak.
- Boję się! - Ale zabawa, co?
Jakbyśmy latali.
- Nigdy się tak nie bałem. - Ja też.
- Jedno z najgorszych doświadczeń, co? - Najgorsze.
Jakbym unosił się w powietrzu. Jak astronauta z NASA.
Jakbym był w kosmosie, na księżycu.
Tracisz kontrolę nad własnym ciałem.
Dobrze, że nie zabraliśmy dzieci.
Gio!
- Co? - Każ im to wyłączyć!
- Dobra. - Szybko!
Jesteśmy bezpieczni?
Gdy pierwszy raz wsiadłem na karuzelę,
czułem się tak źle, że już tego nie powtórzyłem.
To było dla mnie traumatyczne przeżycie.
Zaczynam tego żałować.
Co my tu robimy?
To coś się kręci!
- Jest dopiero w połowie. - Na co mi to?
- Będzie jeszcze gorzej? - Co ja tu robię?
Karuzela wygląda fajnie, więc chcę się nią przejechać.
A potem kręci mi się w głowie. Nikomu tego nie polecam.
Serpiente!
Zatrzymajcie to!
Co ja tu robię?
MADRYT, HISZPANIA
Dzień dobry.
Jak każda dobra Latynoska, znajdę się na okładce Vogue Mexico.
- Cześć. - Jak się masz?
Kraje Ameryki Łacińskiej poznają mnie lepiej.
Zawaliłem cię ostatnio pracą, więc mam dla ciebie niespodziankę.
Tak?
Zrobiliśmy dużo okładek, ale ta będzie meksykańska…
- Jeść! - Chodź.
- To gazpacho? - Zostaw to hiszpańskie żarcie.
Pokażę ci coś innego.
- Tam. - Wow!
- Urządziłem ci meksykański kącik. - Boże.
- Podoba ci się? - Cudowny!
Dobrze, że dzieci tu nie ma.
Małe co nieco.
Nie jedz za dużo przed sesją.
Ramón każe mi nad sobą panować,
a potem, przed samą sesją,
organizuje mi kącik z samymi słodyczami.
Niech się zdecyduje.
Mam jeść czy nie, Ramoncín?
Do roboty. Musimy…
Zamów mi więcej szynki.
Odhaczyliśmy już Portugalię. Dziś pora na Vogue Mexico & Latin America.
Jestem bardzo zajęta.
Dlatego umawiam się na spotkania
podczas przerw w pracy.
Z tą marką bielizny, o której mówiłem. Zaraz cię przedstawię.
Nie mam czasu. Muszę umawiać się na planie.
Gdy Gio ma sesję,
zapraszam klientów na plan,
żeby mogli ją poznać.
Jak się macie?
- Dobrze. - Miło mi.
Dzięki, że przyszłyście.
Wybaczcie, że spotykamy się tutaj.
Nie szkodzi, cieszymy się. Dziękujemy za zaproszenie.
Gio podoba się wasza marka. Jeśli się dogadamy…
Uważamy, że pasujemy do wartości, jakie wyznajesz
i do tego, co chcemy pokazać w kampanii.
Mnie też podoba się wasz przekaz.
Szukamy ambasadorki, która…
- Uosabia to wszystko, jak ja. - Właśnie.
Zgadza się.
- Prawda? - Tak.
To prawda, bo jesteś bardzo naturalna. Wspaniale dbasz o rodzinę.
I jestem próżna. I seksowna. Dużo ćwiczę.
Lubię fitness i…
Tyle że dzisiaj wypełnili mi garderobę słodyczami.
Chociaż zwykle ich nie jem.
Jasne.
Pracujemy z dużymi markami, ale wolimy rodzinne, mniej formalne firmy.
Widziałaś ją rano, gdy się szykowała?
Tak, to zajmuje jej sporo czasu.
Córka szefa mojej przyjaciółki
jest wielką fanką programu i bardzo mnie chwali.
- Cześć. - Wstydzi się.
- Cześć. - Cześć.
Miło, że przyszłaś.
Podobno oglądałaś mój program
i bardzo podziwiasz moją rodzinę.
- Zrobiłam coś dla ciebie. - Jakie ładne. Dziękuję.
Widziałaś wszystkie odcinki? Podobały ci się?
Bardzo się cieszy. Nie mogłaś w nocy spać?
- Pozwolili jej się urwać z lekcji. - Masz szczęście.
- Szczęściara! - To jest ważniejsze.
Najważniejsze, żebyś była szczęśliwa i ciężko pracowała w szkole.
Twój tata mówił, że świetnie się uczysz i jesteś bardzo grzeczna.
To, że mogłam się z nią spotkać i ją ucałować, było…
To był dla niej wspaniały dzień.
Popatrzymy, jak robią Georginie zdjęcia?
Możesz sobie wziąć coś słodkiego.
Cieszę się, że mogłam być częścią tak wyjątkowej chwili.
Ma długie włosy.
Też takie chcę, ale nie do ziemi.
Chcesz takie jak ona? Rozumiem.
DZISIEJSZE IKONY
Ładny dom.
- Jak leci? - Świetnie.
- To twój pierwszy teledysk. - Tak.
- Podoba ci się kawałek? - Bardzo.
Już go znasz?
- Tak. Ma świetną energię. - Super.
- „Energía Bacana”. - Dzięki. Będziesz świetna.
Wielkie dzięki.
Nie sądziłam, że zagram kiedyś w teledysku,
ale mój przyjaciel, producent Jestem Georgina,
miał nakręcić nowy klip Yatry
i spytał, czy chciałabym w nim zagrać.
A ja na to, że jeśli los tego zechce…
Proszę o ciszę.
I akcja!
Napisy: Aleksandra Basińska
zadzwonił do mnie Guram z Vetements.
w Tygodniu Mody.