MADRYT, HISZPANIA
Proszę o ciszę.
I akcja!
JESTEM GEORGINA
Masz słodkie dzieci.
Nie chcą odejść.
- Każde ma inną osobowość. - Tak.
- Każde jest inne. - Mały nazwał mnie tłuścioszkiem.
- Co? - „Pokaż brzuch”.
Podniosłem koszulkę, a on: „Weź się za siebie. Nic tu nie masz”.
- Pokazał mi swój kaloryfer. - Pilnie ćwiczy.
- Jak jego tata. - Tak.
Zaraz zaczynamy!
- Dzięki, że się zgodziłaś. - Drobiazg.
Będzie fajnie.
Proszę o ciszę!
Kamera! Akcja!
Zabrałam ze sobą moje Skarby.
Świetnie się bawiliśmy. Wyszło super.
Nie zaczynacie w kadrze.
Najpierw ja i ty, w ten sposób.
Spójrz w kamerę i powiedz:
„Puszczam piosenkę”.
A ja na to…
Chwilę potańczymy, a potem możemy zrobić tak…
Ja odchodzę, a ty tańczysz sama.
Potem pozostali.
Jeszcze dwójka. Przechodzicie.
Gio chciała nagrać rolkę,
żeby po premierze kawałka wrzucić ją na TikToka. Co?
Teraz wszyscy!
Rany. Niesamowite!
Było super. To był przemiły dzień.
Bawiłam się jak nigdy.
Cięcie!
Mieliśmy wielką frajdę.
To teraz oficjalna piosenka Skarbów.
Postanowione!
Bardzo wam dziękuję. Było wspaniale.
Bez was będzie pusto na planie. Dzięki, Gio.
- Myślałam, że w życiu. - Nie, mówię o klipie.
Kręcę kolejną scenę.
- Jazda! - Dzięki!
Dzięki, Sebastián!
Dzięki.
Byłam bardzo zadowolona z rezultatów. Klip okazał się wielkim sukcesem.
Piosenka trwa trzy minuty
i już zdążyła oczarować dwa miliony widzów.
Gwiazdami klipu są Sebastián Yatra i Georgina Rodríguez.
Ucieszyłam się, słysząc, jak Pedro Piqueras wymawia moje nazwisko.
„Georgina Rodríguez”.
W dzieciństwie zawsze oglądałam wiadomości,
w których się pojawiał. Był moim ulubionym prezenterem.
Piosenkarz namówił influencerkę
i partnerkę Cristiana Ronalda do występu
w teledysku do jego nowej piosenki, „Energía Bacana”.
On też jest moim fanem, więc łączy nas wzajemny podziw.
Buziaki, Pedro.
RIJAD, ARABIA SAUDYJSKA
Dopingowanie taty na meczach jest dla nas bardzo ważne.
Nieważne, czy to pierwszy mecz, czy finał.
Ekscytujemy się i denerwujemy każdą minutą spotkania.
Cristiano Ronaldo!
- Cześć. - Witajcie.
Dziękuję.
Mamo, chcę grać codziennie.
Nie, dziękuję.
- To loża taty? - Tak, nowiutka.
To drużyna Juniora. Zdobyli puchar.
Cristiano!
Junior bardzo się angażuje. To obiecujący zawodnik.
Jego tata zatrudnił trenera poza klubem.
Junior trenuje z drużyną i w domu.
Cris bardzo mu pomaga.
To zdrowy, grzeczny chłopiec.
Cieszymy się, że zainteresował się piłką.
Proszę. Szal.
Ale ładnie.
Cieplutko, co? Możesz się ruszać.
Eva, Alana, chodźcie tutaj.
Klaszcz! Dobrze!
Machaliśmy do ciebie, a ty nie odmachałeś.
Serio?
Ucieszyłam się, bo ktoś mi odmachał, a to nie byłeś ty.
Zdobyłeś puchar? Pomogliśmy ci?
Tak?
Lubię spędzać czas z Juniorem i jego kolegami.
Przy nich czuję się młodsza. Jestem jedną z nich.
Choć to nieprawda, bo jestem mamą.
Tak czy siak, uwielbiam z nimi być.
To dla mnie frajda.
Zrobisz mi kawę? Dobrze.
- Z mlekiem? - Tak.
- Teraz. - Mamo, ja!
- Dobrze. - Ja!
W dół.
Podstaw kubeczek.
Możesz użyć tego mleka.
Cristiano!
W tym roku Cristiano znowu jest najlepszym strzelcem
we wszystkich ligach.
Liczby nie kłamią.
Teraz Alana. Pomaluj jej usta.
Nie, będę wyglądać okropnie.
- Pomaluje mi całą twarz. - O, tak.
Mam konturówkę.
Pobrudziła ci spódniczkę!
Tutaj.
GRATULACJE!
Junior powiedział mi:
„Pozwól, że zrobię ci niespodziankę”.
Byłam ciekawa, co zaplanował.
„Zabiorę cię tam, gdzie chodzę z przyjaciółmi.
Spodoba ci się”.
Uwierzyłam mu.
A on zabrał mnie do domu grozy.
DOM GROZY, RIJAD
Ale strasznie!
Musicie się mocno trzymać.
Nigdy wcześniej nie byłam w takim miejscu.
To zawsze mnie przerażało.
Jaki brzydal! Boże, okropny!
Co za paskudztwa!
Brzydal za brzydalem.
Ten pierwszy był koszmarny.
Dłużej tu nie wytrzymam!
- Cholera. - Rusza się!
Ale brzydal!
Nie ochlap mnie!
Jeden z nich na pewno się poruszy, prawda?
Wiedziałam!
Wyjście!
Wyjście, patrzcie!
To było straszne.
Ale paskudztwa.
Pierwszy mnie przeraził.
Nie odchodźcie!
Cześć!
Dzięki.
To ma być arabski? Mówi się „shukran”.
- Policz po arabsku. Znasz cyfry? - Tak, policz.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
- Brawo! - Wow!
KOCHAM RIJAD
House of Hype to czysta magia.
Spodoba się szczególnie dzieciom.
To jedna z wielu atrakcji Rijadu.
Patrzcie, co tu jest!
Tonę! Nie!
Patrzcie na włosy Mamen!
Tonę!
Ktoś upuścił pierścionek?
Sergio zgubił swój.
Zawsze się tego bałam, a padło na niego.
- Mówi się trudno. - Tak.
Dzięki Bogu, to nie był jeden z moich.
MUZEUM CR7 W BOULEVARD CITY RIYADH SEASON
WITAJCIE W MOIM…
Spróbuję.
Strzelanie karnych jest bardzo trudne.
Dawaj, mamo!
Nie wiem, jak Cristiano to robi, że zawsze trafia.
- Dawaj! - Mamo!
Skarbie!
Nie weszła.
To bardzo trudne.
Mnie się nie udało.
Jestem na to za stara.
Poskaczmy, Mateo.
Patrz, jak skoczył tata.
Teraz Soraya.
Skok też jest bardzo trudny.
Niewiele osób potrafi przebić Cristiana.
DZIECIŃSTWO
- Patrzcie! - Piegusek!
Jaki uroczy!
Wygląda przesłodko.
Eva nie wierzy.
Dzieci bawi wizyta w muzeum Cristiana.
I jego figura woskowa.
Mateo powiedział, że chce taką w swoim pokoju.
Wygląda jak ty, Evo.
Widziałeś Złotą Piłkę, Mateo? Super.
To repliki czy prawdziwe trofea?
Prawdziwe.
Z muzeum na Maderze.
Cris ma z 500 trofeów.
- Cholera. - Chcesz plakat? Weź sobie.
Tak!
- Rety! - Patrz, jaki fajny.
- Ja chcę ten! - Eva…
Mamo, a mogę dwa?
Jeden. Nie pomieścimy ich w domu.
Dzieciaki mają plakaty z Cristianem w swoich sypialniach.
Przed łóżkami.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
- Cztery? - Cztery.
Nie potrzebuję paragonu. Dziękuję.
Jedziemy na kolację. Chodź, kochanie.
Wymieniłaś ten kamień?
- Tak! Widzisz, co zrobiłam? - Pozbyłaś się go?
Nie, wynajmujemy ten dom.
Nie mogę go zamalować ani pociąć, a nie kupię nowego.
Zakleiłam go regipsem.
Nie czujesz go już?
Tylko go zakryłaś.
Energia została, ale staram się o tym nie myśleć.
Nawet gdybym to zamalowała, wciąż miałabym w domu potwora.
Rany.
- Światło zawsze pokonuje ciemność. - Tak.
I dobrze. Świetny kolor.
Zjemy coś?
MADRYT, HISZPANIA
Cześć.
- Cześć. - Jak się masz, Saro?
Daj buziaka.
Dziękuję ci za filmik.
Cześć, Georgino. Chciałabym cię poznać.
Pa!
Nie widziałam jeszcze lalki. Jaka ładna.
Ładnie wyszła, prawda?
Fundacja Baby Pelones poprosiła mnie o zaprojektowanie chusty.
To organizacja pomagająca dzieciom chorującym na raka.
Od razu się zgodziłam.
Zaprojektowałam chustę z pomocą moich dzieci.
Ślicznie, kochanie.
To dla lalek, które zrobi mama.
Jakich lalek?
Pomagamy chorym dzieciom, które leżą w szpitalu.
Musimy pomagać tym, którzy tego potrzebują.
Wyszło przepięknie.
Ja, Eva i Alana narysowałyśmy wszystkie motylki.
- Podoba ci się? - Tak.
Bardzo.
- Ten jest ładny. - Powiedz jej, który.
- Ten dla Ángela! Tak. - Tak.
Dlaczego wybrałaś motylki?
Bo zawsze mnie uszczęśliwiają.
To małe aniołki.
Od śmierci Ángela wokół mnie ciągle pojawiają się motyle.
W domu zauważyłam,
że gdy o nim mówię, pojawia się biały motylek.
Czuję, że to znak jego obecności.
Choć sami dbamy o jego obecność.
Sara leczy się w szpitalu 12 de Octubre.
Tam się poznałyśmy.
- Choruje na… - Mięsaka komórek prążkowanych.
Ale wszystko już usunęli.
Trwa leczenie utrwalające.
- Kiedy się zorientowaliście? - Z dnia na dzień.
Wyszliśmy na rodzinną kolację, a Sara narzekała na ból brzucha.
Wyczułam pod palcami guzek.
Myśleliśmy, że to zapalenie wyrostka,
a okazało się, że to guz. Z dnia na dzień.
- Boże. - Tak.
Jako matka nie potrafię sobie tego wyobrazić.
- Zaczęli leczenie w dwa tygodnie. - Świetnie.
Sara niedługo wróci do domu.
Nasza łobuziara. Lekarze mówią, że to cud.
- Tak. - Cudownie.
Gdy dziecko mi mówi, że coś je boli,
od razu wpadam w histerię i dzwonię po lekarza.
Strach pomyśleć o czymś takim.
W Hiszpanii mamy 1500 przypadków rocznie.
Wszystkim przynosicie lalki?
- Tak. - Tak.
Robiliśmy je już z Yatrą, Manuelem Carrasco, Shakirą i Rickym Martinem.
To daje nam radość. Baby Pelón otwiera wiele drzwi.
Zrobimy sobie teraz kilka zdjęć?
Masz piękną stylizację.
Chodźmy.
Będziesz modelką naszej kampanii.
Zobaczą cię na całym świecie.
Sara dała mi dużo siły i nadziei.
Całą swoją energię.
- Pięknie. - To takie urocze.
Nauczyła mnie nadziei i tego, że liczy się każdy moment.
- Widać, że jest mamą. - Tak.
To prawda!
Sara niedługo wyzdrowieje.
Ma w sobie mnóstwo energii i siły.
A także pragnienie cieszenia się życiem.
Spójrz, co dla ciebie mam.
Do zabawy.
I jeszcze to, żebyś mogła kolorować z rodzeństwem.
Dziękuję.
KOŚCIÓŁ PARAFIALNY SANTA CRUZ
Georgina, kocham cię!
Święty Juda Tadeusz to patron spraw beznadziejnych.
Podziękuję mu za to, że postawił mnie na ścieżce światła.
Miałam w życiu szczęście i jestem dumna ze swoich osiągnięć.
A także z mojej pięknej rodziny.
To ten Jezus, który tak mnie wzruszył na procesji Wielkiego Tygodnia.
Od dzieciństwa chodzę do kościoła zapalać Bogu świece.
To dla mnie tradycja i wielka potrzeba.
Trzy, sześć, osiem, dziesięć. Świecą.
Matka Boska Bolesna. Mam jej medalik.
To moja ulubiona. W Wielkim Tygodniu płakałam z nią.
Wyjmę różaniec.
Zabrałam ze sobą różaniec, który podarowali mi przyjaciele.
Będę prosić o dużo zdrowia
dla moich dzieci i rodziny.
O dużo miłości
i boskie wsparcie.
I o rzeczy, które zachowam dla siebie.
Może dzięki temu wygramy w tym roku na Euro.
Pobłogosławiłam kartę kolekcjonerską Crisa,
żeby zapewnić mu szczęście
i magię świętego Judy Tadeusza na Euro.
Wygląda jak ja.
Albo to ja wyglądam jak ona.
Zawsze modlę się za każdego, kogo spotykam,
i kto tego potrzebuje.
Pomodliłam się za Sarę, bo bardzo mnie rozczuliła.
Kupię bliskim dużo świec. To prezenty od świętego.
Wniosą trochę światła do domów moich przyjaciół.
Ślicznie!
MADRYT, HISZPANIA
DOM RODZINNY
Mam w domu myjkę fryzjerską, bo uwielbiam masaże głowy.
W salonach brakuje mi prywatności.
Ale to nic, bo mogę mieć myjkę w domu.
- To bardzo wygodne. - Tak.
Coś wspaniałego. Każdy chciałby mieć taką w domu.
Każdy chciałby mieć spa.
To twój prywatny kącik, prawda?
Tak.
To marzenie każdej kobiety. Niesamowite.
W każdym domu mam taki kącik.
To idealne miejsce na rozmyślania.
Masz tyle na głowie.
To był naprawdę wyjątkowy rok.
Tak.
- Wymiatasz, odkąd się tu przenieśliście. - Tak.
Zmiana kontynentu wyszła na dobre nam obojgu.
- Tak? - Cristiano też na tym skorzystał.
Jak cała wasza rodzina.
Dzieci są szczęśliwe. Dobrze im nowej szkole.
- To był wyjątkowy rok. - Na poziomie osobistym i zawodowym.
Zamknęłam wiele projektów.
Jestem zmotywowana i wdzięczna Bogu i życiu.
- Byłaś w kościele? - Tak.
- W którym? - Świętego Judy Tadeusza.
Było cudownie. Panował w nim całkowity spokój.
Byłam sama z Jezusem.
- Jak miło. - Tak.
Chciałam mu podziękować
za wszystkie dobre rzeczy, jakie mnie spotykają.
Za moje zdrowie.
Poznałam małą Sarę, która choruje na raka.
To straszne.
Pomodliłam się za nią.
O zdrowie moich dzieci. Za jej rodziców.
O to, by Bóg chronił wszystkie chore dzieci.
Spotkanie z Sarą chyba cię poruszyło.
- Tak, jest w wieku moich dzieci. - Biedactwo.
Te dzieci są dla nas wzorem wytrwałości. Podziwiam je.
- Sofi, to boli. - Co?
Szarpiesz mnie za włosy.
- Czy ja wiem? Już dobrze. - Cholera.
Nieźle zaczynamy.
- Nie spłukałaś szamponu. - Dobra, chwila.
Ja nie mam w domu myjki.
- Ale masz palce, kochana. - Nie przywykłam do tego.
- Chyba skończyłam. - Dobra.
Włosy jak z salonu.
To teraz może…
jacuzzi.
Mogę też włączyć saunę.
- Zabiegi w spa? Super. - Pozbędziemy się toksyn.
Na pewno nie odmówię.
A potem krewetki i małże.
Gorące spa.
Budzisz się jak nowa.
Dzięki. Teraz twoja kolej.
Witamy w Giolandii.
Więcej światełek niż w Vigo!
Zamknijcie oczy! Będzie niespodzianka!
A teraz się odwracamy
i na mój znak otwieramy oczy.
Już!
- Lodowisko! - Lodowisko!
- Hurra! - Jesteś najlepsza!
Dziękuję! To wy jesteście najlepsi!
Giorgilandia to ogromne lodowisko w moim ogrodzie.
Uwielbiam robić dzieciom niespodzianki.
Pingwinek przyniesie wam prezenty.
Ale ciężkie.
Super!
Pomóc ci?
Zobaczcie, jakie ładne.
Dzieciaki oszalały.
„Lodowisko w domu? To magia!”
Niedługo Gwiazdka.
Zbudowała u siebie lodowisko jak na placu Kolumba.
Tego się nie spodziewałam.
- Jak we śnie! - Popchniemy cię, Ramón!
Zaraz się rozbiję!
- Hamuje butami. - Rozbijemy się.
To robi wrażenie.
Zbudowaliśmy lodowisko na jej trawniku.
Wszystko przyjechało dwoma przyczepami z Anglii.
Szaleństwo, co?
Tylko moja siostra robi takie rzeczy.
Zapach zimy i chłód na twarzy dają efekt liftingu.
Mieszkałam kiedyś w górach, więc poczułam się jak dziecko.
Zimno, co?
To przypomina mi Jacę.
Często jeździłam na łyżwach.
Wymiatam w każdym sporcie.
Poleci na twarz!
Kłamałam.
Nie mogę skręcić!
Zaraz upadniesz!
Nie byłam w stanie wejść w łyżwach na lód,
jeśli niczego się nie trzymałam.
Pomógł mi pingwin.
- Ostrożnie! - Przewróciłaś się!
Wyszłam na straszną niezdarę.
Jak Robocop!
Albo Michael Jackson!
Jestem strachajłą.
Padam z nóg.
Moje churros!
Twoja siostra nawet nie włożyła łyżew.
Przyjechałaś tylko na churros, co?
Ivana, odłóż je!
No wiesz, piękna? Może jesteś w ciąży?
Jestem twoją jedyną modelką plus size. Wykorzystaj to.
Były churros, prezenty i świąteczna muzyka.
Prosiak zaraz będzie gotowy.
Odkąd mam dzieci, przeżywam święta inaczej.
Cieszy mnie ich radość.
Dzięki temu sama odzyskałam radość świąt.
To taka kuchenka.
Pieczesz ciasteczko i masz maskotkę, która nim pachnie.
Dla mamy. Za wszystkie prezenty od niej.
Rety! Pani Mikołajowa ma coś dla mamy!
Śliczna.
- Podoba ci się? - Super.
- Zjedzmy coś! - Chodźmy zjeść.
- Zjemy prosiaczka, chodźcie. - Prosiaczek!
Chrupiący.
Jestem świetną gospodynią.
Dbam o to, żeby gościom niczego nie brakowało.
Myślę o nich bardziej niż o sobie.
PARYŻ, FRANCJA
Przyjechaliśmy do Paryża na kilka dni zabawy.
Cześć!
- Cześć! - Cześć, dziewczyny!
Cieszyła mnie radość dzieci.
Czekały na ten wyjazd i widok wieży Eiffla.
Albo „karuzeli”, jak nazywa ją Alana.
Jedziemy do Disneylandu!
Odwiedziłam Disneyland z Cristianem,
ale tamten dzień był jak sen.
To był nasz pierwszy wspólny wyjazd.
To dla mnie mieszanka ekscytujących i dobrych wspomnień.
Jutro o dziesiątej zjemy wyjątkowe śniadanie.
Nigdy tam nie byłam.
- Ja też nie. - Ani on.
Żadne z nas tam nie było.
Każdy dzieciak o tym marzył.
„Ja chcę do Disneylandu!” Ale nigdy…
„Dostaniesz wycieczkę na komunię”.
Nie dostałem.
Tamtego dnia Gio po raz kolejny spełniła moje marzenie.
- Jedziemy do tego hotelu. - Księżniczko!
To tutaj!
Zjem naleśnik wielkości wieży Eiffla.
Co słychać?
Jak wyglądam?
- Witaj. - Dziwnie wyglądasz.
Ufarbowałeś włosy?
Teraz już widzę! Ufarbował włosy!
Dlatego wyglądałeś tak dziwnie. Bałam się odezwać.
Jak dziwnie. Wygląda jak ojciec.
Naprawdę jest tatą. Trzeba było coś z tym zrobić.
- To dziadek. - Tak.
Ma w sobie coś ojcowskiego…
Tatowskiego.
- Kochamy go jak ojca. - Tak.
To dziadek.
Oszalejesz z radości, co?
Ale fajnie, co?
Piękny żyrandol.
Witamy.
Dziękuję.
Ale super! Mamy kominek!
- Jak ładnie! - Łóżko Roszpunki!
Apartament Roszpunki to było coś.
Wszystko było jak z bajki.
Twoja korona.
Dumbo czy Minnie? Która to?
Jestem Kopciuszkiem. Chciałabym spać w jej pokoju.
Porównują ją do Kopciuszka.
- Ale Gio nią nie jest. - A kim?
- Wróżką chrzestną. - To prawda!
Zobaczmy nasz pokój.
Niespodzianka!
Piękna i Bestia!
Ktoś do mnie dzwoni.
Cześć, co tam?
- Przytniesz mi włosy? - Dopiero dotarliśmy.
- Ramón. - Dobra.
- Przed chwilą. - To o której?
Nie wiem.
- Umów się z klientem. - Najpierw prysznic.
Rozwalasz mnie, Ramón.
Ledwo przyjechaliśmy. Boże.
Ramón…
To dziwak.
- Coś jest nie tak z jego ascendentem. - Panny są najdziwniejsze.
Nigdy ich w pełni nie poznasz, zawsze cię czymś zaskoczą.
Ramón musi mieć w sobie coś z Raka albo Ryb.
- Skorpion! - Skorpion!
„Ramón, dopiero przyjechaliśmy. Poważnie?”
A myślisz, że co tu robimy?
- Nawet… - Służymy Ramónowi.
Powiedzmy coś miłego o Ramónie, dobrze?
- To dobry człowiek. - Kochamy go.
Z „zajemością”.
Wzajemnością!
Właśnie.
Niektórzy byli tam po raz pierwszy.
Lubię uszczęśliwiać moich przyjaciół
i dzielić się z nimi doświadczeniami.
Cris! Dziewczyny na niego lecą!
Patrz, jak się o ciebie biją!
Młode damy.
Jaka ona jest?
Co? Nie mam dziewczyny.
Gio, jaka jest jego dziewczyna?
Nie wiem, kto to jest.
Masz dziewczynę?
- Nie. - Chyba ma.
Widzicie ten uśmiech?
Ma dziewczynę. Powiedzieli nam.
- To tylko znajoma. - Zabrałeś ją na kolację?
To była znajoma. Już ze sobą nie gadamy.
Junior szybko dorasta.
Zauważyłam dużą różnicę. Bardzo dojrzał.
Nie jest już dzieciakiem sprzed roku.
To już nastolatek.
Osiągnął wiek, w którym chce dobrze wyglądać.
Eva i ja najbardziej lubimy Małą syrenkę.
Piękna i Bestia!
Ja lubię je wszystkie.
Mama lubi Kopciuszka, tak?
- Dlaczego Kopciuszka? - Bo tak mnie nazywają.
- Gubisz buty? - Nie.
- Chodzi o twoją historię. - Tak.
We Włoszech nazywają mnie Kopciuszkiem.
Włoska prasa okrzyknęła mnie współczesnym Kopciuszkiem.
„Miłość jak z bajki”.
- Jadą! Patrzcie! - Widać ich!
- Wow! - Ale super!
Patrz, Giorgi!
Cała ulica dla ciebie, królowo!
Kraina Lodu!
Wszyscy poczuliśmy się jak dzieci.
Cieszyliśmy się chwilą
i wspaniale bawiliśmy.
Raz!
Dwa!
Bardzo dobrze, Evo!
Dalej, Mateo.
- Świetnie! - Wow!
Dobra robota!
Nie mogę! To niemożliwe!
Szybciej!
Dalej, Mateo! Mateo wygrywa!
- Cześć, Georgina! - Cześć.
Cześć, Pluto!
- Minnie! - Zaraz oszaleje.
Kolacja z Mickeyem i Minnie była przemiła.
Moje dzieci były zachwycone.
To było cudowne zakończenie naszej wycieczki.
Stałam przed zamkiem z dziećmi i przyjaciółmi,
chłonąc fajerwerki i muzykę.
To miejsce jak ze snu. Było cudownie.
Nie mogliśmy zakończyć dnia lepiej, niż przed rozświetlonym zamkiem.
Zbliżał się paryski pokaz Vetements, więc pojechałam na przymiarkę sukni.
Od początku chcieliśmy utrzymać wszystko w tajemnicy.
Nikt o niczym nie wiedział.
Pojechałam do pracowni o 22.30,
gdy inne modelki już wyszły.
„Dla miłości mojego życia, Gio x Vetements”.
Tak.
Teraz ramię.
- Nawaliłam. - Makijaż.
Miałam na ustach szminkę.
Przymierzając suknię, przybrudziłam nią kołnierz.
Musieli go odpruć,
a potem przez kilka godzin przyszywali nowy.
Ludzie będą zaskoczeni, widząc napis z przodu.
Wiesz, dlaczego siódemka jest z przodu?
Bo to mój numer. Urodziłem się siódmego.
Wszystko w moim życiu dzieje się siódmego.
Chciałem pobawić się męskimi ciuchami.
Jakbyś włożyła ubrania swojego chłopaka.
A z tyłu masz trzymetrowy tren.
Czasem wkładasz rano koszulkę chłopaka i czujesz się jak na czerwonym dywanie.
Właśnie.
W całej kolekcji skupiam się na podstawowych pomysłach i kształtach.
Z każdego można stworzyć suknię wieczorową.
Guram powiedział mi:
„Chcę pokazać kobietę, która idzie do domu chłopaka,
wkłada jego koszulkę i czuje się silna,
nie tracąc przy tym swej kobiecości, swej istoty”.
Przekształcił koszulkę Cristiana w haute couture.
Nie krzyżuj nóg.
Idź normalnie, bo wszyscy idą szybko.
Modelki wychodzą w odstępach ośmiu sekund.
Włożyłam suknię i gdy zaczęła się próba, chodziłam, krzyżując nogi.
A Guram na to:
„Nie, idź szybko i prosto. Bądź silna i wyprostowana”.
Szybko. I do następnej kolejki.
Na górę.
Myślałam, że chodzenie po wybiegu jest dużo prostsze.
Najbardziej bałam się upadku.
W takich chwilach zaczyna mi się kręcić w głowie.
Napisy: Aleksandra Basińska