PARYŻ, FRANCJA
W tamtej sukience czułam się
dumna z mojego faceta,
piękna, seksowna i silna.
Autografy są inne.
Mamy ten na siódemce, a drugi jest na plecach,
ten krótszy.
Tak, to jest ten dłuższy.
Ten pełny. To jest ten szybszy.
Gdy mieszkaliśmy w Manchesterze, odwiedziłam Gurama w Szwajcarii
i przywiozłam mu podpisaną koszulkę Cristiana.
To go zainspirowało
do stworzenia ekskluzywnej sukienki.
To nadal koszulka, więc kojarzy się z nieformalnym strojem.
Ale gdy wkładasz do niej pierścionek,
robi się z tego kreacja wieczorowa, balowa.
I wiesz co?
Całkowity brak biżuterii raziłby jakąś sztucznością.
A ten pierścionek ma szczególne znaczenie. Uważam, że to piękne.
Naprawdę piękne.
Ten pierścionek symbolizuje mój związek z Cristianem.
Guram chciał, żebym nosiła go na wybiegu.
Wszystko jest powiązane.
Na pokazie nie użyjemy tej czerwonej dresowej kurtki.
Ale możemy ją wykorzystać, bo wygląda jak część stylizacji.
Zdejmiemy ją z ciebie, gdy wszyscy wyjdą już na wybieg.
- Dobrze. - Idealnie.
- Lepszy będzie kucyk czy koczek? - Chyba koczek.
- Tak? - Bo spójrz…
Masz rację.
Spójrz, jaki ładny tył. Nie chcielibyśmy go zasłonić.
- Racja. - No i spójrz na ten kształt.
Wcięcie i tren.
Wspaniale podkreślają jej figurę.
- Coś pięknego. - Cudowna.
Jesteś pewna siebie. Świetnie.
Gorzej przy obrocie.
To jej pierwszy raz na wybiegu.
Nie uśmiechaj się.
- Zadowolony? - Jest idealnie.
Cieszę się, że robimy…
Widzę ją w tym pierwszy raz i jest doskonale.
Guram to geniusz.
Wkłada we wszystko mnóstwo pracy. To pionier mody.
JESTEM GEORGINA
Wiem, że to będzie ważna chwila.
Ja też.
Musisz przyjść na próbę.
To będzie twój pierwszy raz, więc…
Potrzebujemy czasu.
Mógłbym przećwiczyć to tylko z tobą, ale musisz poczuć energię innych modelek,
żeby ją zrozumieć.
W styczniu wypuściliśmy pierwszą kolekcję dziecięcą.
- Widziałyśmy coś w pracowni. - W Szwajcarii.
Uszyliśmy modele pokazowe na ośmioletnie dzieci.
Super. To ich rozmiar.
Rozmiar będzie idealny. Junior dostanie coś większego.
- Jasne. - Nosi rozmiar M.
Będzie wspaniale.
- To będzie niesamowite. - Wiem.
Jestem perfekcjonistką,
więc poprosiłam Ramóna, żeby znalazł mi kogoś, z kim poćwiczę
wszystko to, o czym mówił mi Guram.
- Cześć. - Cześć. Jak się masz?
Jestem Sara.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
- Jak się masz? - Świetnie.
To dla ciebie niezwykłe doświadczenie, prawda?
- Twój pierwszy raz na wybiegu? - Tak.
Od kilku dni
bez przerwy myślę o tym, w co się wpakowałam.
To już jutro, nie wycofam się.
Kilka godzin przed pokazem
zaczęłam się trochę denerwować.
To normalne. Jestem tylko człowiekiem.
Na jutrzejszym pokazie nie chcą, żebyś krzyżowała nogi.
Stawiają na nieco alternatywny styl.
Krzyżując nogi, kołyszesz biodrami.
Oni tego nie chcą.
- Ale mnie się to podoba. - Jasne.
Wciągnij brzuch i podwiń tyłek.
Dobrze?
A teraz coś bardzo ważnego: patrz w jeden punkt.
Spróbuj skupić wzrok przed sobą.
- Zachowuj powagę. Jakbyś była wkurzona. - Nie.
Pomyśl, co cię wkurza.
- Tak. - Ty.
Łatwizna. Patrzę przed siebie…
Właśnie, ruszaj. Mocno! Bardzo dobrze.
Na sali będą moje dzieci.
Mam na nie nie patrzeć. Zero uśmiechu.
Właśnie.
Nikt na mnie nie wpadnie.
Nie przejmuj się innymi.
Skup się na sobie.
Zapomnij o tym, kto idzie za tobą.
Guram powiedział mi, że modelki będą bardzo szybkie.
Mam wrzucić wyższy bieg.
- Dobra, chyba załapałam. - Bardzo dobrze.
Dziękujemy, Saro.
To ja wam dziękuję.
Guram kazał mi iść pewnym krokiem.
Szybko, bez uśmiechu i bez patrzenia na publiczność.
POKAZ VETEMENTS PARYSKI TYDZIEŃ MODY
4:00:00 DO POKAZU
Gdy tylko dotarłam na miejsce pokazu,
musiałam się przejść po wybiegu.
Po pierwszym spacerze mogłam iść się przebrać.
Cześć.
- Nie denerwujesz się, prawda? - Nie.
- Mówiłem… - Cieszę się.
Powiedziałem kilku osobom,
że 60% moich modelek wychodzi na wybieg pierwszy raz w życiu.
- Tak. - Mamy tu różnych ludzi.
Dbamy o to, żeby wszyscy czuli się komfortowo.
Masz tylko iść, bez żadnych dziwnych póz.
- Tylko idziesz. - Łatwizna.
- Boję się, że ludzie się dowiedzą. - Tak.
Chcę utrzymać to w tajemnicy do ostatniej chwili.
Ludzie oszaleją, gdy zobaczą te ciuchy.
Nie zdejmuj kurtki do ostatniej chwili.
- Ja się tym zajmę. - Ja też tam będę.
Będę na miejscu, zanim wyjdziesz. Elena też, zabierzemy kurtkę.
Może nie sekundę przed. Ze 30 sekund wcześniej.
Świetnie.
- Dobrze? - W kolejce.
Zrobimy to i będzie…
Dobra.
- Dzięki, że dałeś mi szansę. - Dobra.
Będzie super.
- Bojowy nastrój. - Tak.
Pa.
Guramowi bardzo zależało na utrzymaniu sukni w tajemnicy.
To był sekret naszej dwójki.
Przybrudziłam suknię podczas przymiarki.
- Naprawiali ją 12 godzin. - 12 godzin?
- Rozmazałaś makijaż? - Na kołnierzu.
Dlatego przebrałaś się za meduzę?
Meduza!
Wymyśliłyśmy „meduzę”.
Założyłam na głowę worek, żeby przebrać się w suknię,
nie brudząc jej przy tym.
Zakrywamy Gio.
Stylizacja nie obejmuje kurtki, ale…
Dopiero na pokazie mogę ujawnić, co mam pod spodem.
3:15:00 DO POKAZU
- Patrz, jakie fajne ciuchy. - To jej własne.
- Naprawdę? - Tak.
Stratują mnie.
Wychodzisz i tyle.
Patrz w to biało-szare miejsce.
- Nie na publiczność. - Dobra.
Ale trochę się wstydzę.
Daj spokój. Wstydzisz się?
Wstydzę!
Dobra, chyba dam radę. Wcale nie idą tak szybko.
Tak, ale z muzyką…
Trochę się stresowałam na próbie z innymi modelami.
Byli tacy szybcy.
Zastanawiałam się, czy przejdę, czy to schrzanię.
Spotkałam Valentinę z Argentyny. Cieszyłam się, że wyjdziemy razem.
Poplamiłam suknię na przymiarce.
- Zrobiłabym to samo. - Wymiana kołnierza zajęła im 12 godzin.
Idźcie dynamicznym, pewnym krokiem.
Poczujcie muzykę. Ma mocny bit.
Poczujecie go w całym ciele.
Idźcie w rytm muzyki.
Podkręćcie basy.
To Ivana, jak moja siostra.
Nie rozstaje się z torebką, jak ona.
1:45:00 DO POKAZU
- Helen, kto mi poprawi tren? - Co?
Kto mi poprawi tren?
Ja! Będę tu na ciebie czekać.
Mam pomocników, ale jeszcze mnie nie wpuszczą. Pójdę już.
Czekajcie!
Zaczekajcie chwilę.
Zaczynamy imprezę.
Wystrzeliła jak rakieta.
Na próbie powtarzaliśmy wszystko trzy razy.
Przed samym pokazem bardzo się denerwowałam.
Szli tak szybko, że myślałam, że mnie stratują.
Mogłam tylko uciekać.
Największy problem sprawiała mi
bawełniana spódnica, która wciąż dostawała się pod buty.
Czasem o coś haczyła, a ja się potykałam.
Starałam się trzymać wskazówek mojej trenerki
i, oczywiście, Gurama.
- Cześć. - Nie zrobiłam nawet trzech kroków.
Podoba ci się?
- Dziękuję. - Boże. Cudownie.
Jesteś olśniewająca.
1:10:00 DO POKAZU
Czas na makijaż i fryzurę. Nie potykałam się, gdy ćwiczyłam sama.
A teraz, z innymi, wciąż haczyłam obcasami o suknię.
Cris słyszał, że się denerwuję.
„Spokojnie, kotku. Będziesz super”.
Będziesz wspaniała.
Ja wcale się nie denerwuję, wiesz?
Jeśli pójdę wolno, wszystko będzie dobrze.
Nie ruszaj, póki nie dam znaku.
Poprawię ci tren i wyjdziesz.
- Hej, skarbie. - Hej.
- Co tam? - Mamy tu jedną Ivanę.
To śliczna modelka.
Wyjdzie na wybieg ze swoją birkin.
Zupełnie jak moja siostra. Ty też nie rozstajesz się z torebką.
Ciebie tu nie ma, ale mamy godne zastępstwo.
Wszędzie chodzi z tą torebką.
- Gio świetnie sobie radzi. Jest piękna. - Jest super.
- Buziaki. - Pa.
- Gdzie usiądziemy? - Bliżej, żeby zobaczyć mamę z bliska.
- To projektant. - Hej, Helen.
- Mateo. - Mateo.
Alana.
Jest bardzo nieśmiała.
Mateo.
- Cześć. - Cześć. Miło cię poznać.
Miło cię widzieć. Aleś ty wyrósł.
- Gio mnie uprzedziła, ale… - To twój przyszły model.
- Już niedługo. - Właśnie.
Będziesz modelem.
Miło was widzieć.
Pójdziemy do mamy i tu wrócimy.
Niespodzianka!
Ale z was modele! Piękna koszulka!
Uwielbiam dzielić się chwilami w pracy z moimi dziećmi.
W ten sposób razem odkrywamy świat.
Jestem podekscytowana i dumna z tego, gdy one też robią coś po raz pierwszy.
Będziesz musiała w tym chodzić?
Tak!
W szpilkach?
Tak, w tych.
Moje dzieci miały szczęście
być pierwszymi dziećmi w ubraniach Vetements.
Były bardzo podekscytowane i dumne.
Doskonale pasowały do stylu i ubrań Vetements.
- Przejdź się. - Nie!
- Boisz się? - Sam się przejdź.
Nam każesz, a sam nie chcesz.
- Idź. - Sam sobie idź.
- Jesteście dziewczynkami. - Sam idź, jak chcesz.
Chłopcy też mogą chodzić po wybiegu.
- Nie mogę. - Możesz.
0:30:00 DO POKAZU
Przepraszam, ale musimy już iść.
- Prosiliście o minutę pięć minut temu. - Okej.
- Ładnie wyglądam? - Ślicznie.
Czekaj. Włożę kurtkę.
Mogę wziąć błyszczyk?
Potem się go nałoży.
Zrobię to w kolejce. Jeszcze trochę pudru.
Myślałam tylko o tym, żeby nie nadepnąć na tren
i nie dać się stratować innym modelom.
PIOSENKARZ
AKTORKA
PIOSENKARZ
PIOSENKARKA
PIOSENKARKA / MODELKA
Ostatnie słowa przed wyjściem na wybieg w paryskim Tygodniu Mody?
Denerwuję się, ale nikomu nie mów.
AKTORKA
Jest 17.36.
0:00:15 DO POKAZU
Musiałam zachować poważną minę,
iść w rytm muzyki
i odpowiednio się nastawić.
0:00:02 DO POKAZU
Pokaz został tak zaplanowany, że czułam się niepokonana.
To było wyjątkowe i niesamowite uczucie.
To był kultowy pokaz mody.
Każdy element niósł jakieś przesłanie.
Guram zaprosił na wybieg prawdziwe ikony.
Cieszę się, że znalazłam się w ich gronie.
To był wspaniały dzień, a pokaz wywołał poruszenie w mediach.
GEORGINA BŁYSZCZY NA WYBIEGU
VETEMENTS WRACA DO PARYŻA
NIESPODZIANKA NA WYBIEGU
- Georgina! - Zabierz rękę!
Mój pierwszy raz na wybiegu, w Tygodniu Mody,
z udziałem moich dzieci, w koszulce partnera…
Z dumą pokazałam to, co w moim życiu najlepsze.
Nosiłam to na piersi i w sercu, po raz pierwszy dla Vetements.
Wszystko pięknie się ułożyło.
- Byłaś świetna. Oszałamiająca. - Jak wyglądała mama?
Oszałamiająco!
Słowo daję. Nie mówię tak, bo się przyjaźnimy.
Twoja twarz, nastawienie…
Po wyjściu zobaczyłam telefony i zaczęłam się denerwować.
- Ludzie oszaleli. - Zdziwili się.
Po twoim wyjściu było słychać szepty.
- Tak. - Ludziom odbiło.
Nie spodziewali się tego.
- Byli w szoku. - Naprawdę?
A gdy minęłaś ich z poważną miną, jak zawodowa modelka…
Oszaleli.
Nie mogłam patrzeć na dzieci, żeby się nie rozpraszać.
Musiałam zachować powagę.
Pewną wytworność.
Na co dzień jestem zupełnie inna.
Bardzo ci dziękuję.
To ja dziękuję.
- Podobało ci się? - Tak.
- To dla mnie wyjątkowe doświadczenie. - Byłaś piękna.
- Dziękuję. - Boże.
Nie wiedziałem… Ale z nich słodziaki.
Wyglądacie jak najfajniejsi modele na świecie.
Jesteście pierwszymi dziećmi w ciuchach Vetements.
- Pierwszymi! - Tak.
Aż je zatkało.
Patrz, co tu mam.
Wszystko od Vetements!
To wszystko nadal do mnie dociera.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Byłaś taka pewna siebie. - Tak.
Nie mogłem uwierzyć własnym oczom.
Już na próbie poszło jej świetnie.
A na pokazie było dziesięć razy lepiej.
Kroczyła jak supermodelka.
Byłem w szoku.
Chciałem mieć na wybiegu Gio w koszulce jej chłopaka,
z której powstała suknia wieczorowa.
Często wkładam ciuchy Cristiana.
- Jego koszulki. - Możemy…
Wiesz co? Wiem, co zrobimy.
Zatrzymaj tę sukienkę.
- Na pewno? - Oczywiście.
- Tak. - To twoja historia.
Ale to twoja koszulka. Z autografem Cristiana.
Wiesz dlaczego?
Nie ubiorę w nią innej modelki,
dla żadnego magazynu.
Kiedyś możemy umieścić ją w muzeum.
Dziękuję.
Guram podarował mi sukienkę,
której inspiracją była futbolowa kariera mojego partnera.
Dobrze wiem, co z nią zrobię.
MADRYT, HISZPANIA
DOM RODZINNY
Guram powiedział mi, że ta sukienka nadaje się do muzeum.
Najlepsze będzie moje własne. Stworzyłam tutaj archiwum.
Postanowiłam stworzyć minimuzeum z moimi sukienkami,
bo mają dla mnie dużą wartość sentymentalną.
Uznałam, że najlepiej będzie poświęcić im osobne pomieszczenie.
Wszystkie moje wyjątkowe suknie są tutaj.
Moje córki je odziedziczą
i będą je nosić,
jeśli tego zechcą.
A jeśli nie, to będą pamiątki.
Zatrzymałam wszystkie moje kultowe suknie.
Z czerwonych dywanów, wyjątkowych wydarzeń…
To zdecydowanie moja ulubiona.
DLA VETEMENTS
RIJAD, ARABIA SAUDYJSKA
Jako pierwsza Europejka wzięłam udział w kampanii Amara Lenses.
To kampania soczewek kontaktowych.
To soczewki przeznaczone na rynek arabski,
dlatego różnią się od tych, które znamy.
Nie są zielone czy niebieskie. Mają różne odcienie brązu.
- Chcesz włożyć soczewki? - Tak, poproszę.
Podczas pierwszej kampanii miałam krótsze paznokcie i było mi wygodniej.
Tym razem miałam dłuższe i trochę mnie to przerażało.
Nie patrzę.
Zaraz umrę.
Oczy są delikatne.
Ramón, ile ich będzie?
- Ile będzie zmian? - Sześć.
Nie mogą wkleić ich w Photoshopie?
Zobaczycie, że jutro dostanę zapalenia spojówek.
Zawsze jakaś pamiątka.
Wszystko poszło dobrze. Nie dostałam zapalenia spojówek.
- Możesz być jeszcze piękniejsza? - Chyba nie.
Nie przeginaj, bo wtedy czuję się jak obraz.
- A potem wszystko zmywam i… - Nie poznajesz siebie.
Przeginasz, Ramón.
Robiłam sobie zdjęcie, bez niego.
Przysunął się i zrobił tak.
- Widziałam. - To nie tak.
Sprawdzałem, jak im wyszła fryzura.
Nieważne. Mam to gdzieś.
Ładnie wyglądam?
- Gdzie jest mama? - Tam.
Jednak przyjechałeś?
To wszystko.
Skończyliśmy!
LIZBONA, PORTUGALIA
Odkąd byłam mała,
marzyłam o domu na plaży.
Po latach ciężkiej pracy moje marzenie wreszcie się ziściło.
Jestem z tego bardzo dumna.
Gio!
- Hej, skarbie. - Cześć.
Jak się masz?
- Świetnie. - To dla ciebie.
- Żartujesz. - Co?
- Coś ty przyniosła? - Drzewko bonsai.
- Nie wnoś mi go do domu. - Co?
- Jest przeklęte. - Co?
- Bonsai mnie prześladują. - Co to za historia?
Zawsze gdy daję komuś albo dostaję bonsai,
zrywam z tą osobą znajomość.
Nie chcę go w domu.
- Oddamy je sąsiadowi? - Tak.
A może chciałabyś je komuś podarować?
Czy chciałabym zakończyć jakąś znajomość? O nie.
Drzewka bonsai zwykle przynoszą szczęście.
Ale gdy ja je komuś daję, ta osoba znika z mojego życia.
Ale może to coś pozytywnego? Może to forma ochrony?
Zabroniłam znajomym wręczania mi drzewek i sama też tego nie robię.
To wszystko sprawia, że jeszcze bardziej… No wiesz.
To mnie przyciąga, ale nie.
Zostaw je tutaj.
Przynosi szczęście. To drzewko przyjaźni.
Może drzewko w rzeczywistości mnie chroni.
Powinnam o to spytać jakiegoś eksperta.
Tak czy siak, lepiej nie narażać moich przyjaźni.
Naszą przyjaźń pobłogosławiła Fatima.
Matka Boża Fatimska.
Wow!
Witam w moim domu na plaży.
Wspaniały.
Wiecie, co jest w nim najlepsze? Zawsze wyobrażałam sobie,
że będzie w stylu infinity.
Drzwi, salon, ogród i basen.
Piękny ogród.
- Minimalistyczny. - Ładny.
Palmy! Jak tropikalnie. Ślicznie.
Chciałam zabić projektanta. Myślałam, że to bonsai.
- Ale to co innego. - To ja przyniosłam ci bonsai.
Tamte maluchy to nie bonsai.
- Ani tamte. - Nie, to nie one.
Dzieciaki są zachwycone.
- Mają miejsce do zabawy. - Tak.
- Piękny basen. - Tak.
Kupię podgrzewacz, woda jest lodowata.
Ja lubię tylko moczyć nogi.
- Jak się człowiek spoci… - Racja.
- Najgorzej. - Jak w saunie.
W tym miesiącu jest bardzo wietrznie,
ale mamy jeszcze inne.
Postawiłam w domu małą Matkę Bożą Fatimską.
Kolejne spełnione marzenie.
Zawsze chciałam mieć dom na plaży. Wiesz, gdzie narodził się ten projekt?
- Gdzie? - Na mundialu w Katarze.
Mieszkaliśmy w pięknym domu i sama zapragnęłam taki mieć.
Blisko plaży, żebym mogła chodzić tam z dziećmi. Porobić coś.
- Własny kąt. - Tak.
Twój drugi dom.
Mało ozdób. Pastelowe kolory…
Wyszło świetnie.
Moje życie jest pełne chaosu. Chcę, żeby dom był jego przeciwieństwem.
Panuje w nim spokój i ład.
Jest cudowny. Przepiękny.
Bardzo karaibski.
Jak w Estremadurze. To po drodze.
To mieszanka silnych korzeni Estremadury
i karaibskich palm w ogrodzie.
Wymyśliłaś już nazwę?
Będziemy przyjeżdżać tu na wakacje.
Perła.
Mieszkaliśmy na wyspie Perła w Katarze.
- Kolor się zgadza. - Villa Perla.
- Podoba mi się.
VILLA PERLA, PORTUGALIA
Perła, skarbie.
Przeżywam miłość jak z bajki.
Dla większości ludzi Cristiano jest najlepszym piłkarzem na świecie.
Dla mnie to miłość mojego życia.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Dobrze się uzupełniamy.
To mój towarzysz życia.
Mój najlepszy przyjaciel i powiernik.
Mój dom, rodzina i miłość.
To moja bratnia dusza.
Jak mogłabym nie wierzyć w Boga?
Cris jest spełnieniem moich modlitw.
Super!
Dziękujemy.
Wejdźmy do środka. Jest zimno.
- Wznieśmy toast. - Na zdrowie.
Pokazałam wam marzenia, które udało mi się dotąd spełnić.
- Patrz, ile rybek! - Zobacz!
Rybki!
Woda!
Uważaj, Mateo.
Czuję, że czekają nas kolejne zmiany.
Ale na razie będę kroczyć razem z wami.
W tym samym kierunku, ku świetlanej przyszłości.
Moja piękna rodzina zawsze będzie razem.
Tam, gdzie oni…
tam nasz raj.
A teraz, moja ekipo, chcę wam powiedzieć, że was kocham,
i podziękować wam z całego serca za to,
że poświęciliście się temu projektowi z taką samą radością,
jaką od początku budził we mnie.
Hej, śliczna!
Cześć!
Alana, Mateo!
Czas na małą zamianę miejsc.
Jestem wam wszystkim ogromnie wdzięczna.
Jestem Georgina bez was to nie byłoby to samo.
Gotowy serial wygląda na coś prostego,
ale to owoc ciężkiej pracy.
POSTPRODUKCJA
Żadna inna ekipa na świecie
nie dokonałaby tego, co wy.
Na trzy!
Jazda!
JESTEM GEORGINA
Chcę, żeby mojej ekipie nigdy niczego nie brakowało.
Przygotowałam dla was kosze z prezentami.
Z dobrą szynką i winem.
Podzielicie się nimi z rodzinami.
Cris także chciał wam coś podarować za to, że okazujecie mi tyle miłości.
Podpisał dla was kilka koszulek.
Jesteście wspaniali.
Byliście przy mnie i inspirowaliście mnie do odkrywania moich najlepszych stron.
Mam nadzieję, że dalej będziemy się razem rozwijać.
Kocham was. Gio zawsze będzie z wami.
Raz, dwa, trzy. Akcja.
- To trudne. - Kurwa.
Musimy z nią iść?
Nie chcecie? Wstydźcie się! Zostańcie tam.
Może mnie ktoś uderzyć?
Taki upadek może uszkodzić kręgosłup. Nie chcę upaść.
- Rusza się! - Uwaga!
Giorgi!
Cholera.
- Wróciłam. - Całus.
Wróciłam, do cholery.
Co za nudziarz.
Ostatni dzień szkoły! Chodź tutaj!
Jutro nie ma szkoły!
Mamo!
Barça!
- Macie to wyciąć. - Nie.
Zrób zdjęcie.
Brawo, Alana.
Klaps.
Koniec i bomba, kto nie oglądał, ten trąba.
Możecie później podmienić piosenkę.
To się jakoś zmontuje.
Usuńcie dźwięk.
Możecie odejść trochę dalej.
Wolę iść. Nagracie, co się da.
- Pa, Netflix! - Pa, Netflix!
- Dość. To łazienka. - Łazienka.
To łazienka.
Dajcie mi…
chipsy.
Stąd.
Są…
Pyszna szynka.
Dajcie kanapkę z chorizo.
Może inni też zaczną jeść chipsy podczas wywiadów.
Możemy chwilę zaczekać?
Patrzcie na Vane.
Jutro nie będzie się mogła ruszać.
Oj, Vane.
Nie! Spadł!
Chciałem być aktorem, ale mi nie szło.
Dlaczego?
Macie przesrane.
Świetny kadr.
Tutaj nikomu nie wolno cuchnąć.
Skarbie!
Skarbie.
- Zabrałem mikrofon. - Proszę.
- Dzięki, Cris. - Spoko. Pa.
Trzymaj się.
Chcecie zobaczyć?
„Nie patrzyłam, tato!”
- Zrobiłem tu świetne selfie. - Nie chcemy go widzieć.
Bez odbioru.
Poplotkujemy, jak wyłączą kamery.
Vane, było już cięcie?
Koniec zdjęć!
Teraz!
Idziemy do domu!
Napisy: Aleksandra Basińska