(วันที่ 4 กรกฎาคม ปี 1911)
(มิสซิสซิปปี)
- ลูกพ่อ จําได้ไหมว่าผิวปากยังไง - จําได้ครับ
เยี่ยมเลย พอเห็นใครมา ผิวปากเลยนะ
- เข้าใจไหม - เข้าใจครับ
เยี่ยมมากลูก
- ไปด้านหลัง - ได้
เอาละ นับถึงสามดันข้างนายเลยนะ
- ดัน พร้อมไหม - พร้อม ไปเลย
(พระเจ้าคุ้มครองอเมริกา)
บอย! ออกมาเดี๋ยวนี้!
ไปหมกไหม้ในนรกซะ บอยชาร์ลส์
ออกมาเดี๋ยวนี้
เรารู้ว่าแกอยู่ในนั้น ออกมา เร็วเข้า
มันอยู่ไหน
ไปดูที่ป่าด้านหลัง
เผามันซะ
(บทเรียนจากเปียโน)
(ยี่สิบห้าปีต่อมา)
เอาละ ไลมอน สตาร์ทเลย
เร็วเข้า สตาร์ท
ติดแล้ว
- บอกแล้วว่ามันสตาร์ทติดแน่ - สตาร์ทเพราะใครล่ะ
- รู้ไหมลูกว่านี่มันคือทุ่งอะไร - ไม่รู้ครับ
นี่คือทุ่งทานตะวัน
โอเค
มาเร็ว
(พิตส์เบิร์ก)
มันอยู่นั่นไง
- ถ้าพวกเขาหลับอยู่ล่ะ - ไม่ต้องห่วง
ข่าวต่อไป กระทรวงการเกษตร
ประกาศการค้นพบที่น่าตกใจ
ที่ผู้เชี่ยวชาญอ้างว่าอาจทําลายพืชผลได้ ในช่วงหลายปีข้างหน้า
ศาสตราจารย์วิลสันเรียกมันว่าโรคปานามา
ในแถลงการณ์ที่ออกมาเมื่อต้นเดือนนี้
อ้างว่ามันแพร่มาถึงต้นกล้วย...
เฮ่ โด๊ก!
โด๊กเกอร์!
- เฮ่ เบอร์นีซ - ใครน่ะ
เปิดประตูสิ นี่ผมเอง
ใคร
ผมเอง
- บอยวิลลี่ - เปิดประตู
ฉันเกือบยิงแกแล้ว ไอ้หนู แกมาทําอะไรที่นี่
บอกแล้วไง ไลมอน
นี่ไลมอน อาจําไลมอน แจ็คสันได้ ที่เคยอยู่แถวบ้านเก่าเรา
นี่อาโด๊กเกอร์ของฉัน ไลมอนบอกว่าอาอาจจะหลับอยู่
- ฉันนึกว่าแกอยู่ที่มิสซิสซิปปี - ผมกับไลมอนมาขายแตงโม
รถบรรทุกของเราจอดอยู่ข้างนอก มีแตงโมเต็มคันเลย
เบอร์นีซอยู่ไหน เฮ่ เบอร์นีซ
- เบอร์นีซหลับอยู่ - ปลุกเธอมาหน่อย
ผมไม่ได้เจอพี่สาวผมสามปีแล้ว เฮ่ เบอร์นีซ
ไปเอารถนั่นมาจากไหน
ของไลมอน ผมบอกให้เขาขนแตงโมมาที่นี่
บอยวิลลี่บอกว่าจะกลับไป แต่ผมจะอยู่ต่อ
- ดูว่ามันเป็นยังไง - นายต้องพาฉันไปส่งที่นั่นก่อน
ขนแตงโมมาเยอะขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่รถเสีย
ตะโกนโหวกเหวกอะไรกัน
หวัดดี เบอร์นีซ โด๊กเกอร์บอกว่าพี่หลับอยู่
ผมบอกว่าอย่างน้อยพี่ตื่นมาทักทายผมหน่อยก็ได้
ตีห้าเนี่ยนะ นายเข้ามาเสียงดังลั่นบ้าน
มาแบบคนปกติไม่ได้ ต้องเอะอะโวยวายด้วย
โธ่พี่ ก็ผมดีใจที่เจอโด๊กเกอร์
ผมเดินทางเกือบสามพันกิโลมาหาพี่สาว คิดว่าเธอคงอยากลุกขึ้นมาทักทาย
แต่ตอนนี้พี่กลับขึ้นไปได้แล้ว
นี่ไลมอน พี่จําไลมอน แจ็คสัน ที่เคยอยู่แถวบ้านเก่าเราได้ไหม
สบายดีไหม เบอร์นีซ
คุณเหมือนที่ผมคิดไว้เลย
ทําไมต้องเข้ามาตะโกนโหวกเหวก ทําตัวแย่ๆ กันด้วย
- เสียงดังทําเพื่อนบ้านตื่นกันหมด - เราจะปาร์ตี้กัน
โด๊กเกอร์ เหล้าอยู่ไหน ผมกับไลมอนจะฉลองกัน
ผีแห่งเยลโลว์ด็อกฆ่าซัทเทอร์แล้ว
- ว่าไงนะ - ถามไลมอนสิ
พวกเขาเจอศพเขาในเช้าวันรุ่งขึ้น บอกว่าเขาจมน้ําตายในบ่อน้ําของเขา
- มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ บอยวิลลี่ - ราวๆ สามสัปดาห์ก่อน
ผมกับไลมอนอยู่ที่สโตเนอร์เคาน์ตี ตอนเรารู้เรื่องนี้
เราหัวเราะกัน เราคิดว่ามันตลกดี
ชายแก่หนัก 150 กว่ากิโล ตกบ่อน้ําของตัวเองตาย
ทุกคนพูดว่าผีแห่งเยลโลว์ด็อกผลักเขา
ฉันไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระนั่น
มีใครบางคนที่นั่นผลักคนตกบ่อน้ําบ้านตัวเอง
ผมกับไลมอนมีแตงโมเต็มรถบรรทุก
- ไปเอารถมาจากไหน - ของไลมอน โด๊กเกอร์ เหล้าอยู่ไหนเนี่ย
ผมรู้ว่าอามีเหล้าซ่อนไว้ในห้อง
ไลมอนซื้อรถบรรทุกคันนั้น เขาจะได้มีที่นอน
เชอรีฟล่าตัวเขา สโตวอลล์ก็ล่าตัวเขา
เขานอนในรถบรรทุกคันนั้น มุดหลบพวกเขาทั้งคู่
ผมบอกเขาว่า "ไปหาพี่สาวฉันกันเถอะ"
บอยวิลลี่ นายกับไลมอน วางแผนจะกลับไปเมื่อไหร่
ไลมอนบอกว่าเขาจะอยู่ต่อ พอเราขายแตงโมหมด ผมจะกลับไป
นั่นคือสิ่งที่นายต้องทําและก็ต้องรีบทําด้วย
ฉันไม่อยากให้มาก่อกวนเสียงดังแถวนี้
ฉันแปลกใจที่มารีธาไม่ตื่นเพราะเสียงนาย
เปียโนนั่นน่ะเหรอ
ใช่
ดูนี่สิ ไลมอน
เห็นรูปสลักบนนี้ไหม นี่แหละที่ฉันพูดถึง
เห็นไหมว่ามันแกะสลักได้สวยมาก และขัดเงา ประณีตมาก
- ไม่มีทางหาเปียโนแบบนี้ได้แล้ว - ใช่ สวยมากเลย
บอกแล้วไง เปียโนหลังนี้ขายได้ราคาดีมากเลยละ
ตลอดทางมาถึงที่นี่ บอยวิลลี่พูดถึงแต่เรื่องนี้
ผมเบื่อที่จะฟังเขาพูดเรื่องเปียโนแล้ว
นี่ โด๊กเกอร์ น้องชายของซัทเทอร์จะขายที่ดิน
เขาบอกว่าอยากขายให้ผม
ผมถึงได้มาที่นี่ไง
ตอนนี้ผมได้ส่วนหนึ่งแล้ว
พอผมขายแตงโมพวกนั้นหมด ผมก็จะได้อีกส่วน
แล้วพอผมให้เบอร์นีซขายเปียโนนั่น ผมก็จะได้ส่วนที่สาม
- เบอร์นีซไม่ขายเปียโนนั่นหรอก - ผมจะคุยกับเธอ
พอเธอเห็นผมมีโอกาสได้ที่ดินของซัทเทอร์ เธอจะต้องเปลี่ยนความคิดแน่
แกเลิกคิดได้เลย เบอร์นีซไม่ขายเปียโนนั่นแน่
ผมจะคุยกับเธอ
ซัทเทอร์เหลือที่ดินอยู่เท่าไหร่
มีร้อยเอเคอร์ ที่ดินสวย
เขาแบ่งขายมันทีละส่วน เก็บส่วนที่ดีๆ ไว้เอง
ตอนนี้เขาต้องขายมัน
น้องชายเขามาจากชิคาโกเพื่อร่วมงานศพ
เขาอยู่ที่ชิคาโก มีธุรกิจบางอย่าง พวกอุปกรณ์ตู้กดน้ําอัดลม
เขาอยากขายที่ดินนั่น โด๊กเกอร์ เขาไม่อยากยุ่งยากกับมัน
เขาเรียกผมไปหาแล้วบอกว่า เพราะครอบครัวเรารู้จักกันมานานมาก
และเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
เขาบอกว่าเลยอยากขายให้ผม
ผมบอกเขาว่าให้เวลาผมสองสัปดาห์
เขาบอกว่าจะรอผม ผมถึงได้มาที่นี่
ผมจะขายแตงโมพวกนั้น แล้วให้เบอร์นีซขายเปียโนนั่น
เอาสองส่วนมารวมกันกับส่วนที่ผมเก็บไว้
แล้วก็เดินเข้าไปในนั้น แตะหมวกทักทาย
วางเงินลงบนโต๊ะ
รับโฉนดของผม แล้วก็เดินออกมา
คราวนี้ผมจะได้เก็บฝ้ายทั้งหมดไว้
จ้างคนมาทํางานให้ผม ว่าไง
แยกใยฝ้ายของผม ขายเมล็ดฝ้ายของผม แล้วเจอกันใหม่ปีหน้า
อาจจะปลูกยาสูบด้วย หรือไม่ก็ข้าวโอ๊ต
แกจะต้องลําบากมากแน่ กับการโน้มน้าวให้เบอร์นีซขายเปียโนนั่น
จําเอเวอรี่ บราวน์ที่เคยอยู่ที่นั่นได้ใช่ไหม
ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่
พยายามขอให้เบอร์นีซแต่งงานกับเขา หลังจากที่ครอว์ลี่ถูกฆ่าตาย
อยู่ที่นี่มาเกือบสองปีแล้ว ตอนนี้เรียกตัวเองว่านักเทศน์
ผมรู้จักเอเวอรี่
เขาเคยทํางานที่บ้านวิลชอว์ ไลมอนก็รู้จักเขา
เขาอยากให้เบอร์นีซแต่งงานกับเขา
เธอปฏิเสธเขามาตลอด แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้
เขาตื๊อเธอไม่หยุดหย่อน
เอเวอรี่คิดว่าผู้ชายผิวขาวทุกคนใหญ่โต
เขาไม่รู้ว่ามีผู้ชายผิวขาวเยอะแยะ ที่มีไม่มากเท่าเขา
เขาจะมาที่นี่เช้านี้
เบอร์นีซจะไปธนาคารกับเขา ดูว่าจะกู้เงินมาสร้างโบสถ์ได้ไหม
ฉันถึงได้รู้ว่าเบอร์นีซไม่ขายเปียโนแน่
เขาเคยพยายามให้เธอขายมัน เพื่อช่วยเขาสร้างโบสถ์
ส่งคนไปทั่ว พยายามทุกอย่าง
ส่งใครไปทั่ว
ส่งพวกคนขาวไปตามบ้านคนผิวสี
หาซื้อเครื่องดนตรี
เขาซื้อทุกอย่าง
กลอง กีตาร์ ฮาร์โมนิกา เปียโน
เอเวอรี่เคยส่งหมอนั่นมาที่นี่ เขามองเปียโนนั่นแล้วก็ตื่นเต้นมาก
เสนอราคาดีๆ ให้เธอ
เธอปฏิเสธเขา ด่าเอเวอรี่ที่ส่งเขามา
โด๊กเกอร์!
- โด๊กเกอร์! - เบอร์นีซ
เบอร์นีซ
พระเจ้า เดี๋ยวก่อน
- เกิดอะไรขึ้น - ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่แล้ว
มาเร็ว นั่งลง
เร็วเข้า มีอะไรเหรอ
- ซัทเทอร์... - มีอะไรเหรอ
ซัทเทอร์ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน
- บอยวิลลี่ - บนนี้ไม่มีใครเลย
บอยวิลลี่
โด๊กเกอร์ เธอเป็นอะไร
- เบอร์นีซ เป็นอะไรเหรอ - เธอบอกว่าเห็นผีซัทเทอร์
- เห็นอะไร เธอไม่ได้เห็นซัทเทอร์หรอก - เขายืนอยู่ตรงนั้น
เบอร์นีซคิดไปเองน่ะ ไม่มีใครอยู่บนนั้น
- ขึ้นไปดูบนนั้นสิ โด๊กเกอร์ - ฉันเชื่อแก
เบอร์นีซพูดสิ่งที่เธอเห็น เธอบอกว่าผีซัทเทอร์อยู่ที่โถงทางเดิน
- เธอไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมา - เธอฝันไป เธอไม่ได้เห็นผี
ดื่มน้ําสักแก้วไหม เบอร์นีซ ไปเอาน้ํามาสักแก้วสิ บอยวิลลี่
เธอไม่ต้องดื่มน้ําหรอก เธอไม่เห็นอะไรเลย
ไปดูสิ ไม่มีใครอยู่บนนั้นนอกจากมารีธา
- ให้เบอร์นีซเล่าเถอะ - ผมก็ไม่ได้ห้ามเธอนี่
- เล่าสิ เบอร์นีซ - ฉันแค่...
ฉันออกมาจากห้องเพื่อกลับลงมาที่นี่
เห็นซัทเทอร์ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน
เขาดูเป็นยังไง
เขาดูเหมือนซัทเทอร์ ดูเหมือนที่เขาเป็นมาตลอด
ที่ที่อยู่ใกล้ๆ กัน ซัตเตอร์ยังหาทางไปไม่เจอเลย
เขาจะหาทางมาพิตต์สเบิร์กได้ยังไง ซัทเทอร์ไม่เคยได้ยินชื่อพิตต์สเบิร์กด้วยซ้ํา
ให้เบอร์นีซพูดให้จบ ฉันอยากฟังเธอพูด
ยืนอยู่ตรงนั้น ใส่สูทสีน้ําเงิน
เขาไม่เคยออกจากมาร์ลินเคาน์ตี ตอนเขายังมีชีวิตอยู่
แต่พอตายแล้ว เขาจะดั้นด้นมาถึงที่นี่เลยเหรอ
พูดต่อสิ เบอร์นีซ
ถ้าเบอร์นีซเห็นเขาอย่างที่เธอคิดว่าเห็นเขา
เธอคงยังวิ่งอยู่
เล่าสิ อย่าสนใจสิ่งที่บอยวิลลี่พูดเลย
เขาใส่หมวกหรือเปล่า
แค่ใส่สูทสีน้ําเงินนั่น
เขายืนมองฉันอยู่ตรงนั้น เรียกชื่อบอยวิลลี่
เขาเรียกชื่อผมทําไม
ฉันเชื่อว่านายผลักเขาตกบ่อน้ํา
มันมีเหตุผลตรงไหนเหรอ
พี่จะบอกว่าผมไปซ่อนตัวอยู่ในดงต้นยาสูบ
ที่มีหมาและทุกอย่างที่เขามีอยู่แถวนั้นเหรอ
ผมจะไปซ่อนตัว
รอจนกว่าผมจะเห็นเขาก้มมองลงไปในบ่อ
แล้วผมก็วิ่งเข้าไปผลักเขาตกบ่องั้นเหรอ
ชายแก่ที่หนัก 150 กว่ากิโล
เขาด่านายว่าอะไร
เขาก้มมองลงไปในบ่อน้ํา
เขารู้ได้ยังไงว่าใครผลักเขา อาจเป็นใครก็ได้
พี่อยู่ที่ไหนล่ะตอนที่ซัทเทอร์ตกบ่อน้ํา
โด๊กเกอร์อยู่ที่ไหน
ผมกับไลมอนอยู่ในสโตเนอร์เคาน์ตี บอกเธอสิ
ผีแห่งเยลโลว์ด็อกฆ่าซัทเทอร์ นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้น
นายอยากพูดเรื่องผีแห่งเยลโลว์ด็อกก็พูดไป
ฉันรู้ดีกว่านั้น
ผีแห่งเยลโลว์ด็อกผลักเขา คนพูดกันอย่างนั้น
เขาอยู่นั่นไง ผมเห็นเขา
พวกเขาเจอเขาในบ่อน้ําบ้านตัวเอง และทุกคนก็พูดว่า
ต้องโดนผีแห่งเยลโลว์ด็อกผลักแน่ๆ เหมือนคนอื่นๆ
มาพูดว่าเขามาหาฉัน
นั่นเป็นอะไรที่เบอร์นีซคิดไปเอง
ไม่รู้ว่าเธอจะกุเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
นายกับไลมอนออกไปจากบ้านฉันเลย
จะไปไหนก็ไป
นายไปที่ไหนก็มีแต่สร้างปัญหา
ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ครอว์ลี่ก็คงยังมีชีวิตอยู่
ครอว์ลี่อะไรนะ
ผมไม่เกี่ยวอะไรกับการที่ครอว์ลี่ถูกฆ่า
ครอว์ลี่อายุ 21 แล้ว เขามีความคิดของตัวเอง
- ไปได้แล้ว ให้ซัทเทอร์ไปตามหานายที่อื่นเถอะ - ผมไปแน่
ทันทีที่เราขายแตงโมหมด ไม่งั้นผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
ให้ตายสิ ผมเพิ่งมาถึงที่นี่นะ
มาพูดว่าซัทเทอร์ตามหาผม
ซัทเทอร์ตามหาเปียโนนั่นต่างหาก นั่นแหละสิ่งที่ซัทเทอร์ตามหา
เขาต้องตายเพื่อที่จะได้รู้ว่าเปียโนนั่นอยู่ที่ไหน
ถ้าผมเป็นพี่ ผมคงกําจัดมันไปซะ
นั่นแหละวิธีกําจัดผีซัทเทอร์
ฉันต้องการให้นายกับไลมอน เอาความวุ่นวายนี้ออกไปจากบ้านฉัน
บอกเธอหน่อย โด๊กเกอร์ มันมีเหตุผลตรงไหน
บอกแล้วไง ไลมอน
พอเบอร์นีซเห็นฉัน เธอจะเริ่มทําอะไรสักอย่าง ฉันบอกนายใช่ไหม
ตอนนี้เธอกุเรื่องซัทเทอร์ขึ้นมา
แค่เพื่อบอกให้ฉันออกไปจากบ้านเธอ
ให้ตายสิ ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเราจะขายแตงโมหมด
งั้นทําไมไม่ออกไปขายมันล่ะ
ขายมัน แล้วก็กลับไปซะ
เรารอให้คนตื่นนอนก่อนน่ะ
บอยวิลลี่บอกว่าถ้าเราออกไปเร็วเกินไป ปลุกผู้คนตื่น
พวกเขาจะโกรธและไม่ซื้ออะไรจากเรา
รอไม่นานหรอก พอดวงอาทิตย์ขึ้น
นั่นแหละเวลาที่ทุกคนตื่นนอน
เร็วเข้า โด๊กเกอร์ เดินขึ้นไปบนนั้นกับหนูหน่อย
ให้หนูปลุกมารีธาลุกขึ้นมาเตรียมตัว หนูก็จะไปเตรียมตัวเหมือนกัน
บอยวิลลี่
ออกไปเลยและก็ขายแตงโมให้หมด
แล้วนายกับไลมอนก็ออกไปจากบ้านฉันซะ
พี่เห็นซัทเทอร์บนนั้น บอกเขาว่าผมรอเขาอยู่ข้างล่างนี่นะ
ถ้าเธอเจอเขาอีกล่ะ
เธอคิดไปเองทั้งนั้น บนนั้นไม่มีผีหรอก
ฉันเร็วสู้เธอไม่ได้
ไงจ๊ะ
มาเร็ว กอดฉันหน่อย
เร็วสิ กอดน้าบอยวิลลี่หน่อย ไม่ต้องอาย
ดูเธอสิ โด๊กเกอร์ เธอโตขึ้นแล้ว เธอโตแล้วนะ ว่าไหม
ใช่เลย เธอสูงขึ้น
- เป็นยังไงบ้างจ๊ะ - ดีค่ะ
จําฉันได้ใช่ไหม
น้าบอยวิลลี่จากทางใต้ไง
เธอชอบที่นี่ไหม ชอบทางเหนือไหม
นั่นไลมอน เขาเป็นเพื่อนฉัน เราขายแตงโม
เป็นไงบ้าง เธอเหมือนแม่เป๊ะเลย
ฉันจําเธอได้ ตอนเธอยังใส่ผ้าอ้อม
เมื่อไหร่เธอจะลงใต้ไปหาฉัน น้าบอยวิลลี่จะมีไร่แล้วนะ
จะมีไร่ที่ใหญ่มากๆ เลย
ไปที่นั่น แล้วฉันจะสอนเธอขี่ล่อ
สอนเธอฆ่าไก่ด้วย
หนูเคยเห็นแม่ทําแบบนั้นแล้ว
นั่นเทียบกันไม่ได้เลย เธอแค่จับคอมัน...
แล้วก็บิด!
จับให้แน่นๆ
แล้วก็บีบคอมัน
โยนมันลงไปในหม้อ ต้มมัน
แล้วก็ได้กินไก่อร่อยๆ
อาโด๊กเกอร์บอกว่าแม่เธอให้เธอเล่นเปียโนนั่น
มาสิ เล่นให้ฉันฟังหน่อย
ไปสิ
เอาละ
น้าบอยวิลลี่จะให้เธอสิบเซนต์
แสดงฝีมือให้ฉันดูหน่อย ไม่ต้องอาย
เงินสิบเซนต์นั่นบอกว่าเธอจะอายไม่ได้
นั่นไง
ไม่ต้องรีบ
- อะไร แค่นี้เหรอ - ใช่ค่ะ แค่นี้แหละ
นี่ ฉันจะเล่นให้เธอดู
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่
เห็นไหม
เห็นไหมว่าฉันทําอะไร
นั่นแหละที่เรียกว่าบูกี้วูกี้
เห็นไหม เธอลุกขึ้นเต้นก็ได้นะ
มันฟังดูดีขนาดนั้นเลย มันจะทําให้เธออยากลุกขึ้นเต้น
อยากเต้นแบบไหนก็เต้นได้เลย
เห็นไหม เห็นไหมว่าเป็นยังไง
ไม่มีอะไรยากเลย
- เอาเลย เธอเล่นบ้าง - หนูต้องอ่านโน้ตเพลงค่ะ
ไม่ต้องอ่านโน้ตเพลงหรอก ทําแบบนี้เลย
มารีธา!
ขึ้นมาเตรียมตัวได้แล้ว จะได้ไม่ไปสาย
หนูต้องไปแล้วค่ะ
แม่เธอเล่าเรื่องเปียโนนี่ให้ฟังหรือเปล่า รู้ไหมว่ารูปพวกนี้อยู่บนเปียโนได้ยังไง
แม่บอกว่ามันเป็นแบบนั้นตั้งแต่แม่ได้มันมา
ได้ยินไหม โด๊กเกอร์ อาอยู่ในบ้านกับเบอร์นีซ
ฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วย
เบอร์นีซเลี้ยงเธอยังไงฉันไม่เคยเข้าไปก้าวก่าย
บอกแม่ให้เล่าเรื่องเปียโนนี่ให้เธอฟังนะ
รู้สึกไหม
นั่นครอบครัวเธอ สายเลือดของเธอ
ถามแม่เธอนะว่ารูปพวกนี้อยู่บนเปียโนได้ยังไง
ถ้าแม่เธอไม่บอก ฉันจะบอกเธอเอง
มารีธา!
หนูต้องเตรียมตัวไปแล้วค่ะ
นี่
ต้องอย่างนี้สิ
- ชาร์ลี! - สวัสดี สาธุคุณ
อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์ คุณริต้า - ค่ะ
- เดี๋ยวผมกลับมาซื้อแอปเปิล - กลับมานะ
- เจอกันวันอาทิตย์นะ - ได้ค่ะ
เยี่ยมเลย ครับ
คุณมาเบล!
- ไง เอเวอรี่ เข้ามาสิ - ไง โด๊กเกอร์
- เบอร์นีซอยู่ข้างบน - ดีครับ
ไง บอยวิลลี่ มาทําอะไรที่นี่
ดูเขาสิ
ดูเขาสิ เขาพูดอะไรไม่ถูกเลย เขาไม่คิดว่าจะเจอฉัน
นั่นไลมอนเหรอ ไลมอน แจ็คสัน
ใช่ คุณรู้จักไลมอน
อีกสักครู่เบอร์นีซก็พร้อมแล้ว
โด๊กเกอร์บอกว่าคุณเป็นนักเทศน์แล้ว เราควรเรียกคุณว่าอะไร สาธุคุณเหรอ
ผมจําได้ว่าคุณเป็นแค่เอเวอรี่ธรรมดาๆ คุณเป็นนักเทศน์ตั้งแต่เมื่อไหร่
เอเวอรี่บอกว่าเขาจะเป็นนักเทศน์ เขาจะได้ไม่ต้องทํางาน
ผมจําได้ว่าคุณปลูกฝ้าย คุณไม่ได้คิดที่จะเป็นสาธุคุณ
นั่นคงเป็นรถคุณ ผมเห็นแตงโมพวกนั้นอยู่ในรถ
ผมพยายามคิดอยู่ว่าทําไมมันมาอยู่หน้าบ้าน
ผมกับไลมอนขายแตงโม นั่นรถของไลมอน
เบอร์นีซบอกว่าพวกคุณจะไปธนาคาร
ใช่ พวกเขาให้ผมหยุดงานครึ่งวัน
ผมมีนัดคุยกับธนาคาร เรื่องกู้เงินมาสร้างโบสถ์ของผม
ไลมอนบอกว่านักเทศน์ไม่ต้องทํางาน คุณทํางานที่ไหนเหรอ
เอเวอรี่ได้ทํางานดีๆ เขาทํางานในตึกสูงระฟ้าแห่งหนึ่งในเมือง
ใช่ ผมทํางานที่นั่นในตึกกัลฟ์ ควบคุมลิฟต์
ผมได้สวัสดิการต่างๆ เช่นเงินช่วยเหลือ
พวกเขาให้ไก่งวงในวันขอบคุณพระเจ้าด้วย
คุณอยากซื้อแตงโมกี่ลูก
เห็นขนมาเต็มรถแบบนั้น นึกว่าจะให้ผมสักลูก
ผมจะให้คุณลูกนึง
สองลูกก็ได้ หนึ่งดอลลาร์ผมให้สองลูกเลย
ผมกินไหวแค่ลูกเดียว
เท่าไหร่นะ
พวก คุณก็รู้ว่าผมจะให้แตงโมคุณ
เอาไปกี่ลูกก็ได้ เหลือให้ผมกับไลมอนขายบ้างแล้วกัน
ผมเอาแค่ลูกเดียวก็พอ
โด๊กเกอร์บอกว่าคุณส่งคนขาวมาที่บ้านนี้
เพื่อดูเปียโนนั่น
เขาไปตามบ้านคนผิวสีเพื่อซื้อเครื่องดนตรี
ใช่ แต่เบอร์นีซบอกว่าเธอไม่อยากขายเปียโนนั่น
หลังจากที่เธอเล่าให้ผมฟัง ผมเข้าใจเลยว่าทําไมเธอถึงไม่อยากขาย
เขาชื่ออะไร
ผมลืมชื่อเขาไปแล้ว มันตั้งนานแล้วน่ะ
ผมเชื่อว่าเขาเอานามบัตร กับเบอร์โทรศัพท์ให้เบอร์นีซ
แต่เธอโยนมันทิ้ง
มารีธา วิ่งขึ้นไปหยิบพ็อกเก็ตบุ๊กมาให้แม่หน่อย
แล้วก็เช็ดน้ํามันใส่ผมบนหน้าผากด้วย ไปสิ เร็วเข้า
เป็นไงบ้างคะ เอเวอรี่
คุณแต่งตัวเต็มยศเลย คุณดูดีจังค่ะ
โด๊กเกอร์ หนูจะแวะที่ถนนโลแกน ให้หนูซื้ออะไรมาให้ไหม
ซื้อขาหมูมาให้ฉันหน่อย ถ้าเธอไปที่นั่น
ดูซิว่ามีแบบรมควันไหม ถ้าไม่มีก็เอาแบบสดมา
เราจะนั่งรถรางไปหรือเปล่าคะ
แม่กับเอเวอรี่จะไปส่งลูกที่ศูนย์สงเคราะห์
อยู่กับคนที่นั่นก็ทําตัวดีๆ อย่าทําให้พวกเขาว่าลูกเป็นเด็กผิวดํานิสัยไม่ดี
- มานี่สิ - บอยวิลลี่
ฉันหวังว่านายกับไลมอนจะออกไปขายแตงโมนะ
ไว้เจอกันใหม่นะ บอยวิลลี่
เฮ่ เบอร์นีซ
ผู้ชายคนนั้นที่เอเวอรี่ส่งมาที่นี่ชื่ออะไร
ที่บอกว่าอยากซื้อเปียโนน่ะ
นึกแล้วเชียว
ฉันรู้ตั้งแต่เห็นนายตอนแรกแล้ว ฉันรู้ว่านายมีแผนบางอย่าง
น้องชายของซัทเทอร์บอกว่าจะขายที่ดินให้ผม
ใช่ ตอนนี้เขารอผมอยู่
บอกผมว่าเขาให้เวลาผมสองสัปดาห์ ตอนนี้ผมได้มาส่วนหนึ่งแล้ว
ผมขายแตงโมหมด ก็จะได้อีกส่วน
- เราขายเปียโนนั่นได้ - ฉันจะไม่ขายเปียโนนั่น บอยวิลลี่
ถ้านั่นคือเหตุผลที่นายมาที่นี่ละก็ ลืมไปได้เลย
โด๊กเกอร์ แล้วเจอกันค่ะ
บอยวิลลี่เก่งแต่ปาก ไม่ต้องสนใจเขาหรอก
ถ้าเขามาที่นี่คิดว่าจะขายเปียโนนั่น
เขาก็มาที่นี่เสียเวลาเปล่า
เร็วเข้า ไลมอน พร้อมจะไปขายแตงโมพวกนี้หรือยัง
เร็วเข้า เดินเร็วๆ หน่อย
สวัสดี อัล
ไลมอน
เวร
เบรกใช้ไม่ได้
- แล้วเจอกัน! - เฮ้ย!
เฮ้ย! เบรกใช้ได้แล้ว
(ไคลด์สบาร์)
งั้นผีแห่งเยลโลว์ด็อกก็ฆ่าซัทเทอร์
และเบอร์นีซบอกว่าเธอเห็นผีของเขา
มานี่สิ ไอ้น้อง
ฉันจะบอกให้นะ ถ้าฉันเห็นผีซัทเทอร์
ฉันจะเผ่นแน่บแบบติดล้อเลย
ไวน์นิ่งบอย
นายมาจากไหน ไปไหนมา ฉันรู้ว่านายอยากดื่มอีกแก้ว
นายก็รู้ว่าคลีโอธาตายแล้ว
ฉันได้ข่าวเรื่องนั้นตอนไปที่นั่นครั้งก่อน เสียใจที่ได้ยินแบบนั้น
เพื่อนคนหนึ่งของเธอเขียนมาบอกฉัน ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอป่วย
พวกเขาตอกตะปูปิดโลงเธอแล้วตอนที่ฉันได้ข่าว
คลีโอธาเป็นคนนิสัยดีจริงๆ
ให้ตายสิ ผู้หญิงคนนั้นเยี่ยมจริงๆ ฉันเคยขอบคุณพระเจ้าด้วย
มีหลายคืนที่ฉันนั่งมองย้อนชีวิตฉัน
พูดว่า "ฉันมีคลีโอธา"
ตอนที่ดูเหมือนฉันไม่มีอะไรอีกแล้ว ฉันพูดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"
"อย่างน้อยฉันก็มีเธอ"
ชีวิตฉันถ้ามีอะไรดีอยู่บ้าง
ก็คือการที่ฉันได้รู้จักผู้หญิงดีๆ คนหนึ่ง
ความคิดแบบนี้เคยทําให้ฉันทนมีชีวิตอยู่ต่อไป
เจ้างั่งเอ๊ย
โอย ให้ตายสิ
ดูนี่สิ เราพูดถึงอาอยู่เลย
โด๊กเกอร์บอกว่า อาขนเงินเป็นกระสอบออกไปจากที่นี่
ผมบอกเขาว่าเราจะไม่เจออาอีก จนกว่าอาจะถังแตก
หมายความว่าไงถังแตก ฉันมีเงินเต็มกระเป๋า
โด๊กเกอร์บอกว่าเบอร์นีซขออาสามดอลลาร์ อาโกรธแล้วก็ไป
เบอร์นีซพยายามควบคุมมากเกินไป ฉันถึงได้ไป
มันไม่เกี่ยวกับเงินสามดอลลาร์หรอก
ไวน์นิ่งบอย อามาจากไหน ไปไหนมา
ฉันไปอยู่ที่แคนซัสซิตี
จําไลมอนได้ไหม ไลมอน แจ็คสัน
จําได้ ฉันเคยรู้จักพ่อเขา
อาไปเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน โด๊กเกอร์บอกว่าอาไปพร้อมเงินเป็นกระสอบ
แบ่งให้เราใช้บ้างสิ
ฉันกะว่าจะมาขอนายสักห้าดอลลาร์
โด๊กเกอร์เล่าเรื่องซัทเทอร์ให้ฟังรึเปล่า
ผีแห่งเยลโลว์ด็อกฆ่าเขา เมื่อราวๆ สามสัปดาห์ก่อน
เบอร์นีซถึงกับเห็นผีเขามาหาข้างบนนี่
เฮ่ ซัทเทอร์! ไวน์นิ่งบอยอยู่ที่นี่ มาดื่มกันเถอะ
ผีแห่งเยลโลว์ด็อกฆ่าคนไปกี่คนแล้ว
น่าจะราวๆ เก้าหรือสิบ สิบเอ็ดหรือไม่ก็สิบสอง ไม่รู้สิ
เบอร์นีซไม่เชื่อเรื่องผีแห่งเยลโลว์ด็อก
เธอไม่ต้องเชื่อหรอก
ไปถามพวกคนขาวในซันฟลาวเวอร์เคาน์ตีสิ ว่าพวกเขาเชื่อไหม
ไปถามซัทเทอร์สิว่าเขาเชื่อไหม
ฉันไม่สนหรอกว่าเบอร์นีซจะเชื่อไหม
เบอร์นีซไม่เชื่อในอะไรทั้งนั้น เธอแค่คิดว่าเธอเชื่อ
อย่าไปว่าเบอร์นีซเลย
โด๊กเกอร์ ขอเหล้าดื่มหน่อยสิ ทีไวน์นิ่งบอยยังได้ดื่มเลย
ไวน์นิ่งบอย ไปทําอะไรที่แคนซัสซิตี ที่นั่นมีอะไรเหรอ
ใช่ ได้ยินว่ามีผู้หญิงสวยๆ ในแคนซัสซิตี
ผมอยากไปดูให้เห็นกับตา
ผู้หญิงที่นั่นสุดยอดจริงๆ
นายนั่งดื่มเหล้าของฉันที่นี่ จ่ายมาหนึ่งดอลลาร์ด้วย
อาแค่แสดงความเป็นเจ้าบ้านนะ
ผมรู้ว่าผมไม่ต้องจ่ายในฐานะแขก
โด๊กเกอร์บอกว่านายกับไลมอน เคยเป็นนักโทษทํางานที่ไร่พาร์ชแมน
ฉันก็เคยไปทําที่นั่นเหมือนกัน
ผมกับไลมอนขนไม้ให้จิม มิลเลอร์
แล้วเก็บไว้ขายเองนิดหน่อย
ตอนนั้นแหละที่ครอว์ลี่ถูกฆ่า
พวกเขาซุ่มโจมตีเราตรงนั้น
ผมกับบอยวิลลี่หนีรอด แต่เชอรีฟจับเราได้
บอกว่าเราขโมยไม้
พวกเขายิงผมที่ท้อง
ตอนนี้พวกเขาล่าตัวไลมอนอยู่
พวกนั้นเคยจับเขาเข้าคุกเพราะไม่ทํางาน
ปรับผม 100 ดอลลาร์
คุณสโตวอลล์มาจ่ายเงิน 100 ดอลลาร์ให้
แล้วผู้พิพากษาบอกว่าผมต้องทํางานให้เขา เพื่อชดใช้เงิน 100 ดอลลาร์
พอสโตวอลล์หันหลังให้ ไลมอนก็หายไปแล้ว
ผมบอกบอยวิลลี่ว่าจะอยู่ที่นี่ ผมจะไม่กลับไปกับเขา
ไม่มีใครบังคับให้นายกลับไป อยากทําอะไรก็เชิญ
ฉันจะกลับไปกับนาย ฉันกําลังไปที่นั่น
นายจะขึ้นรถไฟไปไหม ฉันจะขึ้นรถไฟไป
อยู่ที่นี่ผู้คนดีกับนายมากกว่านะ
ฉันไม่ห่วงหรอกว่าใครจะทํากับฉันไม่ดี
เรายอมให้คนทําไม่ดีกับเรา พวกเขาก็ทําไม่ดีกับเรา
พวกเขาทําไม่ดีกับผม ผมก็ทําไม่ดีตอบ
ผมกับคนขาวไม่มีอะไรแตกต่างกัน
เพราะงั้นนายถึงได้จะไปลงเอย อยู่ที่ไร่พาร์ชแมนไง
ฉันไม่ได้คิดถึงไร่พาร์ชแมน นายอาจได้กลับไปที่นั่นก่อนฉันด้วยซ้ํา
พวกเขาให้เราทํางานที่นั่นหนักเกินไป
กําจัดวัชพืชและขุดดิน และก็โค่นต้นไม้
ผมไม่ชอบมันเลย
ไม่มีใครชอบงานที่ไร่พาร์ชแมนหรอก
บอกเขาสิ คนเดียวที่ชอบงานที่นั่นคือคนเสิร์ฟน้ํา
ถ้าเขาไม่ชอบงานของตัวเอง ก็วางถังน้ําลงซะ
พวกเขาก็บอกไลมอนแบบนั้น
พวกเขาให้ไลมอนเสิร์ฟน้ํา
และทุกคนก็โกรธเขาเพราะเขาขี้เกียจ
ก็น้ํานั่นมันหนักนี่
ไลมอนร้องเพลงอยู่ที่นั่น พูดเรื่อง...
โอ้ พระเจ้า เบอร์ต้า
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย โออา
พระเจ้า เบอร์ต้า
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย
แต่งงานไปซะ ไม่ต้องรอฉันนะ โออา
แต่งงานไปซะ ไม่ต้องรอฉันนะ
อาจไม่ต้องการเธอแล้ว เมื่อฉันเป็นอิสระ โออา
อาจไม่ต้องการเธอแล้ว เมื่อฉันเป็นอิสระ
โด๊กเกอร์ เร็วเข้า โด๊กเกอร์ อาก็รู้จักเพลงนี้
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย โออา
โอ้ พระเจ้า เบอร์ต้า
พระเจ้า สาวน้อย
ยกมันให้สูงขึ้น แล้วทิ้งมันลงมา โออา
ยกมันให้สูงขึ้น แล้วทิ้งมันลงมา
ไม่รู้ความแตกต่าง ยามพระอาทิตย์ตกดิน โออา
ไม่รู้ความแตกต่าง ยามพระอาทิตย์ตกดิน
เบอร์ต้าอยู่ในเมริเดียน เธออยู่อย่างสุขสบาย โออา
เบอร์ต้าอยู่ในเมริเดียน เธออยู่อย่างสุขสบาย
เบอร์ต้าอยู่ในเมริเดียน เธออยู่อย่างสุขสบาย โออา
ส่วนฉันอยู่ที่พาร์ชแมน ต้องทํางานหรือไม่ก็ไปซะ
โอ้ อัลเบอร์ต้า
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย โออา
โอ้ พระเจ้า เบอร์ต้า
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย
เมื่อเธอแต่งงาน แต่งงานกับคนงานรถไฟ โออา
เมื่อเธอแต่งงาน แต่งงานกับคนงานรถไฟ
เมื่อเธอแต่งงาน แต่งงานกับคนงานรถไฟ โออา
และทุกวันอาทิตย์ เงินจะอยู่ในมือเธอ
มันจะอยู่ในมือเธอ โออา
มันจะอยู่ในมือเธอ
และทุกวันอาทิตย์ เงินจะอยู่ในมือเธอ
โอ้ พระเจ้า เบอร์ต้า
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย โออา
โอ้ พระเจ้า เบอร์ต้า
โอ้ พระเจ้า สาวน้อย
โอ้ เออ
โด๊กเกอร์ชอบท่อนนั้น
เขาชอบท่อนที่พูดถึงคนงานรถไฟ
โด๊กเกอร์ร้องเหมือนแทงเกิลอาย เขาร้องเพลงไม่เป็น
โด๊กเกอร์ คนที่พาร์ชแมนยังพูดถึงอาอยู่เลย
พวกเขาถามผมว่า "นายเป็นหลานของโด๊กเกอร์บอยเหรอ"
ผมตอบว่า "ใช่"
"ผมกับเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน"
พวกเขาดูแลผมดีเลย พอผมบอกพวกเขาว่า "นั่นอาผมเอง"
ฉันไม่อยากเจอคนดําพวกนั้นอีกแล้ว
ผมก็ไม่อยากเจอพวกเขาเหมือนกัน
นี่ ไวน์นิ่งบอย
เล่นเปียโนหน่อย เถอะน่า อาเป็นนักเปียโนนี่
เล่นเปียโนหน่อย เร็วเข้า ไลมอนอยากฟังอาเล่น
ฉันเลิกเล่นเปียโนนั่นแล้ว
สิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน คือกําจัดเปียโนนั่นได้
เปียโนนั้นใหญ่มากและฉันต้องขนมันไปด้วยตลอด
ฉันไม่อยากให้ใครเป็นแบบนั้น
นายคิดว่ามีแต่เรื่องสนุกที่เป็นดาราบันทึกเสียง
ต้องขนเปียโนนั่นไปทั่ว และฉันก็ช้าลง
ช้ามากๆ เลย
โลกผ่านหน้าฉันไป แต่ฉันเดินไปทั่วกับเปียโนนั่น
สามสี่ปีแรก มันสนุกดี
ดื่มวิสกี้เท่าไหร่ก็ไม่พอ
มีผู้หญิงกี่คนก็ไม่พอ
ให้ตายสิ เล่นเปียโนนั่นเท่าไหร่ก็ไม่เคยเหนื่อย
แต่มันเป็นแบบนั้นได้ไม่นาน
วันหนึ่งพอเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็รู้สึกเกลียดวิสกี้
เกลียดผู้หญิง และก็เกลียดเปียโน
แต่นายทําได้แค่นั้น
ทําอะไรอย่างอื่นไม่เป็นแล้ว
ทําเป็นอยู่อย่างเดียวคือเล่นเปียโน
ตอนนี้ฉันเป็นใคร
ฉันเป็นฉันหรือเป็นนักเปียโน
บางครั้งมันก็ดูเหมือนสิ่งเดียวที่ต้องทํา คือยิงนักเปียโนคนนั้น
เพราะเขาเป็นต้นเหตุปัญหาทั้งหมดที่ฉันมีอยู่
นายจะทํายังไง เมื่อปัญหาของนายเป็นเหมือนของฉัน
ถ้าผมเล่นเป็น...
ผมคงจะเล่น
เปียโนนั่นสวยจัง
ถ้ามันอยู่กับผม ผมคงขายไปแล้ว
เว้นแต่ผมจะเล่นเป็นเหมือนไวน์นิ่งบอย
เปียโนนั่นคงขายได้ราคาดีแน่
ฉันจะบอกอะไรให้นะ
ไลมอนไม่รู้เรื่องนี้
แต่ฉันจะบอกให้ว่า
ทําไมฉันกับไวน์นิ่งบอยถึงพูดว่า เบอร์นีซไม่ขายเปียโนนั่นแน่
เธอไม่ต้องขายมัน ผมจะขายมันเอง
เบอร์นีซไม่ได้มีสิทธิ์ในเปียโนนั่นมากไปกว่าผม
ฉันกําลังคุยกับเขาอยู่
ให้ฉันคุยกับเขาก่อน
ทีนี้ เพื่อที่จะเข้าใจว่าทําไมเราถึงพูดแบบนั้น เพื่อที่จะเข้าใจเรื่องเปียโนหลังนี้
เราต้องย้อนเวลากลับไปยังยุคทาส
ชายที่ชื่อโรเบิร์ต ซัทเทอร์ เป็นเจ้าของครอบครัวเรา
นั่นคือปู่ของซัทเทอร์ ใช่แล้ว
คนที่ชื่อโจเอล โนแลนเดอร์เป็นเจ้าของเปียโน
เขาเป็นหนึ่งในพี่น้องโนแลนเดอร์จากจอร์เจีย
มันเป็นวันครบรอบแต่งงานของซัทเทอร์ และเขาอยากซื้อบางอย่างให้เมียเขา
เธอชื่อคุณโอฟีเลีย
เขาอยากซื้อของขวัญวันครบรอบแต่งงานให้เธอ
แต่มีปัญหาตรงที่เขาไม่มีเงิน
แต่เขามีนิโกรอยู่หลายคน
เขาเลยถามคุณโนแลนเดอร์
ว่าเขายอมแลกเปียโนหลังนี้ กับนิโกรของเขาไหม
บอกเขาว่าจะให้นิโกรหนึ่งคนครึ่ง
เขาพูดแบบนั้น
บอกว่าเขาจะได้ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กอีกหนึ่งคน
คุณโนแลนเดอร์เห็นด้วย แต่เขาพูดว่าเขาต้องเป็นคนเลือก
ซัทเทอร์จึงให้นิโกรมายืนเรียงแถว
แล้วคุณโนแลนเดอร์ก็ตรวจดูพวกเขา
และจากนิโกรทั้งหมดนั้น เขาเลือกย่าฉัน
เธอชื่อเบอร์นีซ เหมือนเบอร์นีซ
- มากับฉัน ยัยแก่ พาลูกชายมาด้วย - ไม่!
- มากับฉัน - ไม่!
แล้วเขาก็เลือกพ่อฉัน ตอนที่เขายังเป็นแค่เด็กอายุเก้าขวบ
พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน
และคุณโอฟีเลียก็มีความสุขมากกับเปียโนหลังนี้
สิ่งเดียวที่เธอทําคือเล่นเปียโนหลังนี้
ตื่นแต่เช้า แต่งตัวสวยเช้ง แล้วก็นั่งเล่นเปียโนนั่น
เอาละ เวลาผ่านไป
คุณโอฟีเลียคงคิดถึงย่าฉัน
เช่น อาหารที่เธอทํา การทําความสะอาดบ้าน การคุยกับเธอ
และเธอก็คิดถึงที่พ่อฉันอยู่ด้วย คอยไปหยิบของโน่นนี่มาให้เธอ
เธอเลยถามว่าขอแลกเปียโนนั่น
กับนิโกรของเธอคืนได้ไหม
คุณโนแลนเดอร์บอกว่า "ไม่ได้" แลกกันแล้วก็แลกกันเลย
เขากับซัทเทอร์ทะเลาะกันใหญ่โต
และคุณโอฟีเลียก็นอนป่วยอยู่บนเตียง เธอไม่ยอมลุกขึ้นมาในตอนเช้า
ตอนนั้นเองที่ซัทเทอร์เรียกปู่ของเราไปที่บ้าน
ปู่ของเราชื่อบอยวิลลี่
เหมือนบอยวิลลี่ที่ถูกตั้งชื่อตามปู่ของเขา
แต่คนเรียกเขาว่าวิลลี่บอย
ตอนนั้นเขาเป็นช่างไม้
เขาทําทุกอย่างที่คนต้องการได้จากไม้
พวกคนขาวแถวนั้น เคยให้เขาไปทําสิ่งต่างๆ ให้พวกเขา
และพวกเขาก็จ่ายให้คุณซัทเทอร์เยอะมาก
เพราะทุกอย่างที่ปู่ฉันทํา คุณซัทเทอร์เป็นเจ้าของ
เพราะเขาเป็นเจ้าของปู่ฉัน
นั่นเป็นเหตุผลที่คุณโนแลนเดอร์ เสนอซื้อเขาเพื่อให้ครอบครัวอยู่ด้วยกัน
แต่ซัทเทอร์ไม่ยอมขายเขา
บอกคุณโนแลนเดอร์ว่าเขามีเงินไม่พอซื้อเขา
ฉันเล่าถูกต้องไหม ไวน์นิ่งบอย
เล่าถูกต้องแล้ว
ซัทเทอร์เรียกปู่ฉันไปที่บ้าน
และบอกให้เขาแกะสลักรูปย่ากับพ่อฉัน
บนเปียโนให้คุณโอฟีเลีย
แล้วเขาก็ทําให้
เห็นนั่นไหม
นั่นย่าฉัน เบอร์นีซ
เธอหน้าตาแบบนี้เลย
แล้วเขาก็สลักรูปพ่อฉันตอนที่พ่อฉันยังเด็ก
ในแบบที่ปู่จําเขาได้
ปู่แกะสลักเขาจากความทรงจํา
เพียงแต่เขาไม่หยุดแค่นั้น
เขาแกะสลักทั้งหมดนี้เลย
เขาแกะสลักรูปของแม่เขา คุณแม่เอสเธอร์ กับพ่อเขา บอยชาร์ลส์
และที่ด้านข้างตรงนี้ นั่นคือตอนที่ เขากับแม่เบอร์นีซแต่งงานกัน
พวกเขาเรียกมันว่า "กระโดดข้ามไม้กวาด"
เขาแกะสลักทุกอย่างที่เกิดขึ้น กับครอบครัวเราไว้ที่ด้านข้าง
แล้วพอซัทเทอร์เห็นเปียโนที่มีรูปสลักพวกนี้อยู่
เขาโกรธมาก
เขาไม่ได้ขอให้แกะสลักทั้งหมดนี้
แต่เขาก็ทําอะไรไม่ได้
แต่พอคุณโอฟีเลียเห็นมัน เธอตื่นเต้นมาก
ตอนนี้เธอมีเปียโนกับนิโกรของเธอด้วย
เธอกลับมาเล่นเปียโนต่อ
เล่นต่อไปจนถึงวันที่เธอตาย เอาละ
ทีนี้บอยชาร์ลส์ พี่ชายของเรา
นั่นคือพ่อของเบอร์นีซกับบอยวิลลี่
เขาเป็นพี่คนโตในบรรดาเราสามคนพี่น้อง
เขาคงอายุ 57 แล้ว ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่
ตายในปี 1911 ตอนเขาอายุ 31 ปี
บอยชาร์ลส์พูดถึงเปียโนนั่นตลอดเวลา
ลืมมันไม่ได้เลย
สองสามเดือนผ่านไป เขาก็จะพูดถึงมันอีก
เขาพูดถึงการเอามันออกจากบ้านของซัทเทอร์
เขาบอกว่ามันคือเรื่องราวของครอบครัวเรา
และตราบใดที่ซัทเทอร์มีมัน
เขาก็มีเรา
บอกว่าเราจะยังคงเป็นทาสอยู่
เราพยายามเกลี้ยกล่อม ให้เขาล้มเลิกความตั้งใจ แต่ก็ไม่ได้ผล
พอเขาเลิกพูดถึงมัน เขาก็จะเริ่มพูดอีก
เราเห็นแล้วว่าเขาจะไม่ยอมเลิกคิดถึงมัน
ดังนั้นวันที่ 4 กรกฎาคม ปี 1911
ระหว่างที่ซัทเทอร์ไปปิกนิกที่เคาน์ตีจัดขึ้นทุกปี...
ฉันกับไวน์นิ่งบอยก็ไปที่นั่นกับเขา
แล้วเราก็เอาเปียโนหลังนี้ ออกจากบ้านของซัทเทอร์
บอยวิลลี่อายุไม่เกินหกขวบ
พ่อเขาตัดสินใจแล้ว
เขาจะอยู่ต่อจนกระทั่งซัทเทอร์กลับมา
ทําให้ดูเหมือนเขายังทํางานปกติ
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่ซัทเทอร์ กลับมาบ้านและพบว่าเปียโนหายไป
แต่มีคนไปที่บ้านบอยชาร์ลส์แล้วจุดไฟเผามัน
เขาไม่ได้อยู่ในนั้น เขาคงเห็นพวกเขากําลังมา
เพราะเขาวิ่งไปขึ้นรถไฟ ขบวน 3:57 ไปเยลโลว์ด็อก
เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปที่นั่นแล้วหยุดรถไฟ
พวกเขาหยุดรถไฟ
เจอบอยชาร์ลส์กับคนจรจัดสามคนในตู้รถไฟตู้หนึ่ง
คงโกรธมากแน่ๆ เมื่อพวกเขาหาเปียโนไม่เจอ
เพราะพวกเขาจุดไฟเผาตู้รถไฟนั่น
ฆ่าหมดทุกคน
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทํา
บางคนบอกว่าเป็นซัทเทอร์ เพราะมันเป็นเปียโนของเขา
บางคนบอกว่าเชอรีฟคาร์เตอร์เป็นคนทํา
บางคนบอกว่าเอ็ด ซอนเดอร์ส หรือไม่ก็โรเบิร์ต สมิธ
แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัด
หลังจากนั้นราวๆ สองเดือน เอ็ด ซอนเดอร์สก็ตกบ่อน้ําของเขา
ไปที่บ่อน้ําของเขาแล้วตกลงไปโดยไม่มีเหตุผล
มีคนบอกว่าผีของคนที่ตายในตู้รถไฟนั่น ผลักเขาตกลงไปในบ่อน้ํา
แล้วพวกเขาก็เริ่มเรียกผีพวกนั้นว่า ผีแห่งเยลโลว์ด็อก
นั่นคือจุดเริ่มต้นทั้งหมด
ฉันกับไวน์นิ่งบอยถึงได้พูดว่า
เบอร์นีซไม่ยอมขายเปียโนแน่
เพราะพ่อเธอตายเพราะมัน
ทุกอย่างนั้นมันเป็นอดีตไปแล้ว
ถ้าพ่อผม
เห็นว่าเขาสามารถแลกเปียโนนั่น เพื่อจะได้มีที่ดินของตัวเองที่ไหนล่ะก็
ตอนนี้มันคงไม่ตั้งอยู่ตรงนี้แน่
เขาใช้เวลาทั้งชีวิตทําไร่ให้คนอื่น
ผมจะไม่ทําแบบนั้นหรอก
เขาทําให้ชีวิตดีขึ้นไม่ได้ เขาไม่มีอะไรให้ต่อยอด
พ่อเขาไม่มีอะไรให้
สิ่งเดียวที่พ่อมีให้ผม
คือเปียโนหลังนั้น และเขาตายเพื่อให้มันกับผม
ผมจะไม่ปล่อยให้มันตั้งอยู่เฉยๆ โดยไม่พยายามทําอะไรกับมัน
และถ้าเบอร์นีซไม่เข้าใจ ผมจะขายครึ่งที่เป็นของผม
อากับไวน์นิ่งบอยรู้ว่าผมพูดถูก
ไม่มีใครพูดเลยว่าใครถูกใครผิด
ฉันแค่บอกเขาเรื่องเปียโน
ฉันกําลังบอกเขาว่าทําไมฉันกับไวน์นิ่งบอย ถึงพูดว่าเบอร์นีซจะไม่ขายมัน
ผมเข้าใจแล้วว่าทําไมคุณถึงพูดแบบนั้น
ผมบอกบอยวิลลี่ว่าเขาควรอยู่ที่นี่กับผม
นายก็อยู่สิ
ฉันจะกลับไป
นั่นคือสิ่งที่ฉันจะทํากับชีวิตฉัน
ทําไมฉันต้องหัดทําอะไรที่ฉันทําไม่เป็นด้วยล่ะ
ในเมื่อฉันทําไร่เป็นอยู่แล้ว
นายอยู่ต่อสิ
ไปตามทางของตัวเอง ถ้านั่นคือสิ่งที่นายอยากทํา
ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่ฉันต้องการ
รู้ไหมว่านี่คืออะไร
ไม่รู้ครับ
ลูกคิดว่ามันคืออะไร
ดิน
ไม่ใช่ ลูกพ่อ
นี่ไม่ใช่ดิน
นี่คือที่ดิน
- รู้ไหมว่ามันต่างกันยังไง - ไม่รู้ครับ
ดินน่ะ
ดินจะปลิวไป หายไปกับสายลม
แต่ที่ดิน...
ที่ดินจะอยู่กับเราตลอดไป ลูกพ่อ
เอาเลย จับมันดูสิ ขยํามัน
รู้สึกไหม
รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ
มีสัตว์ตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาผม ช้าๆ แต่ตั้งใจ
สหายของผมวิ่งหนีไปด้วยความกลัว
ขึ้นบันไดไปเร็วๆ
- บนต้นไม้สูงใหญ่ - นั่นมัน...
พระเจ้า ไวน์นิ่งบอยจริงๆ เหรอเนี่ย
ไง เบอร์นีซ
ทุกคนวางแผนไว้หมดแล้ว
อากับบอยวิลลี่วางแผนไว้
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาที่นี่
ฉันกําลังจะกลับบ้าน เลยแวะมาหาเธอกับโด๊กเกอร์ก่อน
บอกหมอนั่นว่าเขาหิ้วเงินกระสอบนั่นไปจากที่นี่
เราคิดว่าเขาจะไม่มีวันได้เจอไวน์นิ่งบอยอีก
มากอดคุณตาไวน์นิ่งบอยหน่อย
บอยวิลลี่ ฉันไม่เห็นรถนั่นจอดอยู่ คิดว่านายออกไปขายแตงโมซะอีก
เราขายมันหมดแล้ว ขายรถไปแล้วด้วย
ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องของนาย กลับไปอยู่ในที่ที่นายควรอยู่เถอะ
ให้ตาย ผมแค่แกล้งพี่เล่นน่ะ แกล้งหน่อยไม่ได้หรือไง
ไวน์นิ่งบอย มาถึงที่นี่เมื่อไหร่
สักพักได้แล้ว ฉันนั่งรถไฟมาจากแคนซัสซิตี
หนูขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ แล้วจะทําอาหารให้กิน
ฟังดูเข้าท่าดี
เร็วเข้า มารีธา ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ก่อนที่ลูกจะทํามันสกปรก
มารีธาโตขึ้นเยอะเลย ว่าไหมโด๊กเกอร์
และก็สวยไม่เบาเลยด้วย ไม่ยักรู้ว่าครอว์ลี่จะมีลูกสาวสวยได้
นี่ ไลมอน ไปที่ด้านโน้นของเปียโนนี่ซิ ฉันจะดูอะไรหน่อย
- บอยวิลลี่ ทําอะไรน่ะ - ผมอยากดูว่าเปียโนนี่หนักแค่ไหน
ไปตรงนั้นเร็ว ไลมอน
เลิกยุ่งกับเปียโนนั่นได้แล้ว แกไม่ได้ขายมันหรอก
พอผมขายแตงโมพวกนั้นหมด
- ฉันมีสิทธิ์ออกความเห็นเรื่องนี้ - นี่เปียโนของพ่อผม
เขาไม่ได้เอามันมาคนเดียว ฉันกับโด๊กเกอร์ช่วยเขา
เขาตายคนเดียว
ตอนนั้นอากับโด๊กเกอร์อยู่ที่ไหน
อย่ามาห้ามผมยุ่งกับเปียโนนี่
นี่คือเปียโนของผมกับเบอร์นีซ ผมพูดถูกไหม โด๊กเกอร์
ใช่ แกพูดถูก
ไลมอน มาดูกันว่าเราจะยกมันไหวไหม
จับให้แน่นๆ แล้วยกขึ้นจากฝั่งนายนะ มาเร็ว
- พร้อมไหม - พร้อม
ยก
คิดว่าไง
มันหนักนะ พอยกไหว แต่มันจะไม่ง่ายเลย
ฉันว่ามันไม่หนักเท่าไหร่
โอเค ยกกลับไปไว้ที่เดิม
บอยวิลลี่
นายล้อเล่นกับฉันบ่อยเกินไปแล้ว
พระเจ้าจะรับวิญญาณนาย สัปเหร่อจะแต่งศพนาย
ยกเปียโนกลับไปไว้ตรงนั้น
ผมพยายามซื้อที่ดินอยู่นะพี่
ไวน์นิ่งบอย อยากให้หนูทําพอร์คชอปให้กินไหม
ฟังดูเข้าท่านี่
จะบอกให้นะว่าผมมองมันยังไง
พ่อบอยชาร์ลส์เอาเปียโนนั่นมาไว้ในบ้าน
ตอนนี้ผมควรจะต่อยอดสิ่งที่พวกเขาทิ้งไว้ให้ผม
ปล่อยมันตั้งไว้เฉยๆ แบบนี้มันไร้ประโยชน์
นั่นก็เหมือนผมทิ้งแตงโม ให้เน่าไปเฉยๆ ผมคงเป็นไอ้โง่
โอเค ทีนี้ ถ้าพี่บอกผมว่า "บอยวิลลี่ ฉันใช้เปียโนนั่นอยู่"
"ฉันใช้มันสอนเปียโน ที่ช่วยให้ฉันมีเงินจ่ายค่าเช่า"
หรืออะไรก็ตาม นั่นคงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ผมคงจะต้องพูดว่า "เบอร์นีซ ใช้เปียโนนั่นไป"
"เธอกําลังต่อยอดมัน ปล่อยให้เธอใช้มันไป"
"ผมจะหาวิธีอื่นซื้อที่ดินของซัทเทอร์"
แต่โด๊กเกอร์บอกว่าพี่ไม่ได้แตะต้อง เปียโนนั่นเลยตลอดเวลาที่มันตั้งอยู่ตรงนี้
แล้วทําไมพี่ถึงพยายามขัดขวางผม
พี่แค่มองว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจ
นั่นเป็นสิ่งที่ดี
ไม่เป็นไร ผมถอดหมวกให้ทุกครั้ง ที่มีคนพูดชื่อพ่อผม
แต่ผมจะไม่เพ้อพกกับเรื่องคุณค่าทางจิตใจหรอก
พี่นั่งดูเปียโนนั่นได้อีกเป็นร้อยปี
มันจะเป็นแค่เปียโน พี่ทําให้มันเป็นมากกว่านั้นไม่ได้
ตอนนี้ผมจะขายเปียโนเพื่อซื้อที่ดินของซัทเทอร์
ผมได้ที่ดินของซัทเทอร์ ไปที่นั่น เอาพืชผลไปขายแล้วซื้อเมล็ดพันธุ์
ตราบใดที่ผมมีที่ดินกับเมล็ดพันธุ์ ผมก็อยู่รอดแล้ว
ผมทําให้เรามีอย่างอื่นเพิ่มอีกได้ตลอด
ผู้ชายแบบที่พ่อผมเป็น เขาคงเข้าใจเรื่องนั้น
ผมเสียใจที่พี่ไม่มองมันแบบนั้น
แต่นั่นคือเหตุผลที่ผมจะเอาเปียโนนั่นออกไปขาย
ดูเปียโนนี่สิ
ดูมันสิ
แม่โอลาขัดเงาเปียโนนี่ด้วยน้ําตาของเธอ
นานถึง 17 ปี
เป็นเวลา 17 ปี เธอถูมันจนมือเธอเลือดออก
แล้วเธอก็ใช้เลือดขัดถูมัน ผสมไปกับเลือดที่เหลืออยู่บนนั้น
ทุกๆ วัน พระเจ้าประทานชีวิตให้เธอ
เธอถูและทําความสะอาด ขัดเงา และสวดภาวนา
"เล่นเพลงให้แม่ฟังหน่อย เบอร์นีซ"
"เล่นเพลงให้แม่ฟังหน่อย เบอร์นีซ" ทุกวัน
"แม่ทําความสะอาดให้แล้ว เล่นเพลงให้แม่ฟังหน่อย เบอร์นีซ"
นายพูดถึงพ่อนายตลอด
แต่นายไม่เคยหยุดมองว่า ความโง่ของเขาทําให้แม่นายสูญเสียอะไร
คืนที่หนาวเหน็บ บนเตียงที่ว่างเปล่านาน 17 ปี เพื่ออะไร
เพื่อเปียโนหลังเดียวเหรอ
เพื่อไม้ชิ้นเดียวเหรอ
เพื่อแก้แค้นใครบางคนเหรอ
ฉันมองนาย และทุกคนเหมือนกันหมด
นาย พ่อบอยชาร์ลส์ ไวน์นิ่งบอย โด๊กเกอร์ ครอว์ลี่
เหมือนกันหมด
เอาแต่ลักขโมยและเข่นฆ่า มันนําไปสู่อะไร
ยิ่งฆ่าและลักขโมยมากขึ้น ฉันไม่เคยเห็นมันเป็นผลดีอะไรเลย
คนถูกเผา ถูกยิง
คนตกบ่อน้ําของตัวเอง มันไม่เคยหยุดเลย
ไม่เอาน่า เบอร์นีซ โมโหไปก็ไม่มีประโยชน์
ผมก็ขโมยของที่โน่นที่นี่บ้างนิดหน่อย
แต่ผมไม่เคยฆ่าใคร
ผมพูดแทนคนอื่นไม่ได้ ทุกคนต้องพูดเพื่อตัวเอง
แต่ผมไม่เคยฆ่าใคร
นายฆ่าครอว์ลี่เหมือนนายเหนี่ยวไกเองเลย
นั่นมันโง่เง่าสิ้นดี
พี่โง่เง่าสิ้นดีที่พูดแบบนั้น
พี่ดีแต่แสดงความโง่เขลาออกมา
ถ้าไอ้นิโกรนั่นอยู่ที่นี่ ผมคงอัดเขาอ่วมแน่ ที่ทําให้ผมกับไลมอนถูกยิง
- ครอว์ลี่ไม่รู้เรื่องไม้นั่น - เราบอกเขาเรื่องไม้แล้ว
ถามไลมอนสิ เขารู้ทุกอย่างเรื่องไม้
เขาวางแผนให้เราขโมยมัน ไม่งั้นเราจะไปที่นั่นตอนกลางคืนทําไม
อย่ามาพูดว่าครอว์ลี่ไม่รู้เรื่องไม้
คนพวกนั้นพยายามไล่ตามเรา และครอว์ลี่พยายามขู่ให้พวกเขากลัว
ผมกับไลมอนเห็นเชอรีฟมาด้วย
เรายอมแพ้ ไม่มีเหตุผล ที่จะตายเพื่อไม้ 50 ดอลลาร์
- ครอว์ลี่ไม่รู้เรื่อง นายขโมยไม้นั่น - เราไม่ได้ขโมยไม้
เราลากไม้ให้จิม มิลเลอร์ และเก็บไว้ขายเองนิดหน่อย
เราทิ้งไม้ไว้ริมลําธารนิดหน่อย จนกว่าจะมีมากพอที่จะขนไปขายได้
พวกเขาเห็นเรา เราเลยคิดว่าควรไปเอามันก่อนพวกเขา
เราให้ครอว์ลี่ไปช่วยขนไม้ เราคิดว่าจะแบ่งเงินให้เขา
ครอว์ลี่พยายามหาเลี้ยงครอบครัว เราแค่ช่วยเขา
ผมกับบอยวิลลี่บอกเขาเรื่องไม้แล้ว
เราบอกเขาแล้วว่า มีคนพยายามไปเอามันก่อนเรา
เขาพูดว่า "เดี๋ยว ฉันขอกลับไปเอาปืน .38 ก่อน"
นั่นแหละสิ่งที่ทําให้เกิดปัญหา
ถ้าครอว์ลี่ไม่มีปืนนั่น วันนี้เขาคงยังมีชีวิตอยู่
เราเพิ่งขนไม้ได้ครึ่งรถ ตอนพวกเขาจู่โจมเรา
เราเห็นเชอรีฟอยู่กับพวกเขา เราเลยพยายามหนี
เราหลบอยู่ใกล้ๆ หัวโค้งนั่นที่ลําธาร
แต่มีพวกเขาอยู่ที่นั่นด้วย
บอยวิลลี่บอกว่า "ยอมแพ้เถอะ"
แต่ครอว์ลี่ชักปืนออกมายิง
พวกเขาเลยยิงตอบโต้
เบอร์นีซ
ฉันรู้แค่ว่าครอว์ลี่คงยังมีชีวิตอยู่ ถ้านายไม่ไปรับเขาที่นั่น
ผมไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการที่ครอว์ลี่ถูกฆ่า
นั่นเป็นความผิดเขาเอง
ครอว์ลี่ตายแล้วและอยู่ในหลุมศพ
แต่นายยังเดินและกินอยู่ที่นี่
ฉันรู้แค่นั้น
เขาไปขนไม้กับนาย แต่ไม่ได้กลับมาอีกเลย
บอกแล้วไงว่าผมไม่เกี่ยวข้องอะไร กับการที่ครอว์ลี่ถูกฆ่า
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ใช่ไหม
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
- บอกแล้วไงผมไม่ใช่ต้นเหตุ... - ฉันบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
- ผมไม่... โด๊กเกอร์ พาเธอออกไปที - เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่ไหม
- เขาไม่อยู่ที่นี่! - บอกแล้วไงว่า...
ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร
มารีธากลัวไม่กล้านอนข้างบนแล้ว
เบอร์นีซไม่รู้ แต่ฉันเคยเห็นซัทเทอร์ก่อนที่เธอจะเห็น
- ว่าไงนะ - อืม
ประมาณสามสัปดาห์ก่อน
ฉันเพิ่งกลับมาจากที่นั่น
ซัทเทอร์คงตายได้ไม่เกินสามวัน
เขานั่งอยู่ที่เปียโน
ฉันออกมาเพื่อที่จะไปทํางาน เขานั่งอยู่ตรงนั้น
เขาพูดอะไรบ้างไหม เขาพูดไหมว่าตามหาบอยวิลลี่อยู่
ฉันไม่ได้ยินเขาพูดอะไรเลย เขาแค่นั่งอยู่ตรงนั้น
แต่ฉันไม่เชื่อว่าบอยวิลลี่ผลักเขาตกบ่อน้ํา
ซัทเทอร์มาที่นี่เพราะเปียโนนั่น
เบอร์นีซต้องขายมันไปซะ มันไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากสร้างปัญหา
ฉันไม่... ฉันเห็นด้วยกับเบอร์นีซ บอยชาร์ลส์ไม่ได้เอามาเพื่อคืนมันไป
เขาเอามันมา เพราะคิดว่าเขามีสิทธิ์มากกว่าซัทเทอร์
ถ้าซัทเทอร์ไม่เข้าใจเรื่องนั้น มันก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ
ซัทเทอร์ตายและอยู่ในหลุมศพแล้ว ไม่สนใจว่าผีเขาอยู่ที่ไหน
เขามาเล่นเปียโนได้ตามต้องการเลย
ฉันอยากเห็นเขายกมันออกไปจากบ้าน นั่นแหละที่ฉันอยากเห็น
สองลูกหนึ่งดอลลาร์ครับ เร่เข้ามา ใครอยากซื้อแตงโมบ้าง
ผมเอาห้าลูก
- แตงโมสองลูกใหญ่ๆ เลยครับ - ดูสิ เด็กผู้ชาย ยินดีด้วยนะ
- เลือกถูกแล้วใช่ไหม - อีกสองลูกนะครับ แป๊บนึง
ระวังนะ มันหนัก ระวังครับ
- นี่ครับ ขอบคุณนะครับ - ครับ
ดูนะ นี่คือสิ่งที่เราเรียกว่าเกลือ โรยใส่ตรงนั้นเลย
กินสักคําสิ คุณคิดว่าไง
หนึ่ง สอง สาม สาวสวย
นี่ มีผู้หญิงคนหนึ่งถามฉันว่า "มันหวานไหม"
ฉันบอกผู้หญิงคนนั้นว่า "ที่ที่เราปลูกแตงโมพวกนี้
เราใส่น้ําตาลลงไปในดิน"
เธอเชื่อฉันว่ะ พูดว่า "ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
ดูนี่สิ ไลมอน
เห็นนี่ไหม ดูสิเขาตาโตเลย
เขาไม่เคยเห็นสูทแบบนี้มาก่อน
นี่ผ้าไหมแท้ 100 เปอร์เซ็นต์
เอาเลย ใส่ดูสิ ดูว่าใส่ได้หรือเปล่า
ดูนั่นสิ จับมันดู
ดีจังเลย
รู้สึกดีและนุ่มนวล
นั่นสูทราคา 55 ดอลลาร์
สูทแบบนี้แหละที่คนใหญ่คนโตใส่กัน
นายต้องมีปืนกับเงินเต็มกระเป๋า ถึงจะใส่สูทแบบนี้ได้
ฉันจะขายให้นายสามดอลลาร์
ผู้หญิงเห็นนายใส่สูทแบบนี้ ต้องร่วงลงมาจากหน้าต่างแน่
เอามาให้ฉันสามดอลลาร์ แล้วใส่มันเดินไปตามถนน หาผู้หญิงสักคน
ใส่กางเกงสิ ขอดูมันกับกางเกงหน่อย
ดูนั่นสิ เห็นไหมว่ามันเหมาะกับนายแค่ไหน
เอามาให้ฉันสามดอลลาร์แล้วเอาไปเลย
- ดูสิ โด๊กเกอร์ เขาดูดีใช่ไหมล่ะ - อืม สูทสวยดี
มีเสื้อเชิ้ตให้นายใส่ด้วย จ่ายเพิ่มอีกหนึ่งดอลลาร์
สี่ดอลลาร์ นายได้ไปทั้งชุดเลย
ดูเป็นไง บอยวิลลี่
ดูดีนะ ถ้านายชอบอะไรแบบนั้น
เวลาอยู่ทางเหนือนี่นายต้องใส่สูทแบบนี้แหละ
สี่ดอลลาร์สําหรับทุกอย่างเหรอ สูทกับเสื้อเชิ้ตเหรอ
ถูกมาก
- ฉันน่าจะขาย 20 ดอลลาร์ด้วยซ้ํา - โอเค
นี่ครับ สี่ดอลลาร์
- มีรองเท้าไหม นายใส่ไซซ์อะไร - ไซซ์เก้า
ฉันมีไซซ์นั้น ไซซ์เก้า ฉันจะขายให้นายสามดอลลาร์
- อยู่ไหนล่ะ ขอดูหน่อย - มันเป็นรองเท้าที่สวยมากด้วย
หัวรองเท้าสวย แหลมๆ แบบที่นายต้องการเลย
เร็วเข้า บอยวิลลี่ คืนนี้ไปเที่ยวกัน ฉันอยากเห็นว่าที่นี่มันเป็นยังไง
เราไปดูหนังกันก็ได้
โด๊กเกอร์ ที่นี่มีโรงหนังหรือเปล่า
มี โรงหนังรุมบา อยู่ตรงถนนฟูลเลอร์ตัน
มีลําโพงอยู่บนทางเท้า เดินไปก็เจอ บอยวิลลี่รู้ว่าอยู่ตรงไหน
ไปดูหนังกันเถอะ บอยวิลลี่ ไปหาสาวๆ กัน
ไซซ์เก้า จ่ายแค่สามดอลลาร์
นั่นรองเท้าฟลอร์ไชม์ แบบที่สเตกเกอร์ ลีใส่
แน่ใจนะว่านี่ไซซ์เก้า
ดูเท้าฉันสิ จะเห็นว่าเราใส่ไซซ์เดียวกัน
ให้ตายสิ เวลานายใส่สูทกับรองเท้านั่น นายจะเดินแบบมั่นใจหล่อเท่สุดๆ
ฉันจะหยวนๆ ให้แล้วกัน
เอาไปเลยสองดอลลาร์
เร็วเข้า บอยวิลลี่ ไปหาสาวๆ กัน
ฉันขึ้นไปแต่งตัวก่อนนะ อีกแป๊บนึงก็ไปกันได้แล้ว
ไลมอนคิดถึงแต่ผู้หญิงเท่านั้น
พ่อเขาก็เหมือนกัน ฉันเคยเที่ยวกับเขาไปทั่ว
ฉันรู้จักแม่เขาด้วย
ถ้าอึ๊บกันนานกว่านั้นหน่อย ฉันคงเป็นพ่อเขาไปแล้ว
ฉันชื่อลูซิล
เก็บนั่นซะ พวก
และฉันเดินทางระยะสั้นมากๆ
ใช่แล้ว ที่รัก
มีบางอย่างเดือดปุดๆ อยู่ในหม้อนั่น
ไก่งวงเนื้อดํา เรามีแค่นั้น
ทาเนยบนขนมปังข้าวโพดนิดหน่อย
ได้ยินที่แม่พูดไหม
บอกน้องชายให้ลุกจากเตียงนั่น
แม่ไม่ได้เลี้ยงลูกให้เป็นเด็กโง่
เฮ่!
ใช่แล้ว ที่รัก
อยากได้แบบนั้นเหรอ ไปเอามาเลย
ไม่นะ ไม่จริง
บ็อกซ์คาร์ จอร์จอยู่นี่ค่ะ
เฮ่!
เร็วเข้า วินนี่ เล่นเปียโนนี่
เฮ่!
เราจะเข้าเมืองกัน เฮ่!
สวัสดีครับ คนสวย มาเร็ว เต้นกันเถอะ
มาสิ
เยี่ยม
เฮ่ เอาละ!
เร็วเข้า มาสวดมนต์กัน
บัดนี้ลูกเอนกายลงนอน
ขอพระองค์ทรงคุ้มครองวิญญาณของลูก
หากลูกชีวาวายไปก่อนตื่นขึ้นมา
ลูกขอภาวนาให้พระองค์ทรงรับวิญญาณของลูกไว้
- ขอพระเจ้าคุ้มครองโด๊กเกอร์ - ขอพระเจ้าคุ้มครองโด๊กเกอร์
- ขอพระเจ้าคุ้มครองเอเวอรี่ - ขอพระเจ้าคุ้มครองเอเวอรี่
- ขอพระเจ้าคุ้มครองไวน์นิ่งบอย - ขอพระเจ้าคุ้มครองไวน์นิ่งบอย
- ขอพระเจ้าคุ้มครองบอยวิลลี่ - ขอพระเจ้าคุ้มครองบอยวิลลี่
มาเร็ว
- ใครน่ะ - ผมเอง เอเวอรี่
- เอเวอรี่ - หวัดดี
เข้ามาสิ
ฉันเพิ่งอาบน้ําเสร็จ
บอยวิลลี่อยู่ไหนล่ะ
ผมเห็นกระบะรถเขาโล่งๆ แล้ว พวกเขาขายแตงโมเกือบหมดแล้วใช่ไหม
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาไปไหน พวกเขาออกไปแล้วตอนฉันกลับถึงบ้าน
คุณโคเฮนว่าไงบ้างเรื่องให้คุณเช่าบ้านนั่นน่ะ
เขาบอกว่าจะให้ผมเช่ามันเดือนละ 30 ดอลลาร์
ผมต่อราคาเขาจาก 35 ดอลลาร์
ทําเลดีนะคะ อยู่ติดกับร้านเพชรของเบนนี่
ใช่ครับ
เบอร์นีซ...
แค่...
มาสิ คือผม...
ผมอยู่ที่บ้านและก็คิดๆ ดูแล้ว
คุณอยู่ที่นี่
ผมอยู่ที่นั่น ผมเลยคิดว่ามันจะดูเป็นยังไง ที่มีนักเทศน์ที่ยังไม่ได้แต่งงาน
มันคงทําให้การไปโบสถ์ดูดีขึ้น
ถ้านักเทศน์ลงหลักปักฐานและแต่งงานแล้ว
เอเวอรี่
ไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ
ไม่เอาน่า เบอร์นีซ คุณก็รู้ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ
ผมได้บ้านจากคุณโคเฮนแล้ว
ผมได้เงินจากธนาคาร ผมปรับปรุงให้มันสวยงามได้
งานที่นั่นพวกเขาขึ้นค่าจ้างให้ผม ชั่วโมงละสิบเซ็นต์
คุณก็รู้จักผม ผมไม่ได้อยู่สุขสบายอะไรนัก
ผมมีเงินเท่าไหร่ก็ใช้จ่ายแทบไม่มีเหลือ
แต่ผมจะไม่มีวัน
เจอผู้หญิงที่ผมชอบมาก เหมือนที่ผมชอบคุณ เบอร์นีซ
ผมต้องการสิ่งนั้น
เอเวอรี่
ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะแต่งงาน
เธออายุยังน้อยเกินกว่าที่จะปิดใจ เบอร์นีซ
ฉันไม่ได้บอกว่าฉันปิดใจ ฉันยังเหลือความเป็นผู้หญิงในตัวฉันอีกเยอะ
มันอยู่ไหนเหรอ คุณเห็นมันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
พูดแบบนั้นมันน่ารังเกียจ
และคุณก็เรียกตัวเองว่านักเทศน์
ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้คุณ มันเหมือนคุณผลักไสผมออกไป
แค่กับมารีธาคนเดียว ฉันก็ยุ่งพออยู่แล้ว
ฉันมีคนให้รักและดูแลมากพออยู่แล้ว
โอเค แล้วมีใครที่รักคุณล่ะ
ไม่มีใครเข้าใกล้คุณได้มากพอ
โด๊กเกอร์พูดอะไรกับคุณแทบไม่ได้ คุณดุด่าบอยวิลลี่ มีใครที่รักคุณบ้าง เบอร์นีซ
คุณพยายามจะบอกว่า ผู้หญิงเป็นผู้หญิงไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชายงั้นเหรอ
- โอเค - แต่คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
คุณเดินออกไปจากที่นี่ได้โดยไม่มีฉัน ไม่มีผู้หญิง แต่ก็ยังเป็นผู้ชาย
นั่นไม่เป็นไร
จะไม่มีใครถามคุณว่า "เอเวอรี่ มีใครรักคุณบ้าง"
นั่นไม่เป็นไรสําหรับคุณ
แต่ทุกคนจะกังวลเรื่องเบอร์นีซ
เบอร์นีซดูแลตัวเองยังไง เธอเลี้ยงลูกโดยที่ไม่มีผู้ชายได้ยังไง
"เธออยู่ยังไง เธอใช้ชีวิตแบบนั้นได้ยังไง"
ทุกคนเอาแต่ตั้งคําถามกับเบอร์นีซ
บอกว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ได้เว้นแต่ว่าฉันมีผู้ชาย
บอกฉันหน่อยสิ เอเวอรี่ คุณก็รู้ ฉันเป็นผู้หญิงมากแค่ไหน
ไม่ใช่ผม เบอร์นีซ คุณโยนความผิดของคนอื่นให้ผมไม่ได้
ฉันไม่ได้โทษอะไรใครทั้งนั้น
ฉันแค่พูดความจริง
คุณจะจมอยู่กับเรื่องครอว์ลี่ ไปอีกนานแค่ไหน เบอร์นีซ
มันนานเกินสามปีได้แล้วมั้ง
เมื่อถึงจุดหนึ่ง คุณก็ต้องปล่อยวางและก้าวต่อไป
ชีวิตมีจุดพลิกผัน นั่นไม่ได้แปลว่าคุณจะหยุดใช้ชีวิต
ครอว์ลี่ตายไปสามปีแล้ว เบอร์นีซ
ฉันรู้ว่าครอว์ลี่ตายไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่ต้องมาบอกฉัน
ฉันแค่ยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานตอนนี้
คุณพร้อมสําหรับอะไรบ้าง เบอร์นีซ
คุณจะปล่อยชีวิตให้ผ่านไปวันๆ งั้นเหรอ
ชีวิตมีมากกว่าแค่อยู่รอดจากวันหนึ่งไปอีกวันนะ
สักวันคุณจะต้องเงยหน้ามอง และทุกอย่างก็จะผ่านคุณไปแล้ว
ผมยืนอยู่ที่นี่ตอนนี้
แต่ผมไม่รู้ว่าจะยืนรอคุณได้อีกนานแค่ไหน
เอเวอรี่ ฉันบอกคุณแล้วไง
เมื่อคุณได้โบสถ์ของคุณแล้ว เราค่อยมาคุยเรื่องนี้กัน
ตอนนี้ฉันมีอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ
บอยวิลลี่กับเปียโน
และก็ผีซัทเทอร์
ฉันคิดว่าฉันอาจจะแค่ตาฝาดไปเอง แต่...
- มารีธาก็เห็นผีซัทเทอร์เหมือนกัน - มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เบอร์นีซ
หลังจากที่ฉันกลับบ้านเมื่อวาน
ตอนนี้มารีธากลัวจนไม่กล้านอนชั้นบนแล้ว
บางทีถ้าคุณปัดรังควานบ้านนี้ เขาอาจจะไปที่อื่นก็ได้
ไม่รู้สิ เบอร์นีซ
ผมไม่รู้ว่าควรยุ่งกับอะไรแบบนั้นไหม
ฉันให้มารีธากลัวไม่กล้านอนข้างบนไม่ได้
ดูเหมือนถ้าคุณปัดรังควานบ้านนี้ เขาอาจจะไปที่อื่น
คุณอาจต้องเป็นนักเทศน์พิเศษ ถึงจะทําอะไรแบบนั้นได้
ฉันบอกตัวเองอยู่ตลอด
พอบอยวิลลี่ไป เขาจะไปกับบอยวิลลี่
ฉันเชื่อว่าบอยวิลลี่ผลักเขาตกบ่อน้ํา
ไม่ มันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นที่นั่นมานานแล้ว
ผีแห่งเยลโลว์ด็อกผลักคนตกบ่อของตัวเอง ก่อนที่บอยวิลลี่จะโตซะอีก
มีคนที่นั่นผลักพวกเขาตกบ่อน้ําของตัวเอง
พวกเขาไม่ได้ไปที่บ่อแล้วตกลงไป
โด๊กเกอร์พูดว่าไง เรื่องที่บอยวิลลี่จะขายเปียโนนั่น
โด๊กเกอร์ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเปียโนนั่น เขาไม่เคยอยากยุ่งเกี่ยว
เขาเลิกยุ่งเกี่ยวกับเปียโนนั่นมานานแล้ว
เขาไม่อยากให้ฉันเอามันมาที่นี่
แต่ฉันจะไม่ทิ้งมันไว้ที่นั่นหรอก
ตอนที่แม่ฉันตาย ฉันปิดฝาครอบเปียโนนั่น และไม่เคยเปิดมันอีกเลย
ฉันเล่นให้แม่ฟังแค่คนเดียวเท่านั้น
ตอนพ่อฉันตาย ดูเหมือนทั้งชีวิตของเธออยู่ในเปียโนตัวนั้น
เธอเคยให้ฉันเล่นมัน
บอกว่าตอนฉันเล่นมัน เธอได้ยินเสียงพ่อฉันคุยกับเธอ
เบอร์นีซ แม่ทําความสะอาดมันให้แล้ว เล่นเพลงให้แม่ฟังสิ
ฉันเคยคิดว่ารูปพวกนั้นมีชีวิตและเดินไปทั่วบ้าน
ได้เวลาแล้ว
บางครั้งตอนดึกๆ ฉันได้ยินเสียงแม่พูดกับพวกเขา
ฉันพูดว่ามันจะไม่เกิดขึ้นกับฉัน
ฉันไม่เล่นเปียโนนั่น เพราะฉันไม่อยากปลุกวิญญาณของพวกเขา
พวกเขาไม่เคยมาเดินอยู่ในบ้านหลังนี้
คุณต้องให้เรื่องทั้งหมดนั้นเป็นอดีตไปซะ เบอร์นีซ
ก็เหมือนกับครอว์ลี่
ทุกคนล้วนมีอุปสรรคบนเส้นทางของตัวเอง
คุณเดินเข้าไปในนั้นตอนนี้ แล้วเล่นเปียโนนั่นได้
คุณเดินไปตรงนั้นตอนนี้ได้เลย
และพระเจ้าก็จะเดินไปตรงนั้นกับคุณ เบอร์นีซ
คุณปัดอุปสรรคนั้นออกไปจากเส้นทางได้
และเดินไปจากมัน มาสิ เบอร์นีซ
มาเร็ว ปัดอุปสรรคทิ้งซะ แล้วเดินไปจากมัน เบอร์นีซ
เร็วเข้า เดินมาตรงนี้แล้วเล่นมัน ในฐานะเครื่องดนตรีของพระเจ้า เบอร์นีซ
คุณเดินมาตรงนี้ได้เลย แล้วทําให้มันกลายเป็นการฉลอง
เอเวอรี่ บอกแล้วไงว่าฉันไม่เล่นเปียโนนั่น
ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน
คัมภีร์ไบเบิลบอกว่า "พระเจ้าเป็นที่ลี้ภัยและกําลังของข้าพระองค์"
ด้วยกําลังของพระเจ้า คุณทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังได้
ด้วยกําลังของพระเจ้า คุณทําได้ทุกอย่าง
พระเจ้าไม่ถามว่าคุณทําอะไรไปแล้ว พระเจ้าถามว่าคุณจะทําอะไร
และสิ่งที่คุณต้องทําคือ เดินมาตรงนี้เดี๋ยวนี้แล้วเล่นมัน
มาสิ เบอร์นีซ
มาเร็ว
อย่างนั้นแหละ
เอเวอรี่
แค่...
กลับไปซะ
ให้ฉันอาบน้ําให้เสร็จเถอะ
เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ
โอเค เบอร์นีซ
โอเค ผมจะกลับบ้าน
ผมจะกลับบ้าน แล้วอ่านไบเบิลของผม
แล้วพรุ่งนี้...
ถ้าพระเจ้าประทานกําลังให้ผมพรุ่งนี้
ผมจะมาที่นี่แล้วปัดรังควานบ้านหลังนี้
ผมจะทําให้คุณเห็นพลังของพระเจ้า
อย่าสัมผัสขาฉัน
เพราะถ้าคุณสัมผัสขาฉัน
คุณจะอยากสัมผัสต้นขาฉัน
และถ้าคุณสัมผัสต้นขาฉัน
คุณจะอยากสัมผัสสูงขึ้นไป
ฉะนั้นอย่าสัมผัสขาฉัน
เราไม่ต้องมีเตียงหรอก
ปู่ผมเคยอึ๊บผู้หญิงบนหลังม้าด้วยซ้ํา
คุณนี่บ้านนอกจริงๆ ไม่ยักรู้ว่าคุณบ้านนอกขนาดนี้
- ไลมอน - เฮ่ เกรซ
- คุณเป็นเพื่อนที่ดี - มานี่ก่อน สาวน้อย
- เถอะน่า - ฉันอยากเจอคนแบบคุณอีก
คุณก็รู้ว่าผมชอบสีแดง มาสิ
หมดแก้วแล้ว
ขอบคุณค่ะ
คุณไม่จําเป็นต้องออกไปเที่ยวร้านเหล้า
คุณไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไรบ้าง
คุณอาจโดนเชือดได้เร็วพอๆ กับโดนยิง
คุณเริ่มใช้ชีวิตที่เร่งรีบ
คุณทํามันไปตลอดไม่ได้
ทําให้คุณแก่เร็ว
ไม่รู้ว่าผู้หญิงพวกนั้นคิดอะไรกันอยู่
ส่วนใหญ่พวกเธอเหงาน่ะ
มองหาใครสักคนไปค้างคืนกับพวกเธอ
บางครั้งมันก็สําคัญว่าเป็นใคร บางครั้งมันก็ไม่สําคัญ
ผมก็เคยเป็นแบบนั้น
ตอนนี้มันต้องสําคัญ
ตอนนี้ผมถึงได้มาอยู่ที่นี่
ผมอยากให้ผู้หญิงของผมอยู่กับผม ในแบบที่ดีและง่าย
แบบนั้นเราจะได้มีความสุขกันทั้งคู่
เราต้องดูว่าเราเข้ากันได้แค่ไหน
ผู้หญิงที่ไม่อยากใช้เวลาทําแบบนั้น ผมไม่อยากยุ่ง
ก็เคยนะ
เคยยุ่งกับพวกเธอทุกคน
เอเวอรี่เป็นคนดี
คุณควรแต่งงานได้แล้ว
คุณเป็นภรรยาของนักเทศน์ จะได้ไม่ต้องทํางาน
ผมเกลียดการอยู่คนเดียว
ผมไม่อยากเป็นภาระให้แม่เครียด
ผมเลยออกจากบ้านตอนอายุประมาณ 16
ทุกอย่างที่ผมพยายามทําดูเหมือนมันไม่ได้ผลเลย
ก็พยายามต่อไปสิ
มันจะได้ผลเองแหละ
ดึกแล้วเนี่ย
ไม่รู้ว่าบอยวิลลี่ไปไหน
ผมจะถอดรองเท้าคู่นี้ออก
เท้าผมเจ็บไปหมด
คุณนอนแล้วไม่ใช่เหรอ
- ผมไม่ได้ตั้งใจจะทําให้คุณนอนดึก - นายไม่ได้ทําให้ฉันนอนดึก
ยังไงฉันก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว
คุณใส่ชุดนอนนั่นอยู่
ผมชอบเวลาผู้หญิงใส่ชุดนอนสวยหรู
มันทําให้ผิวของพวกเธอดูสวยจริงๆ
ฉันซื้อชุดนี้มาจากร้านห้าและสิบเซนต์
มันไม่ได้สวยหรูขนาดนั้น
เอาละ
ผมจะนอนบนโซฟานี่
ผมควรจะนอนบนพื้น แต่...
ผมว่าคืนนี้บอยวิลลี่คงไม่กลับบ้านหรอก
ไวน์นิ่งบอยขายสูทนี่ให้ผม
บอกผมว่า
มันเป็นสูทวิเศษ
เกือบลืมไปเลยว่าผมมีนี่
มีคนขายนี่ให้ผมหนึ่งดอลลาร์
นี่เป็นน้ําหอมแบบเดียวกับที่ราชินีแห่งฝรั่งเศสใส่
เขาบอกผมแบบนั้น
ผมไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่ผมดมดูแล้ว
ผมว่ากลิ่นมันหอมดี
เอ้านี่ ดมสิ
ดูว่าชอบไหม
หอมดี
เอาเลย
- คุณเอาไปสิ - ฉันรับไว้ไม่ได้
นี่ นายเก็บไว้เถอะ
นายจะเจอคนอื่นที่นายอยากให้
ไม่ ผมอยากให้คุณ
ทําให้คุณตัวหอม
พวกเขาบอกว่าควรจะ...
ใส่มัน...
ตรงนี้...
ที่กกหู
ถ้าคุณใส่มันตรงนั้น...
คุณจะตัวหอมทั้งวัน
นั่นไง คุณตัวหอมมากเลย
คุณหอมมากสําหรับไลมอน
ตั้งใจนะ มองมันไว้
ดูเป้าหมายของเธอไว้ นั่นแหละ หมุน
นั่นแหละ
ฉันจะเอาให้เธออีกตัว มาสิ
แล้วหลังจากนั้น พวกคนขาวทุกคนที่อยู่แถวนั้น
ก็จะตกลงไปในบ่อน้ําของพวกเขา
เธอเคยเห็นบ่อน้ําไหม
- ไม่เคยค่ะ - บ่อน้ํามีกําแพงล้อมรอบ ทําอีกทีสิ
มันยากที่จะตกลงไปในบ่อน้ํา
- ข้อมือ - นั่นผิดอันแล้ว
ผิดอันแล้ว อันนี้
เอ้านี่
ไม่มีใครคิดออกเลย
ว่าอะไรทําให้พวกเขาทุกคนตกลงไปในบ่อน้ํา
ทุกคนเลยพูดว่า ผีแห่งเยลโลว์ด็อกผลักพวกเขา
มีใครเคยเห็นผีที่ว่านั่นไหม
บอกแล้วว่าพวกมันเหมือนลม
- เธอเห็นลมไหม - ไม่เห็น
พวกมันเหมือนลม
เรามองไม่เห็นพวกมัน
แต่บางครั้งเวลาเรามีปัญหา
พวกมันอาจอยู่ใกล้ๆ คอยช่วยเธอก็ได้
ว่ากันว่าถ้าไปตรงที่ทางใต้ตัดกับเยลโลว์ด็อก
ไปที่นั่นตรงที่ทางรถไฟสองสายตัดผ่านกัน
เรียกชื่อพวกมัน
ว่ากันว่าพวกมันจะพูดกับเธอ
ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยทําแบบนั้น
มารีธา ไปเตรียมตัวให้แม่ทําผมได้แล้ว ไปสิ
แม่ น้ํามันใส่ผมหมดแล้วค่ะ
นี่จ้ะ วิ่งข้ามถนนไปซื้อมาอีกกระป๋อง
แล้วก็รีบกลับมาเลยนะ อย่ามัววิ่งเล่นอยู่ข้างนอกนั่น
ระวังรถนะ ข้ามถนนระวังด้วยล่ะ
บอกแล้วไงว่าให้ออกไปจากบ้านฉัน
ผมไม่ได้อยู่ในบ้านของพี่ ผมอยู่บ้านของโด๊กเกอร์
โด๊กเกอร์ บอกให้ไปซะ บอกเขาให้ออกไป
บอยวิลลี่ไม่ได้ทําอะไร ให้ฉันต้องไล่เขาออกจากบ้าน
ฉันบอกทุกคนแล้วว่าถ้าเข้ากันไม่ได้
ก็แค่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันเท่านั้น
เอาละ ตอนนี้ผมอยู่นอกบ้านส่วนของพี่แล้ว
คิดซะว่าผมออกจากส่วนของพี่แล้ว
พอไลมอนกลับมา ผมจะยกเปียโนนั่นออกไป
- ฉันมีบางอย่างที่จะทําให้นายทิ้งมันไว้ตรงนั้น - ต้องดีกว่าปืน .32-20 นะ
ทําไมไม่หยุดทะเลาะกันซะทีนะ บอยวิลลี่ เลิกยุ่งกับเธอได้แล้ว
ทําไมต้องกวนประสาทเธอด้วย
ผมไม่ได้กวนประสาทเธอ ผมพูดความจริงกับเธอ
เธอพูดถึงสิ่งที่เธอมี ผมแค่บอกเธอว่าเธอควรมีอะไร
หนูถึงไม่คุยกับเขาไง
เขาดีแต่พูดเรื่องแบบนั้น
เธอบอกว่าเอเวอรี่กลับบ้านไปเอาไบเบิลเหรอ
เอเวอรี่จะทําอะไร เขาทําอะไรผมไม่ได้หรอก
ผมอยากให้เอเวอรี่บอกเรื่องเปียโนนี่ให้ผมฟัง
มาห่วงผมทําไม ควรจะห่วงเรื่องโบสถ์นั่นมากกว่า
มาเร็ว จุดไฟที่เตานั่น วางหวีไว้ตรงนั้นให้มันร้อน
- ผมจะพูดอย่างนี้กับเอเวอรี่ - หาอะไรคลุมไหล่ไว้
เขาค้นพบเส้นทางชีวิต
ผมไม่เห็นด้วย แต่เขาหาทางจนเจอ ในแบบที่เขาจะผ่านมันไปได้ราบรื่น
เขาน่าจะมีเงินเป็นล้านดอลลาร์ ที่ได้จากการขายขนมปังกับไวน์
อยู่นิ่งๆ สิ มารีธา ถ้าลูกเป็นผู้ชาย แม่คงไม่ต้องมาทําแบบนี้ให้ลําบาก
- อย่าพูดกับเธอแบบนั้นสิ - นายไม่เกี่ยวอะไรกับเด็กคนนี้
พูดกับมารีธาว่าพี่อยากให้เธอเป็นผู้ชาย คิดว่ามันทําให้เธอรู้สึกยังไง
บอยวิลลี่ ไปซะและก็อย่ามายุ่งกับฉัน
ทําไมไม่เลิกยุ่งกับเธอซะที จะกวนประสาทเธอทําไม
ออกไปจากที่นี่ซะ แล้วก็ดูว่าบนถนนสายนี้มีอะไรบ้าง
- จะได้มีอะไรไปเล่าให้ที่บ้านนายฟัง - ผมรอให้ไลมอนกลับมาก่อน
ทําไมอาไม่ออกไปดูล่ะว่ามีอะไรอยู่บนถนนบ้าง
พรุ่งนี้อาไม่ต้องทํางานนี่ มาว่าผมอยู่ได้
ฉันต้องคอยดูให้แน่ใจว่าพวกแกไม่ฆ่ากัน
อาควรจะบอกเบอร์นีซ ไปบอกมารีธาได้ว่าอยากให้เธอเป็นผู้ชาย
พูดกับเด็กแบบนั้นได้ยังไง
ถ้าจะบอกอะไรเธอ ก็บอกเธอเรื่องเปียโนนั่นสิ
พี่ไม่บอกเธอเรื่องเปียโน อย่างกับมันเป็นอะไรที่น่าอาย
ให้ฉันดูแลลูกของฉันเองเถอะ
นายมีลูกเมื่อไหร่ อยากสอนอะไรลูกนายก็สอนไป
ทําไมผมต้องอยากมีลูกด้วยล่ะ
ทําไมผมต้องอยาก ทําให้คนอื่นเกิดมาเจอเรื่องทั้งหมดนี้ด้วย
ขอบอกเลยนะว่า
ถ้าผมเป็นร็อคกี้เฟลเลอร์ ผมคงมี 40 หรือ 50 คน
ผมจะทําลูกทุกวันเลย
เพราะพวกเขาจะเริ่มต้นชีวิต อย่างได้เปรียบทุกคน
ผมไม่มีความได้เปรียบที่จะมอบให้ใครเลย
หลายครั้งที่ผมมองพ่อ เห็นเขาจ้องมือตัวเอง
พอผมโตขึ้น ผมก็รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
เขานั่งอยู่ตรงนั้นพูดว่า
"ฉันมีมือใหญ่ๆ คู่นี้ แต่ฉันจะทํายังไงกับพวกมัน"
"มีมือใหญ่ๆ คู่นี้ที่ทําได้ทุกอย่าง"
"ฉันสร้างบางอย่างได้ด้วยมือคู่นี้
แต่เครื่องมืออยู่ไหนล่ะ"
"ฉันมีแค่มือคู่นี้"
ถ้าเขามีที่ดินเป็นของตัวเอง เบอร์นีซ เขาคงไม่รู้สึกแบบนั้น
ถ้าเขามีอะไรอยู่ใต้เท้าเขา ที่เป็นของเขา เขาคงยืนด้วยความภาคภูมิใจ
นั่นแหละที่ผมพูดถึง
ชีวิตไม่มีอะไรลึกลับ ก็แค่เผชิญหน้ากับมัน
ถ้าพี่สอนเด็กคนนั้นให้อยู่ที่จุดต่ําสุดของชีวิต เธอโตมาก็จะเกลียดพี่
ฉันจะสอนความจริงกับเธอ เธอโตมากับมัน
เธอไม่ต้องอยู่กับมันก็ได้ หันหัวไปอีกทางสิลูก
นั่นอาจเป็นจุดต่ําสุดของพี่ แต่ไม่ใช่ของผม
ผมอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต
ผมจะไม่เอาชีวิตไปทิ้งที่จุดต่ําสุด
ผมอยู่ในโลกนี้เหมือนทุกคน
เท่าที่ผมมองนะ ทุกคนต้องยกระดับขึ้นมาอยู่จุดเดียวกับผม
นายอยู่ที่จุดต่ําสุดเหมือนเราทุกคนนั่นแหละ
ถ้าพี่เชื่อแบบนั้น พี่ก็จะทําแบบนั้น ถ้าพี่ทําแบบนั้น พี่ก็จะอยู่ที่จุดนั้น
โด๊กเกอร์ เบอร์นีซบอกว่าคนผิวสีทุกคน อยู่ที่จุดต่ําสุดของชีวิต
ผมบอกเธอว่าถ้าเธอคิดแบบนั้น เธอก็จะอยู่ที่จุดนั้น
อาอยู่ที่จุดต่ําสุดของชีวิตเหรอ อามองตัวเองแบบนั้นเหรอ
ฉันแค่ใช้ชีวิตในแบบที่ฉันรู้ว่าดีที่สุด ไม่ได้คิดว่าอยู่ที่จุดสูงสุดหรือต่ําสุด
นั่นแหละที่ผมพยายามบอกเบอร์นีซ
ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความคิดนั้นมาจากไหน ฟังดูเหมือนสิ่งที่เอเวอรี่คงจะพูด
เอเวอรี่คิดว่าเพราะคนขาว ให้ไก่งวงเขาในวันขอบคุณพระเจ้า
นั่นทําให้เขาดีกว่าทุกคน
นั่นจะทําให้อยู่เหนือจุดต่ําสุดของชีวิต
ผมไม่ต้องให้ใครเอาไก่งวงมาให้ ผมซื้อไก่งวงกินเองได้
พี่แค่ต้องหลีกทางให้ผม ผมจะซื้อไก่งวงมาสองสามตัวเลย
นายซื้อไก่ไม่ได้ด้วยซ้ํา อย่าว่าแต่ไก่งวงสองสามตัวเลย
มาพูดว่าให้หลีกทางนาย ไม่มีใครขวางทางนายสักหน่อย
เงยหน้าให้หัวตรงๆ มารีธา
อย่าก้มแบบนั้นสิ เงยหน้าไว้
นายก็ดีแต่พูดพล่ามเท่านั้น
ทั้งชีวิตนาย นายทําได้อยู่แค่นั้น
จะเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวผมให้ฟังนะ
ผมเกิดมาในช่วงเวลาที่ยากลําบาก
โลกไม่ได้ต้องการผม ผมเข้าใจดี
ตั้งแต่ตอนผมอายุเจ็ดขวบ
โลกบอกว่าถ้าไม่มีผมจะดีกว่า
เห็นไหม เบอร์นีซก็ยอมรับ
เธอพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่างให้โลกรู้
โลกนี้น่าอยู่ขึ้นก็เพราะผม ผมไม่คิดเหมือนเบอร์นีซ
ผมมีหัวใจที่ยังเต้นอยู่ มันเต้นดังพอๆ กับหัวใจคนอื่น
ไม่สนว่าจะเป็นคนดําหรือคนขาว
บางครั้งมันก็เต้นดังกว่าใคร
และเมื่อมันเต้นดังเกินกว่าใครๆ จะได้ยิน
บางคนก็รู้สึกกลัว อย่างเช่นเบอร์นีซ
บางคนก็กลัวที่ได้ยินเสียงหัวใจของนิโกรเต้น
แต่แม่ไม่ได้ให้ผมเกิดมาโดยเปล่าประโยชน์
แล้วผมต้องทําอะไรล่ะ
ต้องทําเครื่องหมายไว้ตามเส้นทาง เหมือนตอนที่เราเขียนบนต้นไม้
"บอยวิลลี่อยู่ที่นี่"
นั่นแหละที่ผมจะทํากับเปียโนนั่น
พยายามทําเครื่องหมายไว้ตามเส้นทาง เหมือนที่พ่อผมทํา
นอกเหนือจากนั้น ผมคิดว่าเบอร์นีซคงไม่มีอะไรจะพูด
ไปไหนมาวะ พวก
นึกว่าไลมอนน่ะ
- เบอร์นีซ ดูสิว่าใครมา - เข้ามาสิ เอเวอรี่ นั่งสิ
ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก ทะเลาะกันทั้งวัน
นี่ เอาหวีไปวางไว้บนเตานั่น
เบอร์นีซบอกว่าคุณจะมาปัดรังควานบ้านนี้
ใช่ ผมอ่านไบเบิลเสร็จแล้ว
เธอขอให้ผมมาดูว่าจะกําจัดผีซัทเทอร์ได้ไหม
บ้านนี้ไม่มีผีหรอก เบอร์นีซคิดไปเองทั้งนั้น
ให้เธอรู้เองดีกว่า
ถ้าปัดรังควานบ้านทําให้เธอรู้สึกดีขึ้น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก
เบอร์นีซบอกว่ามารีธาก็เห็นเขา
ไม่รู้สิ แต่ผมเจอส่วนหนึ่งในไบเบิล ที่จะปัดรังควานบ้านนี้ได้
ถ้าเขาอยู่ที่นี่ นั่นน่าจะทําให้เขาไปที่อื่น
คุณแย่กว่าเบอร์นีซอีกที่เชื่อเรื่องนั้น
มาพูดว่าถ้าเขาอยู่ที่นี่ ขึ้นไปบนนั้นแล้วหาเขาดูสิ
ผมขึ้นไปบนนั้นแล้วแต่ไม่เห็นเขาเลย
ถ้าคุณบอกว่าไบเบิลจะทําให้เขา ออกจากจินตนาการของเธอ คุณอาจพูดถูก
- แต่ถ้า... - บอยวิลลี่ เงียบๆ เถอะน่า
มายุ่งเรื่องของเขา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก ให้เขาทําสิ่งที่เขาต้องทําไปเถอะ
ผมก็ไม่ได้ห้ามเขานี่ เอเวอรี่ไม่มีอํานาจที่จะทําอะไรได้
ผมไม่มีอํานาจหรอก บอยวิลลี่ พระเจ้าต่างหากที่มีอํานาจ
พระเจ้ามีอํานาจเหนือทุกสิ่งที่พระองค์สร้าง
พระเจ้าทําได้ทุกอย่าง พระเจ้าตรัสว่า "ข้าสั่งอย่างไร ก็ต้องเป็นอย่างนั้น"
พระเจ้าตรัสว่า "ให้มีแสงสว่าง" แล้วก็มีแสงสว่าง
พระองค์สร้างโลกในหกวันและพักในวันที่เจ็ด
พระเจ้ามีอํานาจวิเศษ พระเจ้ามีอํานาจเหนือชีวิตและความตาย
ผมไม่กลัวพระองค์ขับไล่ผีแก่ๆ ตนหนึ่งหรอก
ไปไหนมา ฉันรอนายอยู่
ฉันเจอเกรซน่ะ
ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องเกรซเลย
สวัสดี เบอร์นีซ
ไลมอน เอาเชือกนั่นมา ไปที่ด้านโน้นของเปียโน
บอยวิลลี่ อย่ามาก่อเรื่องตอนนี้ อย่ายุ่งกับเปียโนนั่น
ระวังกระดานตรงนั้นนะ ไลมอน อย่ายุ่งน่า โด๊กเกอร์
แกจะเอาเปียโนไปไม่ได้ จะเอาเปียโนไปได้ยังไง
เบอร์นีซไม่ได้พูดเรื่องขายเปียโนนั่นเลย
เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เร็วเข้า ไลมอน เราต้องยกขึ้นทีละข้าง
- เราจะใช้เชือกทําอะไร - ไปห้องห่วงเรื่องเชือก ไปที่ด้านโน้น
บอยวิลลี่... เบอร์นีซ
บอยวิลลี่ แน่ใจนะว่าอยากทําแบบนี้
เบอร์นีซ บอยวิลลี่ พวกคุณควรนั่งคุยเรื่องนี้กันนะ
ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว
ผมไม่อยากคุยกับเบอร์นีซแล้ว
เร็วเข้า ไลมอน
มารีธา ออกไปลูก
พาเธอออกไป โด๊กเกอร์
เร็วเข้า ออกไปตามที่แม่เธอบอก
ให้ตายสิ พวกนิโกรแถวนี้
ฉันแวะไปที่ซีฟุสนั่น
คนพวกนั้นกระโดดหนีและลงจากทางเท้า
พูดว่าแพตช์เน็ค เรดมาแล้ว
เลยมาหาคําตอบ
รู้ไหมว่าพวกเขาพูดถึงใคร
เฒ่าจอห์น ดี จากแถวๆ ไทเลอร์
เขาทําให้ทุกคนกลัวเขา เรียกเขาว่าแพตช์เน็ค เรด
พวกเขาไม่รู้ว่าฉันเคยคว่ําหมอนั่นมาแล้ว
ระวังอย่าให้กระดานลื่นนะ ไลมอน
เฮ่ บอยวิลลี่ นายมีอะไร
ฉันรู้ว่านายมีเหล้าซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมของนาย
หลีกไป ไวน์นิ่งบอย
โด๊กเกอร์ นายมีอะไร ฉันอยากดื่ม
ดูเหมือนนายดื่มมามากพอแล้วนะ
ยังมาถามว่า "มีอะไร" อีก ไปหาที่นอนเลยไป
ฉันไม่ห่วงเรื่องที่นอนหรอก
ฉันหาที่นอนได้เสมอในบ้านของเบอร์นีซ
ใช่ไหม เบอร์นีซ
ไวน์นิ่งบอย ไปหาที่นั่งเถอะ
อาดื่มเหล้ามาทั้งวัน เข้าบ้านมาเหม็นหึ่งอย่างกับอีเห็น
นายก็รู้ว่าเบอร์นีซไม่ชอบคนดื่มเหล้า
ฉันไม่ได้ดูหมิ่นเบอร์นีซ
เบอร์นีซ ฉันดูหมิ่นเธอเหรอ ฉันแค่พยายามทําตัวดี
ฉันอยู่กับคนแปลกหน้าทั้งวัน พวกเขาปฏิบัติกับฉันเหมือนคนในครอบครัว
ฉันมาหาครอบครัวในบ้านนี้ ทุกคนทําเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า
ฉันไม่ต้องการวิสกี้ของนายหรอก ฉันซื้อเองได้
ฉันต้องการนายอยู่เป็นเพื่อน ไม่ได้ต้องการวิสกี้ของนาย
ไปนอนเถอะ นายไม่ต้องดื่มอะไรแล้ว
ฉันไม่ได้คิดที่จะนอน
ฉันกับบอยวิลลี่จะปาร์ตี้กัน ใช่ไหม บอยวิลลี่
บอกพวกเขาสิ ฉันจะเล่นเปียโน ดูนี่นะ
ไม่เอาน่า ผมกับไลมอนจะยกเปียโนไปแล้ว
- ไม่ได้ นายจะยกเปียโนนี่ไปไม่ได้ - หลีกไป ไวน์นิ่งบอย
นายจะยกเปียโนนี่ออกจากบ้านไปไม่ได้ นายต้องยกฉันไปด้วย
หลีกไป ไวน์นิ่งบอย โด๊กเกอร์ มาเอาเขาไปที
เดี๋ยวก่อน
นี่คือเพลงที่ฉันแต่งให้คลีโอธา
ฉันแต่งเพลงนี้เพื่อระลึกถึงเธอ
เฮ่ แม่สาวน้อย เธอเป็นอะไรไป
เมื่อคืนพายุโหมใส่ พัดสายไฟขาดสะบั้น
บอกฉันหน่อยว่าต้องรอนานแค่ไหน
ขอตอนนี้เลยได้ไหม
หรือว่าฉันต้องลังเลใจ
มันต้องใช้ถุงน่องที่ลังเลใจ
ในรองเท้าที่ลังเลใจ
ต้องเป็นผู้หญิงที่ลังเลใจ
ที่อยากได้ร้องเพลงบลูส์
โด๊กเกอร์ รู้สึกไหม
เบอร์นีซ รู้สึกหนาวๆ ไหม
- โด๊กเกอร์ - จะมาเรียกฉันทําไม
ฉันเชื่อว่านั่นคือซัทเทอร์
เอเวอรี่ ปัดรังควานบ้านเลยค่ะ
ปัดรังควานเปียโนนั่นแหละ ถ้าคุณจะปัดรังควานอะไรนะ
มันไม่ได้ทําอะไรเลย นอกจากสร้างปัญหา
ถ้าจะปัดรังควานอะไรก็เปียโนนั่นแหละ
ถ้าเขาจะปัดรังควานอะไร ก็ให้เขาปัดรังควานทุกอย่างไปเลย
ห้องครัว ชั้นบน
เบอร์นีซ เอาน้ําใส่ขวดนี้หน่อย
ถือเทียนไว้
ไม่ว่าคุณจะทําอะไร
ต้องอย่าให้เทียนดับเด็ดขาดนะ
มารีธา อยู่นี่นะ
พระบิดา...
เรามารวมกันอยู่ที่นี่ในค่ําคืนนี้
ในพระนามอันศักดิ์สิทธิ์
- เพื่อขับไล่วิญญาณของเจมส์ ซัทเทอร์ - ใช่แล้ว
ขอให้น้ําในขวดนี้เปี่ยมด้วยพลัง จากพระจิตของพระองค์ด้วยเถิด พระบิดา
ขอให้มันเป็นอาวุธและโล่ ป้องกันสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง พระบิดา
ขอให้มันชําระล้าง และเป็นดั่งพรแก่ที่พํานักอันต่ําต้อยแห่งนี้
ที่ใดมีความดี
ความชั่วร้ายก็จะกระจัดกระจายสู่สายลมทั้งสี่
จงไปซะ ซาตาน
ขอจงสถิตอยู่กับความชอบธรรม ขณะที่เราเชิดชูพระนามศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์
- ใช่ - ใช่แล้ว
พระเจ้า เรารู้สึกถึงการมีอยู่ของพระองค์ เราสรรเสริญการมาที่นี่ของพระองค์
เราขอขอบคุณพระบิดา
เรารู้สึกถึงการมีอยู่ของพระองค์ ในที่แห่งนี้ พระบิดา
- ใช่แล้ว เราขอขอบคุณ - ใช่
และปัดรังควานบ้านหลังนี้
ขอจงสถิตอยู่กับค้อนแห่งความจริง
ขณะที่มันทลายกําแพงแห่งความเท็จ พระบิดา
- เราขอขอบคุณพระองค์ - หยุดเทศน์ได้แล้ว
แค่บอกให้เขาไปซะ
ข้าจะพรมน้ําสะอาดใส่เจ้า
และเจ้าจะสะอาด จากความโสโครกทั้งหมดของเจ้า
และข้าจะชําระล้างเจ้า จากรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า
ข้าจะมอบหัวใจดวงใหม่แก่เจ้า
- ข้าจะมอบหัวใจแห่งเนื้อหนังแก่เจ้า - มาสิ ซัทเทอร์
- ข้าจะใส่วิญญาณ... - มาสิ ซัทเทอร์
- และทําให้เจ้า... - มาสิ ซัทเทอร์
- ปฏิบัติตามกฎของข้า - ซัทเทอร์
เจ้าจะทําตามคําตัดสินของข้า...
มาเอาน้ํานี่สิ คุณตกบ่อน้ําแล้วนี่
- มาเอาน้ํานี่สิ - ข้าจะใส่วิญญาณของข้าในตัวเจ้า
ข้าจะทําให้เจ้าปฏิบัติตามกฎของข้า
มาเลย ซัทเทอร์!
ใช่ มาเลย ซัทเทอร์!
มาสิ ซัทเทอร์ เร็วเข้า
และเจ้าจะสะอาด จากความโสโครกทั้งหมดของเจ้า
ข้าจะชําระล้างเจ้าจากรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า
- ข้าจะมอบหัวใจดวงใหม่... - มาเอาน้ํานี่สิ
- มาสิ ซัทเทอร์ - ข้าจะพรมน้ําสะอาดใส่เจ้า
- มาเอาน้ํานี่สิ - เจ้าจะสะอาด
ข้าจะชําระล้างเจ้าจากความโสโครก และจากรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า
- ไม่เอาน่า ซัทเทอร์ - ข้า... พระเจ้าเบื้องบน...
โอ้ พระบิดา
ข้าจะพรมน้ําสะอาดใส่เจ้าและเจ้าจะสะอาด
ข้าจะชําระล้างเจ้าจากความโสโครก และรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า
บอยวิลลี่
ซัทเทอร์
ข้าจะพรมน้ําสะอาดใส่เจ้า
และข้าจะชําระล้างเจ้า จากรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า
ข้าจะชําระล้างเจ้า ข้าจะมอบหัวใจดวงใหม่...
ซัทเทอร์!
ปฏิบัติตามกฎของข้า และเจ้าจะทําตามคําตัดสินของข้า
เจ้าจะทําตามนั้น
ข้าจะพรมน้ําสะอาดใส่เจ้า และเจ้าจะสะอาด
ข้าจะชําระล้างเจ้าจากความโสโครก และรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า
ข้าจะมอบหัวใจดวงใหม่แก่เจ้า และวิญญาณใหม่...
โอ้ พระบิดา
เราเรียกหาท่าน พระบิดา
- ใช่ - เราเรียกหาท่าน
ซัทเทอร์!
ข้า... ข้าจะ...
- ข้าจะทําให้เจ้าปฏิบัติตาม... - แม่!
ปฏิบัติตามกฎของข้า และเจ้าจะทําตามคําตัดสินของข้า
เจ้าจะทําตามนั้น
ข้าจะพรมน้ําสะอาดใส่เจ้า และเจ้าจะสะอาด
ซัทเทอร์!
- จากรูปบูชาทั้งหมดของเจ้า ข้า... - ใช่
ข้าจะนําหัวใจหินออกจากเนื้อหนังของเจ้า
และข้าจะมอบหัวใจแห่งเนื้อหนังแก่เจ้า
ข้าจะใส่วิญญาณของข้าไว้ในตัวเจ้า และข้าจะทําให้เจ้าปฏิบัติ
ปฏิบัติตามกฎของข้า
และเจ้าจะทําตามคําตัดสินของข้า
เจ้าจะทําตามนั้น
ข้าจะทําให้เจ้า...
เบอร์นีซ ผม...
ผมทําไม่ได้ เบอร์นีซ
เบอร์นีซ ผมทําไม่ได้
ผมทําไม่ได้ ผม...
ผมทําไม่ได้
เอาเลย เบอร์นีซ
พระเจ้า เราสรรเสริญพระองค์ โอ้ พระบิดา เราสรรเสริญพระนามของพระองค์
จงไปซะ ซาตาน
เรียกพวกเขามา เบอร์นีซ เรียกพวกเขามา
โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เบอร์นีซ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เอสเธอร์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย พ่อบอยชาร์ลส์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่โอลา โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เบอร์นีซ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เอสเธอร์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย พ่อบอยชาร์ลส์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่โอลา โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย
ใช่แล้ว
เยี่ยม!
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เบอร์นีซ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เอสเธอร์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย พ่อบอยชาร์ลส์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่โอลา โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เบอร์นีซ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่เอสเธอร์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย พ่อบอยชาร์ลส์ โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย แม่โอลา โปรดช่วยหนูด้วย
โปรดช่วยหนูด้วย
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ
เบอร์นีซ
ถ้าพี่กับมารีธาไม่เล่นเปียโนนั่นต่อไป
ไม่ต้องบอกเลยว่า...
ผมกับซัทเทอร์ต้องกลับมาอีกแน่
ขอบคุณ
สาวน้อย เลิกเคาะเปียโนเล่นได้แล้ว
หนูกําลังฝึกอยู่ค่ะ
- งั้นก็เล่นเลยสิ - แบบนี้เหรอ
แบบนั้นแหละลูก
ใครสอนลูกเล่นแบบนั้นเหรอจ๊ะ
(ขายที่ดิน)
(เจ้าของ อาร์.ซัทเทอร์ ซันฟลาวเวอร์ มิสซิสซิปปี)
(แด่แม่)
(อิงจากบทละครที่เขียนโดย ออกัสต์ วิลสัน)
(ด้วยความระลึกถึง: ควาเม่ ฟิเรมปง)
(แดเนียล โจนส์ ทาร์จา อารัมเซส และเควิน ทูเรน)
คําบรรยายโดย ธนิศา ขําคง
(บทเรียนจากเปียโน)