Obxectivos da excursión.
Conectar mellor coa natureza.
Rexurdir das miñas cinsas coma toda unha Fénix.
Obter o certificado do demo.
Feliz sexto aniversario perdido.
Bótote en falta.
Perfecto, xa a temos. Grazas.
- Todo ben? - Si.
- Ben. - Vale.
- Veño agora. - Vale.
Ai, para min. Grazas.
Parabéns, Helen!
Agora quero facer isto, a verdade.
Irmanciña, menos mal que xa é teu.
Deixaralo dunha vez? É a súa voda.
E déixame a min, que tamén é miña.
É que non podo, porque creo que non facedes boa parella,
e Jake tampouco, así que…
- Que? - Quen?
Como que quen? O meu mellor amigo desde o instituto.
- Deuche un ictus? - Non.
Estaba mirando para alá, non o vin. Como estás?
Ben, si. Estás… fermosa.
Ai, grazas.
Grazas.
Duncan, agradézoche o de protexer a túa irmá,
pero non fai falla, vale?
Levo moito tempo con Mike.
Xa casamos.
Somos matrimonio, estaremos ben,
e eu tamén.
Grazas, pero creo que teño unha pouca experiencia máis ca ti.
Non somos moito máis xoves ca ti, Helen.
- Temos a experiencia… - Cinco anos.
…para saber cando err…
- Outra vez non. - Un ferido!
- Que técnica! - Ei.
- Estás ben? - Podes?
- Axúdoche. - Grazas.
Erramos! Iso ía dicir.
Iso era.
Duncan?
Alguén viu o anfitrión da festa?
- Foi ó río cunha moza. - Que moza?
Que río?
Ei, Helen!
- Como estás? - Viches a Duncan?
Teño que darlle as chaves, vai coidar da miña casa.
Que dis de Duncan?
Víchelo? Que?
Viches a Duncan?
Precisa as chaves da miña casa.
Síntoo, non oio nada.
A música está moi forte! Quen fai isto?
Si, vale.
Queres saír?
Mellor, poderei escoitarte.
Non contaba con que viñeses.
Tiña que deixarlle as chaves ó panoco de meu irmán.
Foi ó río coa moza fará unha media hora.
Coa moza?
Chámase Molly. É boa rapaza, caeríache ben.
- Mike. - Aínda falades?
Chámame moito.
Creo que esquece que nos divorciamos.
Vaia.
E se quedas a tomar algo?
Non podo, marcho mañá.
Veña, aínda é cedo.
Quero facer as maletas.
Xa.
Lembro que antes divertíaste moito máis.
Perdoa? Que dis? Sigo a divertirme.
Non quería dicir iso.
Divírtome tanto que non poderías entendelo.
Ben, podes darlle as chaves a Duncan?
Vai coidar da casa mentres non estou.
Aínda que sabe Deus se o lembra.
Xa me encargo eu.
Coma cando o de Cogombriño?
Iso non foi culpa súa.
Atropelouno. Foi culpa de Cogombriño?
Pero se viviu dez anos despois daquilo.
Ese non é o tema.
- Alégrame verte, Helen. - E a ti.
Pero podes dicirlle ó teu mellor amigo que é parvo.
Diso nada.
- Ola! - Boas. Jake deuche as chaves?
Si, perdoa polo de onte. Un café?
Que ben.
Dobre de azucre sen crema.
Grazas. Agora non tomo azucre, pero grazas.
Anda, non tomas azucre?
Estou tentando baixalo.
Estás lista para ir á natureza e pintar coas cores do vento?
Vin moitos documentais e, se ves osos,
podes rascarlles a barriguiña. Encántalles.
Vale, gárdomo.
Non queimes a casa
e non toques as cactáceas. Non precisan auga.
Parece que rompen, sempre están secas.
Aquí tes a lista do que quero que fagas.
Séguea, ten todo o que precisas.
Parece dunha asasina en serie.
Plastificáchela. Tes a máquina?
Non fagas bobadas.
Algunha vez vas deixar de rifarme?
Fai algo ben e pararei, vale?
Esa é a chave.
- Medra dunha vez. Tes 35 anos. - Por fin.
Fago cousas ben. Son adulto, todo un home.
- Xa. - Xa?
- Tecnicamente. - Xa.
Valo pasar coma nunca.
Vas gañar medallas e facer amigos.
- É unha excursión para adultos. - Pescar moito.
Non un campamento.
Xa. E a medalla de arco!
- Arcos non. - Vale.
Divírtete.
- Grazas. - Tranquila.
Grazas.
- Xa me encargo eu, ou algo. - Si, eu…
- Adeus. - Adeus!
Saúda á avoa Gigi da miña parte!
80 LESTE NOVA YORK CONNECTICUT SAÍDA 70 LEONIA TEANECK
Gigi, estás?
Fun ó club de lectura. Volvo axiña.
Toca cena para unha.
Bela soñadora, esperta en min.
As estrelas e o orballo esperan por ti.
Oíronse os sons do mundo polo día.
Bela soñadora, esperta en min.
Ben, bravo!
Cariño, alégrome de que viñeses.
E eu alégrome de vir.
Estás fermosa, Gigi.
Hai que tentalo aínda que non queiras.
- Busquemos lixo espacial. - Vale.
Sabes que nunca atopo nada.
Tes que observar a imaxe xeral máis de preto.
Non, é a imaxe xeral.
Non hai que acercar a mirada.
Como te sentes?
Igual.
Non. Estás aquí, así que estás mellor.
Iso é verdade.
Todo preparado?
Si. Firmado, selado e entregado.
E levo un ano sen velo,
pero, agora que é oficial, volvo estar triste.
Enténdelo?
Non, a verdade.
Teu avó morreu. O babeco non me deixou divorciarme del.
E con todo,
vas ir de excursión?
Non estás nerviosa?
Non. Por que ía estalo?
Non acampei na vida.
A última cacharela que fixemos,
case queimo a casa.
Nerviosa por que?
Xa o esquecera.
Bótote en falta, Nate.
- Ola, Mike. - Helen, boas.
Perdoa que te moleste. Podo ir de visita?
Mike, non estou na casa.
Levo o cinto posto, estou no coche. Vou de excursión.
De excursión? Sendeirismo?
Si.
Soa divertido.
Mira, agora que estamos divorciados,
dinme conta de que nunca cheguei a estar casado.
- Non estaba na relación. - Xa.
Si, seino.
E creo que agora xa sei como facelo.
Mike, teño que irme.
Vou colgar. Chámote cando volva da viaxe, vale?
- Falamos cando volvas. - Adeus, Mike.
Vale. Ten coi…
Non teño secador na habitación.
Está na habitación 16. Quérela?
Quero un secador, non trasladarme.
Está colgado da parede, non se pode sacar.
Boas. Vai no viaxe de BSC?
Menos mal, outra vella!
Pensaba que ía ser o único!
Van ser unha panda de rapaces cos seus corpos e mentes xoves?
O bo é que nos temos o un ó outro. E tamén o malo.
Son Hugh.
Helen.
Non parezo un Hugh. É por Hugh Hefner,
meu pai pensou que ía ser todo un galán.
Ola?
Xa morreu.
Hugh Hefner. Meu pai vive nos Ánxeles.
Pois eu vou buscar a miña cama.
Xa é unha experiencia horrible, a que si?
Grazas por nada, Lulu.
Que non te asasinen pola noite. Mañá empezamos.
Preocúpame o fume de aí detrás.
É que me gusta.
Son fan de Halloween e cousas así,
coma as cabazas.
Son o meu.
Ai, si?
Pillei a mononucleose na túa habitación.
Moitas grazas.
E hai karaoke no auditorio ás sete. Presento eu.
Que ben. grazas.
Bos días.
- Temos todos os permisos asinados? - Si.
Bo día a todos.
Sentade e comezamos.
Ola.
Preparádevos para a maior aventura
das vosas vidas.
Chámome Beckett, son o guía e instrutor de sendeirismo.
Detrás de min está o mapa da ruta.
Iremos por parte dos 82 quilómetros de Connecticut
da Senda dos Apalaches
e outros 48 polo estado de Nova York.
Intimida, pero é fermoso.
Ímonos divertir con responsabilidade.
Os principios están aquí: non deixar restos,
planear e preparar.
Iso é o que imos facer agora.
Memorizádeos.
Iremos dun sitio a unha hora de aquí ata o meu favorito: a pradaría Pintada.
Antes de entrar en materia, quero que vos presentedes
para coñecernos os uns ós outros
e despois imos a polo equipo.
Lembrade: estas persoas son o voso equipo.
Nome e obxectivo, veña.
Ola! Son Windy. Non Wendy, Windy, con "I".
Teño 28 anos, rematei o mestrado
e vin porque a natureza é a miña vida.
Ademais, meu irmán fixo o curso o ano pasado e encantoulle.
Rompeu a perna, pero seguro que foi culpa súa.
Lémbroo.
- Foi culpa súa. - Xa.
Seguinte.
Ola! Son Hugh
e teño… anos.
Os bastante para non falar deles.
Ela sabe do que falo.
Son aspirante a actor,
encántanme os desafíos, pero odio a frustración.
Vin para superalo.
Quero bañarme en dor e frustración de verdade.
Ben. Faralo.
Seguinte?
Si.
Que tal? Mason, 28.
Comercio con materias primas. Vivo a vida dos axentes de bolsa.
Fago isto desde que era un bebé,
así que supoño que vin para non perder a práctica.
Se tedes algunha pregunta, son un libro aberto.
Xenial, e, se as tedes, preguntádeme a min.
- Grazas. - Ou a min.
A ti non. Senta, grazas.
Seguinte. Ti.
Vale. A miña primeira pregunta é cantos anos tes ti.
Non, eu non importo. Nome e obxectivo.
Chámome Helen e son profesora de inglés.
Vivo en Pittsburgh
e… vin porque me divorciei.
Rompín co meu ex hai un ano.
Houbo infidelidades
e xa levábamos moito tempo separados
antes de rematar o divorcio.
Pero é… Parece un sarabullo.
Quédase con unha, non te deixa, así que…
Quero volver comezar.
Non te das conta de que a vida ten un prezo.
Tiven un aborto natural moito antes da separación,
así que a familia que desexaba foise á merda.
Entón, vin a isto
porque quero deixar de romper as promesas que me fago
e comezar a mantelas, así que…
Este é só o primeiro paso,
pero creo que, ó dicilo de palabra, vouno facer de verdade.
Xenial, fantástico.
Podes sentar.
Seguinte. Ti?
Ola, son Jake.
Era profesional da saúde.
Médico, pero xa non practico.
Supoño que vin
pola mesma razón que ela.
Como era o teu nome?
Chámase Helen.
Helen.
Certo.
O que dixo Helen chegoume á alma.
Ás veces, a vida ten un prezo
e tes que pensar como pagalo.
Creo que vin por iso. Para pagalo.
Que ben.
Seguinte.
Ola, son Sue.
Son milenial
e vou facer voto de silencio durante a viaxe.
Quero adicarme máis á espiritualidade
e non vai ser fácil, asegúrovolo,
porque nunca fixen algo así antes
e ía a debate no instituto e na universidade.
Adoro contestar,
pero creo que vou comezar co voto agora mesmo.
- Agora mesmo? - Si.
Ah.
Pois agora.
- Vale. - Ola.
Son Kaylee. Vin para afrontar o meu medo á madeira.
Meu pai fíxonos unha cabana cando tiña oito anos,
mais entraba auga.
Era incómodo, por non dicir outra cousa.
Cando chovía, parecía que estaba soterrada
nun cadaleito escuro de madeira.
Non é un bo recordo.
Entón…
Vale.
Ben. Equipamento.
MOCHILAS
SACOS DE DURMIR
TENDAS
COMIDA CADEIRAS
OUTRAS COUSAS
Penso que…
Eses zapatos son novos? Non recibiches os que enviamos?
Si, pero quedáronme na casa.
Por sorte, estes quédanme máis ou menos ben.
Ti es o problema.
Vale, levantarémonos cando saia o sol
e camiñaremos entre dez e vinte km tódolos días.
Hai días cero nos que non faremos nada,
pero son poucos. Desfrutade deles.
As chinchas dan moita guerra.
Levantade os calcetíns e revisade continuamente.
Enviamos as botas hai unhas semanas,
xa deberían estar ben usadas.
Os calcetíns son importantes.
Se se mollan, colleredes pé de atleta.
Tedes que sacalos e secalos.
Podedes colgalos das mochilas.
Durmiredes nas tendas por parellas.
Estaredes esgotados.
Odiarédesnos a todos
e peidearedes coma nunca.
Son cousas da comida deshidratada.
Isto non é para principiantes.
Pois no catálogo pon que si, verdade?
Si, é certo.
Vós entendédesme.
Aprovisionarémonos á metade.
Só levamos o preciso. Nada de champú.
Nin desodorizante. Se os traedes, mandareivos comelos.
E traede roupa interior, por favor.
Eu?
Sorpréndete.
Trouxen roupa interior. Eu…
E iso é todo.
Podedes traer un caderno como diario
e un libro para vos entreter.
Tamén os teléfonos, pero non funcionarán.
- Dime. - E se pasa algo?
Teño un por satélite.
E para facer caca?
Podedes vir en helicóptero ó baño.
- De verdade? - Non.
Coma calquera animal ou paxaro,
usaredes a terra do noso gran planeta como váter.
Para rematar, á fin da excursión,
votaremos polo gañador do cobizado diploma ó mellor campista de BSC.
Tedes unha hora para coller as provisións e preparar as mochilas
e despois podedes ir cenar a La Rosa.
Aquí é a única opción.
Vémonos mañá ás seis no bus.
Quen chegue tarde queda en terra.
Que comece o xogo.
- Vale. - Confirmaches o condutor?
Kaylee?
Vale, vide todos aquí.
- Mirade que o tendes todo. - Os paquetes son só 1,20.
Ei, que fas ti na miña viaxe?
A túa viaxe?
Si. Mandoute Duncan para vixiarme?
Non.
Pois tes que marchar.
Esquéceo.
Vou facer isto soa.
Soa?
Con Beckett e seis persoas máis?
Mira, apunteime hai moito. Non te vas librar de min.
Xa me cabreaches.
A partir de agora, non nos coñecemos.
Non fales comigo. Nin me mires.
Feito. Non falarei contigo nin te mirarei.
Nunca.
Nin cando me pidas axuda.
Ben, porque non o farei.
Xenial.
Perfecto.
Sácateme de diante.
Xa o tedes todo?
Si.
Ei, Beckett, aínda me parece
que me falta información importante.
É un curso práctico. Aprenderás no camiño.
Toma, isto axudará.
É que sinto que aínda non teño a educación precisa para principiantes.
Telo todo aí. Entenderalo.
E se non?
Pois morrerás.
Ola.
Non entendo por que non hai café. Isto ponme dun humor homicida.
Vai ser máis difícil do que cría.
Non paras de dicir iso.
O que?
Que isto é horrible e vai ser moito máis difícil do que cremos.
- Xa, síntoo. - Por que?
Adoito facelo. Sei que pasa e estou tentando parar.
Miña nai cre que pasa porque o digo.
Todo vai ben cando falas de cousas boas e ó revés.
- Si. - Probei para actuar.
Xa sabes: "Son bo actor,
vanme dar traballo, son Maryl Streep!"
Pero non fai nada. Non son Maryl Streep.
Vendo seguros, así que…
É un bo traballo.
- Foi unha noite… - Aquí ven Chaplin.
Sue, que pasou co do silencio?
Comezo mañá. Estaba a contarlle a Kaylee…
Non, aínda non tomei o café, así que sigue con Kaylee.
Vale? Pero quérote.
Kaylee, quedamos sen gasolina e paramos na beiravía.
Ola, ola, supermodelos!
Bo día.
Helen, estás ben?
A verdade é que non.
Non debín beber o segundo margarida pola noite.
Bebiches margaridas?
Si, acabo de dicilo, dous.
E trouxeches un libro para distraerte?
Non trouxen, non.
Xa rompe as normas. Esqueceu o libro.
- Si. - Acusón.
Non o esquecín,
non trouxen un adrede para centrarme na natureza.
Xa.
Pois eu trouxen un.
Os latinos de Asia:
Como os filipino-americanos rompen as normas.
E como o fan?
Pois…
- Contareicho cando o remate. - Vale.
O meu é un libro de psicoloxía.
Jake tamén ten un libro de texto, pero sobre baleas.
- E focas. - E focas. É adorable.
Vainas estudar en Baixa California tralo viaxe. Está tolo.
Si. Parece unha loucura.
Completa. Vai ser épico.
Pódocho prestar se queres, Hannah.
Chámome Helen.
Exame sorpresa. Que facemos se sentimos unha rozadura?
Tratala.
Iso é, Ellen. As rozaduras levan a bóchegas.
Pensade que son a fase previa.
Se as sentides, parade a tratalas ou pararavos a bocha.
Estamos en Normandía.
É o Día D. Temos unha hora de descanso e 16 quilómetros de camiño.
Descansade, meditade, o que mellor vexades.
Imos aló!
Ben!
Non esquezades as botellas, as cuncas nin os libros.
Chegamos!
Esta mochila vai pesar.
- Si. - Estaba atrancada.
Hugh, vas ter algo de sangue ou serás sempre así de lento?
Que camiñedes ben.
É hora de ir ó baño.
Onde está?
Aí mesmiño.
Vou contigo.
Mércores.
Non…
Veña, imos!
Preparádevos para a mellor experiencia das vosas vidas.
- Que demo é iso? - A túa perna!
- Estou ben. - É sangue?
Non o estás. Que pasou?
Nin comezamos aínda.
Tropecei ó poñer a mochila.
- Quen ten o botiquín? - Jake.
Podemos seguir? Estou ben. Secará axiña.
Que secará? Cortaches unha arteria.
Temos unha ferida. Vinde todos.
- Canto sangue. - É preciso?
Que bobada.
Vale, doutor. Es o noso médico, tócache.
Vexamos como traballa.
Ímonos sentar.
Veña, home.
Atopaches a pedra máis afiada do bosque.
Que sorte.
Metiches a pata.
A última vez que me cortei así foi subindo unha escaleira.
Subindo, non baixando.
Dei coa cabeza, e iso sangra moito.
- Como vai o voto de silencio? - En pausa.
Podedes darnos espazo? Volvede alí.
Divorciácheste do panoco por fin, non?
Si.
- Grazas por preguntar. - Xa.
Nunca souben o que viches nel.
Ben, todo listo.
- Grazas. - Un sitio raro para comezar.
- Paréceme fermoso. - Toma.
Que fas? Déixame a min.
Jake, remataches?
- Quedou xenial. - Collede as mochilas!
- Lista? - Lista.
Lista!
Vale.
Podemos saír por fin?
Seguídeme e non vos separedes.
Aquí hai máis madeira da que pensaba.
É un bosque.
Por aquí. Traballade en equipo.
Cando dixo nada de champú, incluía o seco?
Todos. Son letais para as algas e bacterias locais.
Agora impórtanos iso?
Coidado coas pedras.
É todo costa arriba?
A isto chamámolo diversión de nivel un.
Isto son pedras?
Como é a de nivel dous?
Para un segundo, Mason.
Por favor…
Nunca nos gusta ir lentos, pero hai que traballar en equipo.
Lémbrao.
Hai un claro con rocas grandes máis adiante. Comeremos alí.
Pois eu vou indo.
Ides moi ben todos.
- Comemos nuns quilómetros. - É un día fermoso.
Si que o é.
Temos moita sorte.
Bebede, non pararemos en tres horas.
Isto non o veriades, porque Ellen vai a última…
- Quen? - Eu.
Un home azul!
- Ola! - Boas!
Pisou dous troncos tirados no camiño.
Por que non se fai?
- Poden estar podres. - Xusto.
Ía dicilo.
Os troncos podres non soportan peso. Romedes a perna e hai que vos evacuar.
Non o volvas facer.
Podes sentarte, o cu é amplo e o peso distribúese.
- Non o vas romper. - Ela podería.
Ei, Beckett.
Chámome Helen, con "H".
Vale. Mochilas, que seguimos.
Recordade, pasos medios.
Que porcón.
Xa vai ser noite, deberiamos acampar?
Boa idea. Que hai para cear?
Non paredes.
Vale, este parece un bo primeiro sitio para pasar a noite.
Nun campamento non hai xerarquía, todos contribuímos.
Jake, a cacharela.
Windy, ti separa a comida.
Mason, Sue, Hugh, Helen mais eu montamos as tendas.
Kaylee…
Ti descansa.
Pero veña, que hai para cear?
Se venderas no pico de abril,
poderías ter aproveitado a baixada do cobre.
É preparación para unha suba inevitable.
Interésanche os metais ou só a macroeconomía?
Eu só analizo os números.
Canto fai que estás metida nisto?
Nos mercados? Uns catro anos, con beneficios anuais do 25 por cento.
Gústame obrigarme a vir a estas aventuriñas.
Así deixo o escritorio.
A min tamén.
A xente asume que sabe como son por todo isto,
pero son máis do que parezo.
Creo que todos somos máis do que parecemos.
Coñecedes as bolsas para osos?
Eu sei embolsarme un oso.
Cólganse con comida entre árbores para que os osos non as collan.
Correcto. Por que?
Para que non coman a porcallada deshidratada.
- Iso. - Ou para que non entren no campamento.
Xusto. Que alguén colla as bolsas e veña comigo.
Acabamos de sentar!
Miña nai.
Quen quere ser o primeiro voluntario?
Jake?
Vale.
Precisarás practicar.
O ideal é que colgue a uns tres metros e medio
entre árbores a esa mesma distancia. Por que?
Porque poden subir ós árbores e tentar alcanzala.
- Así non o conseguen. - Iso é.
Collemos dúas cordas duns 15 metros.
Están feitas para isto, son lixeiras.
Helen, podes lanzarlle a túa botella a Jake?
Agora enganchámola co mosquetón.
E cando a bolsa estea colgando, atamos as dúas cordas
a árbores diferentes.
Por favor, que leve a comida, non vou tentar inventar a fusión.
Adoro esa cociña.
Agora imos lanzar as cordas a dúas ramas.
- Eu vou a esta. Jake, a aquela. - Que dixo?
Iso non me aclara nada.
- Vale, Beckett. - A ver como o fas!
Ti si que sabes!
Por pouco.
- Esquéceo. - Vaino tentar outra vez.
Ti podes!
- Vaia! - Moi boa.
Ben feito.
Alá vai, prepáraa ben.
Coidado co nariz.
Eu lanzaríaa dende abaixo.
Fixéchelo algunha vez?
Seguro que si.
Ti podes.
- Dáo todo. - Veña
- Alá vai. - Ben.
- Iso é. - Ben!
Xa está.
Cando a corda estea na póla, colgamos a bolsa de comida.
- Dime. - Esperamos que haxa osos aquí?
Estamos na natureza. Pode pasar calquera cousa.
E cans grandes abandonados?
Moi pouco probable.
E se o oso está colérico?
- Entón non hai nada que facer. - Como dis?
Non poden morder as cordas?
Tamén é moi pouco probable,
pero se un oso rabioso é tan persistente,
xa estaremos mortos e non terá fame.
E a iso chamámoslle o círculo da vida.
- Mufasa. - Jake, podes ir ata alí?
Imos colgar a bolsa.
Aprendede como se fai.
Unha man sobre a outra.
Non debería pesar tanto que non a poidades levantar.
E rematamos atando a corda.
Vedes? É sinxelo.
Vale, faise de noite.
- Volvamos ó campamento. - Si.
OSO RABIOSO? DÚAS ÁRBORES A TRES METROS E MEDIO?
Eu…
Teño os dedos conxelados.
- Que frío de repente. - A que si?
Fáiseme moi raro.
Son de California. A min tamén.
Estás ben?
Si, coma sempre. E ti?
Boto en falta a miña nai.
Seguro que nos pasa a todos.
Si.
Como é iso?
Somos coma mellores amigas. Falamos case tódolos días.
Lévaste ben coa túa?
Miña avoa, Gigi, criounos a meu irmán e a min.
Xa entendo.
Que lle pasou a túa nai?
É unha longa historia e estou cansa.
Non sei se é o mellor tema.
Non pasa nada, tranquila.
Pensaches nalgún amorío salvaxe?
Un amorío salvaxe?
Non temos moitas opcións, non?
Iso é verdade. Sorprendinme a min mesma.
Non sei que me pasa,
pero nena, Jake tenme tola.
É moi guapo, amable,
pero non un monicreque,
e é médico!
Creo que dixo que foi médico,
pero deixouno.
Debería mirarse o de renderse.
Eu pensei que só era por un tempo.
Aínda así, vai de aventura e estuda as baleas.
E non che parece unha tolería?
Un home adulto que estuda as baleas,
coma se tivese oito anos.
A min paréceme brutal.
Non precisamente.
Estudar a vida mariña non é brutal na miña opinión.
Non sei, paréceme raro.
- Veña, boa noite. - Boa noite.
Un bolo con salchicha?
- Bo día a todos. - Ola.
- Ai, non. - Pillada.
Ei, Jake.
Aquí tes.
Dóeche a cabeza?
Pois si, agora que o dis.
- Bebe máis auga. - Vale.
Podes tomar un paracetamol se empeora.
Parece que tes o gorro moi apertado.
- Está ben. - Un café, Ellen?
Si, vale. E é Helen, con "H".
Si? Helen?
Helen con "H"?
Grazas.
Precisaba axuda coas vendas.
Ai, é certo. Sentamos naquela rocha?
- Vou coller as cousas. - Vale.
Por que está tan bo?
Non sei. Será que fago un café brutal?
Xa oín falar do brutal que es,
por iso me preguntaba por que levas tantas lentes no pescozo.
Traerías as bastantes?
Vaia. Estás tan cabreada que te ris das miñas gafas?
Que madura. Tamén o vas facer con Hugh?
Non.
Mira, son hipermetrope, así que preciso estas.
Estas son de sol.
Ai, e o sol brilla moito. Ten sentido.
Si, e teño mala visión nocturna.
Por que che importa?
Mira, teño o xeonllo ben.
Só son bóchegas, pero dáme iso e xa me encargo eu.
Bóchegas de verdade?
Non tomaches notas?
Si, escribín "tratalas" unhas cinco veces,
pero non o fixen a tempo.
Ti dáme as cousas e xa o fago eu.
Ensínamas.
A hostia, parece unha peli de medo. E non dis nada?
Non quería atrasarnos tralo do xeonllo e ir lenta todo o día.
Non… Mira, son forte, non noto a dor.
- De verdade? - Si.
Helen, estás deprimida?
Que dis?
Que fas aquí?
O mesmo ca ti, supoño.
Imposible.
Vale, pois vin para afrontar un reto novo
e… superar os meus límites,
volver comezar a miña vida.
Espera. O outro pé.
Sabes que a xente máncase moito nestas viaxes?
Xa, pero a dirección cambiou.
A dirección? Dis Beckett?
Confías na súa dirección?
Non pensaches nada ó firmar as once renuncias?
Non. Vou levar un certificado.
Terás sorte se sobrevives.
Non, por aí vas mal.
Pensas que son a profesora vella e aburrida
que vai durmir ás nove e media, pero erras.
Esta é a Helen nova e mellorada, que cuspe ó perigo a cara
e mexa no bosque.
Soa noxenta.
Si, porque o é.
Perdoa, que che pasa coa visión nocturna?
Non é… nada.
Non llo contes a ninguén, vale?
Por que non?
- Non superei o exame médico. - Estás tolo?
Non saímos pola noite, así que non importa.
Acabas de dicir que isto é moi perigoso,
ata para quen ten visión perfecta.
Tiña que afrontar o reto, igual ca ti.
Estades ben?
- Si. - Moi ben.
- Ten que ser unha broma. - Estou ben.
Escoitade todos.
Helen con "H" ten catro bóchegas tralo primeiro día.
E alá vamos outra vez.
Parte da culpa é de Mason. Por que?
A razón é que a xente coma Mason, os supersendeiristas,
apreman ós máis normais, coma Helen.
Os Masons mancan á xente tanto coma as Helens.
Falas en serio?
Manqueime a min mesma.
Non sexades Masons.
Actitude positiva e traballo en equipo. E non sexades Helens.
Se sentides unha rozadura, como expliquei no bus,
e antes de subir, e ó baixar…
- Tratámola. - De inmediato.
Helen con "H", usas o cinto lumbar?
Miña nai.
Excursionistas, 80 % do peso debería ir nas cadeiras,
non nos ombreiros, vale?
Abrochade os cintos ou cansarédevos moi pronto.
Eu adoito ir mellor cando me din o que fago ben.
Pois fai algo ben e direino.
Xa mo teñen dito.
Veña esas patiñas. Andando.
Hoxe só son 16 quilómetros.
Imos inventar alcumes. Non elixiredes os vosos.
Entón dixen…
Anda, boas.
Mira quen chegou á festa por fin.
Choca a man!
ALMACÉN DE ALIMENTOS
Si.
Día de sendeirismo!
Ola.
Boas.
- Listos? - Si.
Son nativos dos bosques caducifolios do leste de Canadá.
Era moi sinxelo de evitar e ti fuches de cara.
- Si, é que… - Moi teu.
Supoño que si.
Beckett, unha pregunta.
Meu irmán dixo que rompeu a perna xogando ó fútbol cunha rocha.
- É verdade? - Todo certo.
Teu irmán amargoume a vida.
FOCHANCA
Estudas a felicidade?
Si.
A psicoloxía ía ós problemas,
coma as neuroses, patoloxías e desordes.
A idea era analizar o malo da vida para curar as persoas.
Xa.
Pero eu estudo o bo.
O que fai a xente feliz e corda.
Ten moito sentido.
Dous minutos para vos hidratar!
Comede se vos fai falla.
Supoño que non imos sentar.
Antes de durmir, apunto tres cousas boas que pasaron.
- É un dos exercicios que estudo. - E es feliz só con iso?
Máis ou menos. Di tres cousas boas de hoxe.
Creo que non se me ocorren tres en xeral.
Fai máis frío e comprei gas natural cando estaba barato,
volvo beber viño branco e estou cómoda sen desodorizante.
- Que ben. - Non precisaba saber iso.
Helen, tócache.
Vale. Alégrome de ter esta conversa.
- Unha. - Ben.
As papas de hoxe estaban algo menos gomosas.
- É certo. - Segue, pensa a fondo.
Teño unha boa.
Adoro espertar e ter a cara fría polo aire das montañas,
pero o saco de durmir mantenche o corpo
moi quentiño.
Iso encántame.
- Si, foi boa. - É máxico.
Windy, e ti?
Vale, hoxe…
A ver… Gustoume moito o café desta mañá,
- Tostado. - Si.
O aroma a musgo do bosque.
- Como queiman os músculos nas costas. - Non.
- Queiman moito. - E a frescura do aire.
Es demasiado boa.
Practiquei moito. E é o meu berro de combate.
"Apréciao todo!"
O meu é "non chores ata ir para cama, Kaylee!".
Kaylee.
O meu sería "sácateme de diante!",
pero gústame o de aprecialo todo.
- Compartímolo? - Vale.
Toca seguir, aínda queda camiño.
Vale.
Que fas, Sue?
Por que fixeches voto de silencio? Ti falas, sabes?
As mulleres falan.
Por que non é Mason quen cala?
Ti deberías falar. Veña, podemos con isto. Aguanta.
Só unha semana máis. Ti podes.
Ben.
Non.
- Non máis. - Como podes seguir comendo iso?
Preferiría ir ó McDonald's.
- Ai, grazas. - Nada.
Por que viñeches?
E non digas o de volver comezar,
- non es unha begonia. - Que?
Son plantas anuais, cámbianse tódolos anos.
Miña nai.
Vale, non che gusta o humor de flores.
Por que vin?
Creo que me fartei de enfadarme comigo mesma.
Entendes?
E ti?
Máis ou menos o mesmo.
Quería esixirme, sentir que son alguén.
Poder contar unha historia interesante,
non coma a do meu día a día.
Puiden ser moitas cousas,
pero nalgunha intersección…
Fun por mal camiño e non sei volver.
E agora xa é tarde.
Hugh, non, iso…
Tranquila.
É a verdade.
Xa o aceptei
e síntome ben ó dicilo.
Sei como é iso.
Xa.
Meryl, tócanos lavar a louza.
Vou!
Kaylee. Grazas.
Meu Deus.
Que?
Por que me miras así? Teño algo na cara?
Non.
- Tanto dá. - Vale.
Helen, coidado.
Xa tiña coidado.
- Diso nada. - Que che pasa?
Cada vez que fas unha parvada, alguén ten que salvarte.
- Por que sempre tes que ser un salvador? - Que dis?
Fuches a California para salvar golfiños.
Recórdalo?
Si, porque facías de heroe entón,
igual que agora.
Non o fago. E eran leóns mariños.
Vale, pero que saibas que eu sei quen es.
Un médico discreto e humilde
a quen lle gusta o pan con sementes e estar ó aire libre,
pero tómanos a todos por idiotas.
Non tomo a ninguén por idiota. Non penso en ninguén excepto…
Deixa de mirarme coma un acosador e di o que pensas.
Vale.
Merecías máis ca el.
Era o que querías dicir?
Si.
Nestes bosques, agora,
era iso o que me querías dicir.
Vale, e por que cres que podes?
Porque non… Non quero que volvas con el.
Por que ía facer iso?
Iso me pregunto eu.
Como te atreves…
a pensar que podes falar do meu matrimonio de merda?
Cando vivas a miña vida, metas a zoca igual ca min
e te metas na miña pel, quizais poidas dicir algo.
Ata entón, non te metas nos meus asuntos.
Non preciso que me salven, grazas.
Sabes por que? Porque me estou salvando a min mesma, así que podes parar.
Xente, mañá imos cambiar un pouco.
Progresamos moito estes dez días, así que ímonos dividir.
Poremos a proba a vosa orientación.
Iremos polo mesmo camiño con 30 minutos de diferenza ata xuntarnos para a cea.
É moi sinxelo, levarémolo todo.
Deberiades estar aquí moito antes do solpor para acampar.
Veña, non podemos deixalo montado?
Imos ir co grupo da tenda?
Por favor, di que non.
Separarémonos pola vosa velocidade.
Os catro más rápidos e os catro máis lentos.
Excepto Mason.
- Ti irás cos lentos. - Que dis?
Vas aprender a traballar en equipo sexa como sexa.
- A durmir. Saímos co sol. - Espera!
Non podemos falar disto?
Creme, encantaríame falar disto.
Conversa rematada!
Somos un equipo.
Recóllea, cara alí. Iso é.
Vémonos na cea.
- Adeus a todos. - Adeus.
Xesús, María e Xosé, isto é real?
- Isto é un papel? - Que?
Como colapsas?
En serio?
Lixo de verdade? Veña, en círculo.
Cantas veces falamos de respectar a natureza?
De non deixar nada?
"Conectar mellor coa natureza."
"Rexurdir das miñas cinsas
coma toda unha fénix."
"E obter o certificado do demo."
Mola. De quen é?
De ninguén?
Non?
Que vos dixen que pasaría se vos vise deixar lixo?
- Que tolearías. - Xusto!
Meu deus.
Case o esquezo.
Ei, Beckett.
Respira fondo, colega. Respira fondo.
Todo isto é inflamable.
Quero deixalo claro. O mundo non é un vertedoiro.
Que fai?
- Se volve pasar, queimareino todo. - Nin idea.
- Pero que fas? - Non é…?
Primeiro grupo, 30 segundos!
Windy, axúdame.
- Pode alguén coller ese papel? - Rebentou.
Tamén vos gustou?
- Coma toda unha fénix? - Non vou falar diso.
Vale. Oe…
Quería desculparme polo desta noite. Foi…
Non te preocupes. Esquezámolo, eu tamén o sinto.
Toma. Leva isto.
Pero non podes lelo.
- Veña! - Por que?
Media hora de diferenza.
E que vas levar ti?
Xa pensarei algo.
Ei, esperade!
Creo que Windy está coladiña por Jake! E quen non?
Creo que farían unha gran parella.
Si? Sinto algo de tensión entre os dous. Noto algo no ambiente.
Ai, non.
A verdade é que xa nos coñeciamos.
É o mellor amigo de meu irmán, hai anos que o coñezo.
E os dous apuntámonos hai semanas,
sen saber do outro.
Non podo crer que non mo contases antes.
Pero, cando estabamos en La Rosa, dixo que se apuntara uns días antes.
Dis xusto antes de vir para aquí?
Si.
- Que raro. - Xa.
Non che sei.
Helen, podes botarme unha man?
Vou agora.
Conta un bico que só durou dous segundos?
Non os vin bicarse.
Eu si.
Ei, vistes algunha marca?
De que falas?
É unha traxedia.
- O que? - Jake bica xenial e está collido.
É incrible que sigamos con isto.
Vale, imos beber.
Como sabedes que bica tan ben?
Contóunolo Windy. Bicouna a ela.
E sacouno do mercado.
- Amor a primeiro bico. - Meu Deus.
Iso non existe.
- Podemos deixar o tema? - Teñen química, é evidente.
Ata a casca ten química con el.
- Xa. - Como que está collido?
Windy está namorada del e el ten que estalo dela tamén.
Iso non está confirmado.
Os dous adoran os cans pastores, as patacas fritidas, navegar e o viño…
Esas cousas encántanlles a todo o mundo, sobre todo as patacas.
Non me gusta ese nome.
"Doomsday?"
É moi lista. Debería ser…
"Listiña."
Que parvada.
"Chapona?"
Tivéchelos mellores.
Colgan ben a comida e adoran o viño. Como é que non casaron xa?
Dálles tempo. Teñen que coñecerse e namorarse.
Mason ten que mexar.
Que noxo.
Esperade, o mapa téñoo eu.
Axúdame, Mason.
É imposible coñecer a teus pais.
Non coma os seus amigos da infancia.
Para cando che teñen,
a xente que eran morreu.
Perdéronse no mundo adulto. Que tristura.
Si, é moi triste.
Non me fagas chorar no bosque, Kaylee.
Imos ir máis rápido ou non podedes máis?
Mason, vai durmir.
- Ai, non. - Teño fame.
Hugh, déixasme o mapa?
- Imos parar outra vez? - Por que sabe a auga a hamburguesa?
Que rico. Teño ganas dunha hamburguesa.
- Non. - Unha barra!
Tiñamos que subir polo monte.
E xirar á esquerda aquí.
Sempre quixen ser ximnasta,
pero dixéronme que estaba moi gordo para as clases…
Miña nai. Hugh?
- Meu Deus! - Hugh?
- Non! - Está ben?
- Hugh? - Hugh?
- Está ben? - Non, desmaiouse.
- Ai, non! - A mochila fóra. Mason!
- Mason! - Tío!
Empurra por aí.
Unha, dúas…
Tranquilo.
- Kaylee, para. - Síntoo.
Pódeste levantar?
Non creo.
Está boca abaixo. Non podemos deixalo así.
Non, estou ben!
Le o libro, seguro que di que podo quedar así.
Lino de principio a fin e non di nada diso.
Pódese mover a xente ferida?
Creo que non, pero non pode quedar así.
- Xa. - Vale.
Vos collédeo polos ombreiros e eu, polas pernas.
- Mason, vas axudar? - Sabedes que?
Xa estou moito mellor.
- Deixádeme, a cabeza non me doe. - Todo vai saír ben.
Botádeme crema na noca.
Dámoslle a volta e deixámolo de costas no camiño.
- Listas? Unha, dúas, tres. - Non!
Ten unha perna máis longa que a outra?
Si, está rota.
Temos que entalala.
Kaylee, colle dous paus. Sue, busca unha camiseta longa.
- Deus! - Podes mover o pé?
Escoitei algo escachar.
Iso é malo.
- Por que o fixeches? - Teño madeira.
Helen levou unha rifa!
- Beckett díxoo mil veces. - Estabilízaa…
Sue, non é o momento.
Mirade, un burro.
Un burro?
Non, está alucinando.
Quería un número dous con patacas.
Quen vai pedir axuda?
- Ti. - Ti.
Non sinto a perna.
Isto é…
Tomade o manual, ten todas a respostas.
Volvo en canto poida.
E se morre?
- Non vai pasar. - E se segue a falar de burros?
Iso pode ser.
Vaste poñer ben.
Sei facer reiki.
Vou buscar axuda. Ti queda con Kaylee e Sue, vale?
Síntoo, non sei que pasou.
Tranquilo.
Vós ide preparando os sacos de durmir e as tendas
e durmide por quendas para que haxa alguén esperto.
Coidádevos.
Tedes que traballar xuntos.
Volverei por vós.
Aguantade.
Helen, ti podes.
Liches o manual.
Orienta… o mapa…
co camiño.
Imos ter que pensar algo.
Non é só que sexan lentos.
Pasoulles algo.
- Xa pasaron horas. - Si.
Precisamos un plan.
- Xa. - Hai que facer algo.
Agora non podemos. Xa é de noite.
Se fosen por onde non era, xa estarían de volta.
No peor dos casos, atoparémolos mañá, se…
- Atopeivos! - Ola.
Onde demo estabades?
Fomos polo camiño que non era, perdémonos e Hugh mancouse.
Moito?
Pisou un tronco.
Cantas veces vos dixen que non o fixésedes?
Xa o sei, moitas veces.
Atravesouno co pé, caeu e creo que ten un choque.
- Estaba consciente cando te fuches? - Si, pero desmaiouse ó movelo.
Por que o movestes?
Estaba a colgar. Púxeno boca arriba e entalamos a perna.
Ben pensado.
Que aspecto tiña?
Estaba pálido e a suar.
Temos que sacalo de alí.
Non, está escuro.
A primeira norma é non ser outra vítima.
Imos pola mañá.
Fixéchelo ben.
- Sacarémolo mañá. - Isto é serio.
Saímos ás cinco sen comida nin café.
Vós recuperades folgos mentres Jake e eu coidamos a Hugh.
Mañá vai ser duro. Durmide e pensade no voso apoio.
Precisarédelo.
Soa ben.
Ven comigo.
Tes fame? Queres un café?
- Sería xenial. - Si.
Chocoume un pouco.
Pasou moi rápido e xa estaba fóra de si.
- E Mason… Grazas. - De nada.
Mason desconectou. Cambiou.
- Non sei que lle pasou. - Xa.
Menos mal que estás ben.
Grazas.
Non podo durmir.
Perdoa se non che deixo.
Tranquila, eu tampouco podo.
A que se refería Beckett co do noso apoio?
Fixemos un exercicio
no que quería que pensásemos nunha persoa
que nos quere e cre en nós.
Cando hai problemas,
podemos pensar nesa persoa
para coller forzas e seguir.
E quen é a túa?
Miña nai.
Ai, si, é xenial.
Lembra tódolos nomes
e facía as mellores tortas.
Aínda as fai.
E quen é a túa persoa?
Supoño que Nathan.
O irmán que perdiches?
Sabes que lle pasou?
Sei que foi un accidente,
pero Duncan nunca me contou nada.
Xa.
Estabamos moi unidos. Faciámolo todo xuntos.
Construíamos castelos, xogabamos…
É que…
Non quero falar agora que imos durmir.
Non pasa nada. Quero sabelo.
Acababa de cumprir cinco anos. Eu tiña seis.
Estabamos nun lago, na casa dun amigo de meus pais.
Nathan quería ver as lanchas. Adorábaas.
Non paraba de pedirme
que fose con el ó porto.
Eu quería quedar na casa
e ver unha película cos outros nenos.
El foi.
Non me din conta. Ninguén o fixo. E…
Atopárono pola noite.
É terrible.
Síntoo moito.
E non podo deixar de pensar en por que non fun con el.
Por que non llo pedín a meus pais.
- Tiñas seis anos, non? - Xa.
Loxicamente enténdoo,
pero non cambia nada.
Duncan enfermaba moito.
Miña nai… non o soportou.
Meus pais divorciáronse e el abandonounos.
Ela deixounos na casa de Gigi.
E nunca volveu.
Sabes que me escribe?
Mándame mensaxes de texto para preguntarme como estou.
Sempre lle contesto que ben.
Porque sempre estás ben.
Non creo que estivese ben nunca.
Dáseme moi ben perder xente.
Perdín a Nathan, a meus pais e agora…
- Non a Duncan. - Non.
Non pediu nacer, sabes?
Caeu na merda deste mundo, igual ca ti.
Xa, pero cabréame moito.
Sei que non é xusto.
El non tivo que pasar polo mesmo ca min.
Non carga co mesmo peso ca min.
Teus pais tamén o abandonaron a el.
Si.
Mañá vai ser moi duro.
Deberiamos durmir.
Ei, bicaches a Windy?
Si, porque estabamos a xogar a verdade ou reto.
Ai, era un xogo?
Agora ten sentido.
Espera, por que che importa?
Es ti quen fala co exmarido, coma se…
Chámame el.
E ti contestas.
Só falas de que non che deixa esquecer a ruptura
e que se agarra a ti, pero non é o que vexo eu.
Creo que ti te agarras á ruptura e a el.
Vale, para que o saibas,
eu non me agarro a home ningún
e podo falar cunha persoa
coa que estaba casada sen que haxa…
Vale, sempre que iso sexa todo.
Por que falas coma un mozo celoso?
Por que falas ti coma unha moza celosa?
Sabes que?
A partir de agora,
bica a calquera rapaza con boca.
- Foi unha. - Eu falarei co panoco do meu ex,
ou con calquera, e non temos por que falar disto.
Helen.
Esquéceo, non importa. Boas noites.
Non sei que nos imos atopar ó chegar.
Non vos asustedes.
Esperade aí.
- Helen. - Que?
Coidaches de Hugh, deixáchelos con instrucións
e chegaches onda nós.
Hoxe guías ti.
Vale.
Bo traballo.
Ben feito, Helen.
Vale, imos.
Ámote dende hai tanto
e coa túa compaña…
- Eras o meu amor. - Pásame a navalla. Ata aquí cheguei.
E sei, mangas verdes que eras o meu desexo.
- Eras o meu… - Meu Deus!
Helen!
Menos mal.
- Ola. - Volviches.
Claro. Fixéstelo xenial.
- Ola, enfermeiro. - A ver que temos aquí.
Por fin a soas contigo.
Oxalá non fose por isto.
Non vai poder camiñar coa perna así.
Xa.
Ímoslle facer unhas andas.
Quen ten a corda?
Vós buscade dous paus duns dous metros
que soporten o seu peso.
Mason, tres chaquetas.
Veña, movédevos!
Chegaremos nun par de horas. Grazas.
Ímoste sacar de aquí.
- Sairás desta. - Vale.
Quedei cunha ambulancia
a cinco quilómetros ó leste.
Repasemos.
Mason, Helen, Jake e eu levámolo, só coas bolsas.
Deixade as mochilas aquí.
Eu levo a bolsa de Hugh.
Vós levade a comida e todo o demais
ó campamento da pradaría Pintada.
Vémonos na cea.
Mañá é día de descanso. Só temos que chegar.
- Adeus! - Ata logo.
Sorte. Quérote, Hugh.
Como vai?
Dóelle moito, pero dixo que Helen era a súa heroína.
Fixeches algo ben, Helen con "H".
Dádeme un segundo, teño que mentalizarme.
- Listos? - Ti mírame.
- Non apartes a ollada. - Un, dous, tres.
Mantede os brazos estirados e será máis sinxelo.
Así ben.
- Listos? Imos. - Veña.
Escoitei alguén falar
De que Beckett é un rapaz
Sodes moi chistosos.
Non teño tele nin coche
E deiteime cun fantoche
- Que? - Que cousa máis rara.
"Noventa e nove cervexas?"
Para pasar o tempo.
Noventa e nove cervexas colgadas
Noventa e nove cervexas…
Que tal?
Levádeme a un spa!
- Como vas? - Ben, pero dóenme as mans.
A ver. Xa.
- Xa queda pouco. - Ola!
A ambulancia está aí. Case chegamos.
- Chegastes! - Podes axudarnos?
Estarás ben.
Vémonos na cidade. Cóidate.
Igualmente.
- Ei. - Ola.
Helen, asegúroche que, de todo o grupo,
ti es quen menos mal me cae.
Só o dis porque estás ata riba de calmantes.
Si, pero é certo.
Cáesme ben, de verdade.
E un consello. Se che gusta, dillo.
Helen, aquí non importa nada.
É coma o espazo.
A vida quedou en pausa.
Non estou nesta padiola cunha perna máis longa.
Estou en casa, na cama,
e vou espertar nun momentiño.
Mira, é o mellor amigo de meu irmán.
- Non ten sentido. - Helen,
querías volver comezar. Faino con ese raio de sol.
Ademais, creo que pensa que es unha fénix.
Todos sabedes que era miña, non?
Si.
- Listos. - Bo traballo, soldado.
E lembra que non somos responsables.
- Falarei co meu avogado. - Firmaches!
Helen, usa crema solar.
Á idade non hai que facerlle, pero podes evitar máis dano.
Grazas.
Veña, vaite.
Adeus!
Gústache, verdade?
O que?
- O cansa que estás. - Si.
Veña, volvamos ó campamento.
Ides pasar un día no meu sitio favorito.
Estou desexándoo.
Eu tamén.
Grazas.
Sen problema.
Adeus a todos.
Vale.
Imos ben.
Conseguímolo!
Estou desexando velo. Agora teño moitas expectativas.
- Café? - Si, por favor.
É fermoso.
- Verdade? Toma. - Grazas.
Perdoa polo do outro día.
Non pasa nada. Non te preocupes.
Sei como me ve a xente.
Sempre simulo.
É todo mentira.
Levo tanto tempo facéndome pasar por un paspán que…
Xa non me dou conta de que pasa.
Pero sabes que o fas e parece que estás traballando niso.
Ía dar un paseo. Queres vir?
Creo que vou quedar aquí un rato.
Impórtache?
- Claro que non. - Vale.
Grazas polo café.
- Ola. - Bos días.
Naquel lago péscanse moitas troitas.
Mola.
Meu pai traíame aquí de pequeno.
Contábanos historias de que era un lugar encantado ou sagrado.
Vaia.
Creo que o é.
Isto vaiche sorprender,
pero non encaixaba moito de pequeno.
A xente non sabía que pensar de min.
Xa.
Pero… aquí, encaixo.
Na natureza.
Sinto que é un fogar.
Que son parte de algo máis grande.
Non terás pé de atleta, non?
Que? Non.
Non.
Non quero que o colla ninguén.
Lembra lavar e secar os calcetíns.
Vale, fareino.
Con quen preferirías quedar atrapado
nunha illa deserta?
- Mason ou Hugh? - Ningún.
Aquí tedes, cabaleiro.
A vosa coroa.
Pois tomaría algo mediocre…
Ei, estiven comendo a cabeza por algo que dixeches en casa de Duncan.
Que xa non me divirto.
Non deixo de pensar niso.
Que querías dicir?
Creo que dixen que antes divertíaste moito máis.
E iso implica que xa non o fago.
Cando era iso?
Antes de…
- De Mike. - Si.
Vale, si.
Lembras que viñas a aquel bar da universidade?
- Si. - Eras a raíña do karaoke.
Certo.
Eras moi xenerosa, nunca nos deixabas pagar.
Gastarías unha fortuna en pizza e salsa.
Vós non tiñades un peso.
- Son boa persoa. - Xa.
Helen, lembro como eras. Lembro…
Que che gustaba a túa vida e rías todo o tempo.
Era xove, non tiña tantas responsabilidades.
Aínda o es.
Xa.
Os dous o somos.
Míranos, dous mozos na natureza.
- Se non vén un oso. - Xa.
Bo traballo. Son fermosas.
Onde está Doc?
Foi buscar un sitio mellor para pescar.
Vouno buscar.
Como as cociñamos?
Hai que destripalas e limpalas.
Grazas por sacrificarte.
Pido a cabeza. Ten proteínas.
Vale, imos facer unha cacharela. Quen vai pola leña?
Jake, estás por aquí?
Jake?
Jake, estás aquí?
Jake?
Ei, Jake!
- Estou aquí. - Onde?
Aquí. Por aquí.
Estás ben? Que fas no chan?
- Non, eu… - Ei.
Grazas por virme buscar.
De nada.
Estás ben?
Si, só asustado.
Asustado?
Por que? Todo vai ben.
Perdín as lentes…
Como? Non tes a…?
Si, pero quedaron enganchadas nunha rama e caéronme.
Pasei moito tempo a buscalas. Que parvada.
Non o é. Perdiches as lentes.
Aquí non se ve nada.
Helen, estou perdendo a visión.
- Que dis? - É algo xenético.
Retinite pigmentaria.
Os conos e os bastóns dos ollos están a morrer un a un.
Miña nai.
Por iso deixaches de ser médico.
Si. Noteino hai uns anos e está a empeorar moi rápido.
Sobre todo de noite.
Sinto que xa non sei quen son.
Antes podía facelo todo, pero agora…
Sinto que me perdín. Perdinme de verdade.
Ei, eu estou aquí.
Sei o que é perderse, e isto non o é.
- Jake! Helen! - Ola!
Estamos aquí.
Grazas por… salvarme.
Estamos a pré.
Imos.
Onde as mozas son guapas.
Foi cando vin a tenra Molly Malone.
Levaba a carreta por rúas estreitas.
"Mexillóns, ameixas!
Vivos, vivos, oh.
Mexillóns, ameixas!
Vivos, vivos, oh.
Mexillóns…
- Meu Deus! - …ameixas!"
Está a nevar!
Ala!
Miña nai!
Isto é moi especial: a primeira nevarada da tempada.
É incrible.
Tapádevos ben. Vai facer frío pola noite.
Que marabilla.
A andaina de mañá vai ser moi difícil.
É especial, a última noite.
Incrible.
Vale, recollemos todo.
Só quedan pegadas.
Ben.
Foi unha experiencia fantástica,
menos polo de Hugh.
Ó volver ó bus,
votaremos polo gañador do certificado de BSC.
Eu sei a quen votarei.
Vale.
Chegou a hora de nos despedir deste sitio.
Cabezas abaixo.
Nai que todo o sabe, perdóanos por ser unha praga.
Perdóanos por encher a terra de lixo e afogar os peixes con bolsas.
Camiñamos parvos, cegos e cabreados
e non sempre vemos a túa incomprensible beleza.
Grazas por este mundo cheo de milagres
e polo regalo que chamamos pradaría Pintada.
Non merecemos o teu amor nin a felicidade que nos das.
Grazas.
E antes de irnos,
quero darlle un novo alcume a Mason.
En serio?
Si.
- Vale, acéptoo. - Ben.
Dende agora, chámaste Gran Cervo.
- Gran Cervo. - Mola.
Simboliza o cambio.
- Gústame. - Iso é, Chaplin.
Gran Cervo!
Woody, hoxe guías ti.
De verdade?
Lévanos a casa.
Listos?
Listos!
- Que boa. - Veña, Woody!
- Moito entusiasmo. - Imos.
Esa foi por Cole, que me rompeu o corazón no parque acuático.
- Ben! - Si!
Non debín baixar por aquel tubo.
Alguén máis quere…? Beckett vén co premio.
Aínda non contei os votos, dáme un momento.
Sen problema.
Non ten que gustarche, non pasa nada.
Windy!
Véseche ben! Falamos de budismo nun momento? Algo para beber?
- Saúde! - Quérovos. Que tal?
Helen con "H", que tal?
- Véxoche ben. - E a ti.
Se queredes preparar as cordas vocais,
teño uns exercicios fantásticos.
Xa estamos listos para presentar o certificado!
Podédesvos achegar.
Xa estamos todos? Xenial.
O certificado é para alguén a quen todos queríamos moito.
Hugh!
- Que? - Hugh?
Nin está aquí. E Helen?
Salvouno, merece o certificado.
Coincido, pero votastes por Hugh.
- Eu non. - Non.
Pode ser. Os dous son con "H".
Hai que repetilo.
Isto non funciona así.
Non pasa nada. Por Hugh.
E por Helen con "H".
Querémoste.
Podedes deixar propina aí atrás se vos sentides xenerosos.
Eu non creo no capitalismo, pero o diñeiro sempre vén ben.
E agora, Lulu preparou unha noite
cun karaoke moi interesante.
Desfrutade.
Iso é só o principio.
Será moito máis que interesante.
- Eu votei por ti. - Descansade, pero…
Rexurdiches das cinsas e conectaches coa natureza, Helen con "H".
Nunca ides esquecer a lista, verdade?
Iso pásache por cagar de campo.
Xa.
Ola.
Eu… votei por Hugh.
Non pensaba que che ía importar.
Non me importa. Agora que non gañei.
Xa vexo.
Non vai parar. Non cre que estea collido.
Estao?
Si, ten a alguén esperándoo na casa.
Boas.
Evidentemente.
Só falabamos de que temos que seguir en contacto.
Veña, grupo. Panda.
É hora de comezar.
Helen?
Ei, que pasa? Onde vas?
A casa.
Non podes quedar?
Non. Non podo.
Por que non?
- Helen? - Onde vas?
Ei.
- Estou fuxindo. - Non!
Non quería interromper nada, pero voume a casa.
- Voute botar de menos. - E eu a vós.
- Pero antes, tres cousas boas. - Vale.
A ver. Unha, alégrome de que ninguén morrese.
- E eu. - Iso é bo.
Dúas, estou moi contenta de facer novos amigos.
E tres,
coñézome mellor.
Sinto que cambiei.
Creo que foron catro, pero vale.
Vale.
- Dáseme mal despedirme. - Adeus.
- Quérovos. Volveremos vernos. - E nos a ti.
É coma Romeo e Xulieta.
Somos 40 cans con cigarros.
Coma bos momentos que chegarán
axiña.
Non debería escoitar isto.
Veña, Jake?
Jake?
"Non te amo coma se foses rosa de sal, topacio
ou frecha de caraveis que propagan o lume.
Ámote como se aman certas cousas escuras,
secretamente, entre a sombra e a alma.
Ámote coma a planta que non florece
e leva dentro, escondida, a luz daquelas flores,
e grazas ó teu amor vive escuro no meu corpo o apertado aroma
que ascendeu da terra.
Ámote sen saber como, nin cando, nin de onde,
ámote directamente sen problemas nin orgullo:
ámote así porque non sei amar doutra forma,
senón desta forma na que non son nin es,
tan preto que a túa man no meu peito é miña,
tan preto que os teus ollos pechan co meu soño."
Cambiaches moito desde que te fuches.
Sabía que algo cambiara.
Síntome diferente.
É raro, síntome máis xove. É iso posible?
A Nai Terra fai cousas moi raras.
E o amor tamén.
Gigi, non estou namorada.
Quen é?
Xa vou eu.
Ola!
Ola.
Son eu.
- Pasa. Que tal a viaxe? - Grazas.
- Moi sinxelo. - Ben.
E a excursión?
Sobrevivín e volvín.
- Xa. - Así que ben.
Pero que…?
Que… raro.
Que fas?
Quería dicirche que todo o que pasou entre nós
foi cousa miña, non túa.
Levaba enriba moita ira
e culpa polo que pasou.
Non é xusto para ti. Encantaríame esquecelo todo.
Adoro este aire de iluminada que tes. Está moi ben.
- Vale. - Si.
Imos tomar un café.
Segues sen tomar azucre?
Non, agora tomo.
- Volviches ó azucre. - Si.
Fas ben.
Entón fuches de excursión
e agora es unha persoa nova.
Alégrome moito de que non morreses no bosque.
- Grazas. Non son parva de todo. - Seino, pero…
Agora imos falar das cousas, non?
É incómodo, pero temos que facelo. É a única forma de chegar a algo.
- Non quero falar diso. Gigi! - Dunqui, viñeches!
- Lista ás seis e saímos ás e media. - Iso é.
Saír a onde?
A un aniversario do club de lectura
co medio mozo de Gigi, Ricky.
Creo que vou pasar.
- Non queres vir? - Non.
Tes que vir, por que non queres?
- Vale, son mellor irmá. - Baila comigo.
Xa o pillas. Baila!
- Xa dixen que si. - Vas vir!
Feliz aniversario, Ricky.
- Ai, Gigi! - Vaia.
Volven estar xuntos.
- Buf. - Ten sentido.
- Ten moito sentido. - É fermoso.
Marabilloso.
Esta é a última ou vou quedar a durmir.
Dúas chegan se non podes máis.
Na excursión, falábamos de quen era o noso apoio,
a persoa na que podiamos confiar.
Para min, eras ti,
e espero que o poida ser eu para ti.
Sempre o fuches.
Grazas, Dunks.
Sentiraste orgulloso de min.
Pero o primeiro é o primeiro.
Temos que bailar.
- Adoro esta canción. - Hai que bailar.
Vale, si.
Ei, onde vas?
Lin o poema.
Non o escribín eu.
Xa o sei.
Pero encantoume. Non debín irme.
Tiñas razón.
Actuei coma un mozo celoso,
pero só porque levo moito tempo querendo ser o teu mozo.
Non teño tempo que perder sen estar contigo.
Tes que pensar que a miña vida vai cambiar,
pero espero que o fagas.
Pénsao. E pensa en min.
Adoro esta canción.
Queres verme bailar?
Si.
Queres verme bailar?
Mentres poida.
Jake, colega!
Moi ben!
Si.
Subtítulos: Marcos Carou Balado