O rany, to pierścionek zaręczynowy.
Tak wygląda.
Ja chcę pierścionek ze szmaragdem.
Zielony, bo jestem wegetarianką.
Czyj on jest?
Nie zniknął.
Justyn mówi, że jego mama mówi, że moja mama mówi, że z Maksem to coś poważnego.
- Maksem? - Chłopakiem mamy.
Dzwonię do Justyna.
- Co tam? - Musimy powstrzymać ślub.
Jestem Rysia bez „k”.
Cześć, Rysia, a nie Krysia. Czyj ślub powstrzymujemy?
Jej mama wychodzi za Marka.
- Maksa. - Że co?
Znalazłam to.
Pierścionek?
To pierścionek zaręczynowy.
Jak to go znalazłaś? Gdzie?
Był tutaj.
W szufladzie?
To była mama.
Oddychaj. Spokojnie.
To nic nie znaczy.
Był w szufladzie z gratami.
Ma rację. To wskazówka.
Czemu trzymałaby tam coś tak cennego?
Mój pierwszy ząb tam jest.
Włóż go pod poduszkę.
Musi być teraz wart fortunę.
Żarty z zębuszki w takiej chwili?
Lubię Rysię. Nawet bardzo.
Jej pozytywna energia mi się udziela.
Ale ja, Maja Bursztyn, potrzebuję spokoju w kryzysie.
Tak, Pamiętniku, to kryzys.
Mama nie może się zaręczyć przed powrotem taty.
Wtedy umarłaby…
cała nadzieja.
Może to koleżanki?
Albo z przeszłości.
Pamiątka po utraconej miłości.
Na pewno nie z przeszłości.
Mama jest zbyt przesądna, żeby trzymać takie pamiątki.
Rzuca sól przez ramię, nawet gdy nie gotuje.
Właśnie.
Co to?
- Co co? - To.
„Odebrałem pranie i włożyłem do szafy.
Cieszę się na wypad do Czerwonego Smoka.
Maja opowie nam o pierwszym tygodniu w gimnazjum”.
„Nam”?
Nie, my to ja i mama.
Oni to „ja i Maks” albo „Maks i ja”.
Ile jest tych Maksów?
Jest więcej.
„I możemy powiedzieć Mai o nas”.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
ŚLUBU NIE BĘDZIE UJĘCIE 1
Akcja!
Cięcie!
Do poprawki.
Cześć, tu tata.
Za kilka dni wracam. Dasz wiarę?
Szukam dla siebie mieszkania.
Kocham cię. Do później.
Cześć, tu tata.
Za kilka dni wracam. Dasz wiarę?
- Cześć! - Rany, wystraszyłaś mnie.
Dziękuję.
Z kim rozmawiałaś?
- Z nikim. - Też tak robię.
Piżama party.
Muzyka, pizza, makijaż, zabiegi spa, butelkowana woda.
Ładne piżamy, muzyka, makijaż, zabiegi spa, butelkowana woda.
Pracuję nad listą gości.
Pracuje nad listą gości.
Hanna i jej piżama party. W kółko o tym gada.
- To wszystko. - To wszystko.
- Jeszcze jedno. - Jeszcze jedno.
- Woda z bąbelkami i bez. - Z bąbelkami i bez.
Prawda: nie chcę być zaproszona, ale chcę być zaproszona.
To ma sens?
Fajnie jest być częścią grupy.
Nie chcę być, ale chcę być, oto jest pytanie.
Tak. Brzmi znajomo.
Bo właśnie to powiedziałaś.
No tak.
- Też się gubisz w tym, czego chcesz? - Na przykład?
Chcę, żeby mama była szczęśliwa. Ale żeby była szczęśliwa z tatą.
Ona chce być z Maksem i żebym to zaakceptowała.
- To się może zmienić. - Tak myślisz?
Ja chciałam zostać w starym domu, ale poznałam ciebie i chcę zostać w nowym.
I chcę dostać zaproszenie, ale nie chcę tego przyznać.
- Ponoć zaprasza wszystkich. - Czyli nas też?
Nigdy nie byłam „wszystkimi”.
Ale jeśli mnie zaprosi,
założę moją różową piżamę w pieski.
- Ciocia Pam mi ją dała. - Ja nie mam piżamy.
Śpię w spodenkach i koszulce.
Spoko, pożyczę ci coś.
- I jedzenie. - I jedzenie.
- Hej, Sylwia. - Jestem zajęta.
Tylko się witam.
Naleśniki, gofry i różne rodzaje smoothie.
Będzie śniadanie.
Cześć, Hanna!
Cześć.
Spoko.
- Cześć. - Hej.
Chodź.
Odpowiedziała mi. Na pewno nas zaprosi.
W zasadzie to zrobiła.
Zróbmy swoją nocowankę.
Będę teraz mieszkała również z tatą.
Musisz wpaść.
Dwa domy? Jak gwiazda Hollywood.
Ale ja nie chcę dwóch domów.
Tata powinien mieszkać z nami.
Musimy zwołać zebranie po szkole.
Mam parę pomysłów.
- Cześć, Staszek. - Cześć.
- Rysia bez… - Cześć, Maja.
Hej, Staszek.
Nic ci się nie stało?
Nic jej nie jest.
- Żyjesz? - Ale siara!
Jest dobrze!
Ciągle przestawiają ten słup!
- Nie patrz tam! - Okej.
- Jestem spokojna. - Bardzo.
I silna. Ale przywaliłaś temu słupowi!
Boli. Krzyknę, jak stąd wyjdziemy.
Śliczna piżama.
Chodziłabym w niej w ciągu dnia.
Pożyczę ją na imprezę.
Mam z tego robić notatki?
Zaczęliśmy już zebranie?
No tak. Jak tylko Maja skończy maraton.
Zaraz.
Uzgodniliśmy, że podczas sobotniej kolacji
powiedzą mi o zaręczynach, tak?
Miejsce publiczne, dużo ludzi, bezpieczne rozwiązanie.
Nie możesz zareagować. Widziałam w filmach.
Może twoja mama się nie zgodziła.
Może odda ten pierścionek.
To czemu w ogóle go ma?
Jakby odmówiła, toby go nie dostała.
To prawda.
Może najpierw się zgodziła.
Ale potem zmieniła zdanie, bo tata wraca.
To ostatnie mi nie gra.
Podsumujmy, dobra?
Maks się oświadczył, mama się zgodziła, ale ma wątpliwości,
więc schowała pierścionek.
Maks myśli, że są zaręczeni,
ale ona odda mu pierścionek, pewnie jutro,
i złamie mu serce, bo jej były wraca do domu.
Jakbym grała w jakimś filmie.
Rysiu, to poważna sprawa.
Wiem. Przecież ten film to dramat.
Jesteś zabawna.
Dzięki.
- Przestańcie. - No co?
Się tak dogadywać.
- Jasne. - Wiesz co?
Skupmy się.
Mama nie nosi pierścionka, bo najpierw chce mi powiedzieć.
Noszenie go przyniosłoby pecha,
gdybym tego nie akceptowała.
Więc czeka.
To sprawia, że czuję.
Co czujesz?
Uczucia.
Mama do powrotu taty oficjalnie musi zostać singielką.
Tylko tego chcę.
Może kiedy znów się zobaczą, to coś do siebie poczują.
Proste.
Musisz unikać rozmów z mamą do powrotu taty.
Co?
Jeśli nie będzie miała okazji…
To nie ogłosi oficjalnie zaręczyn!
Tak.
Proponuję zmianę nazwy operacji na Opóźnić Zaręczyny.
- Wszyscy za mówią „tak”. - Tak.
A co mam zrobić w sobotę?
Ustalimy to potem.
A na razie unikaj rozmów z mamą.
Tak.
Maja?
Hej.
Jeśli go założysz, to ponoć będzie błyszczał.
Wszystko okej?
Maja dziwnie się zachowuje.
Może ta nowa sąsiadka ma na nią taki wpływ.
- Rysia? - Tak.
Nie, to fajna dziewczyna. Maja potrzebuje koleżanki.
Musi się czasem oderwać od tego swojego szkicownika.
Gdybym w połowie był tak zdolny, to nie przestawałbym rysować.
- To samo mówi tata. - To samo mówi jej tata.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jesteście zaręczeni czy nie?
Słyszałaś coś?
Nie.
Co to za rocznik soku?
Nie padło słowo „zaręczyny”, ale mieli pierścionek.
Widziała wszystko.
Kiedy mama wspomniała tatę, błysnęła nadzieja.
Myślałem o tym. Są dwie sprawy.
Ciasteczka z wróżbą. Twoja mama jest przesądna.
No i?
Połącz jedno z drugim. Wyjdzie ciasteczko,
które powie twojej mamie, żeby jeszcze poczekała.
To musiałby być wielki zbieg okoliczności.
Chyba że napiszesz wróżbę sama.
Dobry pomysł.
OMG.
Co?
Hanna wrzuciła listę gości.
„Karolina, Milena, Arleta…”
Prawie cały nasz rocznik.
„Bożena, Malwina, Gloria…”
A gdzie nasze imiona?
Poza nami.
No i co z tego?
Liczy się honor.
Co nie?
Rany, przykro mi.
Zebranie Opóźniaczy Zaręczyn zakończone o 19.42.
Operacja Unikaj Rozmów w toku.
Cel: napisz wróżbę i zapewnij sobie szczęście.
Żegnara.
I tak pójdziemy.
- Gdzie? - Na piżama party.
Podejdźmy do okna.
Nic tam nie ma.
Pewnie są na piętrze.
Pewnie ma wielką sypialnię z lodowiskiem.
- Umiesz się wspinać? - Co?
Badacze z krzaków obserwują słonie i lwy w ich naturalnym środowisku.
Co my wyprawiamy?
Ma toaletkę. Z podświetlanym lustrem.
I wielkie lustro stojące. Nie, dwa.
Patrz na to łóżko.
Ze schodkami? Serio?
Widzimy grupę popularnych koleżanek w ich naturalnym środowisku.
Stanowią zaledwie 2% szkolnej populacji,
jednak odpowiadają za 50% szkolnej dramy.
O nie. O Boże.
Udawaj drzewo.
Było blisko.
Czasem chciałabym być nimi.
No, ja też.
Ale szybko zaczęłabym tęsknić za byciem sobą.
Tak. Też bym za sobą tęskniła.
I za tobą.
Patrz, to Sylwia!
Popularna jak Hanna.
Cała szkoła ją zna.
Ani drgnij.
Nie, proszę nie.
Co ona robi?
SPOKOJNIE
Musi być fanką Taylor Swift.
To motyw z jej teledysku.
JESTEŚCIE MOIMI DŁUŻNICZKAMI
Mam ciarki.
Idziemy stąd.
Z głową w chmurach
Wiem, że będę A-O, A-Okej
Drogi Pamiętniku. Co za przygoda.
Wspięłam się na drzewo razem z Rysią, żeby podejrzeć popularnych ludzi.
Dowiedziałam się,
że kiedy idą na górę do łóżka, to muszą wejść na górę do łóżka.
No i przygody z Rysią są fajne…
nawet bardzo…
ale… fajnie byłoby też być zaproszoną na imprezę.
Być częścią grupy.
Niech żałują, że nas nie zaprosiły.
Nauczyłam się, że to przykre, gdy ktoś cię wyklucza.
A z innych rzeczy, to walnęłam się o słup na oczach największego przystojniaka.
Tak, Staszka.
Ale siara.
Ale się uśmiechnął.
- Maju? - Nagrywam pamiętnik!
Przepraszam bardzo.
Nic nie słyszałam. Ale widziałam ten uśmiech.
BUM!
BIO
CIASTECZKOWA WRÓŻBA GOTOWA?
To, co dobre, szybko się kończy?
NIE PASUJE.
Daj byłemu mężowi szansę i uszczęśliw swoją córkę?
RACZEJ NIE…
No to co powinno być w tej wróżbie?
POWINNA PRZEKAZAĆ TO, CO CZUJESZ.
Okej.
Sorki! Myślałam, że okno jest zamknięte.
Chciałam cię zawołać.
Nie szkodzi. Z tego stresu prawie nie poczułam.
Powodzenia.
Wymyśliłaś już wróżbę?
Nie. Będę musiała coś wymyślić na bieżąco
i udawać, że to czytam.
Powodzenia, dzielna opóźniaczko.
Dzięki. Jakaś rada?
Nie.
Mój tata.
Czemu nie odbierasz?
No bo…
tak rzadko dzwoni, że wolę, żeby się nagrał.
Jak odsłucham to kilka razy, mam wrażenie, że dzwoni częściej.
To dziwne?
Nie. To sprawia, że czuję.
Co czujesz?
Uczucia.
Maja, gotowa?
Cały tydzień się nie widziałyśmy.
Justyn mi się nagrał. Słucham.
Okej…
Okej, ruszamy?
Tak.
Może ci w czymś pomóc?
Nie, dzięki. Będzie mi tego brakować.
Ale wracasz do domu.
Tak. Do żony i córki.
Myślałem, że…
Tak. Byłej żony. Nawyk.
Ale tak, do mojej córki.
Biuro Filipa Bursztyna.
Oczywiście, chwilkę.
To w sprawie mieszkania w Stanach.
Dzięki.
Mówi Filip.
Cześć, co słychać, stary?
Tak, widziałem zdjęcia. Wygląda świetnie.
Mojej córce się spodoba. Tak, decyduję się.
W czwartek odbiorę klucze.
Okej.
Do zobaczenia.
Okej, cześć.
Jest świetna, ale tego nie było na liście.
Maju, kochanie. Maks i ja…
Mamo, daj mi skończyć.
Tak można zdobyć dodatkowe punkty.
No i jeszcze oddając zadania na czas.
No i za zajęcia dodatkowe.
Powinnaś być z siebie dumna.
- Dziękuję. - Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
Wiesz, Maju…
Pójdę po ciasteczka z wróżbą.
JUSTYN: PRZECZYTAŁAŚ JUŻ WRÓŻBĘ?
CZY POWIEDZIAŁAŚ IM, ŻE WIDZIAŁAŚ PIERŚCIONEK?
No dobrze. Deser.
NAJLEPSZE RZECZY W ŻYCIU SĄ DARMOWE.
To ważne, żeby czekać.
I się nie spieszyć.
Żeby inni mogli sobie pewne rzeczy przemyśleć.
To największa mądrość, jaką słyszałam.
Zgadzam się.
Naprawdę?
Tak, zdecydowanie.
Drogi Pamiętniku, chyba czuję się winna,
że nie cieszę się szczęściem mamy, która jest szczęśliwa z Maksem.
Chciałbym wam podziękować.
Za co?
Za to, że zaprosiłyście mnie na kolację.
Mamo.
Tak?
Możesz go nosić.
Wierzę, że mama byłaby szczęśliwa z tatą,
a tata byłby szczęśliwy z mamą.
A gdyby byli razem, jak też byłabym szczęśliwa.
Bardzo.
Więc ja, Maja Bursztyn, zastanawiam się,
czyje szczęście jest ważniejsze?
Cześć, córeczko. Znalazłem mieszkanie.
Nad nami mieszka fajna rodzina.
Mój znajomy ze studiów. Ma dzieci w twoim wieku.
Spodoba ci się.
Widziałem tylko zdjęcia, ale jest tam ogródek.
Mogłabyś coś tam zasadzić.
Kocham cię. Pa.
W sobotę możemy pograć u ciebie.
Ekstra, że macie na dole to puste mieszkanie.
Uwielbiam je.
- Masz podręcznik do chemii? - Tak.
Dzięki.
Na razie będziemy musieli pożegnać się z tym pustym mieszkaniem.
- Co? - Tata je wynajął.
O nie.
Znajomemu ze studiów.
Chce mu pomóc. Samotny ojciec. Ma córkę.
To gdzie będziemy grać?
Coś wymyślę.
Byle szybko.
Bez gier długo nie wytrzymam.
Będzie git.
Skoro tak mówisz.
Napisy: Daria Okoniewska