Drogi Pamiętniku, tata wrócił. Wrócił do domu z Paryża.
Nie do domu, że mojego domu,
ale do domu, że do kraju.
Jutro go zobaczę. I jego nowe mieszkanie,
w którym będę pomieszkiwać.
Czy mamie będzie przykro, jeśli nazwę mieszkanie taty domem?
Czy tacie będzie przykro, jeśli go tak nie nazwę?
Ja, Maja Bursztyn, nie chcę robić nikomu przykrości.
To plan do czwartku.
A w piątek skrócimy lekcję historii
ze względu na casting do przedstawienia.
Przesłuchanie odbędzie się w auli,
a tytuł przedstawienia pojawi się na tablicy ogłoszeń.
Tylko tam, nie będzie go w internecie.
A teraz możecie już…
iść.
Koniec lekcji.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
Cześć, Maju.
Hej, nie widzę cię!
W czym ci pomóc?
Powinnyśmy pójść na casting.
Ja podziękuję, ale ty idź.
TATA CZEŚĆ, CÓRECZKO.
MAM URWANIE GŁOWY, ALE W TYM TYGODNIU
ODBIORĘ CIĘ RAZ ZE SZKOŁY.
Nie chcę znowu odwoływać planów z Mają.
Tak, poczekam.
- Tata mówił, że chce pan filtry… - Tak. Dzięki.
Podrzuć mi je przy okazji.
Świetna kurtka. Gdzieś mam nadal swoją.
Która klasa?
- Pierwsza. - Jak moja córka.
Super.
- Wstawić do garażu? - Do kuchni.
- Serio? - Tak.
- Halo? - Robert.
Dni mam zawalone spotkaniami,
a wieczory kolacjami biznesowymi.
Prosiłeś o przeniesienie, więc to ogarnij.
Potrzebuję dwóch godzin wolnego po 15.00.
Wszyscy się poświęcamy. Nie tylko ty masz rodzinę.
To ważni klienci i musimy mieć pewność, że zrobisz wszystko,
by dopiąć tę umowę.
Filipie, jesteś tam?
Założę się, że to musical Lakier do włosów.
Serio?
- My tu jesteśmy, Sylwia. - Co?
Idziecie na casting?
Ja chcę być częścią ekipy. Obsługiwać reflektor.
Czemu?
Bo to jak bycie w kosmosie, w cieniu planety.
Ubierałaś się też po ciemku?
Dziękuję.
To nie był komplement.
- Nie był. - Dla mnie był.
- Jesteś nieprzeciętna. - Dziękuję.
To był komplement.
- My idziemy na casting. - Pewnie.
Scena jest mi pisana.
Występowałaś na jakiejś?
Tak. Tata zbudował mi scenę w piwnicy.
No tak, to się liczy.
- Nie bardzo. - Liczy się.
Niektórzy wspinają się na drzewa, żeby ją oglądać.
Ojej.
Znaczy, super, Hanno. Powodzenia na castingu.
Dziękuję.
Zaraz, o jakie role się staracie?
Jeszcze nie znamy tytułu sztuki.
Przecież to nieważne.
- Dostaniemy główne role. - Właśnie.
Największe. Najlepsze. Będziemy gwiazdami.
Widzimy się na castingu, Hanno? Czarnoksiężnik z Oz.
Was też widzę.
Czarnoksiężnik z Oz? Świetny film.
Nie widziałam go.
Słucham? Nie wierzę. Musisz go obejrzeć.
Okej.
Tata mnie dziś odbiera. Obejrzymy u niego.
To on istnieje?
- Tak. - Istnieje.
Mieszkał w Paryżu.
Nie zmyśliłaś tego?
Po co?
Nie wiem, żeby się wywyższać?
Żeby być popularną, jak my?
- To nie podstawówka. - Ani przedszkole!
Żłobek! A nie, zaraz.
Chodźmy stąd.
Mogę sama wrócić do domu.
Nie, jedź z nami. Zobaczysz jego mieszkanie.
Chodź.
Gdzie tata?
Nie cierpię, gdy cię tak zawodzi.
- Jest okej. - Nie jest okej.
- Z nim wszystko okej? - Tak, okej.
Z tobą jest okej?
Tak, jest w porządku.
Okej.
Skończmy z „okej”.
Okej. Ups! Sorki.
Przykro mi.
Dopiero co wrócił do domu.
Musi się rozpakować, a do tego praca…
Rozumiem, że ma sporo na głowie.
Może pojedziemy na lody?
I inne niezdrowe rzeczy?
- Tak! - Okej.
Skończ z „okej”!
Filip bez konsultacji ze mną powiedział Mai, że może u niego spać.
Nie uprzedził mnie, a to nie w porządku.
Wiesz, to jej ojciec.
Tak, a ja jestem jej matką. Jej mamą.
Jej „jestem przy tobie dzień i w nocy, w płaczu, śmiechu i chorobie,
i nie wyprowadzam się na koniec świata” mamą.
Też cię tak nazywam.
Bez urazy, ale rozłączam się.
Spójrz na to z perspektywy Mai.
Tak się cieszy, że wrócił.
Pozwól jej z nim trochę pobyć. Co to za różnica?
On nie może się tak rządzić.
- Podasz mi szalotki? - To są dymki.
- Dymki. - A w zasadzie szczypior.
Szalotki, dymki i szczypior to różne rzeczy.
Filip tego ze mną nie omówił, a Maja ma jutro szkołę.
Kogo obchodzi szkoła?
- Mnie. - Nie jest tak ważna.
Jest bardzo ważna. Nie mów Mai takich rzeczy.
- Ktoś musi. - Przestań.
Uspokój się, Sara.
Nie daj się tak denerwować.
Filip nie powinien pomijać mnie w swoich planach z Mają.
Że co, proszę?
Nie mówić mi o nich.
Nie informować. O to mi cho…
Pamiętasz, jak mama nazywała go Księciem z Bajki?
Jesteś zła na Filipa czy za nim tęsknisz?
PASUJE IDEALNIE!
Drogi Pamiętniku, tata jest fanem Louisa Primy.
A przynajmniej jednej z jego piosenek.
To „Angelina”.
Domawiam przystawki Bo ona jest taka miła
Angelina
Uwielbiam śpiewać.
Nie mam odwagi pójść na casting.
Tata dał mi ją cztery lata temu.
Pewnie wciąż pasuje.
Kiedy będę miała psa, nazwę go Angelina.
Moja mama ma na drugie Angelina.
Po siostrze mojej babci, mojej pracioci.
Kocham moją praciocię. I bardzo, bardzo kocham babcię.
Jeśli mama wyjdzie za Maksa, to jego mama będzie moją trzecią babcią?
Ja, Maja Bursztyn, zastanawiam się…
ile osób mam pokochać?
Czy one mnie pokochają?
Co mu przyszło do głowy, żeby tak wparować do naszego życia
i zacząć je planować?
- To przeze mnie. - Co?
Kazałam mu to zrobić.
Słucham?
Pam!
Ktoś musiał mu uświadomić, że strasznie zawodzi córkę.
Nie ty masz to naprawiać. To jego zadanie.
Mam czekać, aż sam na to wpadnie,
podczas gdy Maja tak cierpi? Nie! Nie ma mowy.
Ona potrzebuje ojca. Teraz.
Ja chyba miałam książkę Czarnoksiężnik z Krainy Oz?
Na pewno gdzieś tu jest.
Znalazłam.
Nie chcę go widzieć, więc tylko cię podrzucę.
Nie zostanę. Nie wejdę. Nie wysiądę z auta,
ale z chęcią odwiozę cię na noc do taty.
Dziękuję!
Tata powiedział, że Rysia może zostać do kolacji.
Super.
Maju, kochanie,
na pewno chcesz spędzić noc gdzie indziej?
Poza domem? Jutro masz szkołę.
Tak. Absolutnie. Na pewno.
Założę piżamę, którą przysłał mi tata.
Przyjadę w niej. Uroczo, nie?
Tak, bardzo uroczo.
Ale się cieszę!
Nie wyglądam głupio w tej piżamie?
Nie, twój tata będzie zachwycony.
Wysłał ją aż z Paryża.
Mamo, co robisz?
Nie chcę się z nim teraz widzieć.
Źle wyglądam, a on… jest umięśniony.
- Co? - Po prostu nie jestem gotowa…
Idźcie już. Wysiadajcie. No już.
Maju, co ty robisz?
To Staszek.
Mam na sobie jednoczęściową piżamę.
Bez paska.
Co on tu robi?
- Staszek, ten ze szkoły? - Tak.
To abso-Staszko-lutnie on.
Rozmawia z twoim tatą.
Patrzą na mnie! Mam się schować?
- Nie! - Maja, włosy!
Idą do nas.
Czekajcie.
Staszek odjeżdża.
Dlatego nie chcesz go zobaczyć.
Chciałam mu powiedzieć osobiście.
- Mogę to zrobić teraz. - Nie, nie teraz.
- Nie? - Proszę.
- Okej. - Mamo.
- Okej. - Halo? Maja?
Znalazła pani swoją soczewkę?
Genialne.
Nie, ale później jeszcze poszukam.
Córeczko!
Tak się cieszę, że wróciłeś.
Ja też, maleńka. Ja też.
Chciałaś zrobić mi przyjemność tą piżamą.
Podoba ci się? Nie wygłupiłem się?
Uwielbiam ją, tato.
Sara.
Filip.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Zawieziesz jutro Maję do szkoły?
Tak, powinienem dać radę.
Powinieneś? Należało to przemyśleć, zanim ją zaprosiłeś na noc.
- Słucham? - Nie masz planu.
Nie dramatyzujmy.
Poradzę sobie.
Nie mogłem się doczekać.
Przyleciałeś sześć dni temu.
Nowe stanowisko. Nowy dom. Byłem bardzo zajęty.
Wyjaśnij to Mai, nie mnie.
Maja to rozumie.
Rozumie to. Prawda, Maju?
Tak, rozumiem.
Nie mam pretensji.
Parę razy byłaś rozczarowana.
- Rysia. - Tak tylko mówię.
- Ty jesteś Rysia. - Tak jest.
Skąd zna pan Staszka?
Chłopca na rowerze? Mieszka tu.
Zawsze możesz zadzwonić.
- Przyjadę po nią. - Mamo.
- No co? - Proszę.
To tylko dwie noce.
Tak, tylko dwie.
Słucham?
Pożegnaj się, Toto.
Dzięki, że mi pomagacie.
To najlepsza część.
Prawda, tato?
Okej.
Ciągle ktoś do niego dzwoni.
Oglądaj.
Zamknij oczy, trzykrotnie stuknij piętami
i pomyśl: „Nie ma to jak w domu.
Nie ma to jak w domu.
MAMA TATA
Dziękuję.
Obiad gotowy!
Tak jest.
Sorki, że przegapiłem film.
Muszę odebrać.
Myślisz, że mnie lubi?
- Twój tata? - No tak.
Pewnie, że cię lubi. To twój tata. Kocha cię.
Wiem, że mnie kocha.
Nie wiem tylko, czy mnie lubi.
Jak mógłby cię nie lubić?
Jesteś bardzo fajna, Maju Bursztyn.
Dziękuję, Rysiu bez „k”.
Nie ma za co.
Toto jest słodki.
Co nie? W tym koszyku od roweru.
Słyszałaś o sztuce Dwunastu gniewnych ludzi?
- „Wyjątkowy dramat sądowy”. - Pokaż.
Skoro ława przysięgłych była taka zła, to co z przestępcą?
„Filip Bursztyn zabłysnął jako Przysięgły nr 8”.
Twój tata był gwiazdą.
„Filip Bursztyn kocha teatr.
Zapytany o to, co lubi w graniu,
14-latek odpowiedział: »Współpracę i poczucie wspólnoty.
Wiele nas łączy i lubimy spędzać ze sobą czas«”.
Super. Co sobie myślisz?
To jest super.
Nie mam odwagi iść na casting.
Mocą udzielonej mi władzy
poprzez bycie twoją sąsiadką
i siłę naszej przyjaźni, uroczyście przyznaję ci odwagę.
CZARNOKSIĘŻNIK Z KRAINY OZ
Nazywam się Maja Bursztyn i staram się o rolę Dorotki.
Hanna Berton do roli Dorotki.
Nazywam się Kuba Rentorski i chcę zagrać Cynowego Drwala.
Chcę zagrać Stracha na Wróble.
„Nie ma to jak w domu”.
Wykułem swoją kwestię.
„Oliwiarka”.
A co z resztą?
Wykułem tylko „oliwiarka”.
„Nie ma to jak w domu”.
Jesteś strachem. Nie masz rozumu, a mówisz?
„Niektórzy ludzie bez rozumu strasznie dużo mówią, prawda?”.
„Nie ma to jak w domu”.
Jestem Rysia i najbardziej chciałabym obsługiwać reflektor.
A sny, które masz odwagę śnić
Spełniają się
Jesteś już. Pośpieszmy się. Za 20 minut mam wideokonferencję.
- Musimy wracać do domu. - Okej.
Wzięłam udział w castingu.
- Naprawdę? - Tak.
Chcę zagrać Dorotkę.
Jestem pod wrażeniem. I jak poszło?
Bardzo dobrze.
Dużo lepiej, niż myślałam.
Nauczyciel mnie pochwalił.
Wspaniale. Jestem dumny.
Nie wierzę, że to zrobiłam.
Wyniki będą za tydzień.
Ja też grałem kiedyś w szkolnej sztuce.
Dwunastu gniewnych ludzi.
- Mama mi o tym mówiła. - Naprawdę?
Grałeś główną rolę.
Prowadziłeś całą sztukę.
Dorotka to też główna rola.
I jesteś młodsza niż ja wtedy.
Cieszę się.
Tak. Mamy wiele wspólnego.
Tak.
Jutro już będzie w domu.
Tak, ale jeśli co drugi tydzień będzie mieszkała z tatą, to ja…
Już dobrze. Nie myśl o tym teraz.
Spróbuj się rozluźnić.
Jutro rano wracam.
Pam przyszła. Do później.
Kocham cię.
A kto kocha mnie?
Ja. Bardzo. Dzięki, że przyszłaś.
- Nie mogę tu ciągle siedzieć. - Póki nie przywyknę?
Czyli przez następną dekadę?
Tęskni za mną?
Na pewno.
Napisy: Daria Okoniewska