Chodź, Dorotko.
Upamiętnimy tę chwilę.
Nie nakręcaj się. Nie wierzę, że to zrobiłam.
Nic nie widzę.
Czekaj. Teraz widzę.
Wybrali cię!
O rany!
Nie, czekaj, widzę. Jestem…
Wściekłą Jabłonką Numer 3?
Ale się cieszę.
Zagram Dorotkę.
- Gratulacje. - Tobie również.
Dostałaś rolę. Musisz być wniebowzięta.
A jak!
Gra drzewo.
Nie byle jakie drzewo. Wściekłą Jabłonkę Numer 3.
Będzie z ciebie świetne drzewo.
- Na drzewach się zna. - Co?
Nic.
Wkurza mnie, że ma na nas drzewnego haka.
Śmieszne.
Wszystko gra?
Źle się czuję.
Chyba zwolnię się z lekcji.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
Drogi Pamiętniku, mówię to tylko tobie.
Pozwoliłam sobie uwierzyć, że ja, Maja Bursztyn,
mogę zagrać Dorotkę.
Cieszyłabym się z każdej roli.
Glindy albo nawet Stracha na Wróble.
Ale Wściekła Jabłonka Numer 3?
Zabolało.
Nie wiem, czy można przestać marzyć,
ale chyba muszę, bo rozczarowanie za bardzo boli.
Marzę, że rodzice do siebie wrócą.
Maju!
Maju?
Kochanie.
Cześć. Zmierzę ci temperaturę.
36,6. Nie masz gorączki.
- Mamo? - Tak?
Nie jestem tak naprawdę chora.
No tak.
To się wiąże z Dorotką, co?
I jej psiakiem.
Chodzi o moje marzenia.
Chciałam zagrać Dorotkę.
A zostałam drzewem.
Drzewa są niesamowite. Są silne i…
dostarczają nam tylu rzeczy: cienia i mebli.
Drewna na opał.
Serio? Mówisz jak Maks.
To nic złego.
Po co ja szłam na ten casting?
Tylko się wygłupiłam.
- Słucham? - Wstyd mi.
A jak tata się dowie…
Maju Bursztyn, tata zawsze jest z ciebie dumny.
Nie.
Starałam się o rolę Dorotki.
Główną rolę.
Tata grał Przysięgłego Nr 8, główną rolę.
Co? Kogo?
Pamiętasz? W ósmej klasie?
Grał w sztuce Dwunastu Gniewnych Ludzi.
Był główną postacią. Gwiazdą.
Ledwo to pamiętam.
A ja jestem Wściekłą Jabłonką Numer 3.
Czego nigdy nie zapomnę,
- bo pękam z dumy. - Przestań.
Naprawdę, skarbie.
Podjęłaś ryzyko.
Wykazałaś się odwagą.
Spotkało cię rozczarowanie…
i uczysz się cieszyć ze swoich osiągnięć.
Cieszyć? Ja się nie cieszę.
Jestem drzewem.
Musisz wybrać, jak na to reagujesz.
Nie sądzę.
Masz, pogadaj z Justynem.
Zrobię pomidorówkę z grzankami. Chcesz?
- Tak. - Dobrze.
- Hej. - Cześć.
- Dostałaś rolę Dorotki? - Nie.
Ale jakąś rolę dostałaś?
Tak.
Innym dziewczynom też dobrze poszło na castingu.
Nie byłam jedyna.
Ale wszystkie dostałyśmy role.
Super!
Kogo zagrasz?
Wściekłą Jabłonkę Numer 3.
Nie śmiej się.
Przepraszam.
Kto zagra Dorotkę?
Zgadnij.
Staszek?
Hanna?
Dobra, zagra ją Hanna. Nudy.
Niech się nacieszy, a ty baw się rolą jabłonki.
Nie mogę, muszę zrezygnować.
- Nie możesz. - Wstyd mi.
Czego? Strach cię nie po-konar.
Rozwinęłaś gałęzie.
O raju.
Szkoda, że nie zobaczę, jak grasz jabłonkę.
- Numer 3. - Numer 3.
- Chciałam zaimponować tacie. - Zrobisz to.
Tak jak ja na meczu bejsbola.
Mój tata był trenerem. To dopiero była siara.
Liczył, że na zapolu nic do mnie nie doleci.
Złapałem piłkę tylko dlatego, że wpadła mi za koszulkę.
- Dobrze, że wsadziłem ją w spodnie. - Justyn, idziemy!
Lecę. Nie rezygnuj. Żegnara.
Żegnara.
- Cześć. - Hej.
Mogę trochę sałatki?
To maseczka dla cioci Pam. Testuję przepis do nowej książki.
Ale tak, jest jadalna.
No to zjem trochę ogórka.
Plasterki ogórka są na oczy…
- Dobra! - Wiesz…
Jest tu coś, co można zjeść?
Mogę usmażyć ci naleśniki.
- Nie będą zielone? - Nie.
Na pewno?
Już się robi.
- Okej, dzięki. - Jasne.
Gdzie są moje gałęzie? Mamy dziś próbę kostiumową.
Szafa w korytarzu, w torbie na zamek.
Dzięki.
Pewnie się cieszysz. Jak idą próby?
Chyba dobrze.
Nie grałam jeszcze w kostiumie, bo nie można w nim siadać.
- Kora się nie zgina. - Jak ja w dżinsach.
- Już działa. - Świetna, prawda?
Zaczynam szanować sałatki.
Nie mogę się doczekać twojego występu.
Zrobiłam ci większe drugie śniadanie.
Dzięki, ale do auli nie można wnosić jedzenia.
Mają problem z myszami.
Strasznie boję się myszy. Nie wniosę tam nawet okruszka.
Sorki, myszy. Nie będzie wyżerki.
- Widziałaś? - Tak.
Widziałaś? Zaśmiała się.
Raczej uśmiechnęła. Tak…
Nie mogę ruszać twarzą.
- To był śmiech. - Tak.
- Na bank się zaśmiała. - Zarobiłem punkt!
Rany, wyluzuj.
- Hej. - Cześć.
- Wejdź. - Okej.
Dziękuję, że nie wzięłaś prawnika.
Sami to ustalimy.
Tak.
- Napijesz się kawy? - Tak.
Wciąż ta sama rura.
Naprawa zajmie mi dwie sekundy.
Potrzebuję… Masz narzędzia?
Tak, twoje narzędzia wciąż tu są.
Ale mogę wezwać hydraulika
- albo Maks tam zajrzy… - Nie, zrobię to.
Jesteś pewien?
Jasne. Żaden problem.
Pójdę po narzędzia.
Kochanie, jestem w domu!
Jakimś domu. Twoim domu.
Sara!
Cześć, jestem Filip.
Cześć. Miło mi cię poznać. Maks.
- Sara wie, że tu jesteś? - Nie, włamałem się.
Zabawne.
Cześć.
Pójdę naprawić kran.
Czemu nie zadzwoniłeś?
Klient odwołał spotkanie. Pomyślałem, że wezmę cię na lunch.
Nie wiedziałem, że były mąż naprawia ci rury.
Nie. Ustalamy plan opieki nad Mają.
Sam naprawię tę rurę.
Owinąłeś ją taśmą klejącą.
- I nie ciekło, tak? - Okej.
To może mu pomożesz?
- Nie. - Czemu?
Nie idę tam. On wyśmieje moją taśmę.
- Pomóż mu, proszę. - No dobra.
- Pójdę… - Naprawdę?
- …tam. - Dziękuję.
Pomóc ci?
Albo cię wyręczyć?
Ustalicie wszystko z Sarą.
Nie, to żaden problem.
Ktoś tu nieźle zaszalał z taśmą.
Sara.
- Co za bałagan. - Co nie?
- Podasz mi… - Jak idzie?
Podasz mi klucz do armatury?
Jasne!
- To pewnie jeden z tych. - To ten.
Tak.
Maks, przytrzymasz kran?
- Odkręcę go na chwilę. - Jasne.
Przepraszam.
Daj, wezmę ci to.
Nie dam rady.
Co? Zrobiłem coś nie tak?
Nie, lepiej wezwijcie fachowca.
Dokręcę tylko kran.
- Pomóc ci? - Miałem tylko trzymać.
Może pójdziemy gdzieś na kawę, żeby porozmawiać o Mai…
Nie. Wiecie co? Ja pójdę.
Porozmawiajcie spokojnie w domu.
Porozmawiajmy w trójkę. Żenisz się z moją żoną.
Byłą żoną.
Przepraszam.
Chciałam ci powiedzieć osobiście.
Mnie Sara nie powiedziała, że wracasz.
Maks! Powiedziałam ci.
Maja wie o zaręczynach?
Mówiłem Sarze, żeby najpierw tobie powiedziała.
- Maks. - Powinna.
Zgadzam się.
Czy ja śnię?
Tata zobaczył pierścionek i się wkurzył.
A potem?
- Zrobiło się niezręcznie. - No tak.
Przyjdą razem na przedstawienie. Ciocia, Maks, tata i mama.
I moja mama.
Tak.
Sporo jeszcze przed nami.
Tak.
Wypróbujemy maseczkę Maksa?
No dobra.
Czym to nałożymy?
Może palcami?
Dobrze.
Zielony podkreśla moje oczy.
Czuję się jeszcze ładniejsza, o ile to możliwe.
- Masz chipsy? - Chyba tak.
CHIPSY KUKURYDZIANE
Dziewczynki!
Nadal malujemy!
Ciocia Pam przywiezie ci poduszki.
Okej.
Nie malujcie twarzy. Po co to zrobiłyście? Do selfie?
- To może być toksyczne. - Spokojnie.
Jest jadalna.
Rany, co to jest?
Maseczka z awokado.
I dip.
- Muszę odebrać. - Szok.
Syn właściciela przywiezie filtry.
Myślał, że to farba. Że pomalowałyśmy twarze.
Trzeba ją zmyć, gdy ściąga skórę.
- Czuję się taka odświeżona. - No.
Maja? Rysia?
Przybyłyśmy z Zarnar, by poznać waszą planetę.
Zabierz nas do przywódcy.
Nie umiem tak mówić, ale potrafię to.
PREMIERA SZKOLNEGO PRZEDSTAWIENIA
Nie wolno dotykać obudowy, bo się poparzysz.
Steruję przy pomocy uchwytu.
Czadowo.
Co za kosmiczny sprzęt.
Odlotowy!
Brawo.
Nie mogę się doczekać.
Cześć.
Wymienili ją w programie.
Wchodzi po przerwie.
Przepraszam, Maju.
Szuka Filipa.
Wchodzicie zaraz po antrakcie.
Macie się tu ustawić. Przygotujcie się.
Trzeba było odrzucić tę denną rolę.
Strata czasu.
Taty nie ma, bo mu wstyd.
Cześć.
Cześć. Jak masz na imię?
Paula.
Miło cię poznać, Paula.
Ja jestem Maja albo Wściekła Jabłonka Numer 3.
Super jest grać drzewo.
Super jest grać…
Panią antrakt.
Masz tremę?
Trochę.
Potrzeba ci odwagi.
No tak.
Świetna muszka.
- Dzięki. - Jestem z ciebie dumna.
Wchodzę.
Do boju, Paula!
ANTRAKT
Świetnie ci poszło.
Tak myślisz? Miałam tremę.
W ogóle nie było widać.
- Ekstra. Świetne uczucie. - Życz mi szczęścia.
Szczęścia!
Dajesz, Wściekła Jabłonko Numer 3!
Druga od lewej to ona?
Nie.
O nie, gdzie ona jest?
Przepraszam.
O matko!
Co się dzieje?
- Mysz! - Co? Gdzie?
Ryż?
- Co? - Ryż?
Mysz!
Uwaga!
O nie.
Żyję.
Ja też!
Chyba złamałem gałąź.
MYSZ
Scena jest twoja!
Dzięki, Paula.
Napisy: Daria Okoniewska