Cześć, Pamiętniku. Mam wieści.
Ja, Maja Bursztyn, oficjalnie wybieram się na szkolny bal.
Trzy sprawy. Raz, nigdy nie byłam na balu.
Dwa, a jeśli nikt nie zaprosi mnie do tańca?
Trzy, można tańczyć samemu?
A z innych wieści, ja,
Rysia bez K i bez nowej sukienki też idę na bal.
Choć to mój pierwszy, wiem, że można tańczyć samemu.
- Pożyczysz mi sukienkę? - Jasne, ale mam tylko kilka.
Jaki kolor?
- Różowa. - Okej.
Pożyczysz mi jakąś swoją?
Jasne. Jaki kształt?
Kształt?
Kupuję według kształtu.
Prosta, bufiasta, wirująca czy rozkloszowana?
Wirująca.
Idealna na tańce.
Ładnie się okręca.
Stworzyłaś nowy styl tańca.
Zgapiłam od Jabłonki.
Moja mama… umówiła mnie na wtorek do Kłuje w uszy.
Co? Mama pozwala ci przekłuć uszy?
Mogę powstrzymać radość, jeśli wolisz.
Nie, coś ty. Ciesz się.
Jestem jak gwiazda filmowa, bo noszę kolczyki!
Nie przeginaj.
Rysia!
Rysia bez K, ale z kolczykami!
Tutaj! Rysia z kolczykami!
- Uśmiech! - Rysia z kolczykami!
Rysia!
- Lśniące kolczyki. - Moja ciągle odmawia.
- Nie odpuszczaj. - Ciągle słyszę: „Jak skończysz 13 lat”.
Odstawiłaś scenę, no wiesz,
ogromnego rozczarowania?
No tak.
- Błaganie? - Tak.
- Foch? - Tak.
„Wszyscy je mają”?
- Ja też tak robiłam. - I zadziałało.
No tak. Oglądam dużo filmów.
Dobrze gram.
- Może założę do niej pasek? - No nie wiem, ale próbuj.
Może pasować, jeśli założę duże kolczyki.
Poproś mamę, żeby przekonała moją, żebym mogła przekłuć uszy przed balem!
Jasne, poproszę.
Ale nie dzisiaj. Dzisiaj odpoczywa głos. Raz w miesiącu się nie odzywa.
Żartujesz?
Nie, naprawdę.
To jest trochę zabawne. A jakie miłe.
Naprawdę miłe.
Kocham te dni.
Jak mam przekonać mamę jeszcze przed balem?
Ciocia Pam!
Wystraszyłaś mnie.
Tak musi działać kawa.
S.O.S. CIOCIA PAM
- Ciocia przekona mamę. - Tak, ona jest dobra.
Mogłaby dostać Oscara.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
W środy masz siatkówkę.
A w piątek bal. Z kolczykami.
Słyszałam to. Nie ma mowy.
Muszę chodzić na siatkę?
Tak. To świetna okazja, by kogoś poznać.
Ja już tam wszystkich znam.
Hannah, Sylwia, Alina itd. Wszystkie wyższe ode mnie.
Zaproś je kiedyś do nas.
- Chyba śnisz! - No co?
Ja już mam przyjaciół. Justyna i Rysię.
Tak. Uwielbiamy ich.
W czwartek o 15.30 masz korki z matmy.
I bal w piątek!
Nie chcę korków, poprawiłam się.
Bez dyskusji.
Korki o 15.30, a potem obiad z Maksem.
Podrzucę cię do taty
po piątkowym balu.
Miałaś weekend spędzić u taty,
ale w niedzielę mamy pomóc przy śniadaniu u św. Julianny.
Lepiej, żebyś spała w domu.
A dzień dla mnie?
Jaki dzień? O co ci chodzi?
Żebym mogła robić to, co ja chcę.
Nie chcę serwować śniadania.
Czemu nie? Będzie fajnie.
- Może poznasz nowe… - Nie kończ.
Dzień dobry, słonko.
Dobry.
Promieniejecie. Obie.
Twoja kiecka.
Za duża na mnie.
BĘDĘ TĘSKNIŁ. TATA
Pożyczę ci mniejszą.
- Oby. - Dzień dobry, Pam.
- Dzień dobry, Maks. - Pam.
Maks.
Wzięliście ślub i mieszkacie razem, a ja nie zostałam zaproszona?
On tu ciągle przesiaduje. Każdego jednego dnia.
Dziwisz mi się? Jest tak miło.
Maju, z okazji pierwszej szkolnej potańcówki kupiłam ci prezent.
Kolczyki! Są piękne!
Wiesz, że Maja nie ma przekłutych uszu.
Pora, żeby je przekłuła.
Dzięki, ale mamy umowę.
Żadnego makijażu ani kolczyków.
Jesteś naturalnie piękna jak mama.
- Nie potrzebujesz tego. - Tak.
Za kim jesteś?
- Nie za mną. - Za tobą. Zawsze za tobą.
Nie potrzebujesz makijażu ani kolczyków, ale chcesz.
Odrobina błyszczyku pięknie podkreśliłaby złoto.
Mamo, no proszę. Błyszczyk i kolczyki.
Nie podoba mi się to.
Dziewczyny przekłuwają uszy, malują się, korzystają z netu,
- robią sobie tatuaże! - Co? Tatuaże?
- Ja mam tatuaż. - A jakże.
Czemu przeszliśmy na tatuaże?
Bo Maja jest artystką, a tatuaże to sztuka.
Nie, nie dlatego.
- Nie pomagam. - Pam.
Wziąwszy pod uwagę wszystkie możliwości,
powinnaś się cieszyć, że Maja prosi tylko o…
Przekłucie uszu. Tylko tyle.
- Dzieci noszą kolczyki. - Tak!
Znam niemowlę, które nosi diamenty i torebkę Gucci.
- Ja mam przekłute uszy. - A jakże.
- Nie ugnę się. - Mamo.
- To może tatuaż? - Przestań.
Mamo, proszę.
Mogę już golić nogi.
Ja golę nogi.
- Uprawiam kolarstwo. - Okej.
Gdyby Justyn tu był,
przekłułby uszy razem ze mną.
Ale go tu nie ma. Jestem sama, bez przyjaciela.
To mój pierwszy szkolny bal,
więc to idealna okazja.
Mam powód, potrzebę
i prawo nosić te piękne kolczyki od cioci.
Jesteś świetną artystką,
ale na wszelki wypadek
- przemyśl karierę adwokatki. - Maju, nie.
Dopiero jak skończysz 13 lat.
Oby mama nie była sędziną.
Odłożę orzechy.
No dobra, a jeśli tata się zgodzi?
Przykro mi. Tata się ze mną zgadza.
Przykro mi, skarbie.
Ja, Maja Bursztyn, jestem właścicielką tych uszu.
To są moje uszy.
To chyba jedyna rzecz, nad którą mam obecnie kontrolę.
Rodzice dzielą opiekę nade mną, planują moje życie co do minuty.
Chociaż o uszach chcę decydować.
MAJA MA SWOJE PRAWA!
KORKI Z MATMY NIE MAJĄ SENSU!
POWIEDZ TAK KOLCZYKOM
Hej.
Hej. To już pora spotkania?
Tak, jest dokładnie 18.00.
Pokazać ci moją sukienkę?
Bardzo ładna.
Dobrze, że nie muszę tam iść.
Gorąco mi na samą myśl o balu albo proszeniu kogoś do tańca.
- Ja bym z tobą zatańczyła. - Dzięki, ale nie miałbym odwagi poprosić.
Kogokolwiek.
- Ja bym cię poprosiła. - Fajnie.
Nie widziałaś, jak on tańczy.
Spotkanie rozpoczęło się o 18.01.
„Jak Maja i Rysia mają się wystroić na bal?”.
Rozpoczynamy obrady. Jakieś propozycje?
Wiszące kolczyki?
Serio? Ja takie założę.
Mama mi kupiła. Malutkie łapacze snów. Słodkie.
Ja pójdę z gołymi uszami.
Takie słownictwo sprawia, że się czerwienię.
Aż mnie policzki palą.
Dobra, przejdźmy dalej.
To mój pierwszy bal.
Ja byłem na weselu.
To wszystko nieważne. Cieszmy się, idziemy na bal!
Jestem taka podekscytowana.
Bal. Idziemy na prawdziwy bal.
- Tak. - Rysiu,
czasem sobie myślę, że uosabiasz moje uczucia.
Ale ciebie z nami nie będzie. Szkoda.
No, szkoda, Justyn.
- Żałuję, że cię nie będzie. - Ja też.
Ale też mi ulżyło.
Przyślemy ci fotki z balu.
Pilnuj telefonu.
Żegnara.
- Dokąd idziesz? - Do Rysi.
- Najpierw opróżnij zmywarkę. - Jak wrócę.
Miałaś to zrobić rano.
- Zapomniałaś też złożyć pranie. - Nie zapomniałam…
Słucham?
Skarbie,
najpierw rozładuj zmywarkę.
O niczym nie mogę decydować.
Masz 11 lat.
I podejmujesz mnóstwo decyzji.
Twoje zachowanie jest wyborem.
I wcale mi się nie podoba.
Kazałam ci tylko opróżnić zmywarkę.
Nie przekłuwać uszu, grać w siatkówkę,
podawać naleśniki, zakuwać matmę i poznać koleżanki!
Skąd ten wybuch?
Ostrożnie, nie potłucz niczego.
Strasznie mną rządzisz.
Słucham?
Mówisz o mnie?
- Nie. - Nie?
Tak. Może.
Co się z tobą dzieje?
Rysia przekłuwa uszy, a ja nie mogę.
Chcę tylko iść do Rysi.
Zrobione. Mogę już iść? Proszę?
Tak, możesz iść.
Dziękuję.
Hej.
- Wszystko gra? - Tak.
Nie znoszę, kiedy mnie nie lubi.
Wiesz, dzieci trzeba kochać na tyle,
żeby czasem nas nie lubiły, i wyznaczać im granice.
To nie takie proste.
Chodzi o te kolczyki?
Tak. I wszystko inne, co robi
jej apodyktyczna, surowa, niefajna mama.
Powiedziała ci tak?
Martwią mnie nie tyle jej słowa, ile zachowanie.
Bardzo wyraźnie słyszałam jej myśli.
Ona mnie nie znosi.
Nie znosi mnie teraz. To boli.
Nie daj się na to nabrać.
Co?
Ja robiłem mamie to samo.
A moja siostra była jeszcze gorsza.
I co zrobiła mama?
Była miękka. Ugięła się. Za każdym razem odpuszczała.
I zacząłeś ją bardziej lubić?
No jasne.
Nie rozumiem, o co ci chodzi.
- To nie pomaga. - Mówię,
że przez to kochałem mamę, ale nie samego siebie.
Moim zdaniem dzieci powinny nas czasem znielubić,
żeby w dłuższej perspektywie pokochały siebie.
Czyli żadnych kolczyków?
Nie daj się złamać.
- Bo ją kocham. - Tak.
- A ona mnie nie cierpi. - Tak powinno być.
Moja mama też robi listy:
„Znajdź czas na oddech, posłuchaj muzyki, tańcz, jakby nikt nie patrzył”.
Moja mama robi inne listy.
Ale słodki kotek.
Ciekawe, co tam budują.
Nie wiem. Może centrum handlowe?
Jeszcze dwa.
Jeszcze się nie rozpakowałaś?
Mama nazywa mnie prokrastynatorką.
Co to znaczy?
Później ci powiem. Pomóż mi ze ścieżką.
Już nie wytrzymuję.
Ciągle tylko listy co muszę albo czego nie mogę.
Typowa lista mamy.
Potrzebuję listy Mai.
Po co ci ta ścieżka?
Żeby odwiedzać drzewo po deszczu.
Nie chcę ubłocić butów.
Odwiedzasz drzewo?
Tak. Dlatego są tu te krzesła.
Siadaj, odpocznij, pooddychaj. odwiedź drzewo.
Miło tak odwiedzić drzewo.
Uwielbiam te krzesła, ale kręci mi się w głowie.
Mogę usiąść na kartonie?
Chyba jest pusty…
O rany.
Żyjesz?
Mama napisała.
Co napisała?
Dopiero co wyszłam.
„Nie zapomnij o zadaniach z matmy i posprzątaj pokój”.
Mam dość tego kontrolowania.
Nie słuchała mnie? Powiedziałam jej to na głos.
Jakby się czuła, gdybym ja jej nie słuchała?
Tak jak ona nie słucha mnie.
Możesz się dowiedzieć.
- Mam nie słuchać mamy? - Tak.
Noś słuchawki w domu.
Albo podgłaśniaj TV. Mój tata zawsze tak zagłusza mamę.
Poczekaj. A jeśli się jej nie posłucham?
W jakiej kwestii?
W kwestii przekłuwania uszu.
Dobrze wpisz ułamek.
Okej.
- Ma pan córkę? - Jeśli dodasz 142,000…
Tak, mam. Samanta ma osiem lat.
- Ma przekłute uszy? - Maja.
Od małego.
Może pan to powiedzieć głośniej?
Słyszałam.
Halo? Tak.
Cześć, Lucyna.
Jak idzie dekorowanie sali gimnastycznej?
Tak. Jasne, będziemy opiekunami.
Co?
Wpisz nas oboje. Sara Bursztyn i Maks Daton.
Nie, nie Maks. Tata.
Już prawie koniec.
To ostatnie zadanie. Skup się na problemie.
Skupiam się.
Musiałem zadzwonić. Wbiłem dziesiąty poziom w grze.
Super.
Co robisz?
Dorastam.
- Tak. - Mamy 11 lat.
Tak. Nie jesteśmy dziećmi.
Ja czuję, że jestem.
Masz dość kasy, żeby kupić samochód.
To prezenty z urodzin i świąt?
- I kasa za wyprowadzanie psów. - To musiały być wielkie psy.
- Proszę. - Dzięki.
Gratuluję poziomu. Żegnara.
- Żegnara. - Cześć, Justyn. Żegnara, Justyn.
KŁUJE W USZY
Napisy: Daria Okoniewska