Lief dagboek, mooie knopjes, hè?
Glimlach ik anders?
Zo voelt het wel.
Het voelt gewoon, ik weet niet, niet makkelijk om te glimlachen.
Misschien omdat ik een geheim bewaar. De oorgaatjes.
M'n oren verbergen voor mam is zo vermoeiend.
Ik, Amber Brown, vraag me af:
kun je wel genieten of echt gelukkig zijn als je een geheim bewaart?
Ik moet 't mam vertellen. - Dat is eerlijk.
Ja, klopt.
Dat je de winkel zover kreeg.
Nou…
Zo leuk. Ja, een leuke avond. Megaleuk. Superleuk.
Ja, ik stuur je nu de foto's.
Ze zijn hilarisch. En bel me daarna terug. Oké.
Zeg het eens.
Ik was hier laatst. Je zette gaatjes.
En?
Ik ben haar vriendin en ik wil oorgaatjes. - Je hebt een ouder of voogd nodig.
Kom.
Top. Je moeder is er.
Ze moeten een ja horen.
Oké, top. Dat wordt 24,99 als je oorbellen koopt of $ 40 als je al oorbellen hebt.
Als je 't nu opbiecht, mag je niet naar 't bal.
Nou, ja, maar het is wel eerlijk.
Maar aan de andere kant…
Is het ons eerste bal ooit. - Ja, we mogen 't niet missen.
Dus wees eerlijk en zeg het…
…maar wacht ermee tot na het bal.
Dus wachten met vertellen?
Zullen we stemmen?
Ben je voor Operatie Later Opbiechten, zeg dan 'ja'.
Ja.
Ik kijk steeds naar je oren. Ik moet oppassen…
…of je moeder betrapt me nog en… - Klop, klop.
Jeetje, wat is er?
Griezelverhalen.
Oké. Hopelijk lekker griezelig.
Hé, Amber, omdat je nu Brandi's jurk leent voor het bal, hebben we geld bespaard…
…en kunnen we mooie schoenen kopen. Zullen we zo naar 't winkelcentrum?
Is dat…
Hé, Justin.
Hé, Mrs Brown.
Oké, ik zie je zo.
Ze is zo onschuldig. Heeft niks door.
Totaal niet. - Ik verdien de schoenen niet.
Klopt. - Absoluut niet.
Maar aan de andere kant…
Nieuwe, mooie schoenen.
Als ik het niet eerst opbiecht.
Ik voel me zo schuldig.
Hou vol. Ik blijf bij je zodat je nog niks opbiecht.
Ja. Oké. Ik heb zeker hulp nodig.
Ik schors de vergadering. Operatie Susser Brandi gaat van start.
NAAR HET BOEK VAN PAULA DANZIGER
Zal ik alle schoenen afkeuren?
Weer een leugen. - Dan voel ik me minder schuldig.
Zullen we gaan lunchen? - Amber, de wind.
Klinkt goed. - Oké. Waar wil je heen?
Maakt mij niet uit.
Serieus, moeilijke eter?
Stop. Wat doe je?
Met je praten?
Gaat het wel?
Nou, mam, ik…
Ik heb…
Nou, mam, ik…
Ik heb…
Ik wil zeggen…
- Ze wil hoge hakken.
Nee, nee, nee. Nog niet. Geen hoge hakken. Lage hak, oké. Hoge hakken, echt niet.
Dat scheelde weinig. - Je zwichtte bijna.
Klopt. - Focus. Schoolbal, dan alles opbiechten.
Je bent 'n goed mens, Amber Brown.
Het zijn maar oorgaatjes. - Ja. Het zijn maar oren.
Als het maar oorgaatjes en maar oren zijn, waarom doet m'n hart dan zo'n pijn?
Is dit hoe niet luisteren naar je moeder, doen wat je wil en zwijgen voelt?
Ik, Amber Brown, heb een verkeerde keuze gemaakt.
OOR EENS
Phil? Wat ben je vroeg. - Na die file voor het toneelstuk…
…neem ik geen risico voor haar eerste bal. - Lust je kaneelappelthee?
Ja.
De verfkleur is anders.
Nee. Er is niks veranderd. - Dat weet ik zo net nog niet.
Voelt goed om terug te zijn. - Je bedoelt terug in de VS?
Ja, dat ook.
Dit komt me bekend voor.
Hier zitten in onze keuken? - Het indirecte gesprek.
Ik volg je niet. - Precies.
Hallo.
Phil. - Max.
Sarah. - Schat.
Voor Amber. Ik zet ze in een vaas.
Nee, laat maar. Dan kun je ze zo aan 'r geven.
O. Ja. - Lief. Wat zal ze zich volwassen voelen.
Ik zeg het gewoon. Is 'n realityshow niks voor jullie?
En hier is Pammy.
Sarah.
Pam. - Phil.
Max. - Pam.
Sarah.
Hopelijk is die make-up voor jou.
Grappig. Het is voor Amber. Ik zou haar opmaken. Geen zorgen.
Niks heftigs. Lichtroze en fixeerpoeder.
Geen oogschaduw en mascara.
Geen probleem. Je hebt niks gezegd over nepwimpers.
Pam.
Wauw, kijk jou eens.
Draaien.
Yeah. - Van Brandi's pasvormcollectie.
Kijk 's.
Wat? Is dat van mij?
Dus mam heeft serieus gezegd dat ik make-up op mag?
Ja. Ja, dat klopt.
Echt gaaf. - Zeker. Het is niet nodig, maar wel leuk.
Eindelijk, mam laat me lol hebben. - Kom op. Ze is gewoon bezorgd.
Ik was het even vergeten.
Weet ze dit?
Wat?
Amber.
Vreselijk als je m'n naam zo zegt. - Waarom?
Normaal ga je nooit tegen een duidelijke regel van je moeder in.
Nou, ik was boos. Woest.
Omdat… Want er zijn zoveel dingen waar ik niks… niks over te zeggen heb.
Je moet het vertellen.
Maar dan mag ik niet naar het bal. - O, nee. Zo ver gaat ze niet.
Ja, ze zal boos en heel erg teleurgesteld zijn…
…maar ik weet zeker dat ze het zal begrijpen…
…en waarderen dat je 't vertelt. En je mag gewoon naar het bal.
Alsjeblieft, nee. Laat me alsjeblieft wachten.
Ik vertel het haar morgen.
Alsjeblieft.
Ik hou van je. - Ik ook van jou.
Kijk nou.
Pap.
Hier. - Alsjeblieft, schat.
Bedankt, mam. - Graag gedaan.
Het licht bij deze boom is mooi.
Kom. Waar is Sarah? - Ze pakt haar lippenstift.
Ze droeg nooit lippenstift. - Nu wel.
Oké. Klaar.
Mooi? - Tanden? Heb je spinazie gehad?
Niks mis mee. - Ja.
Kijk me 's aan. - Oké, eerst Amber en papa.
Vader en dochter eerst. - Ja.
Jij… Mooie achtergrond. Die textuur en… Top.
Oké, dus kijk elkaar aan.
Oké. En kijk omhoog naar je vader. En, Phil, kijk naar je dochter.
Of niet. Nee, joh. Je kijkt naar mij. Wie kijkt er nou naar elkaar? Serieus.
Geweldig. Wat mooi.
Gelukt? - Ja. Wat? Sorry. Je blouse vloekt te hard.
Grappig. - Ik vind hem mooi.
Klopt. - Dank je.
Dank je. - Ziet er goed uit, Phil.
Dank je, Max. Zie je? Mooie… schoenen. - Echt?
Bedankt. Ik probeer een band op te bouwen door mode.
Wat lief, lachen.
Klaar of… - Zal ik je haar goed doen?
Nee, ik wil het netjes houden. - Nu moeder en dochter.
Ja. - Kom op.
Oké. Weg, jij. Wieberen.
Daar gaat ie. - Hup.
Oké. Zo mooi. Dit licht is mooi.
En lachen. Wat lief.
En kijk elkaar aan.
Nee, toch niet. Kijk elkaar niet aan.
Kijk gewoon naar mij.
Kijk recht naar je tante Pam. - Top.
Typisch tante Pam.
Ze probeert de aandacht af te leiden van mijn oorlellen.
En nu het gezin. - Vooruit.
Gezin. Oké, top.
Jij in het midden. - Zo ja. Wat leuk.
Top. - Klaar?
Komt ie.
Fotoverpester.
Nee, hoor. Ik ging net.
Wat… - Leuk geprobeerd.
Ik wil wel 'n foto van ons drieën.
Het gezin, toch? - Ik wacht binnen.
Nee, we zijn zo klaar. Wacht gewoon.
Een als gezin? - Het licht draait.
Voel je dat? Een met mij en Amber?
Staan we… Staan we erop?
Dit licht is zo mooi…
…ik straal. - Eentje alleen?
Wil je… - Is dat oké? Eentje? Het is gewoon…
Wacht. Ik probeer… - Dit licht is gewoon… Showen.
Schitteren. Super. Bedankt. Relax. - Kom op.
Het is gewoon leuk.
Brandi. Je ging toch op de foto bij je oma?
Ik ga nu.
En ik dan? - Pap is er net.
Wat leuk.
Brandi, jij mag zo, maar eerst Max, Sarah en Amber.
Ja. - Snel. Hup.
Hou de bloemen vast. - Klaar?
Oké, komt ie.
Oké. Leuk.
Phil, je doet raar. Phil, weg.
Kun je… Zo. Perfect. Mooi.
Perfect. Oké, wegwezen. Brandi, erbij.
Hoi. O, mijn god. - Ja. Wegwezen.
Oké, handen op de heupen.
Handen op de heupen. En lachen.
En gooi die handjes in de lucht.
Geweldig. We hebben het, denk ik. - Groetjes aan je oma.
Jeetje… - Zet je ze in 'n vaas?
Ja, hoor. -…mijn huid is als porselein.
En die van ons… - Wat zie ik er goed uit.
Veel foto's van Pam. - Ik straal.
Jeetje. Kom hier. Kijk jou 's.
Mijn engeltje.
Mijn lieve schat.
Ik ben zo trots op je.
Hij wilde mij laten falen. - Naar je kamer.
Nee, wacht. Stop.
Zeg je vader waarom je niet gaat. - Niet?
Ze zou me toch laten gaan? - Als je 't vertelde. Deed je dat?
Wist je het?
Ja. - Wist ze wat?
Onze dochter heeft me niet gehoorzaamd. Ze deed dit achter m'n rug om.
Rustig, Sarah. - Hou je er maar buiten.
Ze heeft oorgaatjes. - Is dat zo erg?
Niet echt?
Klopt. - Dat hoor ik te zeggen als vader.
Je zei 'Dat is niet zo erg'…
…dus ik zei 'Klopt'. - Het is wel erg.
Ja. Je hebt gelijk. - Je mag nog steeds naar 't bal.
Wat? - Eens.
Wat? - Of niet.
Tante Pam, je zei dat ik mocht gaan. - Heb jij dit gedaan?
Ik zag 'r boven voor 't eerst met de oorbellen.
En wat zijn ze mooi. - Brandi zal me missen.
Ze heeft het wel verteld.
Nee.
Wat? - Nee. Ik heb ze ontdekt.
Ja. Dan mag je niet gaan.
Wat? - Toch?
Ik steun je, zus. - Dank je.
Ik wil Amber alleen spreken. - Ik vind het prima zo.
Ik blijf. - Hup.
Dus we gaan niet naar het bal?
Volgende keer beter.
Amber?
Ik weet dat je wakker bent. Ik probeer te kalmeren.
Het spijt me heel erg, mam. Ik doe ze uit en laat de gaatjes dichtgroeien.
Het gaat me niet om de oorbellen, maar om de keuze.
Je keuze om iets te doen waar ik… uitdrukkelijk nee tegen zei.
Waarvan je wist dat het me boos zou maken. Waarom?
Pannenkoekenontbijt? - Wat?
M'n weekend afblazen met pap? - De scheiding.
Max als chaperon? - Hij keek ernaar uit.
Volleybal? - Je kunt het.
Wiskundebijles? - Je kunt het.
Dat ik meer vrienden nodig heb? - Wie niet?
Oké, sor…
Ik begrijp je. Oké?
Ik begrijp je.
Maar, schat…
…dat alles maakt je keuze nog niet goed.
Het verklaart waarom… - Ik dacht dat ik me beter zou voelen…
…als ik zou doen wat ik zelf wilde.
Maar ik was verdrietig zodra ik oorgaatjes had.
Ik wilde alleen maar naar huis en 't vertellen.
Schat, de volgende keer moet je het eerst vertellen, oké?
Kom hier, schat.
Ik ben niet boos.
Toch wel, maar…
Ik ben meer gekwetst.
Nee, mam. Ik had niet gedacht…
Ik wilde je niet kwetsen.
Schat, we…
Ik wil dat we nooit meer tegen elkaar liegen.
Dat maakt ons ons.
Toch? Vertrouwen.
Ik hou van ons en ik vertrouw ons.
En ik wil ons nooit kwijtraken.
Weet ik.
Het spijt me zo, mam. Geen zorgen, we zijn nog steeds ons.
Ik hou van je. - Ik hou zo van je.
Hoe ging het? - Het ging…
Het is weer goed. - Goed gedaan, Sarah.
Bedankt, Phil.
Ik bel Amber morgen.
Max. - Phil.
Ik zou je eindelijk meenemen naar 'n schoolbal.
Hou ik het tegoed?
Hé, waar is Pam? - Ze neemt onze chaperontaken over.
Ik moest er voor jou zijn.
En dat ben je.
Altijd.
Ik mis m'n eerste schoolbal. En m'n nieuwe vriendin vermaakt zich nu zonder mij.
Ik, Amber Brown, wil geen keuzes maken uit woede of frustratie…
…want dat pakt slecht uit.
Ik besef ook dat ik meer op pap lijk dan op mam.
Geeft niet.
Gaat het? - Wat doe je thuis?
Ik ging weg na je sms. Ik kon niet blijven zonder jou.
Dat je het bal mist door mij.
We missen het niet.
We dragen onze mooie jurken nog.
Vertaling: Inge van Bakel