Drogi Pamiętniku, uwielbiam te kolczyki.
Mam inny uśmiech?
Wydaje się inny.
Jakoś tak…
nie wiem, ciężko się uśmiechać.
Może dlatego, że przekłułam uszy w tajemnicy.
Męczy mnie ukrywanie uszu przed mamą.
Ja, Maja Bursztyn, zastanawiam się:
czy można dobrze się bawić albo być szczęśliwą, gdy coś się ukrywa?
Muszę się przyznać.
Tak należy.
- Tak. - Tak.
Jak wam się to udało?
No wiesz…
Było wesoło. Wesoły wieczór.
Szalenie wesoły wieczór.
Zaraz wyślę ci fotki.
Są przezabawne.
Ale zaraz oddzwoń.
Pomóc wam?
Byłam tu niedawno. Przekłuła mi pani uszy.
No i?
Ja też chcę przekłuć uszy.
Tylko w obecności rodzica.
Chodź.
Super, twoja mama przyszła.
Potrzebują zgody rodzica.
Okej, super.
24,99 $, jeśli kupisz kolczyki albo 40 $, jeśli masz swoje.
Jeśli się przyznasz, nie puszczą cię na bal.
Wiem, ale powinnam to zrobić.
- Tak. - Tak.
Ale z drugiej strony…
To nasz pierwszy w życiu bal.
Nie możemy go przegapić.
Więc zrób to, co należy, ale dopiero po szkolnym balu.
Mam poczekać?
Głosujemy?
Dobrze.
Kto jest za Operacją Odwlekanie, mówi „tak”.
Tak.
Gapię się na twoje uszy. Muszę uważać.
- Jeśli twoja mama spojrzy tam, gdzie ja… - Puk, puk.
O matko! Co się dzieje?
Opowiadamy o duchach.
Tak.
No dobrze. Byle strasznie.
Maju, pożyczyłaś sukienkę Rysi, więc trochę zaoszczędziłyśmy.
Możemy za to kupić nowe buty.
Chcecie pojechać do galerii?
Czy to…
Cześć, Justyn.
Dzień dobry.
Czekam na dole!
Niczego nie podejrzewa.
Ani trochę.
Nie zasługuję na buty.
Nie.
Ani trochę.
Ale z drugiej strony…
Nowe buty. Śliczne buty!
O ile się nie przyznam.
Tak.
Czuję się winna.
Bądź silna.
Będę pilnować, żebyś się nie przyznała.
Zdecydowanie potrzebuję wsparcia.
Spotkanie zakończone, rozpoczynamy Operację Pilnowanie.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
Może będę wybrzydzać?
I dalej kłamać?
Wolę nie dostać tych butów.
Dobra, dobra.
Chcecie coś zjeść?
Maja, wiatr.
Jasne, coś bym zjadła.
Na co macie ochotę?
Na cokolwiek.
Serio, niejadku?
Przestań, co ty robisz?
Rozmawiam z tobą?
Wszystko gra?
Wiesz, mamo, ja…
poszłam…
Wiesz, mamo, ja…
poszłam…
Muszę ci coś…
- Muszę ci… - Chce szpilki.
Nie.
Jesteś na to za młoda.
Niski obcas tak, ale nie wysoki.
Było blisko.
Już cię prawie miała.
- No. - Skup się.
Bal, a potem przyznanie się.
Jesteś dobrym człowiekiem, Maju.
To tylko przekłute uszy.
No tak, tylko moje uszy.
Skoro to tylko przekłute uszy, moje uszy, to czemu tak źle się z tym czuję?
Tak czuje się ktoś, kto nie słucha mamy, okłamuje ją i robi, co chce?
Ja, Maja Bursztyn, źle postąpiłam.
KŁUJE W USZY
Filip? Wcześnie przyszedłeś.
Ostatnio wpakowałem się w korki, więc dzisiaj nie chciałem ryzykować.
Zaparzyłam herbatę. Masz ochotę?
Jasne.
Zmieniłaś kolor ścian.
Nie, nic się nie zmieniło.
No nie wiem.
Dobrze wrócić do domu.
Chodzi ci o powrót do Stanów?
Tak, to też.
To takie znajome.
Przesiadywanie w kuchni?
Zawoalowane rozmowy.
- Nie rozumiem. - Właśnie.
Cześć.
- Filip. - Maks.
- Sara. - Kochanie.
Tak?
To dla Mai. Włożę je do wody.
Nie odwijaj, niech zostaną w bukiecie.
Jak miło z twojej strony. Poczuje się dorosła.
Zapytam prosto z mostu.
Może nakręcicie reality show?
- Cała Pammy. - Tak.
Sara.
- Pam. - Filip.
- Maks. - Pam.
Sara.
Oby to była twoja kosmetyczka.
Zabawne. To dla Mai.
Obiecałam, że ją pomaluję. Spokojnie!
Nic ciężkiego. Delikatny róż i transparentny puder.
Żadnych cieni ani maskary!
Jasne.
Czyli sztuczne rzęsy mogą być.
Nie!
Pam.
Ale ślicznie wyglądasz!
Okręć się.
- O tak! - To z kolekcji kształtów Rysi.
Zobacz, co mam.
Co?
- To dla mnie? - Tak.
Chcesz mi powiedzieć, że mama zgodziła się na makijaż?
Tak, zgodziła się.
Ale super.
Nie potrzebujesz tego, ale to fajna zabawa.
- W końcu daje mi się pobawić. - Daj spokój.
Jesteś jej oczkiem w głowie.
No cześć.
Zapomniałam o nich.
Mama wie?
Nie.
Słucham?
Maju.
To „Maju” nie wróży nic dobrego.
Czemu?
To nie w twoim stylu, żeby łamać zasady ustalone przez mamę.
Byłam wściekła. I rozgoryczona.
Jest tyle rzeczy, których nie mogę… Nie mam nic do powiedzenia.
Musisz powiedzieć mamie.
Nie puści mnie na bal.
Nie. Mama zrozumie.
Oczywiście będzie zła i bardzo, bardzo rozczarowana,
ale jestem pewna, że to zrozumie
i doceni, że sama się przyznałaś.
I puści cię na bal.
Błagam, nie.
Pozwól mi poczekać.
Powiem jej jutro.
Proszę.
No dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zjawiskowa!
Tato.
- Masz. - Proszę, kochanie.
- Dzięki, mamo! - Nie ma za co.
Koło drzewa jest genialne światło!
- Chodźcie. Gdzie Sara? - Maluje usta.
- Nigdy ich nie malowała. - Teraz maluje.
Jestem gotowa.
- I jak? - Pokaż zęby.
Jadłaś szpinak?
Jest dobrze.
Najpierw Maja z tatą.
- Ojciec z córką. - Jasne.
No dobrze, ty tutaj…
Ta kora robi ładne tło. Dobrze.
Spójrzcie na siebie.
Spójrz na tatę.
Filip, spójrz na córkę.
Albo nie. Nie róbcie tak. Patrzcie na mnie.
Nie patrzcie na siebie, bo po co?
Świetnie wyszło.
- Mamy to? - Co? Sorki. Koszula cię zagłuszyła.
- Żartownisia z ciebie. - Mnie się podoba.
- Dziękuję. - Dobrze wyglądasz.
Dziękuję. Widzisz?
Fajne buty.
Dzięki.
Buduję modowy most porozumienia.
Okej.
Jak słodko. Uśmiech.
- Gotowe czy… - Poprawić ci włosy?
Nie chcę się rozczochrać.
Teraz mama i córka.
No dalej.
Dobra. A ty wypad z kadru.
Lecimy.
Super. Świetne światło.
Uśmiech! Uroczo.
Spójrzcie na siebie.
Nie patrzcie na siebie.
Patrzcie na mnie.
Prosto na starą ciotkę Pam.
Dobrze.
Cała ciocia Pam.
Robiła, co mogła, żeby odwrócić uwagę od moich uszu.
- Cała rodzinka. - Tak!
Dobrze.
- Rodzina. - Dobrze.
- Ty do środka. - Ustawcie się. Super.
Gotowi?
Uwaga.
Ktoś się wrył w kadr.
Nie wryłem się. Już idę.
Bo ci ktoś uwierzy.
Chcę mieć zdjęcie naszej trójki.
- Teraz rodzina. - Poczekam w domu.
Nie, poczekaj. Już kończymy.
Stop! Światło się zmieniło.
Zrobisz mi zdjęcie z Mają?
- Zrobiłaś… - Tak!
- Z nami? - Tak.
Światło jest wspaniałe.
Chcesz jedno sama?
Nie pogniewacie się? Tylko jedno. Po prostu…
- Czekaj! - To światło.
- Poza. - Czekaj…
Obiektyw mnie kocha.
Dziękuję.
To tylko zabawa.
Rysia! Nie miałaś być u babci?
Właśnie idę.
Ja nie mam zdjęcia z Mają.
Ale się cieszę!
Zaraz wam zrobię zdjęcie, ale najpierw Maks, Sara i Maja.
- Tak! - Szybciutko.
- Trzymaj bukiet. - Gotowi?
Dobra, zaczynamy.
Dobrze. Ślicznie.
Filip, a tobie co?
Odsuń się.
Możesz się… Dobra.
Idealnie.
Wypad. Teraz z Rysią.
- O rany! - Wypad.
Ręce na biodra!
Ręce na biodra.
I uśmiech.
Ręce do góry i skaczcie jak kangury!
Świetnie! Mamy to.
Pozdrów babcię!
- Rany! - Włożysz je do wody?
- Jasne. - Moja cera promienieje.
- Pokaż to rodzinne. - Wyglądam tak świeżo!
Mnóstwo zdjęć z samą Pam.
Chodź tu. Jesteś taka śliczna!
Moje słoneczko.
Ukochana córeczka.
Jestem z ciebie taka dumna.
- To on zaczął! - Do pokoju!
Nie, czekaj!
- Powiedz tacie, czemu nie idziesz na bal. - Nie idzie?
Mówiłaś, że mnie puści!
Jeśli się przyznasz.
- Wiedziałaś? - Nie!
- Tak. - Co wiedziała?
Nasza córka mnie nie posłuchała.
Postawiła na samowolkę.
Spokojnie.
Nie mieszałabym się.
- Przekłuła sobie uszy. - To takie straszne?
Nie?
- Zgadzam się. - Tak może mówić ojciec.
- Przecież cię poparłem. - To jest takie straszne.
Jest. Masz rację.
Możesz iść na bal.
- Co? - Tak.
- Co? - Albo nie.
Ciociu, mówiłaś, że pójdę na bal.
- To twoja sprawka? - Nie!
Dopiero dziś zobaczyłam te kolczyki.
Wyglądają bajecznie.
Rysia będzie mnie szukać.
Przecież się przyznała.
Nie.
- Co? - Nie przyznała mi się.
No tak. Czyli nie idziesz na bal.
Co?
- Jestem z tobą. - Dziękuję!
- Chcę pomówić z Mają na osobności. - W grupie mam szanse.
- Zostanę. - Idź.
Czyli nie idziemy na bal?
Będą inne bale, Maks.
Maju?
Wiem, że nie śpisz. Staram się uspokoić.
Przepraszam, mamo. Tak bardzo przepraszam.
Wyjmę kolczyki i dziurki się zrosną.
Nie jestem zła o kolczyki.
Zdenerwował mnie twój wybór.
Zdecydowałaś się zrobić coś, czego wyraźnie ci zabroniłam.
Wiedziałaś, że to mnie zdenerwuje!
Czemu?
- Śniadanie? - Co?
- Weekend z tatą. - Czyli rozwód z tatą.
Tak.
Maks jako opiekun?
Tak się cieszył.
- Siatkówka? - Masz zadatki.
- Korki z matmy. - Masz zadatki.
Potrzebuję więcej koleżanek?
Wszyscy ich potrzebujemy.
No dobrze…
Rozumiem, tak?
Rozumiem cię.
Ale, kochanie…
to nie usprawiedliwia tego, co zrobiłaś.
Wyjaśnia powody, ale…
Myślałam, że to poprawi mi humor,
jeśli zrobię coś, czego ja chcę.
A tak naprawdę zrobiło mi się smutno.
Chciałam pobiec do domu i ci powiedzieć.
Kochanie, następnym razem najpierw mi powiesz, dobrze?
Chodź do mnie.
Nie jestem zła.
Jestem zła, ale…
Bardziej jest mi przykro.
Nie pomyślałam, że…
- Nie chciałam zrobić ci przykrości. - Kochanie, po prostu…
Nie chcę, żebyśmy się okłamywały.
To czyni nas nami.
Tak? Zaufanie.
Kocham nas i ufam nam.
I nigdy, przenigdy nie chcę nas stracić.
Wiem.
Przepraszam, mamo.
Nie martw się, wciąż jesteśmy nami.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham, skarbie.
- Jak poszło? - Poszło…
- Pogodziłyśmy się. - Dobrze sobie poradziłaś.
Dziękuję.
- Zadzwonię do niej jutro. - Okej.
- Maks. - Filip.
A miałem cię zabrać na szkolny bal.
- Następnym razem? - Tak.
A gdzie Pam?
Zastąpiła nas jako opiekunka.
Kazała mi cię wspierać.
I wspierasz.
Zawsze.
Przegapiłam mój pierwszy bal.
Moja przyjaciółka bawi się beze mnie.
Ja, Maja Bursztyn, nie chcę podejmować decyzji pod wpływem złości,
bo to wywołuje tylko więcej złości.
Chyba wdałam się bardziej w tatę niż mamę.
Spoko.
Żyjesz?
Już wróciłaś?
Wyszłam po twoim esemesie. Co to za bal bez przyjaciółki?
Przeze mnie ominął cię bal.
Nic nas nie ominęło.
Wciąż mamy na sobie sukienki.
Napisy: Daria Okoniewska